ას-886-929-2011 23 სექტემბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს “ც-ა”

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ი. დ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს “ც-ამ” სარჩელი აღძრა ი. დ-ის მიმართ და მოითხოვა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ შპს „ც-ა“ ფუნქციონირებს 1989 წლიდან, რომელსაც თავისი საქმიანობისათვის გააჩნია და გააჩნდა ქონება, მათ შორის შენობა, რომელიც განლაგებულია 632 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში. აღნიშნული ქონების 1/2½ ნაწილი წარმოადგენდა რ. და გ. დ-ეების საკუთრებას, რასაც ადასტურებს რ. დ-ესა და რ. დ-ეს შორის გაფორმებული შეთანხმება. მიუხედავად იმისა, რომ ქონება ფაქტობრივად წარმოადგენდა რ. და გ. დ-ეების საკუთრებას, სანოტარო აქტის შედგენა და ამ ქონებაზე რ. და გ. დ-ეების საკუთრების უფლება არ დარეგისტრირებულა, რადგანაც მაშინდელი ხელისუფლება სამართლებრივად და ფიზიკურადაც დევნიდა რ. დ-ეს. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ მას დაახლოებით 1994 წელს მიმართა რ. დ-ის ნათესავმა ი. დ-ემ თხოვნით, რათა მისთვის დაერთო ნება, აღნიშნულ ფართში დროებითი სამეწარმეო საქმიანობისათვის გაეხსნა მაღაზია, რის სანაცვლოდაც გაიღებდა მოსარჩელის მიმართ გარკვეულ წილს. 24 თვის შემდეგ მან დახურა მაღაზია ისე, რომ მოსარჩელეებისთვის არ უცნობებია. რ. და გ. დ-ეების კუთვნილი ქონება, ჩუქების ხელშეკრულებით გადაუფორმდა ი. დ-ეს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე შპს „ც-ას“ წარმომადგენელი თვლის, რომ მოპასუხე ი. დ-ემ სადავო ქონება მიისაკუთრა თაღლითური გზით, კერძოდ, მან მოატყუა მოსარჩელე შპს „ც-ას“ დირექტორი რ. დ-ე, რის გამოც ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი 1997 წლის 7 ოქტომბრის ჩუქების ხელშეკრულება.

მოპასუხე (მოსარჩელე შეგებებულ სარჩელში) ი. დ-ემ წარმოდგენილი შეგებებული სასარჩელო განცხადებით სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა რეალური წილის გამოყოფა მასა და შპს “ც-ას” შორის. შეგებებულ სარჩელში აღნიშნულია რომ, მოსარჩელე შპს „ც-ას“ განცხადება, თითქოსდა ქონების საჩუქრის სახით მიღებას მან მიაღწია მოსარჩელის მოტყუებით, შეცდომაში შეყვანით, სიმართლეს არ შეეფერება. სინამდვილეში მოსარჩელემ სახლმფლობელობის ნაწილი დაუთმო, იმიტომ რომ იგი ეკუთვნოდა მას. მოპასუხე ი. დ-ის განმარტებით, ჩუქების ხელშეკრულებით მას მიეკუთვნა ლიტ „ა“ შენობის ნახევარი 2/5 ნაწილის ოდენობით, რის საფუძველზეც იგი ფლობს 9, 8 და 5 ოთახებს, ხოლო მოსარჩელე ფლობს 10, 11 და 12 ოთახებს და ასევე ¹6 ოთახსაც, ე.ი ფაქტობრივად ნახევარზე მეტს, რაც არასწორია და ეწინააღმდეგება ხელშეკრულებას.

2010 წლის 17 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ც-ას” სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

2011 წლის 22 მარტის ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინებით უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: სისხლის სამართლის ¹... საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ 2010 წლის 13 ივლისის დადგენილებით დგინდება, რომ მოპასუხე ი. დ-ის მხრიდან სადავო ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების დროს არ ჩაუდენიათ რაიმე მართლსაწინაღმდეგო მოქმედება და არც ვინმე მოუტყუებიათ. შპს „ც-ას“, რომელიც ფუნქციონირებს 1989 წლიდან, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში საკუთრებაში გააჩნდა უძრავი ქონება, რომელიც შეადგენდა აღნიშნულ მისამართზე მდებარე სახლთმფლობელობის 4/5 ნაწილს, რაც განლაგებული იყო 632 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. 1997 წლის პირველი ოქტომბერს შპს „ც-ას“ დამფუძნებელთა კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე შპს „ც-ას“ სახელზე რიცხული შენობის ნახევარი წილის ი. დ-ის სახელზე გაჩუქების შესახებ.

1997 წლის 7 ოქტომბერს შპს „ც-ას“ დირექტორსა და ი. დ-ეს შორის გაფორმდა ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის თანახმად ი. დ-ის სახელზე გაჩუქებულ იქნა ქ. ბათუმში, ... ქ.¹209-ში მდებარე შპს „ც-ას“ საკუთრებაში არსებული შენობის 2/5 ნაწილი, რაც შეფასებულია 2231,20 ლარად. ჩუქების ხელშეკრულება დამოწმებულ იქნა ნოტარიუს ვ. ნ-ძის მიერ და დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურში. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მონაცემებით ამჟამად ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის 2/5 ნაწილი წარმოადგენს მოპასუხე ი. დ-ის საკუთრებას, ხოლო 2/5 ნაწილი შპს „ც-ას“ საკუთრებას.

სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის სამსახურის 2008 წლის 13 მაისის ¹... დასკვნის თანახმად, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე სახლმფლობელობის ორ თანაბარ ნაწილად გაყოფა შესაძლებელია. ზემოაღნიშნული დასკვნის თანახმად, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე შპს „ც-ას“ და ი. დ-ის სახელზე რიცხულ სახლმფლობელობაში ლიტერ „ა-ს“ საერთო ფართობი შეადგენს 193,26 კვ.მ-ს, საიდანაც ამჟამად ი. დ-ე ფლობს ¹9, ¹8, ¹5 ოთახებს და საერთო კორიდორის ნახევარს - 12,92 კვ.მ-ს. მისი კუთვნილი წილის შესავსებად კი საჭიროა მას დაემატოს ¹4 ოთახის ფართობი 19,3 კვ.მ. და ან ¹10 ან ¹3 ოთახებიდან 7,75 კვ.მ შენობის ფართი.

სამოქალაქო კოდექსის 68-ე, 524-ე და 525-ე მუხლების თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლომ სწორად მიიჩნია დადგენილად სისხლის სამართლის ¹... საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ 2010 წლის 13 ივლისის დადგენილებით ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ი. დ-ის მხრიდან სადავო ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების დროს მართლსაწინააღმდეგოდ არ მოქმედებდნენ და არც ვინმე მოუტყუებიათ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ შპს „ც-ასა“E და ი. დ-ეს შორის 1997 წლის 7 ოქტომბერს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება წარმოადგენს მოტყუებით დადებულ გარიგებას და ამიტომ იგი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ბათუმის საქალაქო სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა შპს „ც-ას” წარმომადგენლის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე ფართის ნახევარი წარმოადგენდა გ. და რ. დ-ეების საკუთრებას და შემდგომ, მოპასუხე ი. დ-ის სახელზე გადაფორმდა მოტყუების გზით. შპს „ც-ამ“ ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაასაბუთებდა მის მოთხოვნას და დაამტკიცებდა სადავო ქონებაზე ჯერ გ. და რ. დ-ეების საკუთრების უფლებას და შემდგომში აღნიშნული ქონების გაჩუქებისას მოპასუხის მიერ მოტყუების ფაქტს.

პალატამ განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აპელანტის წარმომადგენელმა აღნიშნა ის, რომ სადავო გარიგების (ჩუქების) დადებისას მთლიანი ფართი ირიცხებოდა შპს „ც-ას“ სახელზე. აღნიშნული ფართის ნახევრის მესაკუთრე იყო დავაში მყოფი მესამე პირი გ. დ-ე, რომელსაც მისი წილი თავის სახელზე არ ქონდა დარეგისტრირებული. ამ განმარტების მოსმენის შემდეგ პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. და გ. დ-ეებს საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი არ წარმოუდგენიათ სადავო ფართზე, ასეთი საქმეში არ არსებობს, შესაბამისად, ი. დ-ე დაეყრდნო რეესტრის ჩანაწერის მონაცემებს, რომლის თანახმადაც, სადავო ფართის მესაკუთრე იყო შპს „ც-ა“.

სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის თანახმად, უძრავ ნივთებზე საკუთრების ან სხვა სანივთო უფლება დგინდება საჯარო რეესტრის მონაცემებით. ამავე კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად კი, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ანუ რეესტრის მონაცემები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. სასამართლო საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადგენილად მიიჩნევს, რომ ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე სადავო ფართი წარმოადგენს შპს „ც-ასა“ და ი. დ-ის საკუთრებას. დადგენილია რომ აღნიშნულ ფართში განსაზღვრულია თითოეულის წილი და ი. დ-ის საკუთრებას წარმოადგენს ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე ლიტერ „ა-ს 2/5 ნაწილი, ხოლო შპს „ც-ას“ საკუთრებას წარმოადგენს ასევე 2/5 ნაწილი.

სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლი კი იმპერატიულად მიუთითებს, რომ მოტყუებით დადებული გარიგება შეიძლება სადავო გახდეს ერთი წლის განმავლობაში იმ მომენტიდან, როცა შეცილების უფლების მქონემ შეიტყო შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ.

პალატამ მიიჩნია, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლომ სწორად გაიზიარა ი. დ-ის წარმომადგენლის მტკიცება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით და თვლის, რომ აპელანტის მიერ გაშვებულია მოტყუებით დადებული გარიგების ბათილად ცნობისათვის მოთხოვნის დაყენების ერთწლიანი ხანდაზმულობის ვადა. სადავო ჩუქების ხელშეკრულება მხარეებს შორის გაფორმდა 1997 წელს, ხოლო სარჩელი მისი ბათილად ცნობის თაობაზე სასამართლოში წარმოდგენილია 2006 წელს. მოსარჩელის მიერ კი სასამართლოში ვერ იქნა წარმოდგენილი სათანადო მტკიცებულებები, რომ მისთვის შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ ცნობილი გახდა მხოლოდ 2005 წელს და მანამდე მას არ შეეძლო, რომ აღნიშნულის თაობაზე სცოდნოდა.

პალატამ გაიზიარა ი. დ-ის წარმომადგენლის სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მიცემულ განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ ბათუმში ხშირად ჩამოდიოდა რ. დ-ესთან ერთად, ანუ მისთვის ბათუმში ჩასვლა რაიმე პრობლემას არ ქმნიდა, მით უმეტეს, რომ იგი იმ დროს პარლამენტის კომიტეტის თავმჯდომარე იყო. ამდენად, პალატას მიაჩნია, მტკიცება იმისა, რომ 2005 წლამდე რ. და გ. დ-ეებმა არაფერი იცოდნენ სადავო ფართის ჩუქებასთან დაკავშირებით, საფუძველს მოკლებულია.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე და 961-ე მუხლების მიხედვით, საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მონაწილის მოთხოვნაც. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლით დაშვებულია საზიარო უფლების გაუქმების შესაძლებლობაც ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცრების გარეშე.

სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბუროს აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის სამსახურის 2008 წლის 13 მაისის ¹889/5 დასკვნის თანახმად კი, დადგენილია, რომ ქ.ბათუმში ... ქ.¹20-ში მდებარე ი. დ-ისა და შპს „ც-ას“ საკუთრებაში არსებული სახლმფლობელობის ორ თანაბარ ნაწილად გაყოფა შესაძლებელია.

ამასთან, ამავე დასკვნის თანახმად, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹20-ში მდებარე შპს „ც-ას“ და ი. დ-ის სახელზე რიცხულ სახლმფლობელობაში ლიტერ „ა-ს“ საერთო ფართობი შეადგენს 193,26 კვ.მ-ს, საიდანაც ამჟამად ი. დ-ე ფლობს ¹9, ¹8, ¹5 ოთახებს და საერთო კორიდორის ნახევარს 12,92 კვ.მ-ს მისი კუთვნილი წილის შესავსებად კი საჭიროა მას დაემატოს ¹4 ოთახის 19,3 კვ.მ და ან ¹10 ან ¹3 ოთახებიდან 7,75 კვ.მ ფართი.

პალატამ განმარტა, რომ სასამართლომ სწორად ჩათვალა საფუძვლიანად შეგებებული სარჩელის მოსარჩელე ი. დ-ის მოთხოვნა საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე და თვლის, რომ არსებობდა მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების როგორც სამართლებრივი, ისე ფაქტობრივი საფუძველი, ვინაიდან სავსებით შესაძლებელი იყო საზიარო უფლების გაუქმება და რეალური წილის გამოყოფა სადავო სახლთმფლობელობიდან საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნაზე თანდართული „ა“ ვარიანტის ნახაზის მიხედვით ისე, რომ ამით არ შელახულიყო სხვა თანამესაკუთრის უფლება და ხელი არ შეშლოდა მხარეებს მათი საკუთრებით სარგებლობაში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ც-ამ” და მიუთითა რომ, საქმის განხილვისას ი. დ-ემ აღიარა რომ მან იცოდა რომ ქონების გადაფორმებისას სადავო ქონება ეკუთვნოდა რ. დ-ეს. გადაწყვეტილება არ ეფუძნებოდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102 მუხლის შესაბამისად მოპოვებულ მტკიცებულებებს. სასამართლო ყოველგვარი მტკიცებულებების გარეშე დაეყრდნო მხოლოდ მოწინააღმდეგე მხარის – ი. დ-ის ზეპირ ახსნა-გამარტებებს. არანაირი მტკიცებულებები არ არსებობს საქმეში ი. დ-ის მიერ დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებების დასადასტურებლად. სასარჩელო მოთხოვნა (ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება) ეფუძნება იმას, რომ ხელშეკრულება დაიდო მხოლოდ მოტყუების წყალობით და რომ არა მოტყუება, ხელშეკრულება არ დაიდებოდა. სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლი არ აწესებს მოტყუებით დადებული გარიგების შეცილების სპეციალურ ვადას. ეს საკითხი დარეგულირებულია ამავე კოდექსის 84-ე მუხლით მოტყუებით დადებული გარიგება შეიძლება სადავო გახდეს ერთი წლის განმავლობაში. ვადა აითვლება იმ მომენტიდან, როცა შეცილების უფლების მქონემ შეიტყო შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ. ამასთან, 128-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად საერთო ხანდაზმულობის ვადა 10 (ათი) წელია.

სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად – „ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ“. კონკრეტულ შემთხვევაში ხანდაზმულობის ვადის შეფასებასთან დაკავშირებით უნდა იქნეს გამოყენებული სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლი და არა 129-ე მუხლი, რომელიც გამომდინარეობს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტიდან.

გარდაცვლილმა რ. დ-ემ მოტყუების შესახებ გაიგო მხოლოდ 2005 წლის დეკემბერში. როგორც სარჩელიდან ირკვევა რ. დ-ე ცდილობდა საკითხი გაერკვია ი. დ-ესთან მოლაპარაკების მეშვეობით, მაგრამ ამაოდ. იმის გათვალისწინებით, რომ მოლაპარაკება ვერ შედგა, რ. დ-ემ მიმართა სასამართლოს 2006 წლის 16 ოქტომბერს, ანუ მოტყუების ფაქტის შეტყობიდან მე-10 თვეს.

ზემოაღნიშნული ნორმების გათვალისწინებით, მოსარჩელეს მიაჩნია რომ არ არის გაშვებული ხანდაზმულობის ვადა, რადგანაც მან სასამართლოს მიმართა მოტყუების ფაქტის შეტყობიდან ერთი წლის შემდეგ და ამასთან, ხელშეკრულების დადების დღიდან არ იყო გასული საერთო ხანდაზმულობის ვადა – 10 წელი. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი სასამართლომ არ განმარტა სწორად და არ გამოიყენა ის, როგორც ამ კონკრეტული შემთხვევისათვის უნდა გამოეყენებინა. ვინაიდან, ი. დ-ემ იცოდა, რომ ქონების გადაფორმებისას ეს ქონება იყო რ. დ-ის (რაც აღიარა სასამართლო განხილვისას), ამით გამოირიცხა საჯარო რეესტრის უტყუარობა და სასამართლო არ უნდა დაყრნობოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერების უტყუარობის პრეზუმფციას და არ უნდა მიეთითებინა, რომ მესაკუთრე იყო შპს „ც-ა“@.

როგორც საქმის მასალებიდან დგინდება, დავა მიმდინარეობს 4/5-ის ნაწილზე, კერძოდ 2/5-ზე. კანონმდებლობის შესაბამისად, საზიარო საკუთრებაში არსებული ქონების მართვა თუ განკარგვა ხდება მესაკუთრეთა ერთობლივი გადაწყვეტილების საფუძველზე. საქმის მასალებიდან ჩანს და დგინდება, რომ აღნიშნული ფართის მესაკუთრის თანხმობა არ არსებობს ი. დ-ისათვის 2/5-ის ჩუქების დროს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მარინე ტლაშაძის, ზაზა დუმბაძისა და მიხეილ მირზაშვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 75-ე, 84-ე და 129-ე მუხლების გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “ც-ას” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შპს “ც-ას” დაუბრუნდეს 2011 წლის 13 ივნისს ალექსანდრე დ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “ც-ას” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

შპს “ც-ას” დაუბრუნდეს 2011 წლის 13 ივნისს ალექსანდრე დ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.