ას-850-901-2011 7 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ბ. ალავიძე, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფი” (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. წ-შვილი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფმა” სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. წ-შვილის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

მოცემული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოების მიერ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 5374 ლარის გადახდა, რაც გ. წ-შვილმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გ. წ-შვილს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 2683 ლარის გადახდა, ხოლო შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფს” დაევალა მოპასუხის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის _ 49,68 ლარის ანაზღაურება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 832-ე მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ გ. წ-შვილის მართლსაწინააღმდეგო, გაუფრთხილებელი მოქმედებით ზიანი მიადგა დამზღვევ გ.კონტრიძეს, რომელსაც მოსარჩელემ აუნაზღაურა ზიანი. ამდენად, მოსარჩელეს წარმოეშვა მოპასუხისაგან ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება, რისი მოცულობა სასამართლომ 2683 ლარით განსაზღვრა.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლების პირველი ნაწილების, 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, ასევე სამოქალქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სადავო დაზიანებული ავტომანქანის პირვანდელ მდგომარეობაში აღსადგენად საკმარისი იყო 2683 ლარის ღირებულების სამუშაოთა შესრულება, რაც მოპასუხეს უნდა დაეკისროს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფმა” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ, ვინაიდან კასატორის მიერ ანაზღაურების გაცემაზე მიღებული გადაწყვეტილება წინ უსწრებს ავტოსატრანსპორტო საშუალებაზე დაზიანებული ნაწილების ღირებულების ანაზღაურების შესახებ შპს „პ. ა-ვის“ 2008 წლის 10 დეკემბრის კალკულაციას, აღნიშნული საკმარისია, რათა სასამართლოს სადავოდ მიეჩნია აღნიშნულ კალკულაციაში მითითებული დაზიანებული ნაწილების ღირებულება _ 4 140 ლარი. სადაზღვევო ანაზღაურების გაცემის პროცესში მზღვეველს შესაძლოა, წარედგინოს ე.წ. წინასწარი კალკულაციის პროფორმა ანგარიშები, სადაც მითითებული თანხის ოდენობა შეიძლება იყოს საორიენტაციო და განსხვავდებოდეს საბოლოო კალკულაციის პროფორმა ანგარიშში დაფიქსირებული თანხისაგან. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოსთვის წარდგენილი 2008 წლის 10 დეკემბრის პროფორმა ანგარიშში მითითებული თარიღი სავარაუდოდ ტექნიკური უზუსტობაა, რაზეც სასამართლოს არ უნდა ემსჯელა.

სააპელაციო სასამართლოს სსიპ “ლევან სამხარულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს” 2009 წლის 3 ივნისის დასკვნა უნდა შეეფასებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლითა და 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ კასატორი ანაზღაურების გაცემის პროცესში ასრულებდა თავის სახელშეკრულებო ვალდებულებებს და მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, მზვეველს ეძლევა შესაძლებლობა, ზიანის შემთხვევაში დაიკმაყოფილოს საკუთარი ინტერესი დაზარალებული პირის მოთხოვნის უფლების ხარჯზე. ამასთან, ამგვარი უფლება მზღვეველს წარმოეშობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც იგი აანაზღაურებს სადაზღვევო შემთხვევით გამოწვეულ ზიანს და მხოლოდ იმ ღირებულების ოდენობით, რომელიც მან გასწია. უდავო ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ მზღვეველმა სადაზღვევო ანაზღაურება გასცა 5374 ლარის ოდენობით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 ივნისის განჩინებით შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფის” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფს” უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2011 წლის 20 მაისსა და 7 ივნისს გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფის” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ შპს სადაზღვევო კომპანია “... ჯგუფს” (საიდენტიფიკაციო კოდი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.