ას-928-966-2011 9 სექტემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ა. ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. ძ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ძ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში და მოითხოვა ქ.თბილისში, დიღმის მასივი ...ში მდებარე 5.43 კვ.მ. ფართის გამოთხოვა ა. ბ-ის უკანონო მფლობელობიდან და მისთვის, როგორც მესაკუთრისათვის, თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემა.

მოპასუხე ა. ბ-მა სარჩელი არ სცნო და მიუთითა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის მართლაც არის დადგენილი გასხვისებული ფართის ოდენობა, მაგრამ ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის მოსარჩელის მიერ შესყიდული ფართი უკვე გადაკეთებული იყო იმ ოდენობებით, რაც დღეს უკავიათ მხარეებს, ფართის ოდენობა უფრო ნაკლები იყო ვიდრე ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული ოდენობა. მოპასუხის მითითებით, მართალია იგი ფლობს 35 კვ.მ-ზე მეტ ფართს, მაგრამ აღნიშნული გაზრდილი არ არის მოსარჩელის ფართის ხარჯზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით ა. ძ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ. თბილისში, დიღმის მასივი ...-ში მდებარე ა. ძ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხული 5.43 კვ.მ. ფართი გამოთხოვილ იქნა ა. ბ-ის უკანონო მფლობელობიდან და თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცა მესაკუთრე ა. ძ-ს.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 აპრილის განჩინებით ა. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ საქმეში არსებული მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, დიღმის მასივი ...-ში მდებარე 77 კვ.მ. ფართიდან მოსარჩელე ა. ძ-ი ფლობდა 36,57 კვ.მ.-ს, ნაცვლად საკუთრებაში არსებული 42 კვ.მ.-ისა.

აპელანტის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მის მიერ დაკავებული ფართის ოდენობა გაზრდილია არა ა. ძ-ის ფართის ხარჯზე, არამედ ფასადის გადატანით და ამოშენებით, რამაც გამოიწვია ფართის გაზრდა, ვინაიდან ფასადი თითქმის ერთი მეტრით ამოშენებულ იქნა შიგნით, ხოლო მის მიერ გადატანილ იქნა გარეთ, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა.

მოპასუხის ახსნა-განმარტების საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ იგი სადაოდ არ ხდიდა იმ ფაქტს, რომ ნამდვილად ფლობდა 35 კვ.მ-ზე მეტ ფართს. თუმცა იმ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება თუ რის ხარჯზე ფლობს მოპასუხე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ფართზე მეტს ვერ იქნა დადასტურებული მტკიცებულებებით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ ასევე არ ყოფილა წარმოდგენილი აზომვითი ნახაზი, რომელიც მის საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას დაადასტურებდა ვიტრაჟის გადაწევის ან გ. ღ-ისაგან დამატებით 5კვ.მ მიერთების ხარჯზე.

აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ფართის შემცირება გამოწვეული იყო ტიხრების ამოშენებით, რადგან ასეთ შემთხვევაში პარალელურად უნდა შემცირებულიყო ა. ბ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ფართობიც, პალატამ ასევე არ გაიზიარა, ვინაიდან საქმის გარემოებებით მტკიცდებოდა აღნიშნულის საწინააღმდეგო.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას მართებულად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172.1-ე, 183-ე და 311-ე, 312.1-ე და 168-ე მუხლები და სწორად დააკმაყოფილა სარჩელი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მხარეთა მფლობელობაში არსებული ფართები დაადგინა მხოლოდ საჯარო რეესტრის ამონაწერიდან და გადაწყვეტილების მიღებისას არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ბ-ის ფართი მომატებულ იქნა არა ძ-ის ფართის ხარჯზე, არამედ სულ სხვა ფართის ხარჯზე. გარდა ამისა, სასამართლომ აღნიშნა რა, რომ საჯარო რეესტრის უტყუარობა დადგენილია მის გაქარწყლებამდე, არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ფართის შეძენის პერიოდში საჯარო რეესტრი არ იყო ჩამოყალიბებული, შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად განმარტა და გამოიყენა კანონი, კერძოდ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 ივლისის განჩინებით ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მალხაზ ლაბაძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.