ას-1051-1081-2011 26 სექტემბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შ. ს-ა

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. გ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, სველი წერტილების მოშლა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. გ-ამ სარჩელი აღძრა შ. ს-ას მიმართ სველი წერტილების მოშლის მოთხოვნით შემდეგი დასაბუთებით: 2004 წლის 25 იანვარს მოპასუხის ბინიდან მოსარჩელის ბინაში რამდენჯერმე ჩავიდა წყალი, რამაც გამოიწვია ბინის დაზიანება და მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა ლ. გ-ას. ოთახი მთლ.დ განადგურებულია, კედლები დახეთქილია. პირველად წყლის ჩამოშვების შემდეგ დაზიანდა შემოსასვლელსა და სამზარეულოში დაგებული პარკეტი. ოთახში ჭერი და კედლები მთლ.დ დასველებულია, დაობდა, გაჩნდა ნესტის სოკო და იქ შენახული ნივთები განადგურდა.

მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო. შ. ს-ამ, არ უარყო ის ფაქტი, რომ მან ჩაუშვა წყალი, მაგრამ ამის შემდეგ მან შეარემონტა მეზობლის, ისედაც წლების მანძილზე შეურემონტებელი ბინა და თავისი მოვალეობა მოიხადა. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ წყალმა ყველაფერი დაუზიანა. აქედან ჩანს, რომ ლ. გ-ა ზოგად ფრაზებს იყენებს და ცდილობს თ.ს-ას ხარჯზე უსაფუძვლო გამდიდრებას სასამართლოს მეშვეობით. მოსარჩელე მოითხოვდა სხვა ოთახების აღდგენას, რაზეც უარი განაცხადა მოპასუხე შ.ს-ამ, ვინაიდან, მისი ბინიდან ჩასული წყალი სხვა ოთახებს არ შეხებია და ის ოთახები, რომლებშიც წყალმა შეაღწია მცირე რაოდენობით, მოპასუხემ გაურემონტა. რაც შეეხება გ-ას წუხილს იმის თაობაზე, რომ შ.ს-ამ ერთოთახიანი ბინა გადააკეთა და ოთახები გადაანაწილა თავისი სურვილისმებრ, ამასთან დაკავშირებით მოპასუხე აღნიშნავს, რომ მესაკუთრის სრული უფლებაა, თავისი გემოვნებით გადააკეთოს ბინა და კეთილმოაწყოს იგი, ამიტომ ლ.გ-ას არავითარი უფლება არა აქვს, მისი ბინის ოთახების განლაგების თაობაზე პროტესტი განაცხადოს. ერთოთახიანი ბინა, რომელშიც უნდა ეცხოვრათ ოთხ სულს, საჭიროებდა ოთახების გადანაცვლებასა და ოთახების შევიწროებას, რაც მესაკუთრის სრული უფლებაა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ლ. გ-ას სასარჩელო მოთხოვნა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შ. ს-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 28 აპრილის განჩინებით უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ სრულად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: თბილისში, ... გამზირ ¹36-ში მდებარე ბინა ¹65 ირიცხება ლ. გ-ას საკუთრებაში. ამავე მისამართზე მდებარე ბინა ¹68 წარმოადგენს მოპასუხე შ. ს-ას საკუთრებას. მოპასუხე – შ. ს-ას კუთვნილი ბინა მდებარეობს მოსარჩელე მხარე – ლ. გ-ას ბინის თავზე.

სააპელაციო სასამართლო ასევე დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ შ. ს-ას თავისი ბინის ჰოლის ნაწილში, მარჯვნივ და მისაღები ოთახის ნაწილის ხარჯზე, ე.ი ლ. გ-ას საცხოვრებელი ოთახის ნაწილის თავზე მოწყობილი აქვს სააბაზანო (საშხაპე). აღნიშნული გარემოება უდავოდაა დადასტურებული სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 22 ივნისის ¹... დასკვნით, ასევე საქმეზე მოწვეული ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს აღნიშნული დასკვნის შემდგენი ექსპერტის – ბ. ბ-ძის პასუხებით. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლო დაუსაბუთებლად, არადამაჯერებლად დაეყრდნო ექსპერტიზის დასკვნას და არ გაიზიარა თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 18 აპრილის პასუხი ლ. გ-ას 2008 წლის 3 აპრილის განცხადებაზე, რომლებზეც მოპასუხე ამყარებს თავის შესაგებელს, მით უფრო მაშინ, როცა ექსპერტიზის დასკვნას სავალდებულო ძალა არა აქვს. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს იმ მოსაზრებას, რომ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 18 აპრილის წერილის შინაარსი არ იძლევა მოპასუხის მიერ მითითებული გარემოების დადასტურებას. წერილში მითითებულია, რომ კომისიის მიერ საკითხის ადგილზე შესწავლის შედეგად დადასტურდა განცხადებაში მითითებული ფაქტები, თუმცა კონკრეტულად რა ფაქტები დაადგინა კომისიამ, წერილის შინაარსით არ ირკვევა, ხოლო ამავე წერილის პირველი წინადადება, რომელშიც გადმოცემულია ლ. გ-ას განცხადების შინაარსის მოკლე აღწერილობა, სააპელაციო სასამართლომაც არ ჩათვალა იმ გარემოების დამადასტურებლად, რომ შ. ს-ას კუთვნილი სველი წერტილები არ სცილდება შესასვლელის (ჰოლის) პერიმეტრს.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე დანიშნა საინჟინრო ტექნიკური-ექსპერტიზა, ვინაიდან ჩათვალა, რომ განსახილველი საქმის გადაწყვეტა ექსპერტიზის დასკვნის გარეშე შეუძლებელი იყო და საჭიროებდა სპეციალურ ცოდნას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ექსპერტიზის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება ამავე კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულების ერთობლივი შეფასების საფუძველზე, სველი წერტილის ადგილსამყოფელთან მიმართებაში სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2009 წლის 22 ივნისის დასკვნითი ნაწილის მე-6 პუნქტში ცალსახადაა გაცემული პასუხი, რომ მოპასუხის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის ამავე შესასვლელის (ჰოლის) ნაწილში, მარჯვნივ და მისაღები ოთახის ნაწილის ხარჯზე მოწყობილი სააბაზანოს არსებობა არ შეესაბამება საინჟინრო-ტექნიკურ ნორმებს, კერძოდ, - „სამშენებლო ნორმებისა და წესების 2-08-01-ის“ მოთხოვნებს, სადაც მოცემულია, რომ დაუშვებელია საცხოვრებელი ოთახის (ამ შემთხვევაში მისაღები ოთახის ნაწილის) თავზე სველი წერტილის მოწყობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო, ზემოაღნიშნულ დასკვნასთან შედარებით უპირატესი იურიდიული ძალის მქონე მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევდა მოპასუხის მიერ მითითებულ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 18 აპრილის ზოგადი შინაარსის წერილს, რომლიდანაც საერთოდ არ იკვეთება ის გარემოება, რომ შ. ს-ას კუთვნილ ბინაში მოწყობილი სველი წერტილი არ არის განთავსებული ლ. გ-ას მისაღები ოთახის ნაწილის თავზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ასევე აპელანტის ის მოსაზრება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად ჩათვალა დადგენილად მოსარჩელის საცხოვრებელი პირობების ხელყოფა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალის ერთობლიობაში შესწავლისა და გაანალიზების შედეგად, მხარის ახსნა-განმარტებით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 22 ივნისის ¹1482/18 დასკვნით, ასევე სასამართლო სხდომაზე დაკითხული ექსპერტის – ბ. ბ-ძის ჩვენებით, დასტურდება ის გარემოება, რომ ლ. გ-ას კუთვნილი ბინის ჭერი და კედლები წყლის ჩამოსვლის შედეგად დაზიანებულია, კერძოდ, ჭერზე დაზიანებულია და ზოგ ადგილას ჩამოყრილია გაჯისა და ცემენტის ნალესი, ასევე ჭერზე მოწყობილი დუბლაჟის ქაღალდი, სისველისა და სინესტისაგან დაზიანებულია და დაბერილია სახლის თითქმის ყველა კედელი, აბაზანა-ტუალეტის კედლებზე არსებულ ნალესზე შეინიშნება ბზარები. ზოგ ადგილას დაზიანებულია პარკეტი. ექსპერტიზის დასკვნის მე-4 პუნქტის მიხედვით, მოსარჩელის კუთვნილი ბინის კედლებისა და ჭერის სისველე გამოწვეულია მოპასუხის კუთვნილი ბინიდან წყლის ჩამოსვლით. ამავე პუნქტში მითითებულია, რომ ბინის კედლების და ჭერის დანესტიანება შეიძლება მომხდარიყო არასაკმარისი ვენტილაციის პირობებში. პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას – 2010 წლის 9 თებერვლის სასამართლო სხდომაზე დაკითხულმა ექსპერტმა დაადასტურა, რომ ამ კონკრეტულ სიტუაციაში მოსარჩელის ბინაში ბზარები გაჩენილია მოპასუხის სველი წერტილების ქვეშ წყლის ჩასვლის შედეგად და სხვა სახის ზემოქმედებას (მაგ. მიწისძვრის, ბინის ჯდენის ან ვინტილაციის გაუმართაობის) არ ახასიათებს ამგვარი ბზარების წარმოშობა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა მისი მხრიდან სამშენებლო ნორმებისა და წესების დარღვევა. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ექსპერტიზის დასკვნის როგორც კვლევით, ასევე დასკვნით ნაწილებში დადასტურებულია ის გარემოება, რომ შ. ს-ას კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის შესასვლელის (ჰოლის) ნაწილში, მარჯვნივ და მისაღები ოთახის ნაწილის ხარჯზე მოწყობილი სააბაზანოს არსებობა არ შეესაბამება საინჟინრო-ტექნიკურ ნორმებს, კერძოდ, „სამშენებლო ნორმებისა და წესების 2-08-01-ის“ მოთხოვნებს, რომლის თანახმად, დაუშვებელია საცხოვრებელი ოთახის (ამ შემთხვევაში მისაღები ოთახის ნაწილის) თავზე სველი წერტილის მოწყობა, აქედან გამომდინარე, რომ დადგენილია შ. ს-ას მიერ მისაღები ოთახის ნაწილის ხარჯზე სველი წერტილის მოწყობა, შესაბამისად, უდავოდ დადასტურებულია გარემოება მის მიერ სამშენებლო ნორმების და წესების დარღვევის თაობაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, იმის გათვალისწინებით, რომ ლ. გ-ა წარმოადგენს წყლის ჩადინების შედეგად დაზიანებული ბინის მესაკუთრეს, ხოლო შ. ს-ა კი, იმ ბინის მესაკუთრეს, საიდანაც მოსარჩელის ბინა დაზიანდა, ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ შ. ს-ას მიერ მისაღები ოთახის ნაწილის ხარჯზე სველი წერტილი მოწყობილია სამშენებლო ნორმებისა და წესების დარღვევით, შესაბამისად, უდავოდააა დადასტურებული, ბინის მესაკუთრის – ლ. გ-ას უფლების ხელყოფა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლები და “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის მე-20 მუხლი. განსახილველ შემთხვევაში მხარეები წარმოადგენენ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში მდებარე საცხოვრებელი ბინების მესაკუთრეებს და, შესაბამისად, მათზე ვრცელდება ამ კანონით დადგენილი უფლება-მოვალეობანი. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ შ. ს-ას კუთვნილი სააბაზანო მოწყობილია საცხოვრებელი ოთახის ნაწილის ხარჯზე და მდებარეობს ლ. გ-ას საცხოვრებელი ოთახის ნაწილის თავზე. საქართველოს საბინაო კომუნალური მეურნეობის მინისტრის 1978 წლის 24 აპრილის ¹190 ბრძანებით დამტკიცებული სამშენებლო ნორმებისა და წესების (საცხოვრებელი შენობები) 2.08.01 მე-2 თავის 2.6. პუნქტის თანახმად, უშუალოდ საცხოვრებელი ოთახის ან სამზარეულოს ზევით დაუშვებელია საპირფარეშოს ან სააბაზანოს (საშხაპის) განთავსება. დაუშვებელია ხელსაწყოთა და მილგაყვანილობათა უშუალოდ დამაგრება ბინათშორის კედლებსა და ტიხრებზე, რომლებიც შემოფარგლავენ საცხოვრებელ ოთახებს, შესაბამისად, დადგენილია, რომ შ. ს-ას საცხოვრებელ ბინაში სააბაზანო მოწყობილია მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარვევით. აპელანტმა მიუთითა, რომ ხსენებული ნორმები და წესები წარმოადგენს საბჭოთა პერიოდის დებულებებს, მოძველებულია და არ შეესაბამება თანამედროვე სტანდარტებს, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ არსებობს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2006 წლის 16 მარტის ¹1-1/213 ბრძანება “ეროვნული სამშენებლო ნორმების და წესების კლასიფიკატორის დამტკიცების შესახებ”, აღნიშნული ნორმები და წესები არ უნდა იქნას გამოყენებული დავის გადაწყვეტისას.

აღნიშნული მოსაზრების საპირისპიროდ სააპელაციო სასამართლომ, აღნიშნა, რომ ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შემდეგ დასკვნას: “საქართველოს ტერიტორიაზე მოქმედი საამშენებლო ნორმებისა და წესების აგრეთვე სხვა ნორმატიული აქტების მოქმედების ვადის გაგრძელების შესახებ” საქართველოს ურბანიზაციის და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 5 თებერვლის ¹3/26 ბრძანებით საქართველოს ტერიტორიაზე ეროვნული სამშენებლო ნორმების და წესების, აგრეთვე, სხვა ნორმატიული აქტების დამუშავება-დამტკიცებამდე ძალაში დარჩა 1992 წლამდე მოქმედი საამშენებლო ნორმები და წესები. ამავე ბრძანების თანახმად, ამ სამშენებლო ნორმებისა და წესების, აგრეთვე სხვა ნორმატიული აქტები უნდა გაუქმდეს ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში ახალი ნორმატიული აქტების ძალაში შესვლის დღიდან. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის მიერ 2006 წლის 16 მარტის ¹1-1/213 ბრძანებით ეროვნული სამშენებლო ნორმებისა და წესების კლასიფიკატორის დამტკიცება არ ნიშნავს, რომ მოქმედი ნორმატიული აქტები არ უნდა იქნეს გამოყენებული ახალი ნორმატიული აქტების მიღებამდე. ასეთი ნორმატიული აქტი პირველი ინსტანციის სასამართლოში დავის განხილვის დროისათვის კი მიღებული არ ყოფილა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ მის მიერ ჩატარებული სამუშაოები განხორციელდა ყველა წესის დაცვით და რომელიმე ნორმა არ დარღვეულა. რამდენადაც მზიდი კედლებისა და წყალკანალიზაციის ცენტრალური დგარების გადაადგილება არ განხორციელებულა, შესაბამისად, ამ სამუშაოების ჩასატარებლად საამშენებლო ნებართვის მიღება აუცილებელი არ იყო. აპელანტი ამ პოზიციას ამყარებს თბილისის მერიის ინტერნეტ გვერდზე არსებულ ინფორმაციაზე.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმის შესახებ, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვის გაცემის, სანებართვო პირობების შესრულებისა და შენობა-ნაგებობების ვარგისად აღიარების პროცესი რეგულირდებოდა საქართვლოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის ¹57 დადგენილებით, “მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ”. აპელანტის მიერ მითითებული სამშენებლო სამუშაოების ჩამონათვალი, რომელიც არ საჭიროებს ნებართვას _ რემონტი, შეკეთება, მოპირკეთება, აღჭურვა, მოცემულია ამ დადგენილების მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტში. მოპასუხის ბინაში შესრულებული სარემონტო სამუშაოები არ მიეკუთვნება ამ პუნქტით დადგენილ იმ სამშენებლო სამუშაოების რიცხვს, რომელთა ჩატარებაც შესაძლებელია სპეციალური ნებართვის გარეშე. განსახილველ შემთხვევაში დადასტურებულია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სველი წერტილები მოწყობილია მოწინააღმდეგე მხარის კუთვნილი ბინის საცხოვრებელი ოთახის თავზე, რაც მოქმედი კანონმდებლობით აკრძალულია, შესაბამისად, ამ ტიპის სამუშაოების წარმოება საერთოდ დაუშვებელია და მათ წარმოებაზე ნებართვა არ გაიცემა. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, იმასთან დაკავშირებით, რომ მის მიერ სველი წერტილის ამგვარად მოწყობით ლ. გ-ას ზიანი არ ადგება, ამიტომაც მას არ აქვს ამ მოთხოვნის დაყენების უფლება. აპელანტის განმარტებით, საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზით არ დგინდება, რომ ლინა გ-ას ბინაში არსებული დაზიანებები გამოწვეულია სწორედ მის მიერ სველი წერტილების გადაადგილებით. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შემდეგ შეფასებას: ექსპერტიზის დასკვნით დგინდება, რომ მოპასუხის სააბაზანო (საშხაპე) მოწყობილია უშუალოდ მოსარჩელის კუთვნილი საცხოვრებელი ოთახის ნაწილის თავზე, აღნიშნული წარმოადგენს დარღვევას. დადასტურებულია ასევე ამ სველი წერტილიდან მოსარჩელის ბინაში წყლის ჩადინების შედეგად ზიანის მიყენების ფაქტობრივი გარემობაც, შესაბამისად, სველი წერტილის ამგვარი გადაადგილება ხელყოფს მოსარჩელის საცხოვრებელ პირობებს, ეს კი საფუძველს აძლევს მოსარჩელეს, მოითხოვოს ამ დარღვევის აღმოფხვრა მისი საცხოვრებელი ოთახის თავზე მოწყობილი სველი წერტილის მოშლის გზით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმების შედეგად დაასკვნა, რომ სააპელაციო საჩივრის პრეტენზია დაუსაბუთებელია და მასში მითითებული გარემოებები არ ქმნიან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების მატერიალურ და პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შ. ს-ამ შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლითაც განსაზღვრულია არასათანადო მოსარჩელის საქმეში მონაწილეობის საკითხი. ამავე საკითხს უკავშირდება მეექვსე სართულზე მცხოვრები მეზობლის (ქ-ის) მიერ სავენტილაციო სისტემის მოშლა, რამდენიმეჯერ მანაც ჩამოუშვა წყალი მოპასუხის ბინაში, საიდანაც ეს წყალი ჩაუვიდა მოსარჩელეს. ყოველივე ეს გულისხმობს იმას, რომ საქმე მიმდინარეობდა არასათანადო მოპასუხის მიმართ, ამიტომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლი.

კასატორს მიაჩნია, რომ საქმეზე იმსჯელა არაგანსჯადმა სასამართლომ და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლები და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-20 მუხლი. მოცემულ შემთხვევაში კი, საქმეში არაა წარმოდგენილი მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ მესაკუთრის ფლობის, სარგებლობისა თუ განკარგვის უფლებებს ადგება ზიანი ან იმასთან დაკავშირებით, რომ უფლების გამოყენება ხორციელდება მხოლოდ იმ მიზნით, რომ ზიანი სხვას მიადგეს. მოსარჩელის ბინაში არსებული ზიანის გამომწვევი მიზეზი კი შ.ს-ას მიერ საკუთარი უფლებების განხორციელება არ ყოფილა. აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნით, მოწმეთა ჩვენებებით და სურათებითაც დასტურდება. მოცემული მუხლები არ შეესაბამება საქმის ვითარებას, ვინაიდან ექსპერტიზის დასკვნით ცხადად არის დადასტურებული, რომ ექსპერტიზის ჩატარების დროისთვის მოსარჩელის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის ჭერიდან წყალს არ გაუჟონავს, ხოლო მოპასუხის ბინაში არსებული კომუნიკაციები (წყალკანალიზაციის სისტემები) ექსპერტიზის ჩატარების პერიოდში იყო გამართული.

მინისტრის 2010 წლის 22 ნოემბრის (¹1-1/1839) ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2001 წლის 5 თებერვლის ¹3/26 ბრძანება, რომლითაც ძალაში იყო 1992 წლამდე მოქმედი სამშენებლო ნორმები და წესები. სააპელაციო სასამართლომ გაუქმებულ ნორმაზე დაყრდნობით დადგენილად ჩათვალა მოპასუხის მხრიდან სამართალდარღვევის ფაქტი, ისე რომ საერთოდ არ უმსჯელია სადავო ნორმების იურიდიულ ძალაზე. დღეს პოზიტიურ სამართალთან ერთად დიდი მნიშვნელობა ენიჭება სასამართლო პრეცედენტს. მოსამართლე თვითონ ქმნის ნორმას, როცა კანონმდებლობა ხარვეზიანია. მოცემულ საქმეზე კი სასამართლომ შექმნა იმის პრეცედენტი, რომ იურიდიულად გაუქმებული ნორმა კანონიერად გამოაცხადა და განჩინებაში რამდენიმე ადგილას ამტკიცებს სამშენებლო ნორმების დარღვევას, რაც სასამართლოს მხრიდან კანონდარღვევად მიიჩნევა.

სასამართლომ მხოლოდ გაუქმებული ნორმის დარღვევა ჩათვალა საკმარისად დასკვნისათვის, რომ სააბაზანოს მოწყობა ხელყოფს მოსარჩელის საცხოვრებელ პირობებს, რადგან პროცესზე ზიანის მიყენების სხვა ფაქტი არ დადასტურებულა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. ს-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა - სველი წერტილების მოშლა. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლებისა და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-20 მუხლების გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შ. ს-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შ. ს-ას დაუბრუნდეს 2011 წლის 8 ივლისს მ. ბ.-ას მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შ. ს-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

შ. ს-ას დაუბრუნდეს 2011 წლის 8 ივლისს მ. ბ.-ას მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.