ას-820-872-2011 29 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. ვ-ძე, ვ. ვ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ს. გ-ძე, ჯ. გ-ძე

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საზიარო უფლების გაუქმება

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მ. და ვ. ვ-ძეების სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. და მ. ვ-ძეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ჯ. გ-ძისა და მ. ვ-ძის წინააღმდეგ და მოითხოვეს ქ. ქობულეთში, ...-ში მდებარე სახლთმფლობელობის 3/5 ნაწილზე ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების სასარჩელო მოთხოვნას – მოპასუხეებს ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შორის ქ. ქობულეთში, ...-ში მდებარე სახლთმფლობელობის 3/5 ნაწილზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე ეთქვა უარი.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 2 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილებით გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 13 აგვისტოს განჩინებით დადგენილი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ყადაღა დაედო უძრავ ქონებას, მდებარე ქობულეთში, ...-ში სახლთმფლობელობის 3/5 ნაწილს (საკადასტრო კოდი: ...)

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 6 აგვისტოს გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა მოსარჩელე ს. გ-ძეს უძრავ ქონებაზე მდებარე ქ.ქობულეთი, ...-ში, 304 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და საცხოვრებელ სახლზე საზიარო უფლების გაუქმებასა და მისთვის ამ ქონებიდან 3/5 წილის რეალურ გამოყოფაზე.

2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილება და 2010 წლის 2 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილება გაასაჩივრეს მ. ვ-ძემ და ვ. ვ-ძემ, ხოლო 2010 წლის 6 აგვისტოს გადაწყვეტილება გაასაჩივრა ს. გ-ძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ვ-ძისა და ვ. ვ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილება და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 2 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილება; ს. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 6 აგვისტოს გადაწყვეტილება, ს. გ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის საზიარო უფლება ქ. ქობულეთში, ...-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე; ს. გ-ძეს მიეკუთვნა ქობულეთში, ...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან 172,15 კვ.მ. ფართი. კერძოდ: ლ. ს-ულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის დასკვნას თანდართული ნახაზების მიხედვით პირველ სართულზე არსებული სათავსები: ¹ა-1; 2-1; 2-2; 2-7; 2-3; 2-6; ა-2; 2-4 და მისთვის მიკუთვნებულ ფართთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედები, ხოლო ნახევარსარდაფში მიეკუთვნოს სათავსები ¹ 1-1; 1-2 და 1-3; მ. ვ-ძეს მიეკუთვნა ქობულეთში, ...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან 117,56 კვ.მ. ფართი. კერძოდ: ლ. ს-ულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის დასკვნას თანდართული ნახაზების მიხედვით პირველ სართულზე არსებული სათავსები: ¹ა-3; 2-8; 2-9; 2-10 და მისთვის მიკუთვნებულ ფართთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედები, ხოლო ნახევარსარდაფში მიეკუთვნოს სათავსები ¹ 1-4; 1-5; 1-6; 1-7 და 1-4 სათავსის მიმდებარედ არსებული სტაფილოსფრად შეფერადებული ფართი; მიწის ნაკვეთი დარჩა ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის თანასაკუთრებაში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

კერძო არბიტრაჟის, შპს იურიდიული კომპანია “ბ-ის” 2008 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით გადაწყდა იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების, მდებარე ქ. ქობულეთში, ...-ში ვ. ვ-ძის საკუთრებაში რიცხული 3/5 ნაწილის იძულებითი რეალიზაცია; აღნიშნული გადაწყვეტილება აღსრულდა; 2008 წლის 6 ოქტომბერს ჩატარდა აუქციონი და აუქციონზე ქონება შეიძინა ჯ. გ-ძემ. იმავე დღეს, აღმასრულებელმა გამოსცა განკარგულება “აუქციონზე შეძენილ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის შესახებ”.

შემდგომში, აჭარის საარსრულებო ბიუროს მიმართვის საფუძველზე, ქობულეთში ...-ში მდებარე უძრავი ნივთის (304 კვ/მ მიწის ნაკვეთისა და შენობა ნაგებობების 140 კვ.მ) 3/5 ნაწილი აღირიცხა ჯ. გ-ძის საკუთრებად.

2010 წლის 22 თებერვალს ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. ამ ხელშეკრულებით ჯ. გ-ძემ ზემოხსენებული ქონება, 25 000 აშშ დოლარად, მიჰყიდა ს. გ-ძეს. ამჟამად, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, სადავო ქონების 2/5 წილის მესაკუთრეა მ. ვ-ძე, ხოლო 3/5 წილის - ს. გ-ძე.

სადავო ქონება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია თანასაკუთრებად, თუმცა, ფაქტობრივად, გაყოფილია ორ ნაწილად. ამათგან, ერთ ნაწილს ფლობს მ. ვ-ძე, ხოლო მეორე ნაწილს – ვ. ვ-ძე. ორივე ნაწილს გააჩნია დამოუკიდებელი შესასვლელი მიწის ნაკვეთში და, შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლის ნაწილში. ანუ, პრაქტიკულად, საცხოვებელი სახლის ნაწილები ერთმანეთისაგან იზოლირებულია.

საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი, ფაქტიურად, შეადგენს 289,71 კვ.მ-ს, ხოლო მხარეთა მიერ ფაქტიურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის საერთო ფართი შეადგენს 505 კვ.მ-ს.

მ. ვ-ძე, ფაქტიურად, ფლობს საცხოვრებელი სახლიდან 74,95+42,61=117,56 კვ.მ. ფართს და ცალკე მდგომი ხუთი ნაგებობიდან სამ ნაგებობას, შესაბამისად, ვ. ვ-ძე, ფაქტიურად, ფლობს საცხოვრებელი სახლიდან 289,71-117,56=172,15 კვ.მ. ფართს და ცალკე მდგომი ხუთი ნაგებობიდან 2 ნაგებობას.

საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული წილების შესაბამისად, მ. ვ-ძეს საცხოვრებელი სახლში ფაქტიურად არსებული ფართიდან ეკუთვნის: 289,71X2/5=115,88 კვ.მ. ფართი, ხოლო ს. გ-ძეს – 289,71X3/5=173,82 კვ.მ. ფართი.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ არსებითად მ. ვ-ძე და ვ. ვ-ძე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად აღიარებას ითხოვენ სამი საფუძვლით: კერძოდ, ს. გ-ძემ შეიძინა არარსებული ნივთი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით გაუქმებული არის კერძო არბიტრაჟის ის გადაწყვეტილება, რომელიც საფუძვლად დაედო სადავო ქონების გასხვისებას და ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შორის დაიდო თვალთმაქცური გარიგება. სააპელაციო პალატა ამ პოზიციას არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი იყო არა უძრავი ქონება, როგორც ინდივიდუალურად განსაზღვრული ნივთი, არამედ ჯ. გ-ძის წილი ამ უძრავ ქონებაში.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლზე და განმარტა, რომ რადგან საჯარო რეესტრში სადავო უძრავი ქონება დარეგისტრირებული იყო ჯ. გ-ძისა და მ. ვ-ძის თანასაკუთრებად, ეს ქონება ითვლებოდა საზიარო საგნად, ხოლო ჯ. გ-ძესა და მ. ვ-ძეს ეკუთვნოდათ შესაბამისი წილი.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 959-ე და 170-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ რადგან ჯ. გ-ძესა და მ. ვ-ძეს შორის არ არსებობდა შეთანხმება, წილის გაყიდვის შემთხვევაში, უპირატესი შესყიდვის უფლების გამოყენების თაობაზე, ჯ. გ-ძე უფლებამოსილი იყო განეკარგა იგი საკუთარი შეხედულებისამებრ.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შეეძლოთ თავისუფლად დაედოთ ხელშეკრულება ჯ. გ-ძის საკუთრებაში არსებული წილის ნასყიდობის შესახებ, შესაბამისად, სადავო გარიგება ნამდვილად ჩათვალა. სასამართლოს განმარტებით, ამ გარიგების ნამდვილობაზე გავლენას ვერ მოახდენდა ის, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 20 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გაუქმდა საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟი შპს იურიდიული კომპანია “ბ-ის” მიერ 2008 წლის 23 აპრილს საქმეზე ¹... მიღებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ განხილულ დავაში ჯ. გ-ძე და ს. გ-ძე არ მონაწილეობდნენ. ამგვარად მათ მიმართ ამ გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს არ გააჩნდაა წინასწარ დადგენილი ძალა. სხვა მტკიცებულებები, კი რომლებიც დაადასტურებდა არბიტრაჟის გადაწყვეტილების კანონსაწინააღმდეგოობას, მ. ვ-ძესა და ვ. ვ-ძეს არ წარმოუდგენიათ, შესაბამისად, არ დგინდება, რომ არბიტრაჟის გადაწყვეტილება, რომელიც გახდა საფუძველი სააღსრულებო მოქმედების ჩატარებისა უკანონო იყო.

თუმცა, ასეც რომ ყოფილიყო, სააპელაციო პალატის მითითებით, ჯ. გ-ძემ საკუთრება შეიძინა არა არბიტრაჟის გადაწყვეტილების, არამედ აღმასრულებლის მიერ ჩატარებული იძულებითი აუქციონისა და ამის საფუძველზე გამოცემული აქტის საფუძველზე.

მ. ვ-ძესა და ვ. ვ-ძეს არ მიუთითებიათ და არც წარმოუდგენიათ იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ აღმასრულებლის 2008 წლის 6 ოქტომბრის განკარგულება “აუქციონზე შეძენილ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის შესახებ” იყო კანონსაწინააღმდეგო.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ ჯ. გ-ძესა და ს. გ-ძეს შორის გარიგება დაიდო არა იმ განზრახვით, რომ მას იურიდიული შედეგები მოჰყოლოდა ან ამ გარიგებით დაიფარა სხვა გარიგება, მ. ვ-ძესა და ვ. ვ-ძეს არ წარმოუდგენიათ, შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, მ. ვ-ძისა და ვ. ვ-ძის სარჩელი უსაფუძვლო იყო და საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა იგი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 199¹ მუხლზე და აღნიშნა, რომ რადგან საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. ვ-ძისა და ვ. ვ-ძის სარჩელი, ზემოხსენებული ნორმის თანახმად, საქალაქო სასამართლოს უნდა გაეუქმებინა ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება. ვინაიდან საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 11 ნოემბერს არ გამოუტანია გადაწყვეტილება უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების თაობაზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლის 1-ლი ნაწილისა და 261-ე მუხლის თანახმად, სასამართლო უფლებამოსილი იყო გამოეტანა დამატებითი გადაწყვეტილება, რომლითაც გადაწყვეტდა სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიების საკითხს. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებისა და 2010 წლის 2 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები არ არსებობდა და ისინი უცვლელი უნდა დარჩენილიყო. ამასთან, პალატამ ნაწილობრივ გაიზიარა აპელანტის, ს. გ-ძის პოზიციას საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფართია 304 კვ.მ. ხოლო მხარეები, ფაქტობრივად, ფლობენ 505 კვ.მ. მიწის ნაკვეთს.

უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების შესაძლებლობის დასადგენად საქმეზე ორჯერ დაინიშნა ექსპერტიზა;

იმის გამო, რომ ექსპერტებმა ვერ დაადგინეს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საზღვრები, მათ განმარტეს, რომ მიწის ნაკვეთის გაყოფა შეუძლებელი იყო. ამასთან, სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს აჭარის რეგიონალური ექსპერტიზის სამსახურის ექსპერტმა სასამართლოს შესთავაზა საცხოვრებელი სახლის გაყოფის ვარიანტი, მხოლოდ საცხოვრებელი ოთახების გათვალისწინებით. სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტმა კი საერთოდ გამორიცხა შენობა-ნაგებობათა გაყოფის შესაძლებლობა. თუმცა, პალატის განმარტებით, ორივე ექსპერტმა მიუთითა, რომ უძრავი ქონება, ფაქტიურად, გაყოფილი იყო ორ დამოუკიდებელ სახლთმფლობელობად, ხოლო დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტმა დასკვნას დაურთო ფაქტობრივი მდგომარეობის ამსახველი ნახაზები. ამრიგად, ნათელი იყო, რომ ექსპერტებმა, არსებითად, წარმოადგინეს უძრავი ქონების გაყოფის ვარიანტები და ქონების რეალურად გაყოფის შეუძლებლობაზე მიუთითეს მხოლოდ იმის გამო, რომ საჯარო რეესტრში დაფიქსირებული და ფაქტობრივად არსებული მონაცემები ერთმანეთისაგან განსხვავდებოდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდება მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრები და ის, თუ ვის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს სადავო საცხოვრებელი სახლი, უძრავი ქონების ნატურით გაყოფა ტექნიკურად შესაძლებელი იქნება.

სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფართია 304 კვ.მ. ხოლო მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართია – 289,71 კვ.მ. რაც განთავსებულია დაახლოებით 189,84 კვ.მ. მიწის ფართობზე - დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის დასკვნის თანახმად, პირველ სართულზე, ანუ მიწის ზედაპირზე განთავსებული ნაგებობების ფართი არის: 150,31+39,53=189,84, დარჩენილი 99,87 კვ.მ. ფართი კი ნახევარსარდაფია. ე.ი. სახლს დაკავებული ჰქონია 189,84 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი. 189,84 კვ.მ. ნაკლებია 304 კვ.მ-ზე, რაც ცხადყოფს, რომ საცხოვრებელი სახლი განლაგებულია იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც საჯარო რეესტრის მონაცემებით, მხარეთა საკუთრებაშია.

ვინაიდან საჯარო რეესტრის მონაცემებით შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი შეადგენს 140 კვ.მ-ს, და ფაქტიურად, შენობის საერთო ფართია 289,71 კვ.მ, აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ შენობის ფართი გაზრდილი იყო მასზე განხორციელებული მიშენების შედეგად.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საცხოვრებელ სახლზე არსებული მინაშენის გამოცალკევება ამ ნაწილის განადგურების ან მისი დანიშნულების მოსპობის გარეშე შეუძლებელია. ამიტომ, საცხოვრებელ სახლზე არსებული მინაშენი არის სახლის არსებითი შემადგენელი ნაწილი. პალატამ მიუთითა, რომ საცხოვრებელ სახლზე არსებული მინაშენები, სამოქალაქო სამართლებრივი თვალსაზრისით, არ შეიძლება ყოფილიყო ცალკე უფლების ობიექტი, რაც იმას ნიშნავდა, რომ სახლზე არსებული სანივთო უფლებები ვრცელდება მის მინაშენებზეც, შესაბამისად, პალატის მითითებით, აუქციონზე წილის შეძენით ჯ. გ-ძემ შეიძინა უფლებები ნივთზე სრულად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ს. გ-ძემ ჯ. გ-ძისაგან წილზე უფლების შეძენით მიიღო ეს უფლება ისეთსავე მდგომარეობაში, რა მდგომარეობაშიც ის ჯ. გ-ძეს ჰქონდა. ე.ი. ს. გ-ძის უფლებები ვრცელდება თანასაკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე სრულად, შესაბამისად, მიიჩნია, რომ ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის საზიარო უფლებები გააჩნდათ 289,71 კვ.მ. ფართის საცხოვრებელ სახლზე და საზიარო უფლების გაუქმებაც უნდა მომხდარიყო, სწორედ, ამ ქონებაზე.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 961.1-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ ს. გ-ძეს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა საზიარო უფლების გაუქმება და რადგან მხარეთა შორის არ არსებობს სხვაგვარი შეთანხმება, მისი მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლზე მითითებით, სადავო სახლი ფაქტიურად გაყოფილია ორ დამოუკიდებელ სახლთმფლობელობად, რაც ცხადყოფს, რომ საზიარო საგნის გაყოფა შესაძლებელია და ამით მისი ღირებულება არ შემცირდება.

იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მ. ვ-ძეს თავისი წილის შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლიდან ეკუთვნის 115,88 კვ.მ. ფართი, ს. გ-ძეს კი, თავისი წილის შესაბამისად _ 173,82 კვ.მ. ფართი და იმ შემთხვევაში, თუ საცხოვრებელი სახლი გაიყოფა ისე, როგორც ფაქტობრივად არის გაყოფილი, მ. ვ-ძეს დარჩება 117,56 კვ.მ. ფართი, ხოლო ს. გ-ძეს - 172,15 კვ.მ. ფართი, რაც ცხადყოფს, რომ ასეთ შემთხვევაში, სახლი გაიყოფა უძრავ ქონებაში მხარეთა კუთვნილი წილების შესაბამისად.

აქედან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ საცხოვრებელი სახლი უნდა გაყოფილიყო ისე, როგორც ფაქტობრივად არის გაყოფილი და ს. გ-ძეს უნდა მიეკუთვნებოდა საცხოვრებელი სახლიდან 172,15 კვ.მ. ფართი. კერძოდ: ლ. ს-ულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის დასკვნის მიხედვით პირველ სართულზე არსებული სათავსები: ¹ა-1; 2-1; 2-2; 2-7; 2-3; 2-6; ა-2; 2-4 და მისთვის მიკუთვნებულ ფართთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედები, ხოლო ნახევარსარდაფში უნდა მიეკუთვნებოდა სათავსები ¹ 1-1; 1-2 და 1-3. მ. ვ-ძეს კი, უნდა მიეკუთვნებოდა 117,56 კვ.მ. ფართი. კერძოდ: ლ. ს-ულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის დასკვნის მიხედვით პირველ სართულზე არსებული სათავსები: ¹ა-3; 2-8; 2-9; 2-10 და მისთვის მიკუთვნებულ ფართთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედები, ხოლო ნახევარსარდაფში უნდა მიეკუთვნოს სათავსები ¹ 1-4; 1-5; 1-6; 1-7 და 1-4 სათავსის მიმდებარედ არსებული სტაფილოსფრად შეფერადებული ფართი.

იმის გამო, რომ ზუსტად არ იყო დადგენილი მხარეთა კუთვნილი მიწის ნაკვეთის საზღვრები და ეს ვერც ექსპერტებმა მოახერხეს, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მიწის ნაკვეთი უნდა დარჩენილიყო ს. გ-ძისა და მ. ვ-ძის თანასაკუთრებაში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. და ვ. ვ-ძეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენბინა და ამასთან, არასწორად განმარტა იგი. კასატორთა აქზრით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ უსწორობაზე მითიტება საქართველოს სამოქალაქო საპროცეცო კოდექისს 83-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოუყენებლობაზე აქცენტირებით, გახლდათ სააპელაციო სასამართლოს უკანონო გადაწყვეწტილების მიღების ერთ-ერთი საფუძველი. კასტორითა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სრულყოფილად არ გამოიკვლია მათ მიერ წარმოდგენილი, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე მტკიცებულებები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივლისის განჩინებით მ. და ვ. ვ-ძეების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. და ვ. ვ-ძეების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. და ვ. ვ-ძეების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2090.50 ლარი) 70% _ 1463.35 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. და ვ. ვ-ძეების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ ვ. ვ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2090.50 ლარი) 70% _ 1463.35 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.