ას-1102-1129-2011 26 სექტემბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი _ დ. ნ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ს. ნ-ი, მ. ნ-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მაისის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. და მ. ნ-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ამხანაგობა ,,მ-ა 45-ის”, შ., თ. და დ. ნ-ების მიმართ ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: თბილისში, ... ქ ¹47-ში მდებარე სახლთმფლობელობა წარმოადგენდა ს. ნ-ის, მ. ნ-ისა და შ. ნ-ის თანასაკუთრებას შემდეგი პროპორციით და საფუძვლით: 1) ს. ნ-ს 1990 წლის 24 იანვრის ორჯონიკიძის სახალხო დეპუტთა რაიონული საბჭოს გადაწყვეტილებითა და 1992 წლის 13 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით ეკუთვნის 24 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, 64 კვ.მ სასარგებლო ფართი და 13 კვ.მ სარდაფი; 2) შ. ნ-ს 1971 წლის 23 მაისის საჯარო ვაჭრობის აქტით მიეკუთვნა ვ. ნ-ის კუთვნილი სახლის 1/3 წილი; 3) მ. ნ-ს კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლებით ეკუთვნის ვ. ნ-ის დანაშთი ქონება, სახლის 2/3 წილი, რომელიც მიიღო 1985 წელს. შ. ნ-მა 2005 წელს მიმართა სასამართლოს საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის მოთხოვნით. ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 თებერვლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შ. ნ-ის სარჩელი და მას ქ. თბილისში, ... ქ ¹47-ში მდებარე სახლთმფლობელობიდან საკუთრების უფლებით გამოეყო შენობა-ნაგებობები ¹1, ¹2 და 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რაც დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში. აღნიშნული მიწის ნაკვეთიდან 300 კვ.მ-ის შეტანა განახორციელა ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “მ-ა 45-ში”. 2008 წლის 25 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განჩინებით ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 14 თებერვლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება. საქმის განხილვის დროს შ. ნ-მა გაიხმო სარჩელი, რის გამოც მისი სარჩელი დარჩა განუხილველად. აქედან გამომდინარე, უნდა აღდგენილიყო პირვანდელი მდგომარეობა, რისთვისაც განჩინების აღების შემდეგ მოსარჩელეებმა მიმართეს საჯარო რეესტრს. საჯარო რეესტრის 2009 წლის 21 აპრილის წერილით მათ ეცნობათ, რომ 2009 წლის 2 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულებით შ. ნ-მა 300 კვ.მ გადასცა თავის შვილებს: თ. და დ. ნ-ებს, ამიტომ საჯარო რეესტრი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, დაეკმაყოფილებინა მათი მოთხოვნა.

მოპასუხე შ. ნ-მა სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ამხანაგობისათვის გადაცემისა და ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმებისას მოპასუხე წარმოადგენდა მესაკუთრეს. ვინაიდან მისი შვილები იმ პერიოდისათვის იყვნენ სრულწლოვანები, მან გადაწყვიტა, ეჩუქებინა მათთვის სახლის მისი კუთვნილი წილი. სწორედ აღნიშნული გარემოება გახდა 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გადაცემის მიზეზი, ხოლო მესამე შვილს აჩუქა ბინა, რომელიც მას გამოუყო ამხანაგობამ, რადგან 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ამხანაგობაში შენატანის განხორციელებისას ერთადერთ მესაკუთრეს წარმოადგენდა შ. ნ-ი და არ საჭიროებდა მოსარჩელეთა თანხმობას. მოპასუხეებმა თ. და დ. ნ-ებმა სარჩელი არ ცნეს იმავე საფუძვლებით.

მოპასუხე ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “მ-ა 45-მა” სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ შ. ნ-ის მიერ საბინაო ამხანაგობა “მ-ა 45-ში” 300 კვ.მ შენატანის განხორციელებისას მისი საკუთრების უფლება დასტურდებოდა ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან, რაც მითითებულია 2005 წლის 30 მარტის ხელშეკრულების პირველი მუხლის მე-4 პუნქტში, შესაბამისად, ამხანაგობა მიწის ნაკვეთის კეთილსინდისიერი შემძენი იყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ს. ნ-ისა და მ. ნ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი შ. ნ-სა და დ. და თ. ნ-ებს შორის 2009 წლის 2 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულება; ქ.თბილისში, ... ქ. ¹47-ში მდებარე 300 კვ.მ უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში აღირიცხა შ. ნ-ის საკუთრების უფლებით; ს. ნ-ისა და მ. ნ-ის სარჩელი შ. ნ-ისა და ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,მ-ა 45-ის” მიმართ ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მაისის განჩინებით დ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი შემდეგი საფუძვლებით: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 მარტის განჩინებით აპელანტ დ. ნ-ს სააპელაციო საჩივარზე ხარვეზი დაუდგინა და დაევალა ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინების ასლის გადაცემის მომენტიდან 10 დღის ვადაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატაში წარმოედგინა – სააპელაციო საჩივრის ღირებულების დამადასტურებელი დოკუმენტი, სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრის დედანი, ასევე დასაბუთებული სააპელაციო საჩივრის ასლები. მითითებული განჩინება საქართველოს საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით 2011 წლის 18 მარტს აპელანტ დ. ნ-ს პირადად ჩაჰბარდა. 2011 წლის 28 მარტს აპელანტის მიერ წარმოდგენილ იქნა განცხადება სასამართლოს მიერ ხარვეზის შესავსებად დადგენილი საპროცესო ვადის 14 დღით გაგრძელების თაობაზე. პალატამ დ. ნ-ის განცხადება განიხილა და 2011 წლის 7 აპრილის განჩინებით ხარვეზის შევსების ვადა 14 დღით გააგრძელა. აღნიშნული განჩინება ხარვეზის შევსების შესახებ დ. ნ-ს 2011 წლის 12 აპრილს ჩაჰბარდა. აპელანტმა 2011 წლის 26 აპრილს პალატას კვლავ მიმართა განცხადებით და ხარვეზის შევსების ვადის 5 დღით გაგრძელება მოითხოვა. აპელანტის მოთხოვნა პალატის 2011 წლის 29 აპრილის განჩინებით დაკმაყოფილდა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 აპრილის განჩინება დ. ნ-ს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლების შესაბამისად გაეგზავნა და 2011 წლის 5 მაისს აპელანტის დედას, ნარგიზა ნ-ს, ჩაჰბარდა, რაც დასტურდება გზავნილის ჩაბარების შეტყობინების ბარათზე აღნიშნული ნარგიზა ნ-ის ხელმოწერითა და პირადი ნომრით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 აპრილის განჩინება ხარვეზის ვადის გაგრძელების შესახებ აპელანტისათვის 2011 წლის 5 მაისს ჩაბარებულად ჩაითვალა.

პალატამ განმარტა, რომ, ვინაიდან თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 აპრილის განჩინება აპელანტისათვის ჩაბარებულად ითვლება 2011 წლის 5 მაისს, მისთვის სააპელაციო საჩივარზე დადგენილი ხარვეზის გამოსწორების 5-დღიანი ვადის დენა დაიწყო გადაწყვეტილების ჩაბარების მომდევნო დღიდან, ე.ი 2011 წლის 6 მაისს და ამოიწურა 2011 წლის 10 მაისს, რომელიც იყო სამუშაო დღე სამშაბათი, ამდენად, აპელანტს ხარვეზი უნდა გამოესწორებინა 2011 წლის 10 მაისის ჩათვლით. აპელანტმა 2011 წლის 10 მაისს ფოსტის საშუალებით განცხადებით მომართა თბილისის სააპელაცო სასამართლოს და საქმის წარმოების შეჩერება მოითხოვა. შუამდგომლობის საფუძვლად აპელანტმა მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომ აღმოჩენილია მ. და ს. ნ-ების მიერ გაყალბებული მთელი რიგი დოკუმენტები და საქმე პროკურატურის მიერ სასამართლოშია გადაგზავნილი. შესაბამისად, აპელანტმა საქმის წარმოების შეჩერება სისხლის სამართლის საქმეზე სასამართლო წარმოების დასრულებამდე მოითხოვა.

პალატამ აღნიშნული შუამდგომლობა არ მიიჩნია ხარვეზის შევსებად და ჩათვალა, რომ არ არსებობდა საქმის წარმოებაში მიღებამდე წარმოდგენილი შუამდგომლობის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინამძღვრები. ამასთან სასამართლომ განმარტა, რომ სააპელაციო საჩივარზე წარმოება იწყება სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შემდეგ. საქმის წარმოების შეჩერება სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ეტაპზე შესაძლებელია, თუ საქმის წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძველი იმთავითვე გამორიცხავს ხარვეზის შევსების შესაძლებლობას. მაგალითისათვის, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა და „ბ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული შემთხვევებში, როდესაც მხარის გარდაცვალება ან ქმედუნარიანობის დაკარგვა გამორიცხავს სასამართლოს მიერ დადგენილი ხარვეზის შევსებას, ეს ის ობიექტური გარემოებებია, როდესაც სასამართლოს აქვს საპროცესო-სამართლებრივი შესაძლებლობა და ამასთან, ვალდებულება იმისა, რომ შეაჩეროს საქმის წარმოება სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ეტაპზე. რაც შეეხება ისეთ ვითარებას, როდესაც მხარე ითხოვს საქმის წარმოების შეჩერებას საქმის წარმოებაში მიღებამდე იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული საქმის გადაწყვეტა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, ასეთ ვითარებაში, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა საქმის წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინამძღვრები, ვინაიდან იმისათვის, რომ სასამართლომ ამ საფუძვლით საქმის წარმოება შეაჩეროს, აუცილებელია სახეზე იყოს წარმოებაში მიღებული სააპელაციო საჩივარი. სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ აღნიშნული საფუძველი შეიძლება გამორიცხავდეს საქმეზე არსებითად მსჯელობას და არა სააპელაციო საჩივარზე დადგენილი ხარვეზის გამოსწორებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 13 მაისის განჩინებით დ. ნ-ს ხარვეზის ვადის შესავსებად დადგენილი ვადა კიდევ 3 დღით გაუგრძელდა, რის შესახებაც აპელანტს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, 2011 წლის 14 მაისს, სატელეფონო შეტყობინების გზით ეცნობა. სატელეფონო შეტყობინება აპელანტის მიერ მითითებულ ტელეფონის ნომერზე განხორციელდა. აპელანტ დ. ნ-ს ხარვეზის შესავსებად დადგენილ ვადაში და არც ხარვეზის შესავსებად დადგენილი ვადის გასვლის შემდგომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში ხარვეზის შევსების შესახებ განცხადება არ წარმოუდგენია. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ნ-ის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 24 მაისის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა დ. ნ-მა იმ დასაბუთებით, რომ სააპელაციო საჩივარი კანონშეუსაბამოდ იქნა დაუშვებლად მიჩნეული, რადგან აპელანტმა არ შეავსო ხარვეზი. პალატამ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ განსახილველი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე დოკუმენტების გაყალბების ფაქტებზე აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე, რომელზეც ამჟამადაც მიმდინარეობს ძიება. აპელანტის შუამდგომლობას, სისხლის სამართლის საქმის დამთავრებამდე შეჩერებულიყო სამოქალაქო საქმის წარმოება, პალატის მხრიდან უარი ეთქვა. აპელანტის განმარტებით კი, სააპელაციო პალატა ვალდებული იყო შეეჩერებინა საქმის წარმოება, რადგანაც ზემოთ აღნიშნული დოკმენტების გაყალბების ფაქტებს არსებითი მნიშვნელობა გააჩნია განსახილველი სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტისათვის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლოს კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიაჩნია, რომ დ. ნ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 368-ე მუხლის მეხუთე ნაწილიდან გამომდინარე, სააპელაციო საჩივრის ხარვეზის არსებობისას სასამართლო განსაზღვრავს იმ საპროცესო მოქმედებებს, რომელიც ხარვეზის შესავსებად უნდა განხორციელდეს და საპროცესო ვადას, რომლის განმავლობაშიც აპელანტი ვალდებულია, შეასრულოს განჩინებაში დადგენილი მოქმედებები. სასამართლოს მიერ მითითებული ვადის გასვლის შემდეგ კი სააპელაციო საჩივარი დარჩება განუხილველად.

მოცემულ შემთხვევაში აპელანტს 2011 წლის 14 მარტის განჩინებით დაუდგინდა ხარვეზი და მიეცა 10 დღე მის გამოსასწორებლად, რომელიც შემდგომ, მხარის ინიციატივით, ორჯერ გაგრძელდა. ამასთანავე, საქმის მასალებში წარმოდგენილი საფოსტო შეტყობინებებით დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინებები ხარვეზის დადგენისა და მისი შევსების ვადის გაგრძელების თაობაზე აპელანტ დ. ნ-ს ჩაჰბარდა და შეტყობინების ჩაბარების საკითხი სადავო არ არის.

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად კერძო საჩივრის ავტორი უთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლომ კანონშეუსაბამოდ არ გაითვალისწინა მისი შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ, იმ საფუძვლით, რომ აღმოჩენილია მოპასუხეების, მ. და ს. ნ-ების მიერ გაყალბებული მთელი რიგი დოკუმენტები, საქმე პროკურატურის მიერ სასამართლოშია გადაგზავნილი და არსებული საქმის განხილვის შედეგებს არსებითი მნიშვნელობა აქვს სამოქალაქო-სამართლებრივ დავაზე გადაწყვეტილების მიღებისთვის.

საქმის წარმოების შეჩერებასთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სააპელაციო საჩივარზე წარმოება იწყება სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შემდეგ. საქმის წარმოების შეჩერება სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ეტაპზე დასაშვები და შესაძლებელია, თუ საქმის წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძველი იმთავითვე გამორიცხავს ხარვეზის შევსების შესაძლებლობას. ეს ის ობიექტური გარემოებებია, როდესაც სასამართლოს აქვს საპროცესო-სამართლებრივი შესაძლებლობა და ამასთან, ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ეტაპზე. რაც შეეხება ისეთ ვითარებას, როდესაც მხარე ითხოვს საქმის წარმოების შეჩერებას საქმის წარმოებაში მიღებამდე იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული საქმის გადაწყვეტა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, ასეთ ვითარებაში, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა საქმის წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინამძღვრები, ვინაიდან ამისათვის აუცილებელია სახეზე იყოს წარმოებაში მიღებული სააპელაციო საჩივარი.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო პალატის ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას და განმარტავს შემდეგს: სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა ითვალისწინებს საქმის წარმოების შეჩერების სავალდებულო და ფაკულტატურ საფუძვლებს, თუ რა წარმოადგენს საქმის წარმოების შეჩერების სავალდებულო საფუძველს, განსაზღვრავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლი. იმ შემთხვევაში, თუ ადგილი აქვს აღნიშნულ მუხლში ჩამოთვლილ ერთ-ერთ გარემოებას სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება. ამასთან, აღნიშნული მუხლის “დ” პუნქტის თანახმად, სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება, თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით. ამდენად, კანონი არ ითვალისწინებს დ.ნ-ის მიერ დასახელებული საფუძვლით _ სისხლის სამართლის საქმეზე წარმოების დამთავრებამდე საქმის წარმოების შეჩერებას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის წარმოების შეჩერების ფაქტობრივ საფუძველზე მსჯელობა დასაშვებია საქმის განხილვის ნებისმიერ ეტაპზე, როდესაც მხარე ითხოვს საქმის წარმოების შეჩერებას საქმის წარმოებაში მიღებამდე, სასამართლო წარმოდგენილი შუამდგომლობის თაობაზე მსჯელობისას ითვალისწინებს შეჩერების ფაქტობრივ და სამართლებრივ წინაპირობებს და ობიექტური გარემოებების არსებობისას ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება. მოცემულ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ დ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი არ იყო მიღებული წარმოებაში, სააპელაციო პალატას უნდა ემსჯელა საქმის წარმოების შეჩერების საფუძვლებზე და ასეთის არ არსებობის შემთხვევაში უარი უნდა ეთქვა არა იმ საფუძვლით, რომ საქმის წარმოების შეჩერების საკითხის გადაწყვეტა სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ეტაპზე შეუძლებელია, არამედ იმით, რომ შეჩერების ამგვარი საფუძველს კანონი არ ითვალისწინებს.

ამასთან, საკასაციო პალატა მხარეთა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 282-ე მუხლი ადგენს საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ განჩინების გასაჩივრების წესს, აღნიშნული მუხლი გამორიცხავს საქმის წარმოების შეჩერებაზე უარის თქმის განჩინების გასაჩივრებას.

რაც შეეხება სააპელაციო საჩივარზე ხარვეზის შევსების ვადას საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებასაც, რომ სასამართლოს მიერ საპროცესო ვადა არაერთხელ იქნა გაგრძელებული, შესაბამისად, აპელანტს საკმარისი დრო ჰქონდა სასამართლოს მიერ დადგენილი ხარვეზის გამოსასწორებლად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 59-ე და 63-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მხარე ვალდებულია, სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში შეასრულოს ის საპროცესო მოქმედებები, რაც მას სასამართლომ დაავალა, წინააღმდეგ შემთხვევაში იგი კარგავს ამ საპროცესო მოქმედებათა შესრულების უფლებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო საჩივარი სწორად დარჩა განუხილველად, შესაბამისად, არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. ნ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მაისის განჩინება დარჩეს უცვლელად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.