გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ბს-1339-914-კ-05 1 თებერვალი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. ქადაგიძე,

ნ. სხირტლაძეE

დავის საგანი: მიწის ნაკვეთის დამაგრება და თვითნებურად აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის სამართლებრივი რეგისტრაცია.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 12 ივლისს ჟ. ჯ-მ სარჩელით მიმართა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოს ამავე რაიონის გამგეობის მიმართ მიწის ნაკვეთის დამაგრებისა და თვითნებურად აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის სამართლებრივი რეგისტრაციის მოთხოვნით. მოსარჩელემ მიუთითა შემდეგზე:

მას 1978 წლიდანთვითნებურად ჰქონდა დაკავებული 2376 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, კამვოლური დართვის მიმდებარე ტერიტორიაზე. აღნიშნულ ტერიტორიაზე ამავე წელს აშენდა საცხოვრებელი სახლი, ზომით 7X7-ზე, რომელიც 1998 წელს დაიწვა და დარჩენილი იყო მხოლოდ მისი ნანგრევები, სარჩელის წარდგენის დროისათვის კი მიმდინარეობდა სახლის აღდგენა.

ჟ. ჯ-ის განმარტებით, სადავო მიწის ფართი 1978 წლიდან სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებით გამოიყენებოდა, რომელზეც განლაგებული იყო სხვადასხვა ნარგავები.

მოსარჩელის მტკიცებით, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს ¹806, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1994წ. 16 მარტის ¹156, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1994წ. 22 სექტემბრის ¹21.34.446 და 1997წ. 25 სექტემბრის ¹19.18.1130 დადგენილებების საფუძველზე სამართლებრივ რეგისტრაციას დაექვემდებარა 1994წ. 4 სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთები. აღნიშნულის შესაბამისად, ჟ. ჯ-მ განცხადებით მიმართა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას და მიწის ნაკვეთის მის სახელზე სამართლებრივი რეგისტრაცია მოითხოვა. რაიონის გამგებლის 2004წ. 24 მარტის პასუხით, მოსარჩელეს ეცნობა, რომ ზემოხსენებული აქტები არ ითვალისწინებდა თბილისში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების საკუთრებაში გადაცემას, რის გამოც მის მოთხოვნას უარი ეთქვა.

ჟ. ჯ-ის მითითებით, მის მიერ დაკავებული მიწა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწას არ წარმოადგენდა, ამასთან, მისი განცხადება არა მიწის გამოყოფას, არამედ უკვე დაკავებული მიწის ნაკვეთისა და სახლის სამართლებრივი რეგისტრაციის შესახებ მოთხოვნას შეეხებოდა.

მოსარჩელემ, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 23-ე მუხლის საფუძველზე, მის მიერ 1978 წლიდან დაკავებული მიწისა და უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლის სამართლებრივი რეგისტრაციის მოპასუხისათვის დავალება მოითხოვა.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილებით ჟ. ჯ-ის სარჩელი თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის მიმართ არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მითითებული დადგენილებები ითვალისწინებდა 1994წ. სექტემბრამდე თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთებისა და უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლების სამართლებრივ რეგისტრაციას მხოლოდ იმ შემთხვევაში: «თუ მიზანშეუწონელი იყო დადგენილი წესით მათი უსასყიდლოდ ჩამორთმევა ან დანგრევა», თუ აგებული იყო «საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნების დამაკმაყოფილებელი ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები» და «თუ ისინი არქიტექტურული და სანიტარული თვალსაზრისით აკმაყოფილებდნენ დადგენილ ნორმებს».

სასამართლომ მიიჩნია, რომ სსკ-ის 102-ე მუხლის გათვალისწინებით, მოსარჩელე ჟ. ჯ-ს თავად უნდა დაემტკიცებინა ის გარემოებები, რაზეც იგი სარჩელის მოთხოვნას ამყარებდა. სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ მას 1994 წლამდე ჰქონდა დაკავებული სადავო არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. ასევე არ დადასტურებულა ის გარემოება, რომ მოსარჩელის სახლი აკმაყოფილებდა საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნებს და დაცული იყო თუ არა არქიტექტურულ-სანიტარული ნორმები. სასამართლოს მტკიცებით, აღნიშნული გარემოებების მოწმეთა ჩვენებებით დამტკიცება არ დაიშვებოდა და მოსარჩელეს საჯარო რეესტრიდან უნდა წარმოედგინა ცნობა, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ სადავო მიწა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწას არ წარმოადგენდა, ხოლო არქიტექტურის სამსახურიდან უნდა მოეპოვებინა სათანადო მტკიცებულება, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე აგებული საცხოვრებელი სახლი აკმაყოფილებდა საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნებს და დაცული იყო არქიტექტურულ-სანიტარული ნორმები, რის გამოც მიზანშეწონილი არ იქნებოდა მისი დანგრევა.

რაიონულმა სასამართლომ მტკიცებულების ძალა არ მიანიჭა და არ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა სადავო მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლის თაობაზე.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილება ჟ. ჯ-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა სსკ-ის მე-3, მე-4, 249-ე და 105-ე მუხლები და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-19 მუხლი. აპელანტის მტკიცებით, თუ სასამართლო მიიჩნევდა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ იყო სრულყოფილი, მას თავად უნდა მოეპოვებინა სათანადო მტკიცებულებები კანონით დადგენილი წესით. აპელანტი უკანონოდ მიიჩნევს სასამართლოს მიერ მის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის მიუღებლობის შესახებ და განმარტავს, რომ ასეთ შემთხვევაში, სასამართლო ვალდებული იყო, თავად დაენიშნა ექსპერტიზა და დაედგინა საქმის გარემოებები, რაც არ მომხდარა.

ჟ. ჯ-ე აღნიშნავდა, რომ რაიონულმა სასამართლომ არასწორად განმარტა 1994წ. 16 მარტისა და 1997წ. 25 სექტემბრის დადგენილებები მიიჩნია რა, რომ მიწა და მასზე აგებული სახლი სამართლებრივ რეგისტრაციას მხოლოდ იმ შემთხვევაში ექვემდებარებოდა: «თუ მიზანშეუწონელი იყო დადგენილი წესით მათი უსასყიდლოდ ჩამორთმევა ან დანგრევა», თუ აგებული იყო «საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნების დამაკმაყოფილებელი ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები» და «თუ ისინი არქიტექტურული და სანიტარული თვალსაზრისით აკმაყოფილებდნენ დადგენილ ნორმებს». სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია ამავე დადგენილებაში მითითებულ წესს იმის შესახებ, რომ ზემოხსენებული საკითხების განხილვა-გადაწყვეტა დაევალათ რაიონის გამგეობებში შექმნილ შესაბამის კომისიებს, გამგეობას კი მისი მიწის ნაკვეთისა და სახლის დაკანონების მიზანშეწონილობის საკითხი არ გამოუკვლევია.

აპელანტის მითითებით, სააპელაციო სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს და მოსარჩელეს უთხრა უარი სამართლებრივ რეგისტრაციაზე, რაც რეალურად სარჩელის საგანი არ ყოფილა. ჟ. ჯ-ი ითხოვდა, სასამართლოს რაიონის გამგეობისათვის მისი მიწისა და სახლის სამართლებრივი რეგისტრაციის განხორციელება დაევალებინა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატაში საქმის განხილვისას, 2005წ. 21 იანვრის საოქმო განჩინებით საქმეზე დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა და ექსპერტიზის დასკვნის მიღებამდე საქმის წარმოება შეჩერდა.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ სასამართლოში დააბრუნა საქმის მასალები და მიუთითა, რომ აქტის შესადგენად საჭირო იყო შენობა-ნაგებობების ადგილზე დათვალიერება, საქმის მასალები კი საკმარის მონაცემებს აქტის შესადგენად არ შეიცავდა. ექსპერტმა უარი განაცხადა დასკვნის მიცემაზე, ვინაიდან ნაგებობის ადგილზე დათვალიერება არ იქნა უზრუნველყოფილი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 14 აპრილის განჩინებით საქმის წარმოება განახლდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 15 ივლისის განჩინებით ჟ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 29 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ «საქართველოს სსრ რესპუბლიკაში ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობის მოწესრიგების ღონისძიებათა შესახებ» მინისტრთა საბჭოს 1983წ. 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილებითა და მასში 1994წ. 16 მარტს ¹156 დადეგნილებით შეტანილი ცვლილებების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთები დადგენილი წესით, როგორც გამონაკლისი, უნდა გაფორმებოდათ მხოლოდ იმ პირებს, რომლებმაც თვითნებურად ააგეს ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები, რომლებიც აკმაყოფილებს საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნებს. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ სადავო ტერიტორიაზე აგებული სახლი 1998წ. 26 მაისს Dდაიწვა და იმ ადგილას მხოლოდ ნანგრევები იყო შემორჩენილი. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით, სასამართლომ შეუძლებლად ჩათვალა, ზემოხსენებული დადგენილებების თანახმად, რაიონის გამგეობას დავალებოდა მიწის ნაკვეთისა და არარსებული სახლის სამართლებრივი რეგისტრაცია. მინისტრთა საბჭოს ¹806 და მინისტრთა კაბინეტის ¹156 დადგენილებები ვრცელდებოდა მხოლოდ იმ მიწის ნაკვეთებზე, რომლებზეც თვითნებურად აგებული საცხოვრებელი სახლები იყო განლაგებული.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა 1998 წელს დამწვარი სახლის 1994 წლამდე აგების ფაქტი, ჟ. ჯ-ის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი დასკვნებით დგინდებოდა მხოლოდ მიწის ნაკვეთის საერთო ფართობი და იმ ნარგავების ოდენობა და ასაკი, რომელიც ამ ნაკვეთზე იყო განლაგებული. აღნიშნული კი სახლის სავარაუდო წლოვანების განმსაზღვრელ გარემოებად ვერ მიიჩნეოდა.

სააპელაციო სასამართლომ იმ გარემოებასაც მიაქცია ყურადღება, რომ სადავო სახლი უკანონო ნაგებობად, ხოლო მიწის ნაკვეთი მიტაცებულ ნაკვეთად არასოდეს ყოფილა დაფიქსირებული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 15 ივლისის განჩინება ჟ. ჯ-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სასამართლომ არამართებულად მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილებაში მოხმობილი დადგენილებები მხოლოდ საცხოვრებელი სახლების სამართლებრივ რეგისტრაციას შეეხებოდა. კასატორის მტკიცებით, დადგენილების თანახმად, რეგისტრაციას ექვემდებარებოდა მიწის ნაკვეთები და საცხოვრებელი სახლები და არა ცალე-ცალკე რომელიმე მათგანი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო გასცდა სარჩელის ფარგლებს, კერძოდ, იმსჯელა სამართლებრივ რეგისტრაციაზე, რაც მოსარჩელეს სასამართლოსავის არ მოუთხოვია, სარჩელი ეხებოდა მხოლოდ გამგეობისათვის დადგენილებების შესაბამისი მოქმედების _ საკითხის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დავალებას. სასამართლომ კი რაიონის გამგეობა ფაქტობრივად გაათავისუფლა დადგენილებებით დაკისრებული ვალდებულებებისაგან.

კასატორმა, საბოლოოდ, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ ჟ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005წ. 15 ივლისის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სსკ-ის დებულებანი.

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვინაიდან წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, საკასაციო სასამართლოსთვის სავალდებულოა სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და განმარტავს შემდეგს:

«საქართველოს სს რესპუბლიკაში ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობის მოწესრიგების ღონისძიებათა შესახებ»საქართველოს სს მინისტრთა საბჭოს 1983წ. 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილების პირველი პუნქტის შესაბამისად, სახალხო დეპუტატთა საქალაქო (რაიონული) საბჭოების აღმასკომებს უფლება მიეცათ, როგორც გამონაკლისი, მოეხდინათ 1994 წლამდე თვითნებურად აშენებული საცხოვრებელი სახლების (მათი ნაწილების) სამართლებრივი რეგისტრაცია, თუ მიზანშეუწონელი იქნებოდა დადგენილი წესით მათი უსასყიდლოდ ჩამორთმევა და სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების ფონდში ჩარიცხვა და დანგრევა. ასევე უნდა გაფორმებულიყო სათანადო წესით მიწის ნაკვეთების გამოყოფა იმ თვითნებური ამშენებლებისათვის, რომლებმაც ააგეს საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნების დამაკმაყოფილებელი ინდივიდუალური სახლები. «ქ. თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1985წ. 16 მაისის ¹10.23.285 გადაწყვეტილებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ» ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1994წ. 22 სექტემბრის ¹21.34.446 დადგენილების შესაბამისად, 1994 წლამდე უნებართვოდ აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლების სამართლებრივი რეგისტრაციის მიზნით, რაიონულ გამგეობაში უნდა შექმნილიყო კომისიები არქიტექტურის, ინდივიდუალური ბინათმშენებლებისა და მიწის კადასტრის სამსახურების წარმომადგენლობით. თვითნებურად მიტაცებული სახლების სამართლებრივ რეგისტრაციას ახორციელებდნენ რაიონის გამგეობები.

აღნიშნული დადგენილებების მოხმობის შედეგად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ზემოხსენებული აქტების თანახმად, სამართლებრივ რეგისტრაციას დაექვემდებარა 1994 წლამდე უნებართვოდ აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები და მიწის ის ნაკვეთები, რომლებზეც აღნიშნული სახლები იყო აგებული. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ აღნიშნული დადგენილებები ცალკე, თვითნებურად მიტაცებული მიწის ნაკვეთების რეგისტრაციას არ ითვალისწინებდა და გადამწყვეტი იყო მასზე 1994 წლამდე სახლის აშენების ფაქტის დადასტურება. ჟ. ჯ-ის მიერ უნებართვოდ მიტაცებული მიწის სამართლებრივი რეგისტრაცია კი ვერ მოხდებოდა იმ მიზეზით, რომ მასზე მოსარჩელის მიერ თვითნებურად აგებული საცხოვრებელი სახლი რეალურად აღარ არსებობდა, იგი 1998წ. 26 მაისს დაიწვა და დარჩენილი იყო მხოლოდ მისი ნანგრევები, შესაბამისად, შენობის აგების სავარაუდო თარიღის დასადგენად ექსპერტიზის დასკვნის შედგენაც ვერ მოხერხდა, ხოლო სხვა მტკიცებულება სადავო მიწაზე სახლის 1994 წლამდე აშენების შესახებ კასატორს არ წარმოუდგენია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მართებული იყო რაიონის გამგეობის უარი ჟ. ჯ-ის მიწის ნაკვეთის სამართლებრივ რეგისტრაციაში გატარებაზე იმ მოტივით, რომ რეალურად აღარ არსებობდა საცხოვრებელი სახლი, რათა მისი აშენების ასაკი ყოფილიყო დადგენილი, თვით მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტთა დასკვნები კი 1998წ. 26 მაისს დამწვარი საცხოვრებელი სახლის აშენების თარიღის დამადატურებელ მტკიცებულებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მიერ გაცემული დასვნით მხოლოდ სადავო მიწის ნაკვეთზე განლაგებული ნარგავების რაოდენობა და ასაკია დადგენილი, ხოლო შპს «.. ..» მიერ გაცემული დასკვნა ადგენს, რომ სადავო მიწის საერთო ფართია 2376 კვ.მ. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ მიიჩნია მხარის მიერ წარმოდგენილი აღნიშნული დასკვნები მოსარჩელის დამწვარი შენობის აგების სავარაუდო თარიღის დამადასტურებელ მტკიცებულებებად და არ დააკმაყოფილა სარჩელი რაიონის გამგეობისთვის მისი მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის დავალების შესახებ.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზეც, რომ ჟ. ჯ-ის საცხოვრებელი სახლი, რომელიც 1998წ. 26 მაისს დაიწვა, უკანონო ნაგებობადაც არ ყოფილა აღრიცხული შესაბამის უწყებებში, რათა აღნიშნული ჩანაწერის მიხედვით მაინც ყოფილიყო შესაძლებელი მისი აშენების თარიღის დადგენა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ჟ. ჯ-მ, სსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად, ვერ შეძლო წარმოედგინა მტკიცებულებები იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ მას სახლი ნამდვილად 1994 წლამდე ჰქონდა აგებული და იგი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას სამართლებრივ რეგისტრაციაში უნდა გაეტარებინა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ჟ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომლიც უნდა გამოეყენებინა და სწორად განმარტა იგი, რის გამოც მისი გაუქმების კანონისმიერი საფუძვლები არ არსებობს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილითა და სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჟ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005წ. 15 ივლისის განჩინება;

3. კასატორს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის, 80 ლარის ოდენობით გაადხდა;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.