ას-882-925-2011 14 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პ. ქათამაძე, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ე. კ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. კ-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომის საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. კ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. კ-შვილის მიმართ მოპასუხისათვის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეს საკუთრების უფლებით გადაეცა ქ.თბილისში, ... ქ.¹9-ში მდებარე ე. კ-შვილის კუთვნილი წილი _ 60,94 კვ.მ მოპასუხისათვის 4625 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1949 წლის 11 ივნისს ქ.თბილისში, ... ქ. ¹9-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელე ა. კ-ძის მამის _ გ. კ-ძესა და მოპასუხე ე. კ-შვილის მამამთილს, ა. კ-შვილს (თავდაპირველ მესაკუთრეს) შორის დაიდო გარიგება. მოსარჩელე ა. კ-ძე არის თავდაპირველი მოსარგებლე გ. კ-ძის უფლებამონაცვლე, ხოლო მოპასუხე ე. კ-შვილი _ თავდაპირველი მესაკუთრის, ა. კ-შვილის უფლებამონაცვლე.

საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, ... ქ.¹9-ში მდებარე 543 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების (საკადასტრო კოდი ...) მესაკუთრეს ო. ქ-ძესთან ერთად წარმოადგენს მოპასუხე ე. კ-შვილი. ამასთან, სადავო საცხოვრებელი სადგომი განთავსებულია მხოლოდ ე. კ-შვილის საკუთრებაში არსებულ ნაწილში.

1979 წლიდან ა. კ-ძე ჩაწერილია სადავო საცხოვრებელ სადგომში და დღემდე რეგისტრირებულია ამ მისამართზე. 1998 წლამდე და მას შემდეგ ა. კ-ძე აღრიცხულია დამოუკიდებელ აბონენტად და წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობასთან დაკავშირებულ კომუნალური გადასახადების გადამხდელს.

შპს ,,ლ- 2007-ის” მიერ 2010 წლის 19 ივნისს გაცემული აუდიტორული დასკვნის თანახმად, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მთლიანი ფართი მოიცავს 60.94 კვ.მ-ს და მისი საბაზრო ღირებულება შეადგენს 18 500 აშშ დოლარს.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულება, კერძოდ, 1949 წლის 11 ივნისის ხელწერილის შინაარსი და არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ თავდაპირველ მესაკუთრესა და თავდაპირველ მოსარგებლეს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით და მიიჩნია, რომ მითითებული ნორმის გასავრცელებლად აუცილებელია, არსებობდეს თავდაპირველ მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის შეთანხმება საკუთრების უფლების გადაცემის თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საკუთრების უფლება წარმოადგენს ნივთის მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის უფლებამოსილებათა ერთიანობას. საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილის თანახმად, საცხოვრებელი ფართის სანაცვლოდ მოსარგებლე გ. კ-ძემ, ა. კ-შვილს გადაუხადა გარკვეული თანხა, ამასთან, მესაკუთრემ დაიტოვა საჭიროებისამებრ საცხოვრებელი ფართის უკან გამოთხოვის უფლება, ისევე, როგორც, გ. კ-ძეს შეეძლო, სურვილისამებრ დაეტოვებინა ბინა და უკან დაებრუნებინა გადახდილი თანხის ნახევარი.

სასამართლომ მიაჩნია, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ხელწერილის ზემოაღნიშნული პირობების, აგრეთვე, იმის გათვალისწინებით, რომ ხელწერილით მხარეებს არ მოუწესრიგებიათ გ. კ-ძის მიერ მისთვის გადაცემული საცხოვრებელი სადგომის გასხვისების შესაძლებლობა, მხარეთა შორის ურთიერთობა უნდა შეფასდეს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის დათმობის გარიგებად. ე. კ-შვილს, პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით არ მოუთხოვია მოსარგებლე ა. კ-ძისათვის საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა შესაბამისი ანაზღაურების გადახდის სანაცვლოდ.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ე. კ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ არასწორად შეაფასა ა. კ-ძის მიერ საქმეში წარმოდგენილი 1949 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულება და სათანადოდ არ გამოიკვლია მისი შინაარსი. ფაქტობრივად მოსარჩელეს სარგებლობაში გადაეცა მხოლოდ ერთი ოთახი და შუშაბანდი, ხოლო სასამართლომ მხარეს სამი ოთახი მიაკუთვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 ივნისის განჩინებით ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ე. კ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ე. კ-შვილისა და ლოლა კურკუმულის მიერ 2011 წლის 20 ივნისს გადახდილი 100 ლარის 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ ე. კ-შვილს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” ე. კ-შვილისა და ლოლა კურკუმულის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 70 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.