ას-1055-1085-2011 26 სექტემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ინდ. მეწარმე ,,მ. მ-ი”

წარმომადგენელი - კ. ს-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ს-ი”

წარმომადგენელი – ლ. ს-ე

გასაჩივრებული განჩინება –ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ძირითადი სარჩელში - ვალდებულების შესრულება;

შეგებებული სარჩელში - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ინდ. მეწარმე “მ. მ-იმ “ სარჩელით მიმართა ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოს სს “ს-ის” მიმართ დავალიანების დაკისრებისა და ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელე ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე სს „ს-ს“ აწვდიდა სხვადასხვა პროდუქციას. მიწოდების დროს იწერებოდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშფაქტურები და ხდებოდა თანხის გადახდა ნაღდი ან უნაღდო ანგარიშსწორებით. 2010 წლის 22 მარტს მან მოპასუხეს მიაწოდა 20 000 კგ პოლიეთილენის გრანულები ე.წ პლასტიკატი, სულ 55 819.4 ლარის ღირებულების, რაც მოპასუხეს უნდა აენაზღაურებინა მიწოდებიდან ერთი თვის ვადაში, 2010 წლის 22 აპრილამდე, თუმცა სს „ს-მა“ გადაიხადა მხოლოდ 48 401.48 ლარი. შესაბამისად, მისი დავალიანება ინდ. მეწარმე “მ. მ-ის” მიმართ შეადგენს 7417.92 ლარს, რომელიც, სამოქალაქო კოდექსის 69-ე, 316-ე, 317-ე, 361-ე და 365-ე მუხლებიდან გამომდინარე, ექვემდებარება ანაზღაურებას.

მოპასუხე სს „ს-მა“ სარჩელი არ ცნო და შეგეგბებული სარჩელით მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით: მოპასუხე სადავოდ არ ხდის მხარეთა შორის ხელშეკრულების დადებისა და მოსარჩელის მიმართ მითითებული თანხის გადაუხდელობის ფაქტს, მაგრამ დამატებით განმარტავს, რომ მას, თავის მხრივ, აქვს მოთხოვნა მოსარჩელის მიმართ, რაც გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილებას, კერძოდ, მხარეთა შორის ხელშეკრულება დაიდო იმ პირობით, რომ საქონლის მიწოდება უნდა განხორციელებულიყო მიწოდებისათვის საჭირო უმოკლეს ვადაში, რაც, პრაქტიკის შესაბამისად, არ აღემატება 7 კალენდარულ დღეს. საქონელი კი მხოლოდ 25 დღის დაგვიანებით მიაწოდეს, რითაც მოპასუხეს მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა შემდეგში: სს „ს-ს“, თავის მხრივ ეკრანირებული კაბელის მიწოდების თაობაზე ხელშეკრულება დადებული ჰქონდა შპს „საქართველოს სახელმწიფო ელექტროსისტემასთან“. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, კაბელის მიწოდება უნდა განხორციელებულიყო ავანსის ჩარიცხვიდან 45 დღეში. ვადის დარღვევისათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იყო საურავი ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0,1%-ის ოდენობით. სს „ს-ს“ მიწოდება უნდა განეხორციელებინა 2010 წლის 8 მარტამდე, რაც ვერ შეძლო მოპასუხის ბრალით, რის გამოც დაეკისრა საურავის სახით 8 233.89 აშშ დოლარი. ამასთანავე, ინდ. მეწარმე „მ. მ-ისათვის” ცნობილი იყო, სს ,,ს-ისთვის” ვადის გადაცილების თანამდევი არასახარბიელო შედეგების შესახებ. გარდა აღნიშნულისა, მოპასუხემ შეგებებული სარჩელით მოითხოვა ინდ. მეწარმე „მ. მ-ისათვის” დამატებით თანხის დაკისრება, რადგან ამ უკანასკნელის მიმართ არსებულ დავალიანებას აჭარბებდა სს ,,ს-ისთვის” დამდგარი ზიანის ოდენობა.

მოპასუხე ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“ არ ცნო სს „ს-ის“ შეგებებული სარჩელი და განმარტა, რომ საქონლის მიწოდების ვადაზე არ შეთანხმებულან, შესაბამისად, შესრულების ვადის გადაცილებასაც ვერ ექნებოდა ადგილი. მიწოდებისას მიმღებს რაიმე პრეტენზია ამასთან დაკავშირებით არ გამოუთქვამს. ასევე არ დასტურდება სს „ს-ისათვის“, აღნიშნულის გამო, ზიანის მიყენებისა და შესაძლო ზიანის დადგომაში მოპასუხის ბრალის არსებობის ფაქტები.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ სარჩელი სს „ს-ის“ მიმართ დავალიანების დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა; სს „ს-ის“ შეგებებული სარჩელი ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ დაკმაყოფილდა; ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ სს „ს-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 6725.43 ლარის გადახდა.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 26 აპრილის განჩინებით ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2009 წლის 2 დეკემბერს ჰ. კ-ა და სს „ს-ს“ შორის მ. მ-ის შუამავლობით დაიდო ხელშეკრულება ,,პ.ვ.ს.” გრანულების მიწოდების თაობაზე. საქონელი მყიდველს გადაეცა ამავე წლის 10 დეკემბერს. 2010 წლის 27 თებერვალს ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“ და სს „ს-მა“ დადეს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“ იკისრა 55 819.4 ლარის ღირებულების 20 000 კგ პოლივინქლორიდის გრანულების მიწოდება. ანაზღაურების წესი განისაზღვრა შემდეგნაირად: წინასწარ უნდა გადახდილიყო საქონლის ღირებულების 30 %, ხოლო დანარჩენი თანხა უნდა ანაზღაურებულიყო საქონლის მიღებიდან 30 დღის განმავლობაში. ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ მიერ სს „ს-ისათვის“ გადასაცემად გამოგზავნილი ტვირთი ირანი-თურქეთის საზღვრიდან უკან გაბრუნდა, ვინაიდან მას საზღვარზე შეექმნა პრობლემები. ინდ. მეწარმე „მოჰამად მ-იმ“ 2010 წლის 16 მარტს განმეორებით გამოუგზავნა საქონელი სს „ს-ს“. ნასყიდობის საგანი მყიდველს გადაეცა ამავე წლის 22 მარტს. სს „ს-მა“ ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ პოლივინქლორიდის გრანულების საფასურიდან გადაუხადა 48 401.48 ლარი.

პალატამ ასევე დადგენილად ცნო, რომ 2009 წლის 30 დეკემბერს სს „ს-სა“ და შპს „საქართველოს სახელმწიფო ელექტროსისტემას“ შორის დაიდო ხელშეკრულება შესყიდვების შესახებ, რომლის თანახმად, სს „ს-მა აიღო ვალდებულება 392090 აშშ დოლარის ღირებულების საქონლის – ეკრანირებული კაბელის მიწოდებაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების ¹3.1 პუნქტის თანახმად, მიწოდება უნდა განხორციელებულიყო შემსყიდველის წერილობითი მოთხოვნის მიღებიდან და ავანსის ჩარიცხვიდან 45 დღეში. სს „ს-ს“ საქონლის დაგვიანებით მიწოდებისათვის დაერიცხა საურავი 8 233.89 აშშ დოლარის ოდენობით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებები, კერძოდ: პალატამ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმის გადაწყვეტისას სასამართლო ვერ იხელმძღვანელებდა საქონლის საერთაშორისო ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებათა შესახებ ვენის კონვენციით, ვინაიდან აღნიშნული კონვენციის პირველი მუხლის თანახმად, იგი გამოიყენება საქონლის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებების მიმართ იმ მხარეებს შორის, რომელთა კომერციული საწარმოებიც სხვადასხვა სახელმწიფოებში იმყოფებიან. მოცემულ დავაში კი დადგენილია, რომ ხელშეკრულება დაიდო სს „ს-სა“ და ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ შორის, რომელიც, მართალია, ირანის მოქალაქეა, მაგრამ გარიგების დადებისას მოქმედებდა როგორც მეწარმე სუბიექტი – ინდივიდუალური მეწარმე, რომელიც რეგისტრირებულია საქართველოში. რაც შეეხება სს ,,ს-ს” უდავოა ის გარემოება, რომ იგი საქართველოში დაფუძნებული და რეგისტრირებული იურიდიული პირია, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის გათვალისწინებით, მხარეებმა, ერთი მხრივ ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“ მყიდველისათვის საქონლის მიწოდების და, მეორე მხრივ, სს „ს-მა“ ამ საქონლისათვის შეთანხმებული ფასის გადახდის ვალდებულების აღებით დადეს ნასყიდობის ხელშეკრულება. აქედან გამომდინარე, გამყიდველი ითხოვს მოპასუხისათვის ნასყიდობის ფასის დარჩენილი ნაწილის დაკისრებას, რაზეც უარს აცხადებს ეს უკანასკნელი და უთითებს, რომ, ვინაიდან მას მოსარჩელის ბრალით ზიანი მიადგა, დავალიანების დარჩენილი ნაწილი უნდა გაიქვითოს, ხოლო სხვაობა თავად მოსარჩელეს უნდა დაეკისროს. ამდენად, ვინაიდან სს „ს-ის“ დავალიანება ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ მიმართ სადავო არ იყო, მისი მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილებულიყო, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ შეგებებული სარჩელი საფუძვლიანი იქნებოდა. შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, გამყიდველმა დაარღვია ნაკისრი ვალდებულება, ვინაიდან დაგვიანებით მიაწოდა საქონელი. პალატამ საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეები საქონლის მიწოდების ვადაზე არ შეთანხმებულან, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 365-ე მუხლების გათვალისწინებით დაადგინა, რომ ვალდებულების შესრულების ვადის დადგომა დამოკიდებული იყო კრედიტორის მოთხოვნაზე. პალატამ განმარტა, რომ რაიონულმა სასამართლომ სწორად გაიზიარა მყიდველის პოზიცია შესრულების გონივრულ ვადასთან დაკავშირებით: იმ დროს, როცა პირის საქმიანობა პროდუქციის წარმოებაა, ამ პროდუქციის საწარმოებლად აუცილებელი ნედლეულის მიწოდების ნებისმიერი ვადა მისთვის მისაღები ვერ იქნება. იმის გათვალისწინებით, რომ ეს მხარეთა შორის პირველი საქმიანი კონტრაქტი არ ყოფილა, წინა ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მყიდველს ჰქონდა გარკვეული მოლოდინი, თუ როდის მიიღებდა შესრულებას. მხარეთა განმარტებებზე და საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით პალატამ განმარტა, რომ არსებულ გონივრულ ვადას წარმოადგენდა 7 დღე.

პალატამ იხელმძღვანელა რა მხარეთა შორის კომპიუტერული პროგრამა ,,სკაიპით” განხორციელებული მიმოწერის ამონაწერით, დაადგინა, რომ 2010 წლის 2 მარტიდან ტვირთი უკვე გზაში იყო, ხოლო 2010 წლის 8 მარტს მყიდველმა პრეტენზია წაუყენა გამყიდველს ტვირთის მიწოდების ვადის გადაცილებასთან დაკავშირებით, რასაც გამყიდველი დაეთანხმა, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ რაიონულმა სასამართლომ სწორად გაიზიარა შეგებებული სარჩელის ავტორის პოზიცია ვადის გადაცილების თაობაზე. რაც შეეხება მოსარჩელის მითითებას იმის შესახებ, რომ მან უარი თქვა ხელშეკრულებაზე სს ,,ს-ის” მიერ ავანსის სრულად გადაუხდელობის გამო, პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 484-ე მუხლით და განმარტა, რომ აღნიშნული მოსარჩელის მხრიდან ხელშეკრულების შესრულებაზე უარის თქმის საუძველი არ შეიძლება გამხდარიყო, რადგან მან ვერ დაასაბუთა სს „ს-ის“ მიერ თავისი მოვალეობის შეუსრულებლობის რეალური საშიშროების არსებობა. ამასთანავე, გასათვალისწინებელია, რომ აღნიშნული გარემოება არც გამხდარა ხელშეკრულებაზე უარის თქმის საფუძველი, ვინაიდან მოვგიანებით მოპასუხემ კვლავ გაუგზავნა საქონელი მყიდველს დამატებითი გადახდის გარეშე, რაც ადასტურებს იმას, რომ მან სახელშეკრულებო ურთიერთობის შეწყვეტა განიზრახა არა ავანსის სრულად გადაუხდელობის გამო, არამედ იმ მიზეზით, რომ თავად შეექმნა პრობლემები ვალდებულების შესრულებასთან დაკავშირებით. აქედან გამომდინარე, პალატამ შეგებებული სარჩელის ავტორის უარი ხელშეკრულებაზე მართლზომიერად არ მიიჩნია.

პალატა დაეყრდნო რა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლს განმარტა: იმისათვის, რომ წარმოიშვას ზიანის ანაზღაურების მოვალეობა, მოცემული უნდა იყოს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, ზიანი, რომელიც მიყენებულია მართლსაწინაამდეგო მოქმედებით, მიზეზობრივი კავშირის არსებობა მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის და ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობა. მოცემულ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს „ს-ს“ მიადგა ზიანი, კერძოდ, მას დაერიცხა საურავი; ზიანი მიყენებული იყო აპელანტის (მოსარჩელის) ქმედებით – მის მიერ კაბელის დამზადებისათვის აუცილებელი ნედლეულის მიწოდების ვადის დარღვევით. ამასთან, ეს ქმედება იყო მართლსაწინააღმდეგო – დარღვეულ იქნა ხელშეკრულების პირობები და ბრალეული, რადგან მოსარჩელეს მითითება ბრალის გამომრიცხველ გარემოებებზე არ მოუხდენია. პალატამ დამატებით აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული ზიანის სავარაუდოობა გულისხმობს არა მოვალისთვის დეტალური ინფორმაციის მიწოდებას იმის შესახებ, თუ რა სახის და რა ოდენობის ზიანი შეიძლება მიადგეს კრედიტორს ვალდებულების შეუსრულებლობით, არამედ ზიანის მიყენების გონივრულ მოლოდინს, შესაბამისად, ვინაიდან სს „ს-ის“ ძირითადი საქმიანობა შემდგომი რეალიზაციის მიზნით კაბელების წარმოებაა, საჭირო ნედლეულს მიწოდების ვადის დარღვევით ივარაუდება, რომ დადგება ზიანი, აქედან გამომდიანრე, რაიონულმა სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ ზიანი მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო. შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებული იყო აენაზღაურებინა მიყენებული ზიანი, რაც შეადგენდა 8 233,89 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ეროვნულ ვალუტაში – 14143,35 ლარს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ განმარტა, რომ სს ,,ს-ის” დავალიანება ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ მიმართ შეადგენს 7417,92 ლარს, ამასთანავე ეს უკანასკნელიც ვალდებულია სს ,,ს-ს” აუნაზღაუროს ზიანი 14143,35 ლარის ოდენობით. აქედან გამომდინარე, ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ დაეკისრა 6725,43 ლარის ანაზღაურება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 26 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ინდ. მეწარმე „მ. მ-იმ“ შემდეგი საფუძვლებით: პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოების მიერ კანონის დარღვევით იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, რამაც სასამართლო მიიყვანა კანონშეუსაბამო გადაწყვეტილებამდე. კასატორის განმარტებით, მხარეებს შორის საქონლის მიწოდებაზე დაიდო ორი ზეპირი ხელშეკრულება: პირველი 2010 წლის 27 თებერვალს, რომელიც დასრულდა 2010 წლის 11 მარტს, როდესაც სს „ს-მა“ არ შეასრულა მაშინდელი ხელშეკრულების ერთ-ერთი მთავარი პირობა და არ ჩარიცხა თანხის 30%. ხოლო მეორე ხელშეკრულება ტელეფონზე საუბრით დაიდო 2010 წლის 16 მარტს და ტვირთი შემკვეთს ჩაჰბარდა 22 მარტს, 6 დღეში ახალი კონტრაქტის დადებიდან. 2010 წლის 11 მარტს თანხის უკან დაბრუნებას და 27 თებერვალს დადებული ხელშეკრულების შეწყვეტას სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია. ასევე არ იქნა გათვალისწინებული ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეებს შორის იმავე საქონლის მიწოდებაზე არსებითად სხვა ხელშეკრულება დაიდო 16 მარტს, როდესაც საწარმოს ერთ-ერთი დირექტორის თხოვნით, ავანსის ჩარიცხვის გარეშე დაჩქარებულ რეჟიმში (ვინაიდან ირანის ისლამურ რესპუბლიკაში 22 მარტს ახალი წელია და საწარმოები არ მუშაობენ) პირადი პასუხისმგებლობით დადებული იქნა ახალი ხელშეკრულება და შესრულდა იგი 2010 წლის 22 მარტს. ამასთან სრულიად უსაფუძვლოა ტვირთის მიღების გონივრულ ვადად 6 დღის დაწესება, რადგანაც დამტკიცებულია, რომ ჩვენს მარწმუნებელსა და მოპასუხეს შორის ხელშეკრულება პირველად დაიდო. ის ფაქტი, რომ მოწინააღმდეგე მხარე ანალოგიურ პროდუქციას ღებულობდა ირანიდან კონკრეტულ ხელშეკრულებაზე განსაზოგადებლად არ გამოდგება. სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ 2010 წლის 22 მარტს კასატორის მხრიდან ვალდებულება შესრულებულდა და მხარემ ეს შესრულება მიიღო ისე, რომ არავითარი პრეტენზია არ გამოუხატავს და, შესაბამისად, იმ დრომდე სანამ სარჩელი კუთვნილი თანხის მიღებაზე არ იქნა სასამართლოში შეტანილი, მხარეს არც კი გახსენებია ჯარიმის გადახდა. კასატორი ასევე სადავოდ ხდის პროგრამა ,,სკაიპის” ჩანაწერს, როგორც არასარწმუნო მტკიცებულებას, მისი არასრულყოფილი ხასიათის გამო.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მოახდინა სამოქალაქო კოდექსის 484-ე მუხლის პირველ ნაწილის ანალიზი, როდესაც ჩათვალა, რომ წინასწარ დათქმული ავანსის გადაუხდელობა არ მიიჩნევა ხელშეკრულების მნიშვნელოვანი ნაწილის შეუსრულებლობად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანიავალდებულების შესრულება და ზიანის ანაზღაურება. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 365-ე და 484-ე მუხლის განმარტების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ უნდა დაუბრუნდეს 2011 წლის 11 ივლისს კ. ს-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 370.90 ლარის 70% _ 259.63 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ინდ. მეწარმე „მ. მ-ის“დაუბრუნდეს 2011 წლის 11 ივლისს კ. ს-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 370.90 ლარის 70% _ 259.63 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.