ას-1010-1041-2011 26 სექტემბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ლ. შ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. ც-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – სესხის დაბრუნება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. შ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ც-ის მიმართ სესხის დაბრუნებისა და ზიანის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: 1997 წლიდან ქ. ბათუმში, ... ქ. ¹29-ში ფუნქციონირებდა ლომბარდი, რომლის დირექტორი იყო ო. ა-ე. 1998 წლის პირველ მარტს ო. ა-ე გარდაიცვალა, რის შემდგომაც ამ უკანასკნელის მეუღლე მ. ც-მა დარჩენილი კრედიტორების დაკმაყოფილების მიზნით, გააგრძელა ლომბარდის ფუნქციონირება. ლ. შ-ემ 1998 წლის 16 ნოემბერს შეიტანა 2 000 აშშ დოლარი, 1998 წლის 16 ნოებერს კი _ 500 აშშ დოლარი, რაზეც მ. ც-მა, მოტყუებით, მოსარჩელის ხელმოწერის გარეშე, უთარიღოდ შეადგინა ე.წ სესხის ხელშეკრულებები, რომელსაც დასმული იყო შპს “ო-ის” ბეჭედი. ლომბარდის მხრიდან ხელშეკრულებას ხელს აწერდა მ. ც-ი. 1999 წელს ხსენებულ ლომბარდში ლ. შ-ემ კვლავ შეიტანა 100 აშშ დოლარი, რაზეც ხელშეკრულება არ გაფორმებულა. სამივე შემთხვევაში თანხა უშუალოდ მიღებული აქვს მ. ც-ს. ლ. შ-ეს ხსენებულ ლომბარდში შეტანილი ჰქონდა 2 600 აშშ დოლარი, 5% სარგებლის მიღების პირობით. 2005 წლის 26 ივლისს სისხლის სამართლის საქმეზე მ. ც-ი ცნობილ იქნა ეჭვმიტანილად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებულ ქმედებაში, თუმცა მას ბრალდება აღარ წარედგინა და დადგენილება მისი ეჭვმიტანილად ცნობის თაობაზე გაუქმდა. წინასწარ გამოძიებაში, ცალსახად გამოიკვეთა, რომ მითითებული თანხები მიიღო უშუალოდ მ. ც-მა, რომელმაც მოტყუებით, შპს “ო-ის” ბლანკებზე ლ. შ-ის ხელმოწერის გარეშე გააფორმა ხელშეკრულება.

მოპასუხე მ. ც-მა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მოსაზრებას თითქოს მან, როგორც ფიზიკურმა პირმა, მიიღო სადავო თანხა, არ იზიარებს. ლ. შ-ემ, როდესაც ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას, კარგად იცოდა, რომ თანხა შეიტანა ლომბარდში. ის არ წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს, ამასთან გასულია მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ლ. შ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის განჩინებით ლ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. ბათუმში, ... ქ ¹29-ში 1997 წლიდან ფუნქციონირებდა ლომბარდი, რომლის დირექტორი იყო ო. ა-ე. ო. ა-ე გარდაიცვალა 1998 წლის პირველ მარტს. ო. ა-ის გარდაცვალების შემდეგ ლომბარდში მუშაობა გააგრძელა მისმა მეუღლე მ. ც-მა. 1998 წლის 27 ოქტომბერს ლ. შ-ემ მითითებულ ლომბარდში შეიტანა 2 000 აშშ დოლარი, ხოლო 1998 წლის 16 ნოემბერს 500 აშშ დოლარი, ორივე შემთხვევაში შპს “ო-ის” ბლანკზე შედგა ხელწერილი, სადაც შპს “ო-ის” დირექტორად მოხსენიებულია მ. ც-ი. 1999 წელს ლ. შ-ემ ლომბარდში შეიტანა კიდევ 100 აშშ დოლარი. ლ. შ-ემ მ. ც-ს 1998 წლის 27 ოქტომბერს გადასცა 2000 აშშ დოლარი, 1998 წლის 16 ნოემბერს – 500 აშშ დოლარი, ხოლო 1999 წელს – 100 აშშ დოლარი. დასახელებული თანხები ლ. შ-ემ მ. ც-ს გადასცა ყოველთვიურად 5%-იანი სარგებლის დარიცხვის პირობით. ლ. შ-ემ სესხის სახით თანხა გადასცა არა შპს „ო-ს“, არამედ მ. ც-ს, როგორც ფიზიკურ პირს, ვინაიდან მ. ც-ი იყო აწ გარდაცვლილი ო. ა-ის მეუღლე და მას უფლება არ ჰქონდა, ემოქმედა შპს „ო-ის“ სახელით, მით უმეტეს, ამავე საზოგადოების სახელით აეღო ვალდებულებები მესამე პირთა წინაშე. მ. ც-მა 1998 წლის 27 ოქტომბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ნაწილობრივ, კერძოდ, მან ლ. შ-ეს გადაუხადა სესხისათვის სარგებელი 1999 წლის აპრილამდე 700 აშშ დოლარი, ლ. შ-ესა და მ. ც-ს შორის დადებული 1998 წლის 27 ოქტომბრის, 1998 წლის 16 ნოემბრის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული არ იყო სესხის ძირითადი თანხის დაბრუნების თარიღი, თუმცა აღნიშნული ხელშეკრულებით განსაზღვრული იყო პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულების, კერძოდ, პროცენტის ყოველთვიურად გადახდის ვადა. 1998 წლის 27 ოქტომბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება, კერძოდ, პროცენტის სახით ყოველთვიურად 100 დოლარის გადახდა, მ. ც-ს შესრულებული აქვს 1999 წლის აპრილის ჩათვლით, სულ 700 დოლარის ოდენობით, ხოლო 1998 წლის 16 ნოემბრიდან გამომდინარე ვალდებულება ყოველთვიურად პროცენტის _ 25 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე მ. ც-ს არ შეუსრულებია. ლ. შ-ეს მ. ც-ის მიმართ ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 1998 წლის 27 ოქტომბრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე – 1999 წლის 27 მაისს, ხოლო, 1998 წლის 16 ნოემბრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე კი – 1998 წლის 16 დეკემბერს. ლ. შ-ისა და სხვათა მიერ 2000 წლის 14 ივლისს წარდგენილი განცხადების საფუძველზე მ. ც-ის მიერ სხვისი ქონების თაღლითური გზით დაუფლების ფაქტზე დაიწყო მოკვლევა. 2000 წლის პირველ აგვისტოს გამოტანილ იქნა დადგენილება სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ მ. ც-ის ქმედებაში დანაშაულის ნიშნების არარსებობის გამო.

სამოქალაქო კოდექსის 328-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, ამავე კოდექსის 623-ე - 624-ე მუხლების შესაბამისად, პალატა დაეყრდნო მ. ც-ის მიერ წინასწარ გამოძიებაში მიცემულ განმარტებებს, სამოქალაქო საქმეშია ლ. შ-ის ახსნა-განმარტებას და დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ლ. შ-ემ ნამდვილად გადასცა სესხის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა მ. ც-ს, თუმცა, გასარკვევია მ. ც-მა აღნიშნული მიიღო როგორც ფიზიკურმა პირმა, თუ, როგორც შპს „ო-ის“ წარმომადგენელმა. მოცემულთან დაკავშირებით პალატამ მხედველობაში მიიღო შპს „ო-ის“ ბლანკზე ასახული წერილობითი ხელშეკრულება და განმარტა, რომ ო-ის ბლანკზე ასახული ხელშეკრულება მხარეთა მიერ არ არის ხელმოწერილი, დარღვეულია ბლანკის გაფორმების წესიც, აღნიშნული ბლანკები არ იძლევა სარწმუნოდ იმ ფაქტის დადასტურების შესაძლებლობას, რომ მ. ც-მა, როგორც შპს „ო-ის“ წარმომადგენელმა, მიიღო ლ. შ-ისაგან თანხა. თვით ლ. შ-ის წარმორ,მადგენლის განმარტებით, ლ. შ-ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა ჰქონდა მ. ც-თან და არა შპს „ო-თან“. მითითებული დოკუმენტით დგინდება მ. ც-ის მიერ პროცენტიანი სესხის მიღების ფაქტი, თუმცა არ დასტურდება მ. ც-ის, როგორც ო-ის დირექტორის უფლებამოსილება.

სამოქალაქო კოდექსის 129-ე და 130-ე მუხლების თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ ლ. შ-ის მოთხოვნა მ. ც-ის მიმართ ხანდაზმულია, ლ. შ-ეს მ. ც-ის მიმართ მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 1998 წლის 27 ოქტომბრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე – 1999 წლის 27 მაისს, ხოლო 1998 წლის 16 ნოემბრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 1998 წლის 16 დეკემბერს. ვალდებულების შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება ხელშეკრულებიდან გასვლის კანონისმიერი უფლებაა, 1999 წლის 28 მაისიდან და 1998 წლის 17 დეკემბრიდან ლ. შ-ისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო მის წინაშე ვალდებულების დარღვევის ფაქტის თაობაზე, შესაბამისად, ლ. შ-ეს სწორედ ამ დროიდან წარმოეშვა როგორც პროცენტის სახით მისაღები თანხის, ასევე ხელშეკრულებიდან გასვლის საფუძვლით ძირითადი თანხის მოთხოვნის უფლება.

აპელანტის მოსაზრება, რომ მან მიმართა ქ.ბათუმის შს სამმართველოს საგამოძიებო განყოფილებას და სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლის შესაბამისად, 2001 წლიდან ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილია, პალატამ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უფლების დარღვევა და მისგან წარმოშობილი მოთხოვნები და არა დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, საგამოძიებო ორგანოებისა თუ პროკურატურისადმი მიმართვით მხოლოდ დანაშაულით მიყენებულ ზიანთან დაკავშირებული მოთხოვნის დადასტურება შესაძლებელია, რაც გამომდინარეობს ასევე აპელანტის მიერ მოყვანილი სისხლის სამართლის კოდექსის 30-35-ე მუხლების დანაწესიდან. რაც შეეხება სამოქალაქო უფლების დარღვევას, აღნიშნული არ წარმოადგენს სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებულ დანაშაულებრივ ქმედებას, მისგან გამომდინარე მოთხოვნის განხილვისათვის კომპეტენტური ორგანოს არ არის არც პროკურატურა და არც საგამოძიებო ორგანოები.

აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ სასამართლოს მ. ც-ის მიმართ სისხლის სამართლის წესით მოკვლევის დაწყება კიდეც რომ ფულადი ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის ხანდაზმულობის შეწყვეტის საფუძვლად მიეჩნია, აღნიშნული მაინც არ გამოიწვევდა ლ. შ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას ისევ და ისევ მოთხოვნის ხანდაზმულობის საფუძვლით, ვინაიდან ლ. შ-ისა და სხვათა განცხადების საფუძველზე 2000 წლის პირველ აგვისტოს გამოტანილ იქნა დადგენილება მ. ც-ის მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ. აღნიშნული ფაქტის შემდეგ ქ.ბათუმის შს სამმართველოს საგამოძიებო განყოფილებაში ბათუმის საქალაქო პროკურატურიდან სისხლის სამართლის საქმის აღძვრის საკითხის გადასაწყვეტად 2003 წლის 24 დეემბერს გადაიგზავნა მასალები, ანუ საგამოძიებო ოგანოებისათვის კვლავ მიმართვის ხანდაზმულობის 3 _ წლიანი ვადა დარღვეულია, რომლის ათვლა 2000 წლის პირველ აგვისტოს იწყება.

პალატამ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება, რომ მ. ც-ის ვალდებულება გამომდინარეობს დელიქტიდან – მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიყენებული ზიანიდან და სასამართლოს ხანდაზმულობის ვადებზე მსჯელობისას უნდა დაყრდნობოდა სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლს და არა 129-ე და 138-ე მუხლებს და განმარტა, რომ სესხის სახით თანხის გადაცემა ყოველთვიურად პროცენტის მიღების პირობით სასესხო ურთიერთობაა და სამოქალაქო კოდექსის 623-ე და 625-ე მუხლებით რეგულირდება. აღნიშნული სამართალურთიერთობა კიდეც რომ არ წარმოადგენდეს სესხის ხელშეკრულებას და მართლაც დელიქტის სფეროს განეკუთვნებოდეს, აპელანტის მოთხოვნა მაინც ხანდაზმულია, ვინაიდან ბრალეული ქმედებით ზიანის მიყენების შემთხვევაში, დაზარალებულს მიყენებული ზიანის მოთხოვნის უფლება სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით ზიანის მიყენებისთანავე წარმოეშობა. შესაბამისად, პირს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება შესაბამისი ზიანის განცდის მომენტიდან აქვს. შესაბამისად, ზიანის მიყენების შედეგად ხანდაზმულობის 3 _ წლიანი ვადა აითვლება იმ მომენტიდან, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო ზიანის მიყენების ფაქტის თაობაზე. სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლი ხანდაზმულობის ვადის ათვლას მართლსაწინაამდეგო ქმედების კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადასტურების ფაქტს კი არ უკავშირებს, არამედ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩამდენი პირის იდენტიფიკაციას და შესაბამისად, სამოქალაქო მოპასუხის განსაზღვრას, თუ, რა თქმა უნდა, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩამდენი პირი უცნობია, მოცემულ შემთხვევაში, ლ. შ-ე ინფორმირებული იყო, თუ ვინ ჩაიდინა მის წინააღმდეგ მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება და 1999 წლიდან ნებისმიერ დროს შეეძლო, მიემართა სასამართლოსათვის დარღვეული უფლების აღდგენის მიზნით.

აპელანტის მოსაზრება, რომ ლომბარდში შეტანილი თანხა, თავისი სამოქალაქო სამართლებრივი დატვირთვით, წარმოადგენს ანაბარს, რაზეც ხანდაზმულობის ვადა არ ვრცელდება. პალატამ ასევე არ გაიზიარა და განმარტა, რომ სამართალურთიერთობა თვით აპელანტის პოზიციის მიხედვით უნდა დაკვალიფიცირდეს, როგორც კერძო პირებს – ლ. შ-ესა და მ. ც-ს შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომელიც მიზნად ისახავდა მ. ც-ის მიერ სესხის სახით თანხის მიღებას და ლ. შ-ისათვის ყოველთვიური პროცენტის გადახდას. შესაბამისად, საფუძველს მოკლებულია აპელირება სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ლ. შ-ემ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით: იგი 2000 წლიდან ცდილობდა თავისი კანონიერი მოთხოვნები პირველ რიგში სისხლის სამართლის წესით, სახელმწიფო ორგანოსათვის – ბათუმის შინაგან საქმეთა ორგანოსათვის განცხადება-საჩივრის შეტანის გზით დაეკმაყოფილებინა და ეს მისი კონსტიტუციური უფლებაა. წინასწარი გამოძიება ყოვლად უკანონოდ იქნა შეწყვეტილი. დარღვეული უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების აღდგენა დაიწყო ჯერ სისხლის სამართლის წესით და მას ამას არც ერთი კანონი არ უკრძალავდა. სამოქალაქო კოდექსის 139-ე მუხლის I ნაწილი ითვალისწინებს ისეთ შემთხვევებს, როცა სასამართლოს სარჩელთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება არ მიუღია, მაგრამ პროცესი შეწყდა მხარეთა შეთანხმებით ან იმის გამო, რომ პროცესის გაგრძელება შეუძლებელია. ასეთ შემთხვევაში ვადის დენა შეწყდება მხარეთა ან სასამართლოს ბოლო საპროცესო მოქმედების დამთავრებასთან ერთად და დაიწყება თავიდან ახალი ვადა, მაგრამ თუ ერთ-ერთი მხარე პროცესს კვლავ განაგძობს, ამ ახალი ვადის დენა ისევ შეწყდება, როგორც წყდება ხანდაზმულობის ვადის დენა სარჩელის შეტანის გზით. აქედან გამომდინარე, ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყვეტილად ჩაითვლება ერთ-ერთი მხარის მიერ პროცესის გაგრძელებიდან სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე. ის, თუ როდის შევიდა საბოლოოდ კანონიერ ძალაში, სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული საბოლოო და შემაჯამებელი გადაწყვეტილება, საქმეში არსებობს უამრავი მტკიცებულება და მათ შორის აჭარის არ მთავარი სამმართველოდან გადმოგზავნილი სისხლის სამართლის საქმე. სააპელაციო პალატამ ყოვლად უსაფუძვლოდ მიიჩნია სარჩელი ხანდაზმულად. ლ. შ-ის მიერ სახელმწიფო ორგანოში, ბათუმის საგამოძიებო განყოფილებაში შეტანილ იქნა განცხადება მ. ც-ის მხრიდან მათი უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების აღსადგენად და არა სისხლის სამართლებრივი დევნის. მ. ც-ის ეჭვმიტანილად ცნობის შესახებ დადგენილების გაუქმების შემდეგ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიება მიმდინარეობდა კიდევ მთელი 5 წლის განმავლობაში და ლ. შ-ეს და სხვა დაზარალებულებს წინასწარი გამოძიების მიმდინარეობის მთელ პერიოდში მოიხსენიებდნენ როგორც დაზარალებულებსა და სამოქალაქო მოსარჩელეებს. სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 129-ე დ 130-ე მუხლები, თუმცა არასწორად განმარტა იგი. სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლის შესაბამისად, ლ. შ-ემ ათი წლის წინ მიმართა საჩივრებით სახელმწიფო ორგანოებს დარღვეული უფლებების აღსადგენად, რაც საქმეში არსებული უამრავი მტკიცებულებით დასტურდება, სააპელაციო სასამართლომ კი ხანდაზმულობის საკითხი, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე დ 130-ე მუხლების შესაბამისად გადაწყვიტა, რაც აბსურდულია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულება. კასატორი სადავოდ ხდის სამოქალაქო კოდექსის 129-ე და 130-ე მუხლების გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. შ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.