ას-867-917-2011 15 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ფ-ავა

მოწინააღმდეგე მხარე _ ე. მ-შვილი, შ. ხ-ძე

მესამე პირი _ ნოტარიუსი ლ. რ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ფ-ავამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ე. მ-შვილისა და შ. ხ-ძის მიმართ, მესამე პირი _ ნოტარიუსი ლ. რ-ძე თანხის დაკისრებისა და ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. კერძოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა ე. მ-შვილისათვის მის სასარგებლოდ 27000 აშშ დოლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ მასსა და მოპასუხე ე. მ-შვილს შორის შედგა წინასწარი ზეპირი შეთანხმება უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ, რომლის ფარგლებშიც დაიდო ბეს ხელწერილი და მოპასუხე მხარეს გადაეცა 27000 აშშ დოლარი (25000 აშშ დოლარი ხელწერილით და 2000 აშშ დოლარი შემდგომში პირადად). მიუხედავად შეთანხმებისა, მხარეთა შორის უძრავი ქონების ხელშეკრულება კანონით დადგენილი ფორმით ვერ გაფორმდა, არც ბეს ხელშეკრულება იქნა გაფორმებული კანონის ნორმების შესაბამისად. გამომდინარე აღნიშნულიდან, მოპასუხეზე გადაცემული თანხა არის გადაცემული უსაფუძვლოდ და ვალდებულია დააბრუნოს იგი.

ნ. ფ-ავამ ასევე მოითხოვა ე. მ-შვილსა და შ. ხ-ძეს შორის გაფორმებული 2009 წლის 10 აგვისტოს უძრავი ქონების გადახდის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხე ე. მ-შვილმა პასუხისმგებლობის თავიდან აცილების მიზნით გაყიდა უძრავი ქონება და მიჰყიდა შ. ხ-ძეს, რომელიც მოსარჩელის მიერ გაფრთხილებული იყო რომ არ გადაეფორმებინა უძრავი ქონება, ვინაიდან იგი მასსა და მესაკუთრეს შორის სადავო იყო. შ. ხ-ძემ მაინც აღრიცხა უძრავი ქონება თავის სახელზე. შესაბამისად, მოპასუხეთა შორის დადებული ხელშეკრულება ბათილია.

მოპასუხე ე. მ-შვილმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა თანხის დაკისრების ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან მასსა და მოსარჩელეს შორის დადებული იყო ბეს ხელშეკრულება, რომელიც ნ. ფ-ავამ დაარღვია და შეთანხმებული თანხა აღარ გადაუხადა დათქმულ დროში, შესაბამისად, კანონმდებლობის თანახმად, ბეს სახით გადაცემული თანხა დაბრუნებას არ ექვემდებარება. ხოლო რაც შეეხება უძრავი ქონების გაყიდვას, ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა ბეს ხელშეკრულებით შეთანხმებული ვადის გასვლის შემდეგ, კერძოდ, 8 თვის მერე, შესაბამისად, იგი დადებულია კანონმდებლობის სრული დაცვით და მისი ბათილობის საფუძველი არ არსებობს.

მოპასუხე შ. ხ-ძემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ იგი არის კეთილსინდისიერი შემძენი და ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას არ დაურღვევია კანონი, შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა ხელშეკრულების ბათილობის შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ. ფ-ავას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ე. მ-შვილს ნ. ფ-ავას სასარგებლოდ დაეკისრა 27 000 აშშ დოლარის გადახდა; ნ. ფ-ავას მოთხოვნა დანარჩენ ნაწილში (ხელშეკრულების ბათილობა) არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგის 2009 წლის 03 ნოემბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და ყადაღა მოეხსნა შ. ხ-ძის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას მდებარე ქ. თბილისი, ...ქ.¹23, ბინა ¹26, საკადასტრო კოდი ¹...; ე. მ-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის _ 810 აშშ დოლარის ექვვალენტი ლარის ოდენობით გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ფ-ავამ და ე. მ-შვილმა.

ნ. ფ-ავამ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტლების გაუქმება ე. მ-შვილსა და შ. ხ-ძეს შორის 2009 წლის 10 აგვისტოს გაფორმებული გადახდის განვადებით უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

ე. მ-შვილმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ნ. ფ-ავას სასარგებლოდ ე. მ-შვილისათვის 27 000 აშშ დოლარისა და სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის _ 810 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის დაკისრების ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ფ-ავას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ე. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ე. მ-შვილისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 810 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ე. მ-შვილის გათავისუფლდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად; ნ. ფ-ავას სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდა მის მიერ 2010 წლის 20 აგვისტოს ¹1 საგადასახადო დავალებით სს ბანკ “რესპუბლიკაში” გადახდილი თანხა 150 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ე. მ-შვილს 2009 წლის 24 ოქტომბერს ნ. ფ-ავას მიერ გადაეცა 25000 აშშ დოლარი. მოგვიანებით ე. მ-შვილს კიდევ გადაეცა 2000 აშშ დოლარი (ტ. I ს.ფ. 81,234);

ნ. ფ-ავასა და ე. მ-შვილს შორის დადებული ხელწერილი არ დარეგისტრირებულა საჯარო რეესტრში (ტ. I ს.ფ. 26-28, 134-136, 233);

ნ. ფ-ავას განცხადების საფუძველზე 2009 წლის 16 მარტს დაიწყო წინასწარი გამოძიება ე. მ-შვილის წინააღმდეგ ნ. ფ-ავას მიმართ განხორციელებული თაღლითობის ფაქტზე; აღნიშნული სისხლის სამართლის საქმე 2009 წლის 21 ივლისს შეწყდა, სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული ქმედების არ არსებობის გამო (ტ. I ს.ფ. 35-37);

2009 წლის 10 აგვისტოს ე. მ-შვილსა და შ. ხ-ძეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება უძრავი ნივთის, მდებარე, თბილისი, ...ქუჩა ¹23, ბინა ¹6, ნასყიდობის შესახებ გადახდის განვადებით(ტ. I. 110-115);

საჯარო რეესტრის მონაცემებით სადავო უძრავი ნივთი მდებარე თბილისი, ...ქუჩა ¹23, ბინა ¹6, აღირიცხა შ. ხ-ძის სახელზე (ტ. I ს.ფ. 56-57);

ე. მ-შვილისათვის გადაცემული 27000 აშშ დოლარი ნ. ფ-ავას არ დაბრუნებია (იხ. ტ. I, შესაგებელი ს.ფ. 131-141);

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი სადავო ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 24 ოქტომბერს ერთის მხრივ, ნ. ფ-ავასა და მეორეს მხრივ, ე. მ-შვილს შორის გაფორმებული ხელწერილი დადებულია ფორმის დაუცველად, რის გამოც იგი არ წარმოადგენს ბეს ხელშეკრულებას; შესაბამისად, ნ. ფ-ავას მიერ ე. მ-შვილისათვის გადაცემული თანხა 25 000 აშშ დოლარის ოდენობით არ წარმოადგენს ბეს. ასევე ბეს არ წარმოადგენს 2000 აშშ დოლარი, რომელიც ე. მ-შვილისათვის გადაცემული იქნა მოგვიანებით;

ნ. ფ-ავამ 2008 წლის 24 ოქტომბრის ხელწერილის საფუძველზე თანხა 25000 აშშ დოლარისა და მოგვიანებით - 2000 აშშ დოლარის ოდენობით, ე. მ-შვილს (ვითომ კრედიტორს) გადასცა შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე.

ე. მ-შვილსა და შ. ხ-ძეს შორის 2009 წლის 10 აგვისტოს გაფორმებული ხელშეკრულება უძრავი ნივთის, მდებარე, თბილისი, ...ქუჩა ¹23, ბინა ¹6, ნასყიდობის შესახებ გადახდის განვადებით, არ წარმოადგენს მოჩვენებით ან თვალთმაქცურ გარიგებას;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საქმართლებრივი შეფასებისას სწორად იხელმაძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე, 316-ე, 317-ე და 976-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრებთან დაკავშირებით დამატებით აღნიშნა შემდეგი:

აპელანტ ნ. ფ-ავას პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ ე. მ-შვილმა და შ. ხ-ძემ 2009 წლის 10 აგვისტოს გაფორმებული გადახდის განვადებით უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაფარეს იგივე უძრავ ქონებაზე ე. მ-შვილსა და ნ. ფ-ავას შორის ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნულთან მიმართებაში სრულად გაიზიარა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის განმარტება და აღნიშნა, რომ ის ფაქტი, რომელიც მიუთითებს სადავო გარიგების მონაწილეთა ნების გამოვლენის არანამდვილობაზე, უნდა დაამტკიცოს მხარემ, რომელსაც მიაჩნია, რომ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით შეილახა მისი უფლება. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა იმის შესახებ, რომ სახეზე არ იყო მოჩვენებითი გარიგება, ვინაიდან მისი არც ერთი ნიშანი და რაიმე ფაქტობრივი გარემოება არ დადასტურებულა, ხოლო აღნიშნულის მტკიცების ტვირთი კი მოსარჩელის მხარეზე იყო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას მასზე, რომ თუნდაც შ. ხ-ძეს ხელშეკრულების გაფორმებამდე სცოდნოდა უძრავ ნივთზე მოსარჩელის პრეტენზიების შესახებ, ვერც ეს გარემოება გახდებოდა ხელშეკრულების მოჩვენებითად მიჩნევის საფუძველი, ვინაიდან მოპასუხეთა შორის რაიმე სახის ნაცნობობის ფაქტი დადასტურებული არ არის; ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის უძრავ ქონებაზე ყადაღა არ იყო რეგისტრირებული; წინასწარი გამოძიება ე. მ-შვილის მიმართ შეწყვეტილი იყო თაღლითობის ფაქტის არარსებობის გამო და ამასთან, დასტურდებოდა, რომ მესაკუთრეს გააჩნდა ნივთის გასხვისების, ხოლო მყიდელს _ მისი შეძენის სურვილი, რაც ცხადყოფდა, რომ მოპასუხეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულება შეესაბამებოდა მოქმედ კანონმდებლობას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მყიდველსა და გამყიდველს გააჩნდათ ნასყიდობის ხელშეკრულებით წარმოშობილი იურიდიული შედეგის მიღწევის ნება, მათ მიერ ნების გამოვლენა მიზნად ისახავდა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების სამართლებრივ შედეგს, რაც განხორციელდა კიდეც და ხელშეკრულების საფუძველზე, შემძენი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ.

აპელანტ ე. მ-შვილის სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლმ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება მასზე, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული იქნა შინაურული ბეს ხელშეკრულება და იმის გამო, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს არ შეუსრულებია ნაკისრი ვალდებულება, კერძოდ, სრულად არ გადაუხდია თანხა, ნ. ფ-ავას მიერ აპელანტისათვის გადახდილი 27 000 აშშ დოლარი უნდა ჩათვლილიყო მისთვის მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებელ თანხად.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ბე წარმოადგენს ხელშეკრულების დადების ფაქტის მტკიცებულებას, რომელიც ამავდროულად უზრუნველყოფს ძირითადი ვალდებულების შესრულებას. ამდენად, ბე დამატებითი, აქცესორული ხელშეკრულებაა, რომელიც არ არსებობს ძირითადი ვალდებულების გარეშე და არამარტო ადასტურებს მხარეთა შორის ძირითადი უფლება-ვალდებულებების არსებობის ფაქტს, არამედ უზრუნველყოფს ვალდებულებების შესრულებას. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ბე ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილია‚ მისი გადაცემით დასტურდება მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება და ამიტომ იგი გაფორმებული უნდა იყოს ისეთივე ფორმით‚ როგორც ნასყიდობის ხელშეკრულება. ბეს გადაცემა წარმოადგენს წინარე ხელშეკრულებას‚ რომელიც წინ უსწრებს ძირითად ნასყიდობის ხელშეკრულებას. სკ-ის 327-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით‚ ხელშეკრულებისთვის გათვალისწინებული ფორმა ვრცელდება ასევე წინარე ხელშეკრულებაზედაც. აღნიშნულიდან გამომდინარე‚ ძირითადი ხელშეკრულებისათვის კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაცვა სავალდებულოა წინარე ხელშეკრულების‚ მოცემულ შემთხვევაში _ “ბეს” გაცემის გაფორმებისას.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 59.1-ე 328-ე მუხლებზე და საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ბეს ხელშეკრულების კანონით დადგენილი ფორმა არ ყოფილა დაცული და იგი არ დარეგისტრირებულა საჯარო რეესტრში. შესაბამისად, ხელშეკრულება, სათანადო ფორმის დაუცველობის გამო, ბათილად ჩაითვლება, ხოლო, თუ აღნიშნული ხელშეკრულება ბათილად ჩაითვლება, მაშინ ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად გამოიყენება უსაფუძვლო გამდიდრების მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივ დასკვნები და მიიჩნია, რომ აღნიშნული აპელანტების მიერ ვერ იქნა გაბათილებული.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ე. მ-შვილისათვის სახელმწიფო ბაჟის _ 810 აშშ დოლარის შესაბამისი ლარის დაკისრების ნაწილში საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა გაუქმებულიყო, ვინაიდან, მოცემულ საქმეზე ე. მ-შვილის სააპელაციო საჩივრის განსახილველად მიღების სტადიაზე უდავოდ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, რომ აპელანტი ე. მ-შვილი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში და მისი ოჯახის სარეიტინგო ქულა შეადგენს 4840 (ტ. II ამონაწერი სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიანი ბაზიდან). შესაბამისად, იგი გათავისუფლებული იყო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

ამასთნ, სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე, როგორც სოციალურად დაუცველი გათავისუფლებული იყო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ხარჯების გადახდისაგან, სახელმწიფო ბაჟის გადახდა დაეკისრა მოპასუხეს, რომელიც ასევე გათავისუფლებულია ბაჟის გადახდისაგან. ასეთ შემთხვევაში, კი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 55-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეულ ხარჯებს გაიღებს სახელმწიფო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ე. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტის შეცვლით მიღებული ახალი გადაწყვეტილებიტ ე. მ-შვილი უნდა გათავისუფლებულიყო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან; დანარჩენ ნაწილში კი, პალატამ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ფ-ავამ, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე შ. ხ-ძისათვის არ იყო ცნობილი “პრეტენზიებთან დაკავშირებით, ვინაიდან მოწმეებისათვის სამომავლო მყიდველის ვინაობა და მისამართი გაგებულ იქნა მოსარჩელისა და მისი მეუღლის მხრიდან, ხოლო მათი განმარტებით კი სახელი, გვარი და მისამართი გაიგეს საჯარო რეესტრში ინფორმაციის მოძიების შემდეგ”, კასატორის განმარტებით, ასეთი დასკვნის საფუძველს არ იძლეოდა მოწმეთა ჩვენებები. ამასთან, ხ-ძის ვინაობის თაობაზე გაიგეს არა საჯარო რეესტრიდან, არამედ სადავო ბინაში მცხოვრები მდგმურების მეშვეობით, რაც მითითებულია მოწმეთა ახსნა-განმარტებებში და ჩვენებებში. საჯარო რეესტრში გადამოწმებით კი, მხოლოდ დადასტურდა მის მიერ წინასწარ მოპოვებული ინფორმაცია, რაც არ ნიშნავს იმას, რომ მათ ასეთი ინფორმაცია საჯარო რეესტრში მოიპოვეს.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ თითქოსდა მოსარჩელეც კი ვერ მიუთითებდა, თუ რა გარიგება შეიძლებოდა დაფარულიყო მოპასუხეთა მიერ.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ 10.08.2009 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრაციის გაფორმებამდე ერთი დღით ადრე, ნ. ფ-ავამ წერილობითი განცხადებით მიმართა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსს რეგისტარციის შეჩერების მოთხოვნით იმ მოტივით, რომ ე. მ-შვილს მისგან მიღებული აქვს ამ ბინის საფასურის ნაწილი 27000 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილის გადაცემა ვერ შეძლო, ვინაიდან იგი ემალება.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნათა გაზიარებით არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 56-ე მუხლები, რის გამოც საქმეზე გასაჩივრებულ ნაწილში არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებით ნ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი ნ. ფ-ავას გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ფ-ავას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.