ას-803-857-2011 15 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია სულხანიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – 1. თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი

2. თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი შპს “ქ-ი”

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივმა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივმა შპს “ქ-ი” სარჩელი აღძრეს სასამართლოში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს წინააღმდეგ და მოითხოვეს უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის, “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, ცეკავშირის სააქციო საზოგადოება “თ-ის” მიერ განუსაზღვრელი ვადით დაფუძნდა შპს “ქ-ი”, რომელიც სამწარმეო რეესტრში რეგისტრირებულია დადგენილი წესით, მის საწესდებო კაპიტალში სააქციო საზოგადოება “თ-ის” წილი შეადგენს 100%-ს. საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი შეიქმნა ცეკავშირის სააქციო საზოგადოება “თ-ის” 2000 წლის 29 მაისის დადგენილებით, 2000 წლის 29 მაისის აქციონერთა რიგგარეშე საერთო კრების დადგენილებით კვლავ კოოპერატივად გარდაქმნის საფუძველზე, განუსაზღვრელი ვადით და იგი დადგენილი წესით არის რეგისტრირებული სამეწარმეო რეესტრში. კოოპერატივი წარმოადგენს ცეკავშირის სს “თ-ის” სამართალმემკვიდრეს და მაშასადამე, შპს “ქ-ის” დამფუძნებელს. თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის წესდების 4.1. მუხლის თანახმად, მის საწესდებო კაპიტალში არის რეგისტრაციის მომენტში მის მიერ დაფუძნებულ იურიდიულ პირთა ბალანსზე არსებული 431 160 ლარის ღირებულების ქონება, მათ შორის, შპს “ქ-ის” 18 874 ლარის საწესდებო კაპიტალი, მდებარე ქ. თბილისში, დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონში, ჩ-ს ქ. 30ა-ში 2 389 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე განთავსებული 2 135 კვ.მ ფართის შენობა-ნაგებობა ინვენტარით. ამავე წესდების 4.2. მუხლის შესაბამისად, საზოგადოების ფულადი სახსრები, ეროვნულ ფულად ერთეულში და თავისუფალ კონვერტირებად ვალუტაში, ფასიანი ქაღალდები, ძირითადი საშუალებები, ქონებრივი და არაქონებრივი უფლებები შეადგენს მისი დამფუძნებელი პარტნიორის ცეკავშირის სააქციო საზოგადოება “თ-ის” საკუთრებას ანუ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის საკუთრებას. მოსარჩელის განმარტებით, თბილისში, ჩ-ს ქ. 39ა-ში მდებარე უძრავი ქონება 2007 წლის 22 მაისს საკუთრების უფლებით აღირიცხა შპს “ქ-ის” სახელზე, საკუთრების უფლების საფუძვლად მითითებულია საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის წესდება. ამჟამად, აღნიშნულ ქონებაზე რეგისტირებულია სახელმწიფო საკუთრების უფლება, რის საფუძვლადაც მითითებულია სანოტარო წესით დამოწმებული უძრავი ქონების საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ 2007 წლის 23 მაისის ხელშეკრულება, რეესტრში რეგისტრაციის ნომერი ¹1-5696. მოსარჩელის განმარტებით, გ. ს-ს, როგორც შპს “ქ-ის” წარმომადგენლობით უფლებამოსილ პირსა და მოპასუხის წარმომადგენელს, ლევან დვალიშვილს შორის 2007 წლის მაისში დადებულ უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ სახელმწიფოს უსასყიდლოდ გადაეცა შპს “ქ-ის” საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე, თბილისი, ჩ-ს ქ.39ა-ში, 1979,89კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართის სახით რომ იგი არის უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო და რომ იგი საკუთრების უფლებით ეკუთვნის შპს “ქ-ს” და რომ უძრავი ქონების გადაცემის საფუძველია თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის გამგეობის სხდომის 2007 წლის 18 მაისის ოქმი ¹3. მოსარჩელთა განმარტებით, სადაო ხელშეკრულება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო: შპს “ქ-ი” დაფუძნებულია ცეკავშირის სააქციო საზოგადოება “თ-ის” მიერ 100%-იანი წილით და საქართველოს სამომხარებლო კოოპერაციის თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი წარმოადგენს ცეკავშირის სააქციო საზოგადოება “თ-ის” სამართალმემკვიდრეს. მართალია, შესაბამისი უძრავი ქონება რეგისტრირებული იყო შპს “ქ-ის” სახელზე, მაგრამ მის მესაკუთრეს წარმოადგენს თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი, ვინაიდან შპს “ქ-ი” დაფუძნებულია 100%-ით სწორედ ამ კოოპერატივის მიერ. შესაბამისად, საფუძვლადაც მითითებულია სამომხმარებლო კოოპერაციის თბილისის სამომხარებლო კოოპერატივის წესება. ამასთან, როგორც მოსარჩელეები აღნიშნავენ, გ. ს-ს თბილისის სამომხარებლო კოოპერატივის წარმომადგენელთა კრების მიერ არ ქონდა მინიჭებული უფლებამოსილება მასზედ, რომ 2007 წლის 23 მაისს გაეფორმებინა შესაბამისი ხელშეკრულება მოპასუხესთან. მათ მიაჩნიათ, რომ სადაო სანოტარო აქტით ნოტარიუსმა არასწორად დაადგინა, რომ ნასყიდობის საგანი საკუთრების უფლებით ეკუთვნის შპს “ქ-ს” და მის მიერ ასევე სამომხარებლო კოოპერატივის გამგეობის სხდომის 2007 წლის 18 მაისი ¹3 ოქმის მითითებაც ასევე არასწორია და არ გამომდინარეობს მოსარჩელეთა წესდებებიდან, “სამომხარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნებიდან, რამდენადაც მხოლოდ კოოპერატივის წარმომადგენელთა კრებას აქვს მინიჭებული უძრავი ქონების განკარგვის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება. მოსარჩელეები განმარტავენ, რომ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის წარმომადგენელთა 2007 წლის 18 მაისის კრების ოქმით დადგენილია, რომ დღის წესრიგი, რომელშიც მეორე საკითხად მითითებული იყო თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის ქონების წილის სახელმწიფოზე გადაცემა, არ დამტკიცდა. კრებამ საერთოდ არ იმსჯელა აღნიშნულ საკითხზე და ბუნებრივია, შესაბამისი გადაწყვეტილებაც არ მიუღია. მოსარჩელეთა განმარტებით, თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივს კანონით დადგენილი წესით შპს “ქ-ისათვის” არ მიუცია წინასწარი თანხმობა სადაო ხელშეკრულების თაობაზე და არც ხელშეკრულების შემდგომ მომხდარა მისი მოწონება. უფრო მეტიც, მათი განმარტებით, 2007 წლის 27 დეკემბრის ¹4 ოქმით დადგენილია, რომ გაუქმდა 2007 წლის 18 მაისის დადგენილება, ოქმი ¹3, თბილისის სამომხარებლოს კოოპერატივის ქონების წილის სახელმწიფოზე გადაცემის შესახებ, რის თაობაზეც ოფიციალურად ეცნობა მოპასუხეს. მოსარჩელემ ასევე განმარტა, რომ დავის გადაწყვეტისას გამოყენებული უნდა იქნეს “სამომხარებლო კოოპერაციის შესახებ” კანონი, რამდენადაც იგი წარმოადგენს სპეციალურ კანონს, ამასთან, ნოტარიუსის მიერ დარღვეული იქნა “ნოტარიატის შესახებ” საქართველოს კანონი და ინსტრუქცია “სანოტარო მოქმედებათა შესრულების შესახებ”, რამდენადაც მან არ შეამოწმა დასადასტურებელი გარიგების შინაარსი, მისი შესაბამისობა მოქმედ კანონმდებლობასთან, გარიგების მონაწილეთა ნების შესატყვისობა მოქმედ სამართალთან, არ შეამოწმა გარიგების მონაწილეთა უფლებაუნარიანობა, არამედ მან მხოლოდ დაადასტურა მხარეთა ხელმოწერების ნამდვილობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ უდაოა, რომ საზოგადოება “ქ-ი” წარმოადგენს შპს-ს, რომელსაც აქვს განცალკევებული ქონება. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, სადავო ქონება, სახელმწიფოსათვის გადაცემის მომენტამდე რეგისტრირებული იყო სწორედ მის სახელზე, “მეწარმეთა შესახებ” კანონის მიხედვით კი, ქონება, რომელიც ეკუთვნის საზოგადოებას, არ შეიძლება იმავდროულად განიხილებოდეს, როგორც დამფუძნებლის ქონება. ამასთან, მოპასუხის განმარტებით, საზოგადოების წესდებაში არაფერია ნათქვამი საერთო კრების კომპეტენციაში უძრავი ქონების განკარგვის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების აუცილებლობაზე, უფრო მეტიც, წესდების 7.6. პუნქტის მიხედვით დირექტორი დამოუკიდებლად წყვეტს საზოგადოების საქმიანობასთან დაკავშირებულ პარტნიორთა კრების ყველა საკითხს, იმ საკითხების გარდა, რომლებიც წინამდებარე წესდებით საერთო კრების და საბჭოს კომპეტენციას მიეკუთვნება. მოპასუხის განმარტებით, რამდენადაც მსგავსი კომპეტენცია წესდებით კრებას არ აქვს მინიჭებული, ქონების გასხვისების უფლებამოსილება გააჩნია დირექტორს. შესაბამისად, მოპასუხემ მოითხოვა, რომ ვინაიდან სადაო ხელშეკრულება არის ნამდვილი, არ ეწინააღმდეგება კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს, მისი ბათილად ცნობის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს. მოპასუხემ ასევე აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა იმავდროულად იყო ხანდაზმული რამდენადაც გასული იყო ხანდაზმულობის 18 თვიანი ვადა, დადგენილი “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-4 პუნქტით. მოპასუხის განმარტებით, აღნიშნული ვადა აითვლება იმ მომენტიდან, როცა შეცილების უფლების მქონემ შეიტყო შეცილების საფუძვლების არსებობის შესახებ. ხელშეკრულების შინაარსი მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო დადებისთანავე და მან თავდაპირველი სარჩელი აღძრა აღნიშნული ვადის დარღვევით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოელგიის 2010 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს ,,ქ-ის”, თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის სარჩელი, მოპასუხე _ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ, უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შესახებ, არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივმა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატვმა შპს “ქ-მა”, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის განჩინებით თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს ,,ქ-ის”, თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის ეროვნული ალიანსი ,,ცეკავშირის” – ს.ს. ,,თბილისის” და შპს ,,ქ-ის” 1997 წლის წესდების საფუძველზე, შპს ,,ქ-ი” წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ჩ-ს ქ. ¹39ა-ში მდებარე ქონების მესაკუთრეს;

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება მასზე, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის 2003 წლის წესდებით, კოოპერატივის საკუთრებად ითვლებოდა აგრეთვე მის მიერ დაფუძნებული საწარმოს შპს ,,ქ-ის” საკუთრება, ვინაიდან, შპს ,,ქ-ის” უფლება, უძრავი ნივთების რეესტრში, დადგენილი წესით რეგისტრირებული არ ყოფილა, რაც დადასტურებულია წარმოდგენილი მტკიცებულებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 24 ნოემბრის წერილით. ამასთან, საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში შპს “ქ-ის” საკუთრების უფლება რეგისტრირებული იყო სწორედ კოოპერატივის იმ წესდების (22.09.2003წ ს.ფ. 39) საფუძველზე, რომელსაც აპელანტები მიიჩნევენ კოოპერატივის საკუთრების უფლების დამდგენ დოკუმენტად (ტII ს.ფ. 77); სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის აღნიშნული ჩანაწერი აპელანტთა მხრიდან 2003 წლიდან დღემდე სადავო არ გამხდარა. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო პალატა მიიჩნევს, რომ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე არ წარმოშობილა.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მითითება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლზე, 2007 წლის 23 მაისის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლებთან მიმართებაში შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59.1-ე მუხლზე, ამავე კოდექსის 183-ე მუხლზე და საქმეში წარმოდგენილი წარმოდგენილი სანოტარო აქტის თანახმად, დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის 23 მაისს, ერთის მხრივ, შპს ,,ქ-ს”, მისი წარმომადგენლის გ. სანიკიძის სახით და მეორეს მხრივ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, მისი წარმომადგენლის ლევან დვალიშვილის სახით, შორის გაფორმდა უძრავი ქონების საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება, რომელიც სანოტარო წესით დამოწმებული იქნა ნოტარიუსის მიერ, კერძოდ, ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმების მიზნით ნოტარიუსის მიერ შემოწმებული იქნა მხარეთა ქმედუნარიანობა, უფლებამოსილება და მესაკუთრის უფლებები ნასყიდობის საგანზე. ამასთან, სააპელაციო პალატა განმარტავს, რომ 2007 წლის 23 მაისის რედაქციით საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი, უძრავ ქონებაზე დადებული გარიგების ნამდვილობისათვის, ხელშეკრულების რთულ სანოტარო ფორმას არ ითვალისწინებდა. უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელი იყო გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მხრეთა შორის გარიგება გაფორმებული იყო კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაცვით.

სააპელაციო პალატამ ასევე ვერ გაიზიარა აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება იმის თაობაზე, რომ სამომხმარებლო კოოპერატივებისა და მათი კავშირების ქონების გასხვისება შეიძლებოდა სამომხმარებლო კოოპერატივებისა და მათი კავშირების მართვის უმაღლესი ორგანოების გადაწყვეტილებით, შესაბამისად, ქონების განკარგვაზე ნებართვის გაცემის უფლებამოსილება გააჩნდა მხოლოდ კოოპერატივის წარმომადგენელთა კრებას და არა კოოპერატივის გამგეობას. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა იმ დადგენილ გარემოებაზე, რომლის მიხედვითაც უძრავი ქონება არ წარმოადგენდა კოოპერატივის საკუთრებას.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა გულისხმობს შესაბამისი უძრავი ქონების აღრიცხვას შპს „ქ-ის“ სახელზე საკუთრების უფლებით, ასევე, აპელანტთა მიერ მითითებული კოოპერატივის უფლების დამდგენი დოკუმენტის (2003 წლის წესდება) საფუძველზე განხორციელდა შპს “ქ-ზე”-ზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, რომელიც სადავო არ გამხდარა, სასამართლომ მიიჩნია, რომ შესაბამისი გარიგების ბათილობის შემთხვევაშიც კი, თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის სწორი და ნამდვილი იურიდიული ინტერესი გარიგების ბათილობის მიმართ არ არსებობდა, რადგან ასეთი ბათილობის შემთხვევაშიც იგი შესაბამის უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლებას ვერ მოიპოვებდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში პირველი ინსტანციის სასამართლომ სრულად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რის საფუძველზეც მიიღო ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით სწორი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 59-ე, 316-ე მუხლებზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივმა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივმა შპს “ქ-ი”, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია და შეაფასა საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რის გამოც საქმეზე გამოიტანა არასწორი და უკანონო გადაწყვეტილება. სასამართლომ არ შეამოწმა სააპელაციო საჩივარში მითითებული პრეტენზიები ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით, ასევე უგულებელყო სააპელაციო საჩივარში მითითებული პრეტენზეიები სამართლებრივ შეფასებასთან დაკავშირებით. კერძოდ, კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 21.1-ე მუხლი, “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 22.2 მუხლი, “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” 8.1 და 8.2 მუხლები, ასევე “ნოტარიატის შესახებ” კანონის 49.2 მუხლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებით თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივისა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს “ქ-ის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივისა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს “ქ-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივისა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს “ქ-ის” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% _ 5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივისა და თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის შპს “ქ-ის” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% _ 5600 ლარი

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.