ას-948-986-2011 22 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია სულხანიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – ე. ო-ია

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. გ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო, საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 აპრილის განჩინება

დავის საგანი – ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ლ. გ-შვილმა სარჩელით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ე. ო-იას მიმართ და მოითხოვა მისთვის, როგორც კანონისმიერი მემკვიდრისათვის, სამკვიდროს ფლობის ხელშეშლის აღკვეთა და მოპასუხის მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით ლ. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. გ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ივნისის განჩინებით ლ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება გაასაჩივრა ლ. გ-შვილმა საკასაციო საჩივრით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 30 იანვრის განჩინებით ლ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე პალატას.

საკასაციო პალატამ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ გამოუკვლევია 2004 წლის 8 აპრილის მინდობილობა, რომლითაც თ. შ-იამ ე.ო-იას მიანიჭა უფლებამოსილება, წარმოედგინა მისი ინტერესები შესაბამის ორგანიზაციასა და დაწესებულებაში, შეეგროვებინა საჭირო ცნობები და სხვა საბუთები ბინაზე და აგარაკის სამისდღემშიო რჩენის ხელშეკრულების გასაფორმებლად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. ლ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე. ო-იას აეკრძალა ლ. გ-შვილისათვის ქ.თბილისში, ჭონქაძის ქ. ...-ში მდებარე ბინაზე მფლობელობის ხელშეშლა, გამოთხოვილ იქნა ე. ო-იას მფლობელობიდან ქ.თბილისში, ჭონქაძის ქ. ...-ში მდებარე ბინა, წილობრივი მონაცემებით 48/355 და გამონთავისუფლებული ჩაჰბარდა ლ. გ-შვილს.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1998 წლის 30 დეკემბრით დათარიღებული სადავო ანდერძი ყალბი იყო, რომლითაც არ გამოვლენილა თ. შ-იას ნება მის საკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვის თაობაზე, შესაბამისად, ე. ო-იას განმარტება, რომ, როგორც ანდერძისმიერი მემკვიდრე ფაქტობრივად დაეუფლა სადავო ქონებას, პალატამ უსაფუძვლოდ ჩათვალა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილბაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ე. ო-იამ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 იანვრის განჩინებით ე. ო-იას საკასაციო საჩიავრი დაუშვებლად იქნა ცნობილი. უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება და შევიდა კანონიერ ძალაში.

2011 წლის 14 მარტს ე. ო-იამ განცხადებით მიმართა თბილისის სააპლაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას და მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება შემდეგი საფუძვლით: განმცხადებლის განმარტებით, ანდერძის სიყალბესთან დაკავშირებით, მისი 2008 წლის 19 სექტემბრის განცხადების საფუძველზე, აღიძრა სისხლის სამნართლის საქმე, რომელზეც 2011 წლის 30 იანვარს შეწყდა გამოძიება სსსკ-ის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით, სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული დანაშაულის არარსებობის გამო. ამდენად, განმცხადებლის განმარტებით, აღნიშნული გარემოება ცხადყოფს, რომ თუ ანდერძის შედგენისა და გაფორმების მომენტში ადგილი არ ჰქონია სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებულ ქმედებას, შესაბამისად, ანდერძზე ხელმოწერაც და სანოტარო წიგნში შესრულებული ხელმოწერაც ნამდვილია, რაც თავისთავად ანდერძის ნამდვილობაზე მეტყველებს, რის დასადასტურებლად ე. ო-იამ განცხადებას თან დაურთო ვაკე-საბურთალოს რაიონული პროკურატურის პროკურორის წერილი. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, განმცხადებელმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუქნტის შესაბამისად, მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 აპრილის განჩინებით ე. ო-იას განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განმცხადებლის მიერ ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მითითებული გარემოება (სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტა) სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, რომც ყოფილიყო წარმოდგენილი, მაინც ვერ გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას, ვინაიდან დასახელებული გარემოება ვერ გამოდგებოდა იმ ფაქტის მტკიცებად, რომ მოანდერძის მიერ გამოვლენილი ნება ნამდვილია.

აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ე. ო-იამ და მოითხოვა მისი გაუქმება. კერძოO საჩივრის ავტორის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება დააფუძნა იმ გარემოებაზე, რომ ანდერძი ყალბი იყო. პროკურატურამ სისხლის სამართლის საქმე ანდერძის გაყალბებასთან დაკავშირებით, შეწყვიტა დანაშაულის არარსებობის გამო, შესაბამისად, დადგინდა, რომ ანდერძის გაყალბებას ადგილი არ ჰქონია. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანის დროს რომ ჰქონოდა პროკურატურის დოკუმენტი, იგი გადაწყვეტილებას მის საწინააღმდეგოდ არ გამოიტანდა. აღნიშნული კი, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არ მიიჩნია ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო განცხადების დაკმაყოფილების საფუძვლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, კერძო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ ე. ო-იას კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 265-ე მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმება ან შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში და იმ წესით, რაც დადგენილია ამ კოდექსით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები.

ამავე კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტი ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებას უკავშირებს მხარის მიერ ისეთი ახალი გარემოებების ან მტკიცებულებების მოპოვებას, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. ამავე ნორმის მე-3 ნაწილი, დასახელებული საფუძვლით, საქმის წარმოების განახლებას დასაშვებად მიიჩნევს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ ე. ო-იას მიერ ახლად აღმოჩენილად დასახელებული გარემოება ვერ გახდებოდა საქმის წარმოების განახლების საფუძველი, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება საქმის განხილვის დროსაც რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში, იგი მაინც ვერ გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. კერძოდ, ვაკე-საბურთალოს რაიონული პროკურატურის პროკურორის 02.03.2011წ. წერილით, რომელზეც ე. ო-ია თავის განცხადებას აფუძნებდა, განმცხადებელს განემარტა, რომ მისი განცხადების საფუძველზე, აღძრული სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარებული კომისიური გრაფიკული ექსპერტიზისა და გაცემული ექსპერტიზის დასკვნების ერთმანეთთან აშკარა წინააღმდეგობის გამო, საქართველოს სისხლის სამართლის პროცესის იმ პრინციპებიდან გამომდინარე, რომ მტკიცებულბების შეფასებისას წარმოშობილი ეჭვი ბრალდებულის სასარგებლოდ უნდა გადაწყდეს, საქმეზე შეწყდა წინასწარი გამოძიება. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტა, ვერ აბათილებდა სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ მოანდერძის მიერ არ ყოფილა გამოვლენილი ნება თავის საკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვის შესახებ და ვერ შეიძენდა სავალდებულო ძალას სამოქალაქო საქმის განმხილველი სასამრთლოსათვის, ვინაიდან სამოქალაქო და სისხლის სამართალი სრულიად განსხვავებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს აწესრიგებენ და, შესაბამისად, სისხლის სამართლის პროცესში დამკვიდრებულ პრინციპებზე დაფუძნებული, სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტა, სამოქალაქო საქმეზე ვერ შეიძენდა მტკიცებულების ძალას იმის დასადასტურებლად, რომ მოანდერძის მიერ გამოვლენილი ნება ნამდვილია. ამდენად, კერძო საჩივრის ავტორის განმარტებას მასზე, რომ პროკურატურის დოკუმენტი სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კერძო საჩივრის ავტორის მიერ მითითითებული გარემოება, ვერ მიიჩნევა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებულ ახლად აღმოჩენილ გარემოებად და, შესაბამისად, ვერ გახდება გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძვლი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე და 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ე. ო-იას კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 აპრილის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.