¹ ბს-1350-925(კ-05) 8 თებერვალი, 2006 წ.,

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

რ. ნადირიანი,

თ. თოდრია

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 17 თებერვალს გ. ლ-მა სარჩელი აღძრა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოში საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა მოსარჩელისათვის მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება 76000 აშშ დოლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხიდან: ბინის ქირის სახით _ 6000 აშშ დოლარის, გადახდილი კომპენსაციის _ 12000 აშშ დოლარის, ხელშეკრულების დარღვევის გამო დაკისრებული 28000 აშშ დოლარის, მიუღებელი შემოსავლის _ 20000 აშშ დოლარის, ხოლო მორალური ზიანის სახით – 10000 აშშ დოლარის გადახდა შემდეგი საფუძვლით:

1999წ. 28 მაისს გ. ლ-მა საჯარო აუქციონზე შეისყიდა თ. ი-ს კუთვნილი, თბილისში, ... მდებარე ბინა. ძველი ნაგებობის დანგრევისა და მის ნაცვლად 4-სართულიანი სახლის აშენების მიზნით, გ. ლ-ის მიერ დადებულ იქნა ხელშეკრულება, ხოლო მშენებლობის ნებართვის მისაღებად გ. ლ-მა მეზობლებს გადაუხადა კომპენსაცია 12000 აშშ დოლარის ოდენობით. ზემოაღნიშნული ნაგებობის საჯაროდ გაყიდვის 1999წ. 28 მაისის აქტი ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის საოლქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით. აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობითა და აღმასრულებელთა უკანონო ქმედებებით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი, კერძოდ, მის მერ ვერ იქნა შესრულებული ხელშეკრულების პირობები, რის გამოც ი. გ-ის მიმართ არსებული ვალი შეადგენს 28000 აშშ დოლარს, მოსარჩელის მითითებით, მას ასევე ვალად ერიცხება მეზობლებისათვის კომპენსაციის სახით გადახდილი 12000 აშშ დოლარი და მშენებლობის ნებართვისა და პროექტის ხარჯები, რის გამოც მან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი პუნქტის, ამავე კოდექსის 209-ე მუხლის, სკ-ის 408-ე, 411-412-ე მუხლების შესაბამისად, მოითხოვა მისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

გ. ლ-მა მოხსნა სასარჩელო მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის სახით 20000 აშშ დოლარის ანაზღაურების ნაწილში და თავდაპირველ სასარჩელო მოთხოვნასთან ერთად მოითხოვა ნაგებობის საჯაროდ გაყიდვის დროს გადახდილი 7000 ლარის ანაზღაურება.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის გადაწყვეტილებით გ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, იუსტიციის სამინისტროს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 7000 ლარის გადახდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ “ნაგებობის საჯაროდ გაყიდვის” 1999წ. 28 მაისის აქტისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 19 თებერვლის გადაწყვეტილების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. ი-ს საკუთრებაში არსებულ თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელ ბინაზე აღსასრულებლად მიექცა სასამართლოს გადაწყვეტილება და 1999წ. 28 მაისს გამართულ საჯარო ვაჭრობაზე ბინა 7000 ლარად შეიძინა გ. ლ-მა. შესაბამისად, რაიონულმა სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია სარჩელი 7000 ლარის მოთხოვის ნაწილში, რადგან გაყიდული ნაგებობის თანხა გ. ლ-ის მიერ შეტანილ იქნა მთლიანად, ხოლო საჯარო ვაჭრობის შედეგები ბათილად იქნა ცნობილი.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელემ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ვერ დაასაბუთა და დაადასტურა ბინის შესყიდვის შემდეგ ძველი ნაგებობის დანგრევისა და ახლის მშენებლობის შესახებ ხელშეკრულების გაფორმებისა და ნებართვის მისაღებად მეზობლებისათვის კომპენსაციისა და ბინის ქირის _ 6000 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი, ასევე არ იქნა დასაბუთებული მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში.

რაიონულმა სასამართლომ წარმოდგენილი 2002წ. 6 ივნისს სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულება ვალის აღიარების შესახებ არ მიიჩნია 28000 აშშ დოლარის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამადასტურებლად, რადგან მოსარჩელემ ვერ განმარტა თუ რა მიზნით ისესხა მითითებული თანხა და რაში გახარჯა იგი, მოხმარდა თუ არა თანხა მშენებლობის ნებართვისა და პროექტის ხარჯებს, ძველი ნაგებობის დანგრევასა და მეზობლებისათვის კომპენსაციის გადახდას.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ლ-მა და იუსტიციის სამინისტრომ.

გ. ლ-მა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა რაინოული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მითითებით, რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მის მიერ საჯარო ვაჭრობის დროს გადახდილი თანხის დაბრუნების ნაწილში, მისთვის მიყენებული ზიანი კი გაცილებით დიდია, რადგან ხუთიწ. მანძილზე ბინა იყო დაყადაღებული და არ ჰქონდა საშუალება ესარგებლა ბინით.

იუსტიციის სამინისტრომ მოითხოვა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და გ. ლ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ გ. ლ-ს აუქციონზე გადახდილი თანხის მოთხოვნის უფლება ჰქონდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზეც, რომლითაც უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილება 1999წ. 28 მაისს ჩატარებული საჯარო ვაჭრობის აქტისა და საჯარო ვაჭრობის შედეგების ბათილად ცნობის შესახებ, რის გამოც აპელანტის აზრით, გ. ლ-ს სასამართლოსათვის აღარ უნდა მიემართა. გარდა ამისა, რაიონულ სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ უმსჯელია ვინ მიიღო გ. ლ-ის მიერ გადახდილი თანხა, რადგან სააღსრულებო ბიუროს სადეპოზიტო ანგარიშზე თანხის ჩარიცხვა არ ადასტურებს თანხის იუსტიციის სამინისტროს სასარგებლოდ გადახდას.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის წარმოების დროს, 2005წ. 26 ივლისს გ. ლ-მა შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა გადახდილი 7000 ლარის დაბრუნება და მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 3360 ლარის ოდენობით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 5 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქმეში თანამოპასუხედ იქნა ჩართული იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ივლისის გადაწყვეტილებით იუსტიციის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მის სასარგებლოდ იუსტიციის სამინისტროს დაეკისრა 10360 ლარის გადახდა, რაც სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რაიონული სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევით, გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ლ-ს გადახდილი 7000 ლარის მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 19 თებერვლის გადაწყვეტილების მიღებით, რომლითაც უცვლელად დარჩა სააპელაციო სასამართლოს 2002წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილება საჯარო ვაჭრობის აქტის ბათილად ცნობის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ იუსტიციის სამინისტროს 2005წ. 12 ივლისის ¹01/27/01-1339 ცნობის საფუძველზე დადასტურებულად ცნო, რომ გ. ლ-ი 2003წ. 17 მარტის შემდეგ ითხოვდა სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებას, რომელიც ეხებოდა 7000 ლარის დაბრუნებას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნულზე დაყრდნობით, არ გაიზიარა იუსტიციის სამინისტროს თანხის დაუბრუნებლობის შესახებ მითითებული ერთადერთი არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ გ. ლ-ს განცხადებით არ მიუმართავს სამინისტროსათვის.

სააპელაციო სასამართლომ საჯარო აუქციონი მიიჩნია ნასყიდობის გარიგებად და აღნიშნა, რომ აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობის პირობებში, სკ-ის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა აღდგეს პირვანდელი მდგომარეობა და გ. ლ-ს დაუბრუნდეს გადახდილი თანხა. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ლ-ს სკ-ის 411-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა აუნაზღაურდეს თანხის ორი წ. განმავლობაში დაუბრუნებლობით მიყენებული ზიანი, როგორც მიუღებელი შემოსავალი, რაც შეადგენს 3360 ლარს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტმა და მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი მოტივით:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებულია სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტების დარღვევით, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა იგი.

კასატორის განმარტებით, “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის თანახმად, იძულებითი აუქციონი არის აღსრულების ერთ-ერთი სახე და არა ნასყიდობის გარიგება. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილება ჩატარებული საჯარო ვაჭრობის აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, კანონიერ ძალაში იყო შესული და ექვემდებარებოდა აღსრულებას, მაგრამ იგი აღსასრულებლად სააღსრულებო ბიუროში წარდგენილი არ ყოფილა და არც გ. ლ-ს მოუთხოვია მისი აღსრულება. გ. ლ-ისათვის თანხის დასაბრუნებლად წარდგენილი უნდა ყოფილიყო სააღსრულებო ფურცელი, რომლის საფუძველზეც ჩატარდებოდა განმეორებითი იძულებითი აუქციონი. ამდენად, კასატორმა არასწორად მიიჩნია გ. ლ-ის მიერ სასამართლოსათვის მიმართვა თანხის დაბრუნების მიზნით.

კასატორის მითითებით, ასევე გაურკვეველია თუ რის საფუძველზე მოხდა გ. ლ-ისათვის მიყენებული ზიანის გაანგარიშება 3360 ლარის ოდენობით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ივლისის გადაწყვეტილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის სწორად გამოყენებისა და განმარტების შედეგად, საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილება მიიღო, საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

სსკ-ის 404-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია შეამოწმოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერებაზე მხოლოდ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს იმის თაობაზე, რომ გ. ლ-ს არ უნდა მიემართა სასამართლოსათვის საჯარო ვაჭრობის დროს ნაგებობის შესაძენად გადახდილი თანხის დაბრუნებისა და საჯარო ვაჭრობის შედეგების ბათილად ცნობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ, რადგან აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილება _ გ. ლ-ისათვის თანხის დაბრუნება, მოხდებოდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 9 თებერვლის განჩინების აღსრულების მიზნით, სააღსრულებო ბიუროში სააღსრულებო ფურცლის წარდგენის შემთხვევაშიც, რადგან სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე ჩატარდებოდა განმეორებითი იძულებითი აუქციონი. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ყოველ ადამიანს აქვს მინიჭებული უფლება თავის უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს, რაც საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლით განმტკიცებულ ფუნდამენტურ უფლებას წარმოადგენს. აღნიშნული წარმოადგენს ასევე საპროცესო კანონმდებლობის ძირითად პრინციპს, რაც განმტკიცებულია სსკ-ის მე-2 მუხლით. ამდენად, კასატორის მოსაზრება, რომ გ. ლ-ს შეეძლო მოთხოვნა დაეკმაყოფილებინა სააღსრულებო ბიუროსათვის მიმართვით, არ წარმოადგენს სასამართლოს მიერ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს, რადგან გ. ლ-ს, ისევე როგორც ყოველ ადამიანს, უფლება აქვს თავად აირჩიოს თავისი უფლების დაცვის გზა. ამასთან, გ. ლ-ი ვერ წარადგინა სააღსრულებო ფურცელს სააღსრულებო ბიუროში, თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რადგან “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის 25-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააღსრულებო ფურცელი სასამართლოს მიერ გაიცემა კრედიტორზე, მითითებული გადაწყვეტილების თანახმად კი, კრედიტორი იყო თ. ი-ა.

გარდა აღნიშნულისა, სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ გ. ლ-მა, საჯარო ვაჭრობის დროს გადახდილი თანხის დაბრუნების მოთხოვნით არაერთხელ მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი საქარტველოს იუსტიციის სამინისტროს 2005წ. 12 ივლისის ¹01/27/01-1339 ცნობით. აღნიშნულზე კასატორს არ წამოუყენებია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია და მის ძირითად არგუმენტს წარმოადგენს ის, რომ გ. ლ-ს არ წარუდგენია სააღსრულებო ფურცელი, რაც დაუსაბუთებლობისა და უსაფუძვლობის გამო ვერ იქნება გაზიარებული.

საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის საკასაციო პრეტენზიას იმის თაობაზე, რომ საჯარო ვაჭრობის შესახებ აქტი არ წარმოადგენს ნასყიდობის გარიგებას, რადგან აღნიშნული ვერ გახდება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი და განმარტავს, რომ მართალია იძულებითი აუქციონი “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის 63-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, წარმოადგენს აღსრულების სახეს, სააღსრულებო მოქმედებას და არა გარიგებას, რადგან გარიგებაში ადმინისტრაციული ორგანო შეიძლება შევიდეს მხოლოდ საკუთარი ქონებითა და საკუთარი ნებით, როგორც გარიგების სუბიექტი და კერძო სამართლის იურიდიული პირი, რასაც მოცემუ შემთხვევაში ვერ ექნება ადგილი იმის გამო, რომ იძულებითი აუქციონის ჩატარების მომენტში სააღსრულებო ბიურო არ შეიძლება განხილულ იქნას როგორც გარიგების სუბიექტი, რომელიც სახელმწიფოს სახელით მართლმსაჯულების აქტების აღსრულების ანუ კანონის აღსრულების მიზნის მისაღწევად ყიდის არა საკუთარ, არამედ მოვალის ქონება იძულების წესით, მოვალის ნების საწინააღმდეგოდ, კრედიტორის კანონიერი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად, სკ-ის 50-ე მუხლის დეფინიციის თანახმად, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. ამდენად, აუქციონის ჩატარებისას აღმასრულებლის ნების გამოვლენა გამომდინარეობს არა გარიგების დადების სურვილიდან, არამედ, კანონისმიერი ვალდებულებიდან – აღასრულოს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული აქტები და ამ მმართველობითი ფუნქციის შესრულებისას იგი ნების გამოვლენას ახორციელებს არა ხელშეკრულების ფორმით, არამედ ადმინისტრაციული აქტის მიღებით, რომელიც სავალდებულოა შესასრულებლად, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ აღმასრულებლის განკარგულება იძულებითი აუქციონის ჩატარების შესახებ წარმოადგენს არა ნასყიდობის გარიგებას, არამედ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და კლასიკური ნების გამოვლენა არ არის სახეზე, საჯარო ვაჭრობის შედეგების ბათილად ცნობის პირობებში შემძენის (ანუ მესაკუთრის) უფლებები დაცულ უნდა იქნას სკ-ის ნორმებით, რომლებიც არეგულირებენ ნასყიდობასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, რომელთა თანახმად, რადგან “საღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონი არ ადგენს იძლებითი აუქციონის შედეგები ბათილად ცნობის პირობებში აუქციონზე გასხვისებული ქონების კეთილსინდისიერი შემძენის უფლებების დაცვის გარანტიებს, რის გამოც ის გარემოება, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ არასწორი შეფასება მიეცა აღმასრულების განკარგულების სამართლებრივ ბუნებას, აღნიშნული ვერ გახდება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეკვლია ფაქტობრივი გარემოება, თუ ვინ მიიღო გ. ლ-ის მიერ გადახდილი თანხა. აღნიშნულ არგუმენტს უსაფუძვლოდ მიიჩნევს საკასაციო სასამართლო, რადგან გ. ლ-მა გადაიხადა საფასური საჯარო ვაჭრობაზე ქონების შესაძენად და ის ფაქტი, რომ აღნიშნული თანხით მოხდა კრედიტორის დაკმაყოფილება, არ წარმოადგენს საფუძველს იმისა, რომ გ. ლ-მა გადახდილი თანხის დაბრუნება მოითხოვოს კრედიტორის _ გ. მ-ისაგან, რადგან გ. ლ-მა თანხა გადაუხადა ქონების გამსხვისებელს, სააღსრულებო ბიუროს, შესაბამისად, თანხის დაბრუნება უნდა მოხდეს სააღსრულებო ბიუროდან, თანახმად, სკ-ის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილისა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორის მიერ წამოყენებული საკასაციო პრეტენზიები დაუსაბუთებელია, სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას ადგილი არ ჰქონია სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტების დარღვევას, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის მოტივები არ წარმოადგენს საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისათვის და სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა გ. ლ-ის მოთხოვნა საჯარო ვაჭრობის დროს გადახდილი თანხის დაბრუნებისა და თანხის დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების შესახებ, სკ-ის 411-ე მუხლის შესაბამისად, რის გამოც საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ივლისის გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცველელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.