ას-429-710-04 8 ივნისი, 2004 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. ახალაძე (თავმჯდომარე),
მ. სულხანიშვილი,
ნ. კვანტალიანი
დავის საგანი: ვალის დაბრუნება (ძირითად სარჩელში), ნივთების ღირებულების ანაზღაურება (შეგებებულ სარჩელში).
აღწერილობითი ნაწილი:
დ. ჯ-ი და მ. კ-ე-ძ-ა არიან მეზობლები. 1996წ. იანვარში დ. ჯ-მა მ. კ-ე-ძ-ას ასესხა 1100 აშშ დოლარი, რომელიც შეჰპირდა, რომ ვალს დაუბრუნებდა სარგებელთან ერთად, მაგრამ ვალი არ დაუბრუნებია.
1998წ. 15 დეკემბერს დ. ჯ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე მ. კ-ე-ძ-ას მიმართ ვალის დაბრუნების თაობაზე. მისი განმარტებით, ურთიერთნდობის გამო, ვალის გადაცემაზე მოპასუხესთან წერილობითი დოკუმენტი არ შეუდგენია. მოპასუხემ მას ვალიდან დაუბრუნა მხოლოდ 100 ლარი, როცა იგი ოპერაციას იკეთებდა და მოსთხოვა ვალის დაბრუნება. მოპასუხე მ. კ-ე-ძ-ამ მას ვალის დასაფარად გასაყიდად გადასცა სამამულო წარმოების პლასტმასის ჭაღი, საოჯახო ყოველდღიური მოხმარების ჩაის სერვიზი, 21 ცალი ვიდეოკასეტა, „მადონას“ თეფშები. აღნიშნული ნივთებიდან გაყიდა მხოლოდ ვიდეოკასეტები, დანარჩენი კი არ გაუყიდია, რათა მოპასუხეს არ ჩაეთვალა, რომ ვალში გადასცა ძვირადღირებული ჭურჭელი და ჭაღი.
მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეზე მის სასარგებლოდ გადასახდელად სესხის _ 1100 აშშ დოლარის დაკისრება.
თავის მხრივ, მ. კ-ე-ძ-ამ შეგებებული სარჩელი აღძრა დ. ჯ-ის მიმართ და განმარტა, რომ მან მოსარჩელეს გასაყიდად გადასცა სხვადასხვა დასახელების ნივთები: ჭაღი-60 ლარად ღირებული, ჩაის სერვიზი _ 70 ლარად ღირებული, 10 მეტრის ფარდები და სხვა, სულ 1235 აშშ დოლარის ღირებულების 13 დასახელების ნივთი, რომლის რეალიზაციის შემდეგაც მოსარჩელემ მას გადასცა 1100 აშშ დოლარი. მოპასუხემ მოითხოვა დ. ჯ-ზე მის სასარგებლოდ გადასახდელად ნივთების ღირებულების, კერძოდ, 135 აშშ დოლარის დაკისრება ან იმ ნივთების გადაცემა, რომელიც არ გაუყიდია და მასთან ინახება. მისივე განმარტებით, ნივთების ჯ-ისთვის გადაცემის დროს მათ, ურთიერთნდობის გამო, ხელწერილი არ დაუწერიათ.
გორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ჯ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა _ მოპასუხე მ. კ-ე-ძ-ას დ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1100 აშშ დოლარის გადახდა. მ. კ-ე-ძ-ას შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი. მ. კ-ე-ძ-ამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მ. კ-ე-ძ-ას სააპელაციო საჩივარი. გაუქმდა გორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. არ დაკმაყოფილდა დ. ჯ-ის სარჩელი მ. კ-ე-ძ-ასათვის მის სასარგებლოდ 1100 აშშ დოლარის ოდენობით სესხის გადასახდელად დაკისრების თაობაზე. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მ. კ-ე-ძ-ას შეგებებული სარჩელი და დ. ჯ-ს დაევალა მ. კ-ე-ძ-ასთვის მისი კუთვნილი ნივთების _ 8 ცალი „მადონას“ თეფშის, 1 ცალი სამზარეულოს პლასტმასის ჭაღის, რუსეთის ჩაის სერვიზისა და 21 ცალი ვიდეოკასეტის დაბრუნება.
სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო სასამართლოს კოდექსის (1964წ.) 157-ე მუხლით, ასევე ამავე კოდექსის 391-ე მუხლით და მიუთითა, რომ, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში სესხის ოდენობა აღემატებოდა 50 მანეთს, სესხის ხელშეკრულება უნდა დადებულიყო წერილობითი ფორმით. 157-ე მუხლიდან გამომდინარე, ეს გარიგება დადებულად ჩაითვლებოდა მხარეთა მიერ ერთმანეთისადმი გაგზავნილი წერილებით, ტელეგრამებით, ტელეფონოგრამებით, რომლებიც ხელმოწერილი უნდა ყოფილიყო გამგზავნი მხარეების მიერ, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ვინაიდან დ. ჯ-მა ვერ დაადასტურა, რომ მან მ. კ-ე-ძ-ას გადასცა სესხად 1100 აშშ დოლარი და ამასთანავე აღიარა, რომ მას სახლში აქვს მისთვის სარეალიზაციოდ გადაცემული აპელანტის კუთვნილი პირადი ნივთები, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო საჩივრით დ. ჯ-ი მოითხოვს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებას იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისთვის.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არ შეაფასა სათანადო მტკიცებულებები და საბოლოო ჯამში, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი მტკიცებულებები, რითაც უხეშად დაარღვია მისი უფლებები. სასამართლომ ნივთიერ მტკიცებულებად არ მიიღო აუდიოკასეტა, რომელზეც დაფიქსირდა სესხის სინამდვილე თვით მოპასუხის თანხმობით, არ გაითვალისწინა გორის რაიონული სასამართლოს სხდომის ოქმში დაფიქსირებული ფაქტი იმის შესახებ, რომ მ. კ-ე-ძ-ამ აღიარა ვალის არსებობა.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა გაეცნო საქმის მასალებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, განიხილა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილია, რომ მხარეთა შორის სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშვა 1996წ. 18 იანვარს. შესაბამისად, სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო სამართლის (1964წ.) კოდექსით, რომლის 157-ე მუხლის თანახმად, თუ მხარეები შეთანხმდებიან, რომ ხელშეკრულება გარკვეული ფორმით უნდა დაიდოს, იგი დადებულად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როცა მას დათქმული ფორმა მიეცემა, თუნდაც ამ სახის ხელშეკრულებისათვის კანონი ასეთ ფორმას არც მოითხოვდეს. ამავე მუხლის მეორე აბზაცით, თუ კანონით ან მხარეთა შეთანხმებით ხელშეკრულება წერილობით უნდა დაიდოს, იგი შეიძლება დაიდოს როგორც მხარეთა ხელმოწერილი ერთი დოკუმენტის შედგენით, ისე ერთმანეთისადმი გაგზავნილი წერილებით, ტელეგრამებით ან ტელეფონოგრამებით, რომლებიც ხელმოწერილი იქნება გამგზავნი მხარეების მიერ. ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, სესხის ხელშეკრულებით ერთი მხარე (გამსესხებელი) გადასცემს მეორე მხარეს (მსესხებელს) საკუთრებად ან ოპერატიული მართვისათვის (ამ კოდექსის 92-ე, 113-ე და 131-ე მუხლები) ფულს ან გვარეობითი ნიშნებით განსაზღვრულ ნივთს, მსესხებელი კი კისრულობს, დაუბრუნოს გამსესხებელს იგივე თანხა ან იმავე გვარისა და თვისების იმდენივე ნივთი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში, ხოლო თუ ხელშეკრულებაში ვადა არ არის დადგენილი _ გამსესხებლის მოთხოვნისთანავე. ორმოცდაათ მანეთზე მეტი თანხის სესხის ხელშეკრულება წერილობით უნდა იქნეს დადებული.
მოცემულ შემთხვევაში სესხის ოდენობა აღემატებოდა 50 მანეთს. იგი შეადგენდა 1100 აშშ დოლარს. ამდენად, სესხის ხელშეკრულება დ. ჯ-სა და მ. კ-ე-ძ-ას შორის უნდა დადებულიყო წერილობითი ფორმით.
ზემოაღნიშნულის გარდა, სსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. კონკრეტულ შემთხვევაში დ. ჯ-მა ვერ წარმოადგინა სესხის არსებობის დამადასტურებელი ვერანაირი მტკიცებულება.
იგივე უნდა ითქვას შეგებებულ სასარჩელო მოთხოვნაზეც. მოპასუხე მ. კ-ე-ძ-ამ ვერ შეძლო იმის დამტკიცება, რომ დ. ჯ-ს სარეალიზაციოდ გადასცა 13 სახის ნივთი, რომელთა ღირებულება შეადგენდა 1235 აშშ დოლარს. ამასთან დ. ჯ-მა აღიარა, რომ მას სახლში აქვს მოპასუხის მიერ სარეალიზაციოდ გადაცემული მისი კუთვნილი პირადი ნივთები, კერძოდ, 8 „მადონას“ თეფში, 1 ცალი სამზარეულოს პლასტმასის ჭაღი, რუსეთის ჩაის სერვიზი და 21 ცალი ვიდეოკასეტა.
სსკ-ის 131-ე მუხლის მიხედვით, ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩათვალოს და საფუძვლოდ დაუდოს სასამართლო გადაწყვეტილებას.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, რის გამოც უცვლელად უნდა დარჩეს.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
დ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 23 თებერვლის გადაწყვეტილება.
განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
¹ ას-722-1361-03 8 ივნისი, 2004 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),
მ. წიქვაძე,
ლ. გოჩელაშვილი
დავის საგანი: საკარმიდამო ნაკვეთებს შორის საზღვრის დადგენა, ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება.
აღწერილობითი ნაწილი:
2002წ. 16 დეკემბერს ნ. ხ-მ ფ. ო-ას წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ლაგოდეხის რაიონულ სასამართლოს.
მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის საკარმიდამო ნაკვეთსა და მის საკარმიდამო ნაკვეთს შორის საზღვრის დადგენა, ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება შემდეგი საფუძვლით:
1984 წელს დაქორწინდა სოფ. ...ში მცხოვრებ ქამილა გასიევზე და მასთან ერთად ცხოვრობდა ქმრის მშობლების სახლში.
მისი ქმრის მშობლები განქორწინდნენ. მამამთილი საცხოვრებლად გადავიდა აზერბაიჯანში. მამამთილის წასვლის შემდეგ სახლი და მიწა გადაფორმდა მასზე (მოსარჩელეზე).
1988 წელს მიწის აზომვის შედეგად მას აღმოაჩნდა 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთი ზედმეტად. გაუფორმეს 0,35 ჰა ფართობი. 1998 წლამდე მის საკუთრებაში ირიცხებოდა 0,35 ჰა მიწის ნაკვეთი, მაგრამ 2000 წელს მეზობელმა ფ. ო-ამ მისი კუთვნილი 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთი დაისაკუთრა და ყალბი საბუთების მეშვეობით თავის საკუთრებაში არსებულ 0,25 ჰა მიწის ნაკვეთთან ერთად მიჰყიდა მ. გ-ს.
ზემოთ მითითებული გარემოებების გამო მოსარჩელემ მოითხოვა 2002წ. 30 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება, მისი კუთვნილი 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთის დაბრუნება და ფ. ო-ასთან საკარმიდამო მიწის ნაკვეთებს შორის საზღვრის დადგენა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა საქმეში მოპასუხეებად მ. გ-ისა და საჯარო რეესტრის ჩაბმა. მან მიუთითა, რომ იგი კანონიერად ფლობდა მიწის ნაკვეთს და კანონიერადაც გაყიდა იგი.
ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 19 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ 2002წ. 24 აპრილს ფ. ო-ამ მ. გ-ს მიჰყიდა მიწის ნაკვეთი. გაყიდული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა ფ.ო-ას საკუთრებას.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 29 ივლისის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ნ.ხ-ს სააპელაციო საჩივარი და უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტორივი გარემოებები და მიუთითა, რომ ნაკვეთი, რომელიც მოპასუხემ გაასხვისა წარმოადგენდა მის საკუთრებას, ამიტომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება გაყიდული მიწის ნაკვეთიდან 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეობის შესახებ და მიუთითა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით სადავო მიწის ნაკვეთი ფ. ო-ას საკუთრებას წარმოადგენდა და მას უფლება ჰქონდა, გაესხვისებინა მისი ქონება, ამიტომ მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძვლად ვერ დაედებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმებას.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ვერ დადგინდებოდა ნ.ხ-სა და ფ.ო-ას ნაკვეთებს შორის საზღვარი და ვერ მოხდებოდა ფ.ო-ასაგან 0,13 ჰა მიწის ფართობის გამოთხოვა, ვინაიდან მითითებული ნაკვეთი საქმის განხილვის დროს მ.გ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა.
2003წ. 22 ოქტომბერს ნ.ხ-მ საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.
კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ასევე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება და საქმის არსებითად განხილვის მიზნით, რაიონულ სასამართლოში გადაგზავნა შემდეგი საფუძვლით:
კასატორის მოსაზრებით, მართალია, სადავო 013 ჰა მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიხედვით ფ.ო-ას საკუთრებას წარმოადგენდა, მაგრამ სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება იმაზე, რომ ეს ჩანაწერი ეყრდნობა ყალბ დადგენილებას, რომლითაც ფ.ო-ას არასწორად დაუმაგრდა 0,3913-697 კმ მიწის ფართობი.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე, გაეცნო საქმის მასალებს და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილადაა მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს ირიცხებოდა მოპასუხე ფ.ო-ას სახელზე. საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით იგი წარმოადგენდა ფ.ო-ას საკუთრებას.
სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.
კასატორის მიერ მითითებული გარემოება იმის შესახებ, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემები სადავო 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთის მოპასუხის სახელზე აღრიცხვის შესახებ ემყარება ყალბ დადგენილებას, საკასაციო სასამართლოს აზრით, არ წარმოადგენს არც დამატებით და არც დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას. კასატორი ამ გარემოებებზე რაიონულ და სააპელაციო სასამართლოშიც მიუთითებდა, მაგრამ იგი არც რაიონულმა და არც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, რადგან მოსარჩელეს რაიმე მტკიცებულება საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში სიყალბის არსებობის შესახებ არ წარმოუდგენია და სწორად მიუთითა, რომ, ვინაიდან ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს, 2002წ. 24 აპრილს, სადავო 0,13 ჰა მიწის ნაკვეთი მოპასუხის საკუთრებას წარმოადგენდა და იგი იყო უძრავი ნივთის მესაკუთრე, სკ-ის 183-ე და 185-ე მუხლების თანახმად, მას უფლება გააჩნდა, გაესხვისებინა იგი.
არასწორია კასატორის მოთხოვნა 2002წ. 24 აპრილის თარიღით შედგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ. ამ ხელშეკრულების შესაბამისად, ფ.ო-ამ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი მიჰყიდა მ.გ-ს. გაყიდული მიწის ნაკვეთი აღირიცხა მ.გ-ის სახელზე და საჯარო რეესტრში ამ ნაკვეთის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა თვითონვე.
ნ.ხ-ს მოთხოვნა მითითებული ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმების მოთხოვნით მიმართულია მ.გ-ის საკუთრების წინააღმდეგ.
სსკ-ის მე-3 მუხლის შესაბამისად, დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ.
ამ პრინციპიდან გამომდინარე, მოსარჩელე თვითონ განსაზღვრავს მოპასუხეს და იწვევს სასამართლო პროცესში.
ამ შემთხვევაში, ცხადია, მოცემულ საქმეზე, როცა მოთხოვნა შეეხებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმებას, მოპასუხეს წარმოადგენდა მ.გ-ი, რადგანაც სასარჩელო მოთხოვნა უშუალოდ შეეხებოდა მის ქონებას, მაგრამ ნ.ხ-მ მოპასუხედ იგი საქმეში არ მოიწვია.
სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ მ.გ-ის საქმეში მოპასუხედ ჩაბმაზე უარი განაცხადა.
სსკ-ის 85-ე მუხლის შესაბამისად, თუ საქმის განხილვისას სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, მას შეუძლია, მოსარჩელის თანხმობით შეცვალოს თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით. თუ მოსარჩელე არ არის თანახმა თავდაპირველი მოპასუხის სათანადო მოპასუხით შეცვლაზე, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით უარს ეტყვის მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, თუკი მოსარჩელე უარს განაცხადებს საქმეში სათანადო მოპასუხის ჩაბმაზე, სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.
მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ სწორად დატოვა უცვლელად რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ფ.ო-ასა და მ.გ-ს შორის 2002წ. 24 აპრილს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე უარის თქმის შესახებ.
ასევე სწორად დატოვა უცვლელად რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება საკარმიდამო ნაკვეთებს შორის საზღვრის აღმართვაზე უარის თქმის შესახებ, ვინაიდან მოსარჩელე მოითხოვდა საზღვრის დადგენას მისი და მოპასუხის ნაკვეთებს შორის, მაშინ როცა მოპასუხეს ნაკვეთი გაყიდული ჰქონდა და ამ ნაკვეთის მესაკუთრე იყო მ.გ-ი. აქედან გამომდინარე, ცხადია, მოთხოვნა ნ.ხ-სა და ფ.ო-ას მიწის ნაკვეთებს შორის საზღვრის დადგენის შესახებ უსაფუძვლო იყო.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინებას საფუძვლად არ უდევს საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევა.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
ნ. ხ-ს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 29 ივლისის განჩინება.
განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
