ას-853-904-2011 18 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ.ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. ს-შვილი, ე. გ-ძე, მ. კ-შვილი, დ., ც. და დ. ქ-ძეები (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ა-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მოწინააღმდეგე მხარისათვის თანხის დაკისრება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ა-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. წ-ძის, ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების მოსარჩელის კუთვნილ 1/2 ნაწილში (საკადასტრო კოდი ....) განთავსებული ფართის მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა, ასევე საზიარო უფლების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, 2009 წლის 25 დეკემბერს მან იძულებითი აუქციონის წესით შეიძინა ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილი, კერძოდ, საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე მდებარე 3 ოთახი აივნითა და სამზარეულოთი, ასევე მთლიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი სართული ქვემოთ მდებარე სარდაფის ½ ნაწილი. მოპასუხეები არ აძლევენ შესაძლებლობას მოსარჩელეს, ისარგებლოს კუთვნილი უძრავი ქონებით. ი.ა-შვილის განმარტებით, იგი იძულებული გახდა, ხელშეშლის აღსაკვეთად მიემართა გლდანი-ნაძალადევის სამმართველოს მე-9 განყოფილებისათვის, თუმცა მან ვერც აღნიშნულის შედეგად შეძლო კუთვნილი ქონებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა, ვინაიდან მოსთხოვეს საკადასტრო გეგმის მომზადება, რისი შედგენის შესაძლებლობა, ამავე სახლის პირველ სართულზე მცხოვრებმა გ.წ-ძემ არ მისცა.

მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე ხელმყოფთ ჩაბარდათ წერილობითი გაფრთხილებები, თუმცა არც აღნიშნულს გამოუღია რაიმე შედეგი.

მოპასუხე გ. წ-ძემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მას თანასაკუთრებიდან წილის გამოყოფასა და თანასაკუთრების გამოიჯვნაში მოსარჩელისათვის ხელი არ შეუშლია. სარჩელი ასევე არ ცნო ლ. ს-შვილმა იმ საფუძვლით, რომ ის მოსარჩელის კუთვნილ ნაწილში არ ცხოვრობს, ხოლო გ.წ-ძესა და მოსარჩელეს შორის თანასაკუთრება არ არის გამიჯნული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 8 ოქტომბრის განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 182-ე მუხლის შესაბამისად, მოცემული სამოქალაქო საქმიდან ცალკე წარმოებად გამოიყო ი. ა-შვილის სარჩელი გ. წ-ძის მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე.

ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. ა-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეების: ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელე ი. ა-შვილის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ...ს ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში (საკადასტრო კოდი....) განთავსებული ფართი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინებით ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ. ქ-ძის, ც. ქ-ძისა და დ. ქ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ლ. ს-შვილი, ე. გ-ძე, მ. კ-შვილი, დ., დ. და ც. ქ-ძეები ფლობენ მოსარჩელის საკუთრებად აღრიცხულ ქ.თბილისში, ...ს ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებულ ფართს. ე. გ-ძე, მ. კ-შვილი, დ., დ. და ც. ქ-ძეები ერთი ოჯახის წევრები არიან და ისინი სადავო ფართში შესახლდნენ მოპასუხე ლ. ს-შვილის ნების შესაბამისად. მოსარჩელე ი. ა-შვილი, თბილისის .... ბიუროს 2009 წლის 25 დეკემბრის ¹01/01-43/09-2457 განკარგულების საფუძველზე, 2010 წლის 4 იანვრიდან საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, .... ქუჩა ¹14-ში მდებარე 151,8კვ.მ საერთო ფართის მქონე შენობა-ნაგებობის (საკადასტრო კოდი ....) თანამესაკუთრედ. იმავე უძრავი ნივთის 1/2-ის მესაკუთრეა გ. წ-ძე. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილზე და აღნიშნა, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც გაამართლებდა სადავო ნივთის მიმართ მოპასუხეთა მფლობელობას, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებმა ვერ უზრუნველყვეს მათზე განაწილებული მტკიცების ვალდებულების შესრულება, რის გამოც უკლებლივ ყველა მოპასუხე წარმოადგენს სადავო ნივთის უკანონო მფლობელს.

სააპელაციო პალატამ დამატებით მიუთითა საჯარო რეესტრის ამონაწერზე რომლის თანახმადაც, ი. ა-შვილი არის ქ.თბილისში, .... ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილის მესაკუთრე, ე. გ-ძე, მ. კ-შვილი, დ., დ. და ც. ქ-ძეები წარმოადგენენ ერთი ოჯახის წევრებს და ისინი სადავო ფართში შესახლდნენ მოპასუხე ლ. ს-შვილის ნებართვით. ლ. ს-შვილი, ე. გ-ძე, მ. კ-შვილი, დ., დ. და ც. ქ-ძეები ფლობენ მოსარჩელის საკუთრებად აღრიცხულ, ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში განთავსებულ ფართს.

სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილისა და 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, არ გაიზიარა აპელანტების მტკიცება, რომ ისინი არიან სადავო ფართის მართლზომიერი მფლობელები, ამასთან განმარტა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო უძრავი ნივთის ფლობის მართლზომიერების მტკიცების ტვირთი აპელანტების (მოპასუხეების) მხარეზეა, რომლებმაც ვერ დაამტკიცეს, რომ მართლზომიერად ფლობენ სადავო უძრავ ქონებას. სასამართლომ შეფასება არ მისცა აპელანტების მოთხოვნას მოსარჩელის მიმართ სადავო ბინაში ჩატარებულ სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურების შესახებ და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, განმარტა, მოცემულ შემთხვევაში დადგენი., რომ მოპასუხეებს: ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ. ქ-ძეს, ც. ქ-ძესა და დ. ქ-ძეს სარემონტო ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნით შეგებებული სარჩელი სასამართლოში არ წარუდგენიათ, შესაბამისად, სადავო ბინაში ჩატარებულ სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნა ვერ გახდება სააპელაციო პალატის მჯელობის საგანი კონკრეტული დავის ფარგლებში. პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება _ უძრავ ქონებაზე აღმასრულებლის მიერ ჩატარებული აუქციონის კანონიერება, განსახილველ დავასთან კავშირში არაა.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ საკუთრება, თავისი არსით, არ წარმოადგენს აბსოლუტურ, შეუზღუდავ უფლებას და მესაკუთრის უფლებამოსილებანი შეიძლება შეიზღუდოს კანონით ან ხელშეკრულებით. სასამართლომ, ამავე კოდექსის 162-ე მუხლის შესაბამისად, ასევე განმარტა, რომ მართლზომიერ მფლობელად ითვლება ყველა პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთზე ფაქტობრივ ბატონობას, ამასთან, მფლობელი მართლზომიერია, მანამ, სანამ მას აქვს ნივთის ფლობის უფლება.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე ი. ა-შვილი არის სადავო უძრავი ნივთის მესაკუთრე, ასევე, მოპასუხეები ფლობენ სადავო უძრავ ქონებას, ხოლო ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების მესამე აუცილებელი პირობა მფლობელისათვის ნივთის ფლობის უფლების არარსებობაა, სასამართლომ განმარტა, რომ სადავო უძრავი ნივთის ფლობის მართლზომიერების მტკიცების ტვირთი მოპასუხეების მხარეზეა, რომლებმაც ვერ დაამტკიცეს, რომ მართლზომიერად ფლობენ სადავო უძრავ ქონებას. შესაბამისად, სადავო ბინის მესაკუთრის, ი. ა-შვილის პრეტენზია მოპასუხეთა მიმართ მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ დასაბუთებულია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ს-შვილმა, ე. გ-ძემ, მ. კ-შვილმა, დ., ც. და დ. ქ-ძეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მოწინააღმდეგე მხარისათვის თანხის დაკისრება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორთა განმარტებით, სასამართლო განჩინების მიღებისას დაეყრდნო მხოლოდ მოსარჩელის მოსაზრებებს, ისე, რომ სასამართლოს არ დაუკითხავს მოწმეები.

2007 წლის ოქტომბერში სადავო უძრავი ქონების მეპატრონე ლ.ს-შვილის ახლობელი იყო. ქონების გასასხვისებლად დანიშნული იყო აუქციონი, რის შედეგადაც მე-2 რიგის იპოთეკარები, მათ შორის ი.ა-შვილი რჩებოდნენ უზრუნველყოფის გარეშე. ლ.ს-შვილმა მხარეებთან შეთანხმებით გადაიხადა ვალი 10000 აშშD დოლარი, რის შედეგადაც მე-2 რიგის იპოთეკარები გახდნენ პირველი რიგის იპოთეკარები, მანვე გადაიხადა სარგებელი. სადავო უძრავ ნივთს ჩაუტარა სარემონტო სამუშაოები, რის შედეგადაც გაიზარდა ნივთის ღირებულება. ლ.ს-შვილი პირველი რიგის იპოთეკარად არ დარეგისტრირებულა, თუმცა თავდაპირველმა მესაკუთრემ მას გაუფორმა გენერალური მინდობილობა. შესაბამისად, ი.ა-შვილი არ იყო უფლებამოსილი, ლ.ს-შვილის თანხმობის გარეშე ჩაეტარებინა იძულებითი აუქციონი.

ლ.ს-შვილის განმარტებით, აუქციონის შედეგად მიღებული თანხის განაწილებისას მას არ მიუღია მონაწილეობა, ლ.ს-შვილი არ არის იურისტი და მოატყუეს, არ აცნობეს აუქციონის თაობაზე.

კასატორებმა სასამართლოს წინაშე იშუამდგომლეს მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის პირველი ივლისის განჩინებით ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ., ც. და დ. ქ-ძეებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ლ. ს-შვილის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

კასატორებს: ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ., ც. და დ. ქ-ძეებს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.136-137), ასევე არ უნდა იქნას გაზიარებული მათი შუამდგომლობა მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. საკასაციო პალატა ასევე განმარტავს, რომ მოწმის ჩვენება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენს ერთ-ერთი სახის მტკიცებულებას, შესაბამისად, საკასაციო პალატა არაა უფლებამოსილი, დააკმაყოფილოს ზემოაღნიშნული მოთხოვნები მტკიცებულებების საქმისათვის დართვისა და მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორებს: ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ., ც. და დ. ქ-ძეებს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ს-შვილის, ე. გ-ძის, მ. კ-შვილის, დ., ც. და დ. ქ-ძეების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ., ც. და დ. ქ-ძეებს დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” ლ. ს-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. ლ. ს-შვილს, ე. გ-ძეს, მ. კ-შვილს, დ., ც. და დ. ქ-ძეებს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.136-137). საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

ას-853-904-2011 21 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. ს-ი, ე. ღ-ე, მ. კ-ი, დ., ც. და დ. ქ-ეები (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ა-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მოწინააღმდეგე მხარისათვის თანხის დაკისრება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. წ-ის, ლ. ს-ის, ე. ღ-ის, მ. კ-ის, დ., ც. და დ. ქ-ეების მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ჯ-ის ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების მოსარჩელის კუთვნილ 1/2 ნაწილში (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებული ფართის მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა, ასევე საზიარო უფლების გაუქმება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეების: ლ. ს-ის, ე. ღ-ის, მ. კ-ის, დ., ც. და დ. ქ-ეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელე ი. ა-ის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ჯ-ის ქუჩა ¹14-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში (საკადასტრო კოდი ...) განთავსებული ფართი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინებით ლ. ს-ის, ე. ღ-ის, მ. კ-ის, დ. ქ-ის, ც. ქ-ისა და დ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ს-მა, ე. ღ-ემ, მ. კ-მა, დ., ც. და დ. ქ-ეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მოწინააღმდეგე მხარისათვის თანხის დაკისრება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ივლისის განჩინებით მოცემული საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად და კასატორებს ამავე კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე დაუბრუნდათ ლ. ს-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% _ 210 ლარი.

2011 წლის 4 ნოემბერს კასატორებმა განცხადებით მომართეს საკასაციო სასამართლოს და მოითხოვეს სახელმწიფო ბაჟის დაბრუნების ნაწილში სააღსრულებო ფურცლის გაცემა.

ზემოაღნიშნული განცხადების საფუძველზე საკასაციო სასამართლომ მიზანშეწონილად მიიჩნია მოცემული სამოქალაქო საქმის გამოთხოვა (რომელიც სასამართლოს გადმოეცა 2011 წლის 16 ნოემბერს), რადგანაც საკასაციო პალატის განჩინებაში მითითებული ერთ-ერთი კასატორის (კრედიტორის) ე. გ-ის გვარი არ ემთხვეოდა პირადობის მოწმობის ასლში მითითებულ გვარს _ ღ-ეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ივლისის ¹ას-853-904-2011 განჩინებაში დაშვებული უსწორობა უნდა გასწორდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები. თუ სასამართლოს მიზანშეწონილად მიაჩნია, შესწორებათა შეტანის საკითხი შეიძლება გადაწყდეს სასამართლო სხდომაზე. მხარეებს ეცნობებათ სხდომის დრო და ადგილი, მაგრამ მათი გამოუცხადებლობა არ წარმოადგენს დაბრკოლებას გადაწყვეტილებაში შესწორების შეტანის საკითხის განხილვისათვის. დასახელებული მუხლის საფუძველზე, სასამართლო მხარის თხოვნით ან საკუთარი ინიციატივით გაასწორებს უზუსტობას იმ შემთხვევაში, თუ დაადგენს, რომ ამა თუ იმ პროცესუალურ დოკუმენტში დაშვებულ იქნა უსწორობა. აღნიშნული საკითხის განხილვა და გადაწყვეტა დასაშვებია როგორც სასამართლო სხდომაზე, ისე ზეპირი მოსმენის გარეშე.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატამ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია 2011 წლის 18 ივლისის განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხის გადაწყვეტა სასამართლო სხდომაზე, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლოს შეუძლია გადაწყვეტილება გამოიტანოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებსა და სხვადასხვა პროცესუალურ დოკუმენტებში (შესაგებლები, განცხადებები, სასამართლო გადაწყვეტილებები, გზავნილები და სხვა), მართალია, მხარედ მითითებულია «ე. გ-ე», თუმცა 2011 წლის 4 ნოემბრის განცხადებაზე დართული პირადობის მოწმობის, ასევე გზავნილის ჩაბარების შესახებ შეტყობინების ბარათებზე, რომლებიც, როგორც საკუთარი, ისე სხვა მხარეების სახელით ჩაიბარა ადრესატმა, მის მიერ შესრულებული ხელმოწერის თანახმად, მოცემული საქმის მხარე არის არა «ე. გ-ე», არამედ «ე. ღ-ე» (იხ. ტ.II, ს.ფ.23-27), აღნიშნული დასტურდება ასევე შპს «.თბილისის ... საავადმყოფოს მიერ გაცემული სამედიცინო ცნობით «სამედიცინო დოკუმენტაცია ფორმა ¹IV-100/ა-თი», სადაც პაციენტად მითითებულია «ე. ღ-ე» და ამ დოკუმენტში აღნიშნული პაციენტის პირადი ნომერი ემთხვევა განცხადებაზე დართული პირადობის მოწმობის პირად ნომერს (იხ. ტ.II, ს.ფ.81).

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ივლისის განჩინებაში კასატორ ე. ღ-ის გვარი არასწორადაა მითითებული. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ «სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ» საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-3 პუნქტის «ვ» ქვეპუნქტის თანახმად, სააღსრულებო ფურცელში უნდა აღინიშნოს კრედიტორისა და მოვალის დასახელებები და რეკვიზიტები, მათ შორის, პირადი ნომრები ან გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომრები, ასევე სააღსრულებო ფურცლის გამცემი ორგანოსთვის ცნობილი სხვა საკონტაქტო მონაცემები, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად თვლის, საკუთარი ინიციატივით გაასწოროს 2011 წლის 18 ივლისის განჩინებაში დაშვებული უსწორობა, კერძოდ, განჩინების შესავალ, აღწერილობით, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებში მითითებული გვარი «გ-ე» უნდა გასწორდეს «ღ-ით», შესაბამისად, 2011 წლის 18 ივლისის განჩინების საფუძველზე გასაცემ სააღსრულებო ფურცელში ერთ-ერთი კრედიტორის ველში უნდა მიეთითოს «ე. ღ-ე».

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე, 284-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გასწორდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ივლისის განჩინებაში დაშვებული უსწორობა. განჩინების შესავალ, აღწერილობით, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებში მითითებული კასატორის დასახელება «ე. გ-ე» გასწორდეს «ე. ღ-ით». საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.