ბს-135-127(კ-06) 27 ივლისი, 2006 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია

მოწინააღმდეგე მხარე – სს ,,დ. ს. კ.»

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 27 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი – ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 6 აგვისტოს სს ,,დ. ს. კ.» დირექტორმა ა. ა-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა საჩხერის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საჩხერის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის მიმართ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ სს ,,დ. ს. კ.» რეგისტრირებულია საჩხერის რაიონულ სასამართლოში. მისი საქმიანობის ძირითადი საგანია სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება, გადამუშავება და რეალიზაცია. აღნიშნული საქმინაობისათვის მას გააჩნია ლიცენზია.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, ერთ-ერთ გადასახადად გათვალისწინებულია მიწის გადასახდი, მაგრამ, ვინაიდან მის მიერ დაკავებული მიწის ფართობი ექვემდებარება რეკულტივაციას, საგადასახადო კოდექსისა და ,,წიაღის შესახებ» საქართველოს კანონის შესაბამისად, სარეკულტივაციო მიწები გათავისუფლებულია მიწის გადასახადისაგან, გამომდინარე აქედან, საწარმო აღნიშნულ გადასახადს არ იხდიდა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2004 წლის 16 ივლისს მათ მიმართეს საჩხერის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის უფროსს, რათა განემარტათ, ეკუთვნოდა თუ არა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 პუნქტის ,,ი» ქვეპუნქტის შესაბამისად, არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის გადახდა ლიცენზიით გათვალისწინებული მიწის ნაკვეთით სარგებლობისათვის.

საჩხერის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 26 ივლისის 05-18/445 ადმინისტრაციული აქტის შესაბამისად, მოსარჩელეს ეცნობა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის ,,ი» ქვეპუნქტის თანახმად, მიწის გადასახადზე გათვალიწინებულია შეღავათი (თავისუფლდებიან გადასახადისაგან) სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ გამოუყენებელ სათიბებზე, საძოვარზე, სარეკულტივაციო და სამარაგო სასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე.

მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული ადმინისტრაციული აქტი არ შეესაბამება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის ,,ი» ქვეპუნქტს, ვინაიდან მათ მიერ დაკავებული მიწის ფართობი განეკუთვნება სარეკულტივაციო მიწას, აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ იხდიას წიაღით სარგებლობის გადასახადს.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საჩხერის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 26 ივლისის 05-18/445 ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობასა და სასამართლოს გადაწყვეტილებით იმის დადასტურებას, რომ საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის ,,ი» პუნქტი პირდაპირ ვრცელდება მის საწარმოზე და ეს საწარმო გადასახადით არ იბეგრება.

მოპასუხე _ საჩხერის ზონალურმა საგადასახადო ინსპექციამ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მიუთითა, რომ მეწარმეს, რომელსაც დროებით სარგებლობაში განსაზღვრული ვადით გადაცემული აქვს სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი, რომელსაც იყენებს ეკონომიკური საქმიანობისათვის, საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 პუნქტის «ი" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათი არ ვრცელდება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხე ითხოვდა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სს ,,დ. ს. კ.» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი საჩხერის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2004 წლის 26 ივლისის ¹05-18/445 ადმინისტრაციული აქტი.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ დავა ეხება მიწის გადასახადს და იგი საგადასახადო დავების კატეგორიას განეკუთვნება, შესაბამისად, საჩხერის რაიონულ სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ნორმებით, ხოლო გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ არის მითითებული თუ რომელი მუხლი გამოიყენა სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას, რის გამოც სასამართლო გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 337-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 394-ე მუხლის «ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 16 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის «დ" პუნქტის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის, ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს. ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტად ჩაითვლება აგრეთვე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მის უფლებამოსილებაში შემავალი საკითხის დაკმაყოფილებაზე განმცხადებლისათვის უარის თქმის შესახებ, ასევე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით სადავო 2004 წლის 26 ივლისის წერილი ადმინისტრაციულ აქტს წარმოადგენს. ,,წიაღის შესახებ» საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის შესაბამისად, კი წიაღით სარგებლობისას იბეგრება სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება და გადამუშავება, სამთომადნო საწარმოთა ნარჩენებისა და გამდიდრების ასკუდების ექსპლუატაცია.

,,წიაღის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მიხედვით კი, მოსარგებლე ვალდებულია წიაღით სარგებლობისას დარღვეულ მიწის ფართობს ჩაუტაროს ტექნიკური და ბიოლოგიური რეკულტივაცია, მოიყვანოს უსაფრთხოებისა და მიწათსარგებლობის პირობებით გათვალისწინებულ მდგომარეობაში.

ამდენად, სს ,,დ. ს. კ.» სარგებლობაში არსებული ლიცენზიით გათვალისწინებული უბანი ექვედებარება რეკულტივაციას და სარეკულტივაციოა, რაზეც ლიცენზიითა და საბადოს დამუშავების პროექტითა და სამთო სამუშაოების განვითარების გეგმით სს-ს ვალდებულება აქვს აღებული ჩაატაროს სარეკულტივაციო სამუშაოები.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, სამთო მინაკუთვნი, რომელიც დროებით გამოყოფილი აქვს მოსარჩელეს, წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებას, იგი სარეკულტივაციოა. 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის «ი" პუნქტის თანახმად კი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სარეკულტივაციო მიწები მიწის გადასახადით არ იბეგრებოდა.

საგადასახადო კოდექსის 279-ე მუხლის პირველი ნაწილოის «ტ" ქვეპუნქტით ქონების გადასახადისაგან თავისუფლდებიან სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული და გამოყენებული სათიბები, საძოვრები, სარეკულტივაციო და სამარაგო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწები.

«წიაღის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-3 და მე-8 მუხლების შესაბამისად, ეს მიწები წარმოადგენს სახელმწიფო ფონდის მიწებს, რომლებიც მიწის გადასახადისგან გათავისუფლებულია.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, დაბეგვრისას გამოიყენება საგადასახადო კანონმდებლობის აქტები, რომლებიც მოქმედებს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის, ამიტომ საქართველოს 2003 წლის 31 დეკემბრის კანონით საგადასახადო კოდექსში განსახილველ დავაზე გავლენას არ ახდენდა, თუმცა არც ამ კანონს გაუთავისუფლებია წიაღით მოსარგებლე მიწის გადასახადისაგან. სასამართლოს საქმის განხილვისას უნდა გამოეყენებინა იმ საგადასახადო კოდექსის ნორმები, რომლებიც მოქმედებდა სადავოდ ქცეული სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს. სასამართლო თავის გადაწყვეტილებაში უთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ახალი რედაქციის 215-ე მუხლის მე-19 პუნქტის «ი" ქვეპუნქტზე, თუმცა აღნიშნულ მუხლსაც განმარტავს არასწორად, ვინაიდან სადაოდ ქცეული სამართლებრივი ურთიერთობების დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 158-ე მუხლის «ი" ქვეპუნქტით და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს არაკანონიერად გამოყენებული და განმარტებული საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის «ი" ქვეპუნქტი მიწის გადასახადით არ იბეგრება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული და გამოყენებული სათიბები, საძოვრები, საკულტივაციო, სამარგო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწები. როგორც ეს სს ,,დ. ს. კ.» შემთხვევაშია. ამასთანავე, არ იბეგრება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული და გამოყენებული მიწები. გამოყენებულ მიწებში კი იგულისხმება მიწა, რომელიც არ არის სახელმწიფოს მიერ სარგებლობის ან საკუთრების უფლებით სხვა ფიზიკურ და იურიდიულ პირზე გაცემული.

«წიაღის შესახებ" საქართველოს კანონის შესავლის მე-10 პუნქტის შესაბამისად, წიაღის მოპოვება არის საბადოს დამუშავების შედეგად წიაღისეულის გარკეული რაოდენობის მოხმარება, საბადოს დამუშავების ხარჯებით და საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, წიაღით სარგებლობის გადასახადის გადახდით. ამდენად, წიაღით სარგებლობის გადასახადი არის წიაღის მოპოვების პროცესის ერთ-ერთი შემადგენელი კომპონენტი, რომელიც გათვალისწინებულია საგადასახადო კოდექსის 194-ე მუხლით და რაც განსაზღვრული აქვთ მოსარჩელეებს ლიცენზიით. ამავე კანონის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტითY წიაღით სარგებლობის დროს ატმოსფერული ჰაერის, ზედაპირული წყლების, მიწის, მცენარეული საფარის და ცხოველთა სამყაროს გამოყენებისათვის დაკავშირებულ ურთიერთობებს, რაც წარმოიშობა წიაღით სარგებლობის დროს, წიაღის შესახებ კანონმდებლობა არ აწესრიგებს და ვერც მოაწესრიგებს, ვინაიდან მიწის გამოყენებასთან დაკავშირებული ურთიერთობების მოსაწესრიგებლად არ არსებობს კანონმდებლობის სპეციალური და ცალკე სფერო, რასაც ეწოდა კანონმდებლობა მიწის შესახებ, ხოლო, რაც შეეხება გადასახადებთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, აღნიშნულს არეგულირებს საგადასახადო კოდექსი, რომელიც განსაზღვრავს გადასახადის ცნებას, გადასახადის დარიცხვას, გადასახადის ამოღებას და სხვა პროცედურებს.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, მიწის გადასახადი არის საერთო სახელმწიფოებრივი გადასახადი, ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის მიხედვით კი საგადასახადო განაკვეთის შეცვლა შეიძლება მხოლოდ ამ კოდექსში ცვლილებების შეტანით, ხოლო იმავე მუხლის მე-7 ნაწილის მიხედვით აკრძალულია სხვა სამათლებრივი აქტებით საგადასახადო შეღავათების დაწესება.

კასატორის მითითებით, წიაღით სარგებლობის ლიცენზია არის ამ ლიცენზიით განსაზღვრული მიწის მინაკუთვნის ფარგლებში წიაღით (და არა მიწით) სარგებლობის უფლებით დამადასტურებელი დოკუმენტი და მასში მიწის გადასახადის ოდენობა განსაზღვრული ვერ იქნება. ამასთან, ამ ლიცენზიის გამცემ ორგანოებს უფლება არ აქვთ დაადგინონ და განსაზღვრონ მიწის გადასახადის ოდენობა, ვინაიდან ეს სხვა უწყებების (მიწის მართვის და საგადასახადოს) კომპეტენციია, რომელიც არ უნდა იქნეს გაიგივებული გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს კომპეტენციასთან, რომელიც უფლებამოსილია, გასცეს ლიცენზია წიაღით სარგებლობაზე (და არა დააწესოს და განსაზღვროს მიწის გადასახადი).

საგადასახადო კოდექსის 28-ე მუხლის მე-2 პუნქტით «საგადასახადო ვალდებულების" წარმოშობის, შეცვლისა და შეწყვეტის, აგრეთვე მისი შესრულების წესი და პირობები რეგულირდება მხოლოდ ამ კოდექსით ან/და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტებით.

საგადასახადო კოდექსის და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების არც ერთი ნორმა წიაღით სარგებლობის გათავისუფლებას მიწის გადასახადის გადახდისაგან არ ითვალისწინებს, ხოლო «წიაღის შესახებ" კანონი საგადასახადო კანონმდებლობის აქტი არ არის.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2005 წლის 29 დეკემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილბით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა და თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2005 წლის 27 დეკემბრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია შემდეგი:

სს ,,დ. ს. კ.» საჩხერის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 26 ივლისის წერილით განემარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-19 ნაწილის ,,ი” ქვეპუნქტი ითვალისწინებს საგადასახადო შეღავათს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ გამოუყენებელ სათიბებზე, საძოვრებზე, საკულტივაციო და სამარაგო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე. შესაბამისად, მეწარმეზე, რომელსაც დროებით სარგებლობაში გადაცემული აქვს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი განსაზღვრული ვადით და ამ მიწის ნაკვეთს იყენებს ეკონომიკური საქმიანობისათვის, ზემოთაღნიშნული შეღავათები არ ვრცელდება და იბეგრება მიწის გადასახადის საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესით.

სასამართლომ სს ,,დ. ს. კ.» სარჩელის საფუძველზე კანონშეუსაბამოდ მიიჩნია ზემოაღნიშნული აქტი და ჩათვალა, რომ აღნიშნული ემყარებოდა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმების არასწორ ინტერპრეტაციას, რასაც, თავის მხრივ, არ ეთანხმება კასატორი და თვლის, რომ სასამართლოს მსჯელობა არ გამომდინარეობს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნიდან.

საკასაციო სასამართლომ კასატორის პრეტენზიის საფუძველზე შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა მართებულია და არ არსებობს კასაციის გაზიარების საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და განმარტავს შემდეგს:

«წიაღის შესახებ» კანონის 34-ე მუხლის შესაბამისად, წიაღით სარგებლობა ფასიანია. წიაღით სარგებლობის გადასახადის ფორმა, ოდენობა და ვადები მოცემულია ლიცენზიაში. ამავე კანონის 36-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად, წიაღით სარგებლობისათვის შესაბამისი გადასახადით იბეგრება სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება და გადამუშავება, სამთომადნო საწარმოთა ნარჩენებისა და გამდიდრების კუდების ექსპლოატაცია. ამავე კანონის მე-8 მუხლის შესაბამისად, წიაღით სარგებლობის ობიექტებს წიაღით სარგებლობის სახეობათა მიხედვით უწესდებათ მიწის მინაკუთვნები, რომელიც გამოიყოფა წიაღით სარგებლობის უზრუნველყოფის მიზნით. მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით, მიწის მინაკუთვნებს წარმოადგენდა წიაღის მიზნობრივი სარგებლობისათვის გამოყოფილი მიწის ფართობები, რომლებიც უკვე დარღვეულია ან მომავალში ექვემდებარება წიაღით სარგებლობის აუცილებლობით გამოწვეულ დარღვევებს და სარეკულტივაციო მიწებს წარმოადგენს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ( ძველი რედაქციით) 158-ე მუხლის «ი» ქვეპუნქტის შესაბამისად, მიწის გადასახადით არ იბეგრება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული და გამოუყენებელი სათიბები, საძოვრები, სარეკულტივაციო და სამარაგო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწები.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მოიხმობს საქმეში წარმოდგენილ წერილობით დოკუმენტებს, რომლებითაც დგინდება, რომ სააქციო საზოგადოებაზე წიაღის სარგებლობისათვის გაცემული მიწა წარმოადგენს სარეკულტივაციოს, რაც საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით განაპირობებს მასზე საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლით დადგენილი შეღავათის გამოყენებას. კერძოდ:

საქმეში ს.ფ. 38-ზე წარმოდგენილია საჩხერის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს 2001 წლის 22 თებერვლის ცნობა, რომლითაც დასტურდება, რომ სს დარკვეთის საშენ მასალათა კომბინატის მიერ პერიოდულად ხდებოდა გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის რეკულტივაცია. საგულისხმოა, რომ რეკულტივაციის ვალდებულება ჩადებულია თავად ლიცენზიასა და საბადოს დამუშავების პროექტში.

აქვე წარმოდგენილია საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის წერილი საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტის უფროსისადმი, რომელშიც განმარტებულია, რომ წიაღით სარგებლობის ობიექტებზე დაწესებული მიწის მინაკუთვნები წარმოადგენს სარეკულტივაციო მიწებს, რომელთა განკარგვა და მესაკუთრეთათვის რეკულტივირებული სახით დაბრუნება ხორციელდება «წიაღის შესახებ» კანონით განსაზღვრული წესით ( ს.ფ 8).

ანალოგიურ განმარტებას აკეთებს საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის ინსპექციის სამთო საწარმოთა ზედამხედველობის სამმართველო (ს.ფ 10), რომელიც მიუთითებს, რომ ,,წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად, წიაღით მოსარგებლე ვალდებულია, წიაღით სარგებლობისას დარღვეულ მიწის ფართობს ჩაუტარდეს ტექნიკური და ბიოლოგიური რეკულტივაცია, მოიყვანოს უსაფრთხოებისა და მიწათსარგებლობის პირობებით გათვალისწინებულ მდგომარეობაში, რის გამოც სააქციო საზოგადოების მიერ წიაღით სარგებლობისათვის გაცემული უბანი ექვემდებარება რეკულტივაციას.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ წიაღით სარგებლობის განვითარების ტექნოლოგიური აუცილებლობიდან გამომდინარე, ხდება მიწის ფართობის იძულებითი დარღვევა, ნიადაგის ნაყოფიერი ფენის მოხსნა, რაც პრაქტიკულად, შეუძლებელს ხდის მიწის პირდაპირი დანიშნულებით გამოყენებას და რამაც, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ფაქტიურად აღმიშნულ მიწაზე საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული შეღავათების დადგენა.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ გადასახადებთან დაკავშირებული ურთიერთობები რეგულირდება მხოლოდ საგადასახადო კოდექსით, მაგრამ იმავდროულად კასატორის ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს არა საგადასახადო კოდექსის გამოყენება არ გამოყენების საკითხი, არამედ ის გარემოება, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი შეღავათი ვრცელდება თუ არა მოსარჩელეზე (მოწინააღმდეგე მხარეზე), როგორც საგადასახადო აგენტზე, რომელზეც მიწა გამოყოფილია წიაღსარგებლობის მიზნით, შემდგომი რეკულტივაციის პირობით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დავა გადაწყვიტა საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 27 დეკემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.