ბს-1384-959(კ-05) 16 მაისი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება და პირგასამტეხლოს დაკისრება.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების შესწავლის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

სს “.. ..” წარმომადგენელმა გ. კ-მ სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს მოპასუხე ელექტროენერგიის ... მიმართ, რომლითაც მოითხოვა მოპასუხისაგან მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სახით 1 587 688,7 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 748 639,5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში ანაზღაურება, აგრეთვე, იურიდიული დახმარებისათვის გაწეული ხარჯების სახით სადავო თანხის 4%-ის _ 120000 ლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრება, ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვა 2 900000 ლარის ოდენობით და მოპასუხისათვის 450 577 ლარის გადახდის დაკისრება.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

2002წ. 14 იანვარს სს “.. ..”, ელექტროენერგიის ..., სს “ე...ასა” და შპს “ელ...ს” შორის დაიდო ხელშეკრულება ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულებით საქართველოს ელექტროენერგიის ..., სს “ე...ა” და შპს “ელ...” ვალდებულებას იღებდნენ მოსარჩელისათვის მიეწოდებინათ ელექტროენერგია შეთანხმებული გრაფიკით. ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში მოსარჩელეს წარმოეშვა დავალიანება საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის მიმართ, რის გამოც სს “.. ..” შეუწყდა ელექტროენერგია.

2002წ. 15 აგვისტოს მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ¹78, რომლითაც განისაზღვრა საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის მიმართ არსებული დავალიანების დაფარვის გრაფიკი და მხარეთა შორის დავა ამოიწურა, რამდენადაც მოსარჩელე მითითებული ხელშეკრულების პირობებს ასრულებდა და სრულად იხდიდა მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულებასაც. 2002 წლიდან დაიწყო მოსარჩელე ორგანიზაციის ელექტროენერგიით მომარაგების მკვეთრი გაუარესება, მოპასუხე სისტემატურად არღვევდა 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების მოთხოვნებს, კერძოდ, 2002წ. 27-31 ოქტომბერს მოსარჩელეს არ მიეწოდა 1270 ათასი კვტ/სთ ელექტროენერგია, ხოლო მოგვიანებით, 1 ნოემბრიდან 11 ნოემბრის ჩათვლით, ქარხანას პრაქტიკულად არ მიწოდებია ელექტროენერგია. შესაბამისად, სს “.. ..”, ნაცვლად 14 520 000 კვტ/სთ ელექტროენერგიისა, ფაქტობრივად მიეწოდა მხოლოდ 1 031 000 კვტ/სთ ელექტროენერგია, ანუ არ მიეწოდა 13489000 კვტ/სთ ენერგია.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძველი:

მოსარჩელე თვლის, რომ მოპასუხემ სკ-ის 361-ე მუხლის მიხედვით ვალდებულება არ შეასრულა ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად, რის გამოც სკ-ის 416-418-ე მუხლებისა და 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების 5.3 მუხლის შესაბამისად, მოპასუხე ვალდებულია, მოსარჩელეს გადაუხადოს პირგასამტეხლოს სახით მიუწოდებელი ელექტროენერგიის ღირებულების სამმაგი ოდენობა, 748 639,5 აშშ დოლარი, ხოლო სკ-ის 408-ე, 409-ე, 412-ე და 419.2. მუხლების თანახმად, აუნაზღაუროს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ზიანი, არამედ მიუღებელი შემოსავალიც 1 587 688,7 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ სკ-ის 442-444-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის უნდა განხორციელდეს ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვა იმ მოცულობით, რომლითაც მოთხოვნები დაფარავენ ერთმანეთს, ანუ უნდა გაიქვითოს მოპასუხის მიმართ არსებული ვალი 2 900000 ლარის ოდენობით და მოპასუხეს დაეკისროს 450 577 ლარი.

მოსარჩელემ სსკ-ის 198.2. “ბ” მუხლის საფუძველზე, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, მოითხოვა მოპასუხისათვის საქმის განხილვის დასრულებამდე სს “.. ..” ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის აკრძალვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2002წ. 22 ნოემბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა სს “.. ..” წარმომადგენლის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ.

სს “.. ..” წარმომადგენელმა დააზუსტა სასარჩელო განცხადება, კერძოდ, მოპასუხისაგან მოითხოვა, 14 759 000 კვტ/სთ ელექტროენერგიის მიუწოდებლობის გამო საჯარიმო თანხის სახით 819 124 აშშ დოლარის, მიუღებელი შემოსავლის -1238688 აშშ დოლარისა და ქონებრივი დანაკლისისათვის 447 333 ლარის ანაზღაურება, აგრეთვე, მოსარჩელის სასარგებლოდ იურიდიული დახმარებისათვის სადავო თანხის 4 %-ის _ 90 000 ლარის ანაზღაურება.

მოპასუხე ელექტროენერგიის ...-მა შეგებებული სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ელექტროენერგიის ...-სა და სს “.. ..”, სს “ე...ასა” და შპს “ელ...ს” შორის 2002წ. 14 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულების 1.1., 5.1., 5.6, 5.7. მუხლების შესაბამისად ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

ამასთან, მოპასუხე ელექტროენერგიის ...-მა სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოპასუხე თვლის, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებული ფაქტები ელექტროენერგიის მიუწოდებლობასთან დაკავშირებით არ შეესაბამება რეალობას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნული, სსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად, არ არის დადასტურებული შესაბამისი მტკიცებულებებით.

ამასთან, სადავო ხელშეკრულების 2.2.5 მუხლის შესაბამისად, მხარეთა შორის შეთანხმებას ექვემდებარება ელექტროენერგიის მიწოდების არა დღიური, არამედ _ თვიური გრაფიკი, რის გამოც სესბს არ შეიძლება დაეკისროს პასუხისმგებლობა ასეთი გრაფიკის შეუსრულებლობასთან დაკავშირებით.

2002წ. ნოემბრის თვის ელექტროენერგიის მოთხოვნის გრაფიკი ფ...ს მიერ წარდგენილია სესბისათვის 2.2.5 მუხლით დადგენილი 7-დღიანი ვადის დარღვევით, შესაბამისად, მოპასუხე თვლის, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკი ფ...ს მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა და სესბის მხრიდან არც მისი გათვალისწინების აუცილებლობა არსებობდა.

მოპასუხე თვლის, რომ მოსარჩელის მიერ 2002წ. სექტემბერსა და ოქტომბერში დავალიანებების გადახდა ხელშეკრულებით დადგენილი წესით არ განხორციელებულა, რამდენადაც სექტემბერში შესყიდული ელექტროენერგიისათვის ფ...ს ს...ის მიერ დაერიცხა 1 850 000 ლარი. 2002წ. 15 აგვისტოს ¹78 ხელშეკრულების 2.3. პუნქტის შესაბამისად, ფ...ს მიერ, როგორც მითითებული თანხის, ისე _ რესტრუქტურიზებული დავალიანების (დავალიანება, რომელიც წარმოიშვა 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების ფარგლებში) ნაწილის-200 000 ლარის (საერთო თანხის 2 050 000 ლარის) გადახდა უნდა მომხდარიყოY15 ოქტომბრამდე, მაგრამ 11 ოქტომბერს გადაიხადა მხოლოდ 1 226 927 ლარი.

ოქტომბერში შესყიდული ელექტროენერგიისათვის ფ...ს სესბის მიერ დაერიცხა 1 860 207 ლარი. ... 4 ნოემბერს გადაიხადა მხოლოდ 200 000 ლარი, რის გამოც გაიცა ... გამორთვის განკარგულება, რომელიც გაუქმდა 200 000 ლარის გადახდის შემდეგ.

მოპასუხე თვლის, რომ მოსარჩელემ დაარღვია ხელშეკრულების 2.3.1. მუხლის პირობები, რასაც ადასტურებს ... და ს...ს შორის 2002წ. 6 ნოემბერს გაფორმებული დამატებითი შეთანხმება ოქტომბრის თვის დავალიანების გაწერის თაობაზე.

მოპასუხეს მიაჩნია, რომ ხელშეკრულების 5.4. მუხლის შესაბამისად, გამორიცხულია სესბისათვის საჯარიმო სანქციების დაკისრება, მით უფრო მაშინ, როდესაც სადავო პერიოდის განმავლობაში ფ...ს მიერ არ იყო გადახდილი წინა თვის დავალიანება.

სემეკის 2000წ. 21 თებერვლის ¹2 დადგენილებით დამტკიცებული ელექტრობაზრის მყიდველებისათვის ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის დროებითი პირობების, წესებისა და პროცედურების შესაბამისად, ელექტროენერგიის მიწოდების შეზღუდვა_შეწყვეტის 2 კანონიერ საფუძველს წარმოადგენს სესბის გენერალური დირექტორის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და დისპეტჩერიზაციის ლიცენზიატის, გადაწყვეტილების შესაბამისად სიმძლავრისა და ელექტროენერგიის უეცარი დეფიციტის წარმოქმნის მიხედვით, როდესაც იგი უფლებამოსილია, დამოუკიდებლად მიიღოს გადაწყვეტილება დროებითი წესების მე-8 მუხლის შესაბამისად. სადავო პერიოდში სესბს ფ...ს გამორთვის თაობაზე განკარგულება არ გაუცია, რასაც ადასტურებს სესბის ოპერატიული ჟურნალის ამონაწერი. შესაბამისად, მოპასუხეს მიაჩნია, რომ სესბის განკარგულება ვერ გახდებოდა ფ...სათვის ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის საფუძველი, რაც სსსკ-ის 412-ე მუხლისა და სემეკის 2001წ. 10 სექტემბრის ¹11 დადგენილებით დამტკიცებული წესების 8.8. მუხლის შესაბამისად, გამორიცხავს სესბის პასუხისმგებლობას ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის შედეგად ფ...სათვის მიყენებულ ზიანთან დაკავშირებით.

მოპასუხეს მიაჩნია, რომ ფ...ს მიერ განცდილი ზიანის გაანგარიშებისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული ხელშეკრულების 6.3. მუხლი, რომლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურება ხდება იმ შემთხვევაში, თუ ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის ხანგრძლივობა არ აღემატება 2 საათს, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ მომხდარა.

მოპასუხე თვლის, რომ ფ..., როგორც განსაკუთრებული კატეგორიის მომხმარებელი, ვალდებული იყო ჰქონოდა ელექტროენერგიის მიღების რამდენიმე ალტერნატიული, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი წყარო და კანონმდებლობის მოთხოვნის შესაბამისად გამოეყენებინა, რის გამოც მოპასუხე თვლის, რომ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის უმოქმედობამ. სკ-ის 415-ე მუხლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხარის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში დაზარალებულის ბრალი გამოიხატება მის უმოქმედობაში-თავიდან აეცილებინა ან შეემცირებინა ზიანი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 18 აპრილის განჩინებით დაკმაყოფილდა სს “.. ..” განცხადება და საქმე განსჯადობის წესით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 7 მაისის განჩინებით მოცემულ საქმეში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლის საფუძველზე მესამე პირად ჩაება სახელმწიფო ელექტროსისტემა და სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტრო.

სს “.. ..” წარმომადგენელმა “საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის” შეგებებული სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 20 ივნისის განჩინებით დაკმაყოფილდა მოპასუხე კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის” წარმომადგენლის შუამდგომლობა და საქმეში მესამე პირის სტატუსით ჩაება ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 27 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სს “.. ..” სარჩელი მოპასუხეს საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის მიმართ, მესამე პირების _ შპს “საქართველოს .. ..ის”, სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროსა და ფინანსთა სამინისტროს მონაწილეობით დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის .. ..” დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 2 056 812 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარში გადახდა, ხოლო სასარჩელო მოთხოვნის სხვა ნაწილში დაკმაყოფილებაზე მოსარჩელეს უარი ეთქვა, ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელე კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის .. ..” შეგებებული სარჩელი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ელექტროენერგიის ...-მა, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 27 აგვისტოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე სს “.. ..” წარმომადგენელმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც მოპასუხეს დაეკისრა მხოლოდ 960 000 აშშ დოლარის გადახდა და უარი ეთქვა მოსარჩელეს მოპასუხისათვის 447 333 ლარის გადახდევინებისა და იურიდიული დახმარების ხარჯების ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005წ. 20 იანვრის განჩინებით კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” და სს “.. ..” საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 27 აგვისტოს გადაწყვეტილება, რომლითაც სს “.. ..” სასარგებლოდ კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” 960947 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა დაეკისრა, ხოლო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე 447 333 ლარისა და იურიდიული მომსახურების ხარჯის _ 90 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” შეგებებული სარჩელი აღძრა თბილისის საოლქო სასამართლოში და მოითხოვა სს “.. ..” 2 460 848,92 (2099207+361641,92) ლარის, როგორც ძირითადი დავალიანების და პირგასამტეხლოს დაკისრება შემდეგი საფუძვლით:

ხელშეკრულების 2.3.1. მუხლის შესაბამისად, “მომხმარებელი” ვალდებულია, ელექტროენერგიის საფასური გადაიხადოს შემდეგნაირად: 60% ყოველი თვის 25 რიცხვამდე, ხოლო დარჩენილი 40% _ შემდგომი თვის 15 რიცხვამდე.

2002წ. 15 აგვისტოს შეტანილი ცვლილების შედეგად შეიცვალა გადახდის ვადა და იგი განისაზღვრა საანგარიშსწორებო თვის 15 რიცხვით.

შეგებებული მოსარჩელე თვლის, რომ მოპასუხე სს “.. ..” მიერ დაირღვა სკ-ის 361-ე მუხლი, რამდენადაც მის მიერ არ შესრულებულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად, რაც დასტურდება ცხრილით, რომელიც ასახავს 2002წ. ცალკეული თვეების განმავლობაში ფ...სათვის დარიცხული ელექტროენერგიის საფასურისა და მის მიერ განხორციელებული გადახდის მაჩვენებლებს, კერძოდ, ხელშეკრულების მოქმედების მთელ პერიოდში ფ...ზე დარიცხულია 10054036 ლარი, ხოლო გადახდილია 7 954 829 ლარი, რაც შეადგენს მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურის 72%-ს. შესაბამისად, ფ...ს დავალიანება ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში 2 460 848,92 ლარით განისაზღვრა.

შეგებებული მოსარჩელე თვლის, რომ სკ-ის 416-418-ე მუხლების შესაბამისად, მოპასუხე ვალდებულია, გადაიხადოს პირგასამტეხლო, ხოლო სადავო ხელშეკრულების 5.1. მუხლის თანახმად, “მომხმარებლის” მიერ მიწოდებული პროდუქციის ღირებულების არგადახდის ან არასრული გადახდის შემთხვევაში “მიმწოდებლის” მიერ პუნქტ 3.2.-ში ნაჩვენები შედარების აქტის და საგადასახადო ანგარიშის წარმოდგენიდან 10 დღის განმავლობაში “მიმღები” უხდის “მიმწოდებელს” ჯარიმას დავალიანების თანხის 0,1%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, მაგრამ არა უმეტეს 10 პროცენტისა. ხელშეკრულების მოქმედების -2002წ. 12 თვის განმავლობაში ფ...სათვის გადახდის შესაბამისი პირგასამტეხლო გაანგარიშებულია თანდართული ცხრილის ბოლო სვეტში და იგი შეადგენს 361 641,92 ლარს.

მოპასუხე სს “.. ..” წარმომადგენელმა შეგებებული სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. სხდომის ოქმი 180-200).

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილებით სს “.. ..” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 179 621 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი, მათ შორის-360 497 აშშ დოლარის მიუღებელი შემოსავლის, პირგასამტეხლოს-819 124 აშშ დოლარის და 447 333 ლარის გადახდა, ასევე იურიდიული მომსახურების ხარჯების სახით 5000 ლარის ოდენობით ანაზღაურება; კავშირი (ასოციაცია) “საქართველოს ელექტროენერგიის ...,, შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა და სს “.. ..” “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” სასარგებლოდ დაეკისრა 2 460 848,92 ლარის (მათ შორის-ძირითადი თანხის სახით 2 099 207 ლარის, ხოლო პირგასამტეხლოს სახით-361 641,92 ლარის) გადახდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

2002წ. ოქტომბერ-ნოემბერში ელექტროენერგია სს “.. ..” მიეწოდებოდა არასტაბილურად, კერძოდ, ოქტომბერში მოსარჩელეს მიეწოდა-36 479 650 კვტ/სთ ელენერგია, რაც დასტურდება მოპასუხის მონაწილეობით შექმნილი ელექტროენერგიის მოხმარების მიღება-ჩაბარების ოთხმხრივი აქტით და არ გამხდარა სადავო მხარეთა მიერ. გრაფიკის შესაბამისად, სს “.. ..” უნდა მიწოდებოდა 45 528 000 კვტ/სთ.

2002წ. ნოემბერში სს “.. ..” მიეწოდა მხოლოდ 24 455 230 კვტ/სთ ელექტროენერგია, რაც დადასტურებულია მოპასუხის მონაწილეობით შედგენილი მიღება-ჩაბარების აქტით და არ გამხდარა სადავო მხარეთა მიერ. სხვაობა მისაწოდებელ და ფაქტობრივად მიწოდებულ ელექტროენერგიას შორის 2002წ. 25 ოქტომბერს წარდგენილი გრაფიკის მიხედვით- შეადგენს 18 096 770 კვტ/სთ-ს, ხოლო 2002წ. 6 ნოემბერს წარდგენილი კორექტირებული გრაფიკის მიხედვით_14 640 770 კვტ/სთ (39 096 000_24 455 230).

სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, რომ 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების 2.3.1. ქვეპუნქტის თანახმად, სს “.. ..” ოქტომბერში მიწოდებული ელექტროენერგიის საფასური, 605 ლარი, უნდა გადაეხადა 25 ოქტომბრამდე, ხოლო დარჩენილი 40%-15 ნოემბრამდე.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, როდესაც სს “.. ..” არ ჰქონდა გადახდილი ოქტომბერში მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების 60%, ხელშეკრულების 5.2. პუნქტის შესაბამისად, ელექტროენერგიის მიწოდებიოს შეწყვეტის უფლება მოპასუხეს არ ჰქონდა, ხოლო ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე ორგანიზაციის გამორთვის საფუძველი არ არსებობდა, დასტურდება საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის გენერალური დირექტორის 2002წ. 5 ნოემბრის ¹01/1527 წერილით.

სასამართლომ დაასკვნა, რომ სს “.. ..” ელექტროენერგიის მიუწოდებლობა განხორციელდა 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების მოთხოვნათა დარღვევით.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სს “.. ..” არ გამოიყენა კანონმდებლობით მინიჭებული უფლება, გაეფორმებინა ელექტროენერგიის შესყიდვის პირდაპირი კონტრაქტი, რათა ამით ჰქონოდა ელენერგიის მიწოდების ალტერნატიული წყარო.

სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მოქმედი კანონმდებლობით მოსარჩელე ორგანიზაციას პირდაპირი კონტრაქტის გაფორმება შეეძლო მხოლოდ ...ის თანხმობით, რომელიც ასეთი კონტრაქტის გაფორმების წინააღმდეგი იყო, რაც დასტურდება “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” გენერალური დირექტორის 2003წ. 16 იანვრის ¹01/62 წერილით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ 2002წ. ოქტომბერ-ნოემბერში სს “.. ..” ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტას ...ის მოთხოვნით არ განხორციელდა, რასაც ადასტურებს “საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის” 2002წ. 30 ოქტომბრის ¹01/1506 წერილი, რომლის მიხედვით, შპს “საქართველოს ...” მოსარჩელისათვის ელექტროენერგიის მიწოდება უნდა შეეწყვიტა 2002წ. 5 ნოემბერს, ხოლო 2002წ. 5 ნოემბრის ¹01.1527 წერილით ... ავალებდა “ელ...სა და სს “ე...ას”, რომ ელექტროენერგიის მიწოდება სს “.. ..” არ შეეწყვიტათ, რაც რეალურად არ განხორციელდა.

სასამართლომ 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების 5.6. მუხლის და სკ-ის 411-ე მუხლის შესაბამისად დაასკვნა, რომ ელექტროენერგიის მიუწოდებლობით გამოწვეული ზიანი, ასევე, მიუღებელი შემოსავალიც მოსარჩელეს უნდა აუნაზღაუროს ელექტროენერგიის ...-მა.

სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი აუდიტორული დასკვნისა და შპს “...პროექტის,, დასკვნის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს მიუღებელი შემოსავლის სახით მიადგა ზიანი 032 240 აშშ დოლარის ოდენობით და იმის გამო, რომ აუდიტორულ დასკვნაში მიუღებელი შემოსავალი სკ-ის 411-ე მუხლის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ გაანგარიშებულია ხარჯების გამოკლების გარეშე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ სადავო პერიოდში მიუღებელმა შემოსავალმა მოსარჩელისათვის რეალურად შეადგინა 1 ტონა სილიკომანგანუმზე 158, 6 აშშ დოლარი, ჯამში 360 497 აშშ დოლარი დღგ-ს გათვალისწინებით.

სასამართლომ სადავო ხელშეკრულების 5.3. მუხლის საფუძველზე მიიჩნია, რომ მოპასუხე ვალდებულია, სს “.. ..” პირგასამტეხლოს სახით გადაუხადოს მიუწოდებელი 14 759 000 კვტ/სთ ელექტროენერგიის სამმაგი ღირებულება 819 124 აშშ დოლარის ოდენობით.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ ელექტროენერგიის მიუწოდებლობით ღუმელების დაზიანებამ გამოიწვია მატერიალური ზიანის 474 700 ლარის ოდენობით შედეგების გაანგარიშება, რომელიც შპს “... პროექტის” დასკვნაში დასაბუთებულია და იმის გამო, რომ მოსარჩელე ითხოვს 447 333 ლარის ანაზღაურებას, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხე მხარე ვალდებულია აუნაზღაუროს მოსარჩელეს მითითებული თანხა.

სასამართლომ სკ-ის 54-ე და 47-ე მუხლების საფუძველზე დაასკვნა, რომ მოპასუხე “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” ვალდებულია, აუნაზღაუროს გონივრულობისა და სამართლიანობის ფარგლებში მოსარჩელეს იურიდიულ მომსახურებაზე გაწეული ხარჯების სახით 5000 ლარი.

სასამართლომ “საქართველოს ელექტროენერგიის ...” შეგებებული სარჩელი მიიჩნია საფუძვლიანად, ვინაიდან ელექტროენერგიის მიღება-ჩაბარების აქტისა და საგადასახადო ანგარიშფაქტურების საფუძველზე დადასტურებულად ჩათვალა, რომ ... სს “.. ..” მიაწოდა 10 054 036 ლარის ელექტროენერგია, ხოლო სს “.. ..” გადაუხადა მხოლოდ 7054 829 ლარი, რის გამოც მოპასუხე ვალდებულია შეგებებულ მოსარჩელეს აუნაზღაუროს პირგასამტეხლოს სახით 361 641,92 ლარი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ელექტროენერგიის .. .., რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, კერძოდ, სესბის 2004წ. 14 ნოემბრის წერილს, რომლითაც ფ...ს ეცნობა ოქტომბრის თვის დავალიანების არსებობის შესახებ და ცხრილს, რომლითაც განისაზღვრა ფ...ს დავალიანების ზრდის დინამიკა და დავალიანების მოცულობები კონკრეტული თვეების, მათ შორის, ოქტომბრის მიხედვით. შესაბამისად, კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად დააკისრა სესბის პირგასამტეხლოს სახით 819 124 აშშ დოლარის გადახდა. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სკ-ის 316.1. მუხლი, რომლის თანახმად, კრედიტორი უფლებამოსილია, მოსთხოვოს მოვალეს მოქმედების შესრულება ვალდებულების ძალით, ხოლო ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის შესაბამისად მხარეთა შორის ხელშეკრულების არსებობა. კონკრეტულ შემთხვევაში, 2002 წელს გაფორმებული ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების 5.4. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების 5.3. პუნქტით გათვალისწინებული საჯარიმო სანქციები არ გამოიყენება “მიმწოდებლის” მიმართ იმ შემთხვევაში, როდესაც “მომხმარებელს” გააჩნია “მიმწოდებლის” მიმართ ერთ თვეზე მეტი ხანდაზმულობის ვადაგადაცილებული დავალიანება, რაც მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა.

კასატორს მიაჩნია, რომ არასწორია სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ელექტრობაზარს ფ...სათვის ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის უფლება, დავალიანების არსებობის შემთხვევაში, ჰქონდა 2002წ. 5 ნოემბრიდან, რამდენადაც კასატორი თვლის, რომ ხელშეკრულების 5.2. პუნქტი ეხება ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტას და არა შეზღუდვას, რომლისთვისაც ენერგეტიკული კანონმდებლობა განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმს აწესებს.

2002წ. ოქტომბერში მოსარჩელეს შესყიდული ელექტროენერგიისათვის უნდა გადაეხადა 1 860 207 ლარი. ხელშეკრულების 2.3.1. მუხლის მიხედვით, დარიცხული თანხის 60 % ფ...ს უნდა გადაეხადა 25 ოქტომბრამდე, ხოლო 40% _ 15 ნოემბრამდე, მაშინ, როდესაც მოსარჩელემ 200000 ლარი გადაიხადა 2002წ. 4 ნოემბერს, რის გამოც ფ...ს ელექტროენერგიის მიწოდება შეეზღუდა და სესბის 2002წ. 30 ოქტომბრის განკარგულება ფ...სათვის ელექტროენერგიის მიწოდების შეზღუდვის შესახებ გაუქმდა. კასატორი თვლის, რომ 2002წ. 4 ნოემბრიდან გამართლებული იყო ფ...სათვის ელექტროენერგიის მიწოდების არამარტო შეზღუდვა, არამედ შეწყვეტაც, რამდენადაც ფ...ს 200 000 ლარის ნაცვლად უნდა გადაეხადა 1 116 124 ლარი (დარიცხული თანხის 60%).

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ ზიანის საბოლოო ოდენობის გაანგარიშებისას მხედველობაში არ მიიღო დაკისრებული პირგასამტეხლოს ოდენობა, ვინაიდან, სასამართლომ არ დააჯამა დამდგარი ზიანი და პირგასამტეხლო, მაშინ, როდესაც პირგასამტეხლო წარმოადგენს ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის საშუალებას, რომლის დარიცხვაც ემსახურება ვალდებულების შეუსრულებლობის შედეგად კრედიტორის მიერ განცდილი სრული ზიანის ანაზღაურებას, შესაბამისად, პირგასამტეხლო, ერთი მხრივ, წარმოადგენს ვალდებულების შესრულების სტიმულატორს, მეორე მხრივ, ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში-ზიანის ანაზღაურების საშუალებას (კასატორის ციტირება სკ-ის კომენტარიდან).

კასატორი თვლის, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი, კერძოდ, სკ-ის 419.2 მუხლი, რამდენადაც მითითებული მუხლი არ ითვალისწინებს კრედიტორის მიერ ამ მუხლის შესაბამისად მოთხოვნილი ზიანის თანხისათვის პირგასამტეხლოს დამატებას.

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა, ასევე‘ ს...-ის 2003წ. 16 იანვრის ¹01/62 წერილს, რამდენადაც წერილით პირდაპირი კონტრაქტის აკრძალვა არ განხორციელებულა. აღნიშნული წერილის მიხედვით, სესბი ეწინააღმდეგებოდა ელექტროენერგიის მყიდველების მიერ მხოლოდ მომსახურე ორგანიზაციებთან პირდაპირი კონტრაქტის გაფორმებას იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულებაში არ არის წარმოდგენილი ერთ-ერთი სავალდებულო მხარე-ელექტროენერგიის გამყიდველი. კასატორი ასკვნის, რომ ცალსახაა ... ბრალეულობა დამდგარ ზიანში, რამდენადაც მან ვერ შეძლო იმ დოკუმენტის წარმოდგენა, რომლითაც შესაძლებელი იქნებოდა იმ ფაქტის დადასტურება, რომ მოსარჩელე “ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად შეეცადა გენერაციის ობიექტთან გაფორმებული ხელშეკრულება შესათანხმებლად წარედგინა ელექტრობაზრისათვის. შესაბამისად, მიაჩნია, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სკ-ის 415.1. მუხლი, რომლის თანახმად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამ, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ზიანის მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხარის ბრალით არის გამოწვეული ზიანი. აგრეთვე, “ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” საქართველოს კანონის 22.4. მუხლი, რომელიც უფლებას ანიჭებს პირდაპირ მომხმარებელს, გააფორმოს პირდაპირი ხელშეკრულება უშუალოდ გენერაციის ობიექტთან.

კასატორს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 102-ე მუხლი, ვინაიდან გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო გარემოებები, რომლებიც არ არის დადასტურებული კანონით გათვალისწინებული წესით, კერძოდ, სასამართლომ სესბს მიუღებელი შემოსავლის სახით ფ...ს სასარგებლოდ დააკისრა 360 497 აშშ დოლარი. გაანგარიშებისას სასამართლო დაეყრდნო აუდიტორულ დასკვნას, რომლის მიხედვით სილიკომანგანუმზე დანახარჯი შეადგენს 585, 81 ლარს, ხოლო ფერომანგანუმზე – 968,68 ლარს, რაც, კასატორის აზრით, არასწორია, რამდენადაც პროდუქციის წარმოებისათვის გაწეული დანახარჯების დადასტურება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის თანახმად უნდა განხორციელდეს შესაბამისი დოკუმენტაციით, რაც წარმოადგენს დანახარჯის ბუღალტრული აღრიცხვის საფუძველს.

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ მიუღებელი შემოსავლის გაანგარიშებისას ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ... მიერ არ იქნა წარმოდგენილი მოქმედი კონტრაქტები, რომლებიც დაადასტურებდა მის გარანტიას გამომუშავებული პროდუქციის რეალიზაციის თაობაზე, რაც აუცილებელი პირობაა მიუღებელი შემოსავლის მიღების ფაქტის უცილობლად დადასტურებისათვის.

მოწინააღმდეგე მხარემ სს “.. ..” წარმომადგენელმა საკასაციო საჩივარი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოწინააღმდეგე მხარე არ დაეთანხმა კასატორის არგუმენტს იმის თაობაზე, რომ სკ-ის 419.2. მუხლის შესაბამისად, ზიანის ცნებაში იგულისხმება პირგასამტეხლოც, რამდენადაც მოწინაამღდეგე მხარე თვლის, რომ პირგასამტეხლო და ზიანის ანაზღაურება ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი მოთხოვნებია და პირგასამტეხლოს გადახდა ვერ გაათავისუფლებდა მხარეს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან.

მოწინააღმდეგე მხარის აზრით, უსაფუძვლოა, ასევე, კასატორის არგუმენტი, რომ ფ...ს გააჩნდა სესბის მიმართ ერთ თვეზე მეტი ხანდაზმულობის ვადაგადაცილებული დავალიანება 11 417 065 ლარის ოდენობით, რამდენადაც მითითებული დავალიანების არსებობა არ დასტურდება სკ-ის 102-ე, 134-ე მუხლების შესაბამისად, სათანადო მტკიცებულებებით, ხოლო ის ფაქტი, რომ სს “.. ..” წარმოადგენდა კარგ გადამხდელს, დადასტურებულია სესბის 2002წ. 14 ნოემბრის ¹01/1555 და 2002წ. 5 ნოემბრის ¹01./1527 წერილებით.

მოწინააღმდეგე მხარეს მიაჩნია, რომ სესბიმ 2002წ. 27 ოქტომბრიდან 5 ნოემბრამდე სს “.. ..” ელექტროენერგიის მიწოდების შეზღუდვა განახორციელა უკანონოდ, ხელშეკრულებისა და მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ.

მოწინააღმდეგე მხარე არ დაეთანხმა კასატორის მოტივს იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლო არასწორად დაეყრდნო საქმეში წარმოდგენილ აუდიტორულ დასკვნას, რამდენადაც მითითებული აუდიტორული დასკვნა მომზადებული იყო შპს “... კონსალტინგის” მიერ და შეეხება 1996-2002 წლების განმავლობაში სს “ფ...ს” სამეურნეო საქმიანობას, ამ საქმიანობის ამსახველ საბუღალტრო აღრიცხვის პირველად დოკუმენტაციას და მესამე პირებთან ურთიერთობების ამსახველი მასალების ექსპერტიზის შედეგებს, ამასთან, აღნიშნული აუდიტორული დასკვნა კასატორს სადავოდ არ გაუხდია.

სს “. ..” წარმომადგენელი არ იზიარებს კასატორის არგუმენტს იმის შესახებ, რომ “ფ...ო” ვალდებული იყო ჰქონოდა ელექტროენერგიის მიწოდების ალტერნატიული წყარო და რომ სესბი არ ეწინააღმდეგება “ფ...ს” მიერ პირდაპირი კონტრაქტის გაფორმებას. 2002წ. 24 ოქტომბერს “ფ...ს” მიერ გაფორმდა პირდაპირი კონტრაქტი, რომელიც ვერ შევიდა ძალაში იმის გამო, რომ იგი ...-მა არ შეითანხმა, რის გამოც სს “.. ..” მიმართა სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე კასატორის საქართველოს ელექტროენერგიის ...-ის წარმომადგენელმა ი. მ-მ მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება.

მოწინააღმდეგე მხარემ სს “.. ..” წარმომადგენელმა გ. კ-მ არ ცნო საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის, სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა _ კანონიერების შემოწმებისა და საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საქართველოს ელექტროენერგიის ...ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შესაბამისად, უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ /სს “.. ..” სარჩელის დაკმაყოფილებულ/ ნაწილში და საქმე ამ ნაწილში განსახილველად უნდა გადაეცეს უფლებამოსილ სასამართლოს _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლო კოლეგიის მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი, სადავო სამართალურთიერთობას სწორად არ შეეფარდა კანონის ნორმები.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად დადგენილად მიიჩნევს, რომ სადავო სამართალურთიერთობა გამომდინარეობს სახელშეკრუ-ლებო ვალდებულებებიდან, კერძოდ, 2002წ. 14 იანვარს საქართველოს ელექტროენერგიის ...-სა და სს “.. ..” შორის გაფორმებული ხელშეკრულებიდან ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის თაობაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების 5.3. მუხლით (სხვა საკითხებთან ერთად) განისაზღვრა ხელშეკრულების პირობების დარღვევის შემთხვევაში პირგასამტეხლოს დარიცხვის პირობები და წესი.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს კონსტიტუციის 42.9. მუხლის საფუძველზე განმარტავს რომ სახელმწიფო და თვითმმართველობის ორგანოთა და მოსამსახურეთაგან მიყენებული ზარალის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურების უფლება სახელმწიფო სახსრებიდან ყველასათვის გარანტირებულია.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის (რომელიც ადგენს ზოგად ადმინისტრაციულ კოდექსში გამოყენებულ ტერმინთა განმარტებას) ა) პუნქტის საფუძველზე განმარტავს, ადმინისტრაციულ ორგანოს წარმოადგენს ყველა სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის ორგანო ან დაწესებულება, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი (გარდა პოლიტიკური და რელიგიური გაერთიანებისა), აგრეთვე, ნებისმიერი სხვა პირი, რომელიც კანონმდებლობის საფუძველზე ასრულებს საჯარო სამართლებრივ უფლებამოსილებას. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი ელექტროენერგიის ... “ელექტროენერგიისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის 2. ჟ) მუხლის დეფინიციიდან გამომდინარე წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოს, რამდენადაც ეს უკანასკნელი ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით კერძო სამართლის იურიდიული პირია, რომელიც სახელმწიფოს მიერ დელეგირებული უფლებამოსილების საფუძველზე ჩამოყალიბებულია საჯარო უფლებამოსილების განსახორციელებლად, კერძოდ, ელექტროენერგიის (სიმძლავრის), საბითუმო ყიდვა-გაყიდვის ურთიერთობათა მართვისა და ელექტროენერგეტიკაში კონკურენციის ეტაპობრივი განვითარების მიზნით.

საკასაციო სასამართლო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, საერთო სასამართლოები ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განიხილავენ ადმინისტრაციულ სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კანონმდებელმა ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით საქმის განხილვის ძირითად ელემენტად განსაზღვრა დავის საგანი, რომელიც წარმოშობილია იმ სამართალურთიერთობიდან, რომელიც საჯარო, კონკრეტულად, ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობითაა მოწესრიგებულია. ამავე კოდექსის 2.2 მუხლი კი აკონკრეტებს მითითებულს და განსაზღვრავს თუ რა შეიძლება წარმოადგენდეს ადმინისტრაციული დავის საგანს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის “ბ” პუნქტის შესაბამისად განისაზღვრა, რომ სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2. “ზ” პუნქტის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ხელშეკრულება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან, აგრეთვე, სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან დადებულ სამოქალაქო სამართლებრივ ხელშეკრულებას. ადმინსტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, დადოს როგორც ადმინისტრაციული, ისე _ კერძო სამართლებრივი ხასიათის ხელშეკრულება და ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების სამართლებრივი ხასიათის განსაზღვრის ძირითად ელემენტს წარმოადგენს, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზანი, ისე სამართლებრივ ურთიერთობაში მისი, როგორც სუბიექტის სამართლებრივი სტატუსი, კერძოდ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65¹.1. მუხლის შესაბამისად ცალსახად განისაზღვრა, რომ კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი და მასზე არ ვრცელდება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნები. ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65.2. მუხლით განსაზღვრულია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებისას გამოიყენება, როგორც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის, ისე სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებითი მოთხოვნები.

კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზეა სარჩელი ადმინისტრაციული ხელშეკრულების არაჯეროვნად შესრულების გამო ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, რამდენადაც ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის თაობაზე ხელშეკრულების დადებისას, ადმინისტრაციული ორგანო, კერძოდ, ელექტროენერგიის ... ახორციელებს საჯარო სამართლებრივ უფლებამოსილებას ადმინისტრაციული კანონმდებლობის _ ელექტროენერგიისა და ბუნებრივი გაზის მიწოდების მარეგულირებელი სპეციალური საკანონმდებლო აქტების საფუძველზე.

სკ-ის 317-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის) უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ვალდებულებითი სამართალი აწესრიგებს ისეთ ვალდებულებებთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, რომელთა დარღვევისათვის დამრღვევს სასამართლოს მეშვეობით შეიძლება დაეკისროს შესრულება ან ზიანის ანაზღაურება. ვალდებულებითი ურთიერთობა კერძო სამართლის სუბიექტებს შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობაა, ამასთან, იგი განსხვავდება საჯარო სამართალში არსებული ვალდებულებებისაგან, სკ-ის 317.1. მუხლი ვალდებულების წარმოშობის წინაპირობად მიიჩნევს, როგორც ხელშეკრულებას ასევე, დელიქტს, უსაფუძვლო გამდიდრებას ან კანონით გათვალისწინებულ სხვა საფუძვლებს.

სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა მისი ორგანოების მიერ მიყენებული ზიანისათვის დადგენილია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის XIV თავის დებულებებით, იქიდან გამომდინარე, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს ზიანის მიმყენებელი ქმედება არსებითად არ განსხვავდება კერძო პირის ანალოგიური ქმედებისაგან, კოდექსის 207-ე მუხლით განსაზღვრულ იქნა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმებისა და პრინციპების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, რაც გამოიხატა პასუხისმგებლობის სახეების დადგენით სამოქალაქო კოდექსზე მითითებით, იმ გამონაკლისის გარდა რაც თავად ამ კოდექსით არის გათვალისწინებული /ასე, მაგალითად, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 47-ე მუხლი/.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, სასამართლოს დასკვნა, რომ სს “.. ..” ელექტროენერგიის მიუწოდებლობა მოხდა 2002წ. 14 იანვრის ხელშეკრულების მოთხოვნათა დარღვევით, სრულიად დაუსაბუთებელია, რამდენადაც სასამართლომ აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას არ გამოიკვლია ის გარემოება, ელექტროენერგიის ... ხელშეკრულების 5.4. პუნქტის შესაბამისად იყო თუ არა უფლებამოსილი შეეწყვიტა სს “ფ...სათვის” ელექტროენერგიის მიწოდება, აღნიშნულ ნაწილში სასამართლომ არ მისცა სამართლებრივი შეფასება საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, კერძოდ, საქართველოს ენერგეტიკის ... 2004წ. 14 ნოემბრის წერილს, რომლითაც ფ...ს ეცნობა ოქტომბრის თვის დავალიანების არსებობის შესახებ და ცხრილს, რომლითაც განისაზღვრა ფ...ს დავალიანების ზრდის დინამიკა, დავალიანების მოცულობები კონკრეტული თვეების, მათ შორის, ოქტომბრის თვის მიხედვით. ასევე, სასამართლომ არ გამოიკვლია და შესაბამისი შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, ელექტროენერგიის შეწყვეტა განპირობებული იყო თუ არა სს “ფ...ს” მიერ ელექტროენერგიის ...ის მიმართ არსებული დავალიანების არგადახდით, რამდენადაც ხელშეკრულების 5.4. პუნქტის თანახმად ამავე ხელშეკრულების 5.3. პუნქტით დადგენილი სანქციები არ გამოიყენება “მიმწოდებლის” მიმართ, იმ გამონაკლის შემთხვევებში, როდესაც მომხმარებელს _ “ფ...ს” გააჩნია მიმწოდებლის მიმართ ერთ თვეზე მეტი ხანდაზმულობის ვადაგადაცილებული დავალიანება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები, შეფასება მისცეს მათ და აღნიშნული მტკიცებულებების სამართლებრივი შეფასებით გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, სსსკ-ის 105.2. მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს მომხმარებლის, მოცემულ შემთხვევაში სს “ფ...ს” მიერ დავალიანების არსებობის პირობებში, საქართველოს ელექტროენერგიის ... იყო თუ არა უფლებამოსილი საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2001წ. 10 სექტემბრის ¹11 დადგენილების “საბაზრო წესების დამტკიცების შესახებ” 9. დ) პუნქტის შესაბამისად უფლებამოსილი შეეწყვიტა ამ უკანასკნელისათვის ელექტროენერგიის მიწოდება, დავალიანების არსებობის გამო.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის, პასუხისმგებლობა დგება განსაზღვრული პირობების (საფუძვლების) არსებობისას. გარდა იმისა, რომ სახეზე უნდა იყოს ზიანი, მოვალეს პასუხისმგებლობა ასევე დაეკისრება: თუ ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, სასამართლომ ისე დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ სს “ფ...სათვის” ელექტროენერგიის არასტაბილურმა მიწოდებამ 2002წ. ოქტომბერ-ნოემბერში გამოიწვია საზოგადოების ტექნოლოგიური ციკლის მოშლა და საზოგადოებას მიადგა ზიანი, რომ სრულიად გაუგებარია რას დაეყრდნო სასამართლო აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას, რა მტკიცებულებებით ცნო დადასტურებულად ზიანის მიყენების ფაქტი, საქართველოს ელექტროენერგიის ... ბრალეულობა, მიყენებული ზიანსა და დამდგარ შედეგს შორის, ამ უკანასკნელის ბრალი მიყენებულ ზიანში, შესაბამისად, ამ ნაწილშიც სსსკ-ის 394. “ე” მუხლის მოთხოვნის თანახმად, გადაწყვეტილება იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სწორედ მითითებული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლიობა ქმნის იურიდიული შემადგენლობის შესაბამისი სამართლებრივი შეფასების _ იურიდიული კვალიფიკაციის მოხდენის შესაძლებლობას ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლომ კოლეგიამ ისე დააკისრა ელექტროენერგიის ... სს “ფ...ს” სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურება, გაურკვეველია რას დაეყრდნო სასამართლო ამ ნაწილში დასკვნების გამოტანისას, რა მტკიცებულებების შეფასებით მივიდა ამგვარ დასკვნამდე, ამდენად, ასევე გაურკვეველია სასამართლოს მიერ მიუღებელი შემოსავლის სახით სს “ფ...ს” სასარგებლოდ საქართველოს ელექტროენერგიის ... მიუღებელი შემოსავლის სახით 360 497 ლარის დაკისრება, იმ პირობებში, როცა სასამართლოს მიერ ზიანის მიყენების ფაქტი სათანადო წესით გამოკვლეული არ ყოფილა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გადაწყვეტილება ამ ნაწილში იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება სსკ-ის 394. “ე” მუხლის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში საკასაციო პრეტენზია დასაბუთებელია, რამდენადაც სასამართლომ არ გაიზიარა ელექტროენერგიის ...ის პოზიცია ელექტროენერგიის მიუწოდებლობაში სს “.. ..” ბრალეულობაზე, რაც დაასაბუთა იმგვარად, რომ ამ უკანასკნელის მიერ არ იქნა გამოყენებული კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილება, გაეფორმებინა ელექტროენერგიის ...-თან პირდაპირი კონტრაქტი ელექტროენერგიის შესყიდვასთან დაკავშირებით, რომ მას კონტრაქტის გაფორმება შეეძლო მხოლოდ ... თანხმობით და ... წინააღმდეგი იყო ამგვარი კონტრაქტის გაფორმებისა, რაც დადასტურებულად მიიჩნია ...ის გენერალური დირექტორის 2003წ. 16 იანვრის წერილით. სასამართლოს დასკვნით, აღნიშნული გამორიცხავდა სს “ფ...ს” ბრალეულობას მიყენებულ ზიანსა და დამდგარ შედეგს შორის.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სკ-ის 415.1. მუხლის თანახმად, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამ, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ზიანის მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად, რომელი მხარის ბრალით არის გამოწვეული ზიანი.

ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მითითებული ნორმა განსაზღვრავს ვითარებას, როდესაც ვალდებულების შეუსრულებლობით მიყენებული ზიანი წარმოადგენს როგორც მოვალის, ისე დაზარალებულის ერთობლივი მოქმედების განუყოფელ შედეგს, ამასთან, ზიანის შეფასებისას ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და მოცულობა განისაზღვრება მხარეთა ბრალეულობის ხარისხით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლო კოლეგიამ არ გამოიკვლია ის გარემოება, რომ მომხმარებელმა, მოცემულ შემთხვევაში, სს “ფ...მ” გამოიყენა თუ არა “საბაზრო წესების შესახებ” კანონის მე-11 მუხლით განსაზღვრული პირდაპირ მომხმარებელთან ხელშეკრულების დადების შესაძლო ვარიანტები, პირდაპირი კონტრაქტის დადების მოთხოვნით მიმართა თუ არა ელექტროენერგიის ..., რამდენადაც ელექტროენერგიის ...ის გენერალური დირექტორის 2003წ. 16 იანვრის წერილი, რომლის საფუძველზეც სასამართლომ “ფ...ს” ბრალეულობა გამორიცხა დამდგარ შედეგზე, არ წარმოადგენს საკმარის მტკიცებულებას ზიანის დადგომაში “ფ...ს” ბრალეულობის გამოსარიცხად, ვინაიდან მითითებული წერილით სესბი აშკარაა, რომ ეწინააღმდეგება ელექტროენერგიის მყიდველების მიერ მხოლოდ მომსახურე ორგანიზაციებთან (გადაცემა-დისპეჩერიზაციის ლიცენზიანტთან) პირდაპირი კონტრაქტის გაფორმებას იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულებაში არ არის წარმოდგენილი ერთ-ერთი სავალდებულო მხარე _ ელექტროენერგიის გამყიდველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მითითებულ მტკიცებულებას სასამართლომ არ მისცა ობიექტური სამართლებრივი შეფასება, შესაბამისად, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს “ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის /1999წ. 30 აპრილის რედაქცია/ 22.4. მუხლით დაშვებული პირდაპირი მომხმარებლის მიერ პირდაპირი კონტრაქტების გაფორმების შესაძლებლობა იყო თუ არა გამოყენებული “ფ...ს” მიერ, შესაბამისად, წარადგინა თუ არა გენერაციის ობიექტთან შესათანხმებლად გაფორმებული ხელშეკრულება ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის თაობაზე, მით უფრო, იმ ვითარებაში, რომ სესბის ზემომითითებული წერილი დათარიღებულია 2003წ. 16 იანვრით, მაშინ, როცა “ფ...ს” მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურებაზე ეფუძნება 2002წ. პერიოდში ელექტროენერგიის მიუწოდებლობას; სასამართლომ ზემოაღნიშნული გარემოებების დადგენისას აგრეთვე გამოიკვლიოს არსებობს თუ არა კასატორის პრაქტიკაში შემთხვევა, რომლითაც სესბის მიერ პირდაპირი კონტრაქტი შეთანხმებული იქნა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლო კოლეგიამ ისე დააკისრა ელექტროენერგიის ... სს “.. ..” სასარგებლოდ მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების 5.3. პუნქტით განსაზღვრული პირგასამტეხლო (მიუწოდებელი ელექტროენერგიის სამმაგი ოდენობით), რომ არ გამოიყენა არცერთი მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმა, რის გამოც გადაწყვეტილება ამ ნაწილში გამოტანილია სსსკ-ის 393.2. მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით.

ამასთან, აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სასამართლომ ზიანის საბოლოო ოდენობის გაანგარიშებისას მხედველობაში არ მიიღო დაკისრებული პირგასამტეხლოს ოდენობა, ვინაიდან, სასამართლომ არ განახორციელა დამდგარი ზიანისა და პირგასამტეხლოს დაჯამება, მაშინ, როდესაც პირგასამტეხლო წარმოადგენს ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის საშუალებას, რომლის დარიცხვაც ემსახურება ვალდებულების შეუსრულებლობის შედეგად კრედიტორის მიერ განცდილი სრული ზიანის ანაზღაურებას, შესაბამისად, პირგასამტეხლო, ერთი მხრივ, წარმოადგენს ვალდებულების შესრულების სტიმულატორს, მეორე მხრივ, ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში-ზიანის ანაზღაურების საშუალებას.

საკასაციო სასამართლო სკ-ის 416-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ სამოქალაქო კანონმდებლობით მხარეები უფლებამოსილი არიან ვალდებულების შესრულების უზრუნველსაყოფად ხელშეკრულებით გაითვალისწინონ დამატებითი საშუალებები, მათ შორის, ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ერთ ერთ სახეს წარმოადგენს პირგასამტეხლო. სკ-ის 417-ე მუხლის თანახმად პირგასამტეხლო მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხაა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პირგასამტეხლო წარმოადგენს სახდელის სახეს ვადაგადაცილებული გადასახადის თანხიდან დადგენილი პროცენტული განაკვეთით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებისათვის ფინანსური პასუხისმგებლობის ფორმას.

საკასაციო სასამართლო სკ-ის 419.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ კრედიტორს არ შეუძლია ერთდროულად მოითხოვოს პირგასამტეხლოს გადახდა და ვალდებულების შესრულებაც, თუკი პირგასამტეხლო არ არის გათვალისწინებული იმ შემთხვევებისათვის, როცა მოვალე თავის ვალდებულებებს არ ასრულებს დადგენილ დროში, ამასთან, სკ-ის 419.2. მუხლი ცალსახად ადგენს კრედიტორის შეუზღუდავ უფლებას, ყოველთვის მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო განმარტავს, კრედიტორის მიერ ზიანის მოთხოვნის უფლების შეუზღუდავი გამოყენება განაპირობებს საფუძველს, რომ ზიანის სახით თანხის დაკისრებისას, ზიანის თანხას უნდა დაემატოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს ოდენობა, შესაბამისად, ვერ იქნება გაზიარებული კასატორის წარმომადგენლის მიერ მოყვანილი სკ-ის კომენტარიდან ციტატა, რამდენადაც კანონის კომენტარი მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, არ წარმოადგენს კანონის ავთენტურ განმარტებას და მას სავალდებულო იურიდიული ძალა არ გააჩნია.

საკასაციო სასამართლო დასძენს, რომ მოცემულ საკითხზე გასაზიარებელია მოწინააღმდეგე მხარის “ფ...ს” წარმომადგენლის მოსაზრება, “პირგასამტეხლოს” ინსტიტუტი განსხვავდება “ბეს” სამართლებრივი გაგებისგან, რომელიც ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ისეთ საშუალებას განეკუთვნება, რომელიც ჩაითვლება ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში, რასაც პირდაპირ განსაზღვრავს სკ-ის 423-ე მუხლი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სახეზეა სსკ-ის 412.2. მუხლის მიხედვით საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები, ხოლო სსსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად შეუძლებელია ახალი გადაწყვეტილების მიღება, შესაბამისად, უფლებამოსილმა სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას კანონიერი და ობიექტური გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით, დავა უნდა გადაწყვიტოს მოქმედი საპროცესო და მატერიალური სამართლის კანონმდებლობის კანონმდებობის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ “საერთო სასამართლოების შესახებ” ორგანული კანონის მე-15 მუხლის მიხედვით საოლქო სასამართლოებში I ინსტანციის საქმის განმხილველი ადმინისტრაციული და სამოქალაქო კოლეგიების განსჯადი საქმეები განსახილველად დაექვემდებარა შესაბამის რაიონულ /საქალაქო/ სასამართლოებს სსსკ-ის მე-15 მუხლით გათვალისწინებული საერთო განსჯადობის მიხედვით, რის გამოც მოცემული საქმე ადმინისტრაციული 26.1. მუხლის თანახმად განსახილველად უნდა გადაეცეს უფლებამოსილ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსკ-ის 53.4. მუხლის შესაბამისად, სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, 26.1., სსკ-ის 372-ე, 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ელექტროენერგიის ... საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე განსჯადობის მიხედვით განსახილველად გადაეცეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.