ას-327-616-04 26 აპრილი, 2004 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ახალაძე (თავმჯდომარე),

მ. ცისკაძე,

ქ. გაბელაია

დავის საგანი: საწარმოო ტრავმით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

გ. კ-ე 1959 წლიდან მუშაობდა შპს “ს-ის” ფილიალის ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს ზეინკლად, შემდეგ კი ელმავლის მემანქანის თანაშემწედ. 1961წ. 30 აგვისტოს გ. კ-ემ სამსახურში ყოფნისას მიიღო საწარმო ტრამვა, რაც გამოიწვია ელმავლის მემანქანე ბ-ის ბრალეულმა ქმედებამ, რომელთანაც გ. კ-ე თანაშემწედ მუშაობდა. საწარმოო ტრავმის შემდეგ გ. კ-ე მკურნალობდა. დროებითი შრომისუუნარობის ვადის გასვლის შემდეგ, 1962წ. მაისიდან, იგი კვლავ მიიღეს სამსახურში მემანქანის თანაშემწედ, შემდეგში დაწინაურდა ელმავლის მემანქანედ, სადაც 1994 წლამდე იმუშავა. 1994წ. 29 სექტემბრიდან იგი მიღებულ იქნა თბილისის განყოფილების სადგურ “ ...... ” მორიგედ. 2002წ. 1 ივლისს გ. კ-ე პენსიაზე გასვლასთან დაკავშირებით გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

გ. კ-ემ 2003წ. აპრილში სარჩელი შეიტანა სასამართლოში მოპასუხე შპს “ს-ის” ფილიალი ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს მიმართ და მოითხოვა დასახიჩრებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება და პენსიის დანიშვნა.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 28 მაისის გადაწყვეტილებით გ. კ-ის სარჩელი შპს “ს-ის” ფილიალ ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს მიმართ საწარმოო ტრამვით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. კ-ემ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 7 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 28 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დასაბუთებულია იმით, რომ “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 19 თებერვლის 48 ბრძანებულების მე-3 მუხლის შესაბამისად, მუშაკს მიყენებული ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით უნდა აუნაზღაუროს დამქირავებელმა, რომელსაც ბრალი მიუძღვის ზიანის მიყენებაში. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მოპასუხის ბრალეულობა არ დასტურდება.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა გ. კ-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ მოსარჩელის საწარმოო ტრავმასთან დაკავშირებით მოპასუხის ბრალეულობა არ დასტურდება; სასამართლომ არ დანიშნა ექსპერტიზა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის შინაარსი და თვლის, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, გ. კ-ემ 1961წ. 30 აგვისტოს სამსახურში ყოფნისას მიიღო ტრავმა, რაც გამოიწვია ელმავლის მემანქანე ბ-ის ბრალეულმა ქმედებამ, რომელთანაც გ. კ-ე თანაშემწედ მუშაობდა. ტრავმის შემდეგ გ. კ-ე მკურნალობდა და დროებითი შრომისუუნარობის ვადის გასვლის შემდეგ, 1962წ. მაისიდან, იგი კვლავ მიიღეს სამსახურში მემანქანის თანაშემწედ, შემდეგ დაწინაურდა ელმავლის მემანქანედ, სადაც 1994 წლამდე იმუშავა. 1994წ. 29 სექტემბრიდან იგი მიღებულ იქნა თბილისის განყოფილების სადგურ “...... ” მორიგედ. 2002წ. 1 ივლისს გ. კ-ე პენსიაზე გასვლასთან დაკავშირებით გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 19 თებერვლის ¹ 48 ბრძანებულების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს ყოველთვიური სარჩოს გადახდით ზიანი უნდა აუნაზღაუროს იმ დამქირავებელმა, რომელთანაც იგი ზიანის მიყენებისას შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა, ამ უკანასკნელის ბრალის არსებობის შემთხვევაში. საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლის შესაბამისად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნასა და შესაგებელს. საქმეში წარმოდგენილია 1961წ. 13 სექტემბერს შედგენილი უბედური შემთხვევის აქტი გ.კ-ისათვის მიყენებული ტრამვის ფაქტის თაობაზე, მაგრამ საქმის მასალების თანახმად, 1962წ. მაისიდან გ. კ-ემ განაახლა შრომითი ურთიერთობა მოპასუხე ორგანიზაციაში და ზემოაღნიშნულ თანამდებობაზე მუშაობდა; მართალია, ხარაგაულის რაიონის საექიმო შრომითმა საექსპერტო კომისიამ 2002წ. 9 ოქტომბერს გ. კ-ეს დაუდგინა შრომის მეორე ჯგუფის ინვალიდობა წარმოების ტრავმით (მას დაენიშნა პენსია 14 ლარი), მაგრამ აღნიშნული არ წარმოადგენს იმის მტკიცებულებას, რომ 2002წ.ათვის მოსარჩელის ჯანმრთელობის გაუარესება (ინვალიდობა) მიზეზობრივ კავშირშია 1961 წელს მიღებულ საწარმოო ტრავმასთან. საქმეში წარმოდგენილი სამედიცინო დოკუმენტებით დასტურდება, რომ 1980-1994 წლებში გ. კ-ე ყოველწლიურად გადიოდა სამედიცინო შემოწმებას და მთელი ამ ხნის განმავლობაში შრომითი საექსპერტო კომისიის დასკვნებით იგი სამსახურისათვის ვარგისად იყო ცნობილი.

ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ მოცემული დავის განხილვისას სააპელაციო პალატას კანონი არ დაურღვევია, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 7 ოქტომბრის განჩინება.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.