¹ას-1049-1079-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ნ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ დ. ს-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება

დავის საგანი _ ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დ. ს-ის სარჩელი მოპასუხე ნ. კ-ე-ს-ის მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

1. დადგინდა 1994 წლის 30 მაისს, ვ. ს-ის მიერ შვილების _ დ. ს-ისა და ც. ს-ის სახელზე შედგენილი ანდერძის საფუძველზე, ც. ს-ის სახელზე ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების: 1. განაცხადის რეგისტრაციის ¹17934/2002 თარიღი 05.08.02 ფართით 0.12 ჰა; 2. განაცხადის რეგისტრაციის ¹18029/2002 თარიღი 05.08.02 ფართით 0.20 ჰა; 3. განაცხადის რეგისტრაციის ¹17908/2002 თარიღი 05.08.02 ფართით 0.27 ჰა, მთლიანობაში 0.59 ჰა, მოსარჩელე დ. ს-ის მიერ ფაქტობრივი ფლობის ფაქტი;

2. სარჩელი იმ ნაწილში, რომლითაც დ. ს-ემ მოითხოვა ანდერძის საფუძველზე, ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე ვ. ს-ის სახელზე რიცხული სახლის, როგორც მისი კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის ფაქტობრივად ფლობის ფაქტის დადგენა, არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. ს-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 აპრილის განჩინებით დ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; დ. ს-ის სარჩელი ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე ვ. ს-ის სახელზე რიცხული მთლიანი საცხოვრებელი სახლის, როგორც მამის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად ფლობის ფაქტის დადგენის თაობაზე, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; დადგინდა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე ვ. ს-ის სახელზე რიცხული საცხოვრებელი სახლიდან 112.1 კვ.მ ფართის, როგორც ვ. ს-ის სამკვიდრო ქონების დ. ს-ის მიერ ფაქტობრივად დაუფლობის ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებულ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1994 წლის 30 მაისს შედგენილი ანდერძით ვ. ს-ემ მთელი ქონება, მათ შორის ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი, თანაბარწილად უანდერძა შვილებს _ დ. ვ-ს ძე ს-ეს და ც. ვ-ის ძე ს-ეს;

ვ. ს-ე გარდაიცვალა 1996 წლის 5 დეკემბერს;

მხარეთა მიერ სადავოს არ წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ ნ. კ-ე-ს-ე არის ო. ს-ის მეუღლე და კანონისმიერი მემკვიდრე, ხოლო ო.ი ს-ე ვ. ს-ის შვილი;

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ სოფელ ბუკისციხის მშრომელთა დეპუტატების სასოფლო საბჭოს ადმინისტრაციული კომიტეტის 1976 წლის 14 მაისის ¹51 გადაწყვეტილებით ო. ვ.ს ძე ს-ე გამოეყო მამის _ ვ. ს-ის კოლისაგან ცალკე კომლად, როგორც საკოლმეურნეო კომლი. ვ. ს-ის კომლში დარჩა თავად ვ., მისი მეუღლე და შვილი ც.. კოლმეურნეობის გამგეობას ეთხოვა მამის, ვ. ს-ის ნაკვეთიდან ო. ს-ისათვის მიეზომა საკარმიდამო ნაკვეთი და სათანადო ცვლილებები შეეტანა ზონარგაყრილ წიგნში;

საქმეში განთავსებული მიღება-ჩაბარების აქტებით ირკვევა, რომ 1994 წლისათვის სოფელ ბ-ში, ვ. ს-ე ფლობდა 0.26 ჰა მიწის ნაკვეთს, რაც შეევსო 0.3 ჰა მიწის ნაკვეთით და დაუკანონდა სულ 0.56 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო ო. ს-ე ფლობდა 0.25 ჰა მიწის ნაკვეთს, რაც შეევსო 0.05 ჰა მიწის ნაკვეთით და დაუკანონდა სულ 0.3 ჰა;

მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დაზღვევის მოწმობებით ირკვევა, რომ 1985-1997 წლებში ვ. ს-ის საკუთრებაში აღრიცხული იყო ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი, რის გამოც გადახდილ იქნა ქონების სავალდებულო გადასახადი;

ჩოხატაურის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით დგინდება, რომ: ო. ს-ის სარჩელი ვ. ს-ის მიმართ საცხოვრებელი სახლიდან გამოსახლების შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ო. ს-ეს მიეკუთვნა სადავო სახლის პირველი სართული მთლიანად, რომელიც შედგება 146.8 კვ.მ და მეორე სართულზე არსებული 20.6 კვ.მ ოთახისაგან; მოპასუხე ვ. ს-ეს მიეკუთვნა სადავო სახლის მეორე სართულზე 112.1 კვ.მ ფართი, კერძოდ, ¹1 ოთახი _ 20.6 კვ.მ, ¹2 ოთახი _ 12.2 კვ.მ, ¹3 ოთახი _ 12.2 კვ.მ, სამზარეულო 13.9 კვ.მ, დერეფანი _ 53.2 კვ.მ; გადაწყვეტილებით დადგინდა სახლის აივნის საძინებელი ოთახის გასწვრივ გადატიხვრა და მეორე სართულზე არსებული ასასვლელი კიბის მიდგმა, რაზეც ორივე მხარემ გასწია ხარჯი.;

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგინდა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე (ო. ს-ე) და მოპასუხე (ვ. ს-ე) ერთად აშენებდნენ სახლს ვ. ს-ის კომლში და თვლიდნენ, რომ ეს სახლი იყო მამა-შვილის;

პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხული მოწმეების ჩვენებებითა და სააპელაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარის, ნ. კ-ე-ს-ის განმარტებით დადგინდა, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დაიწყო 1962 წელს და დასრულდა 1968 წელს. აღნიშნული საცხოვრებელი სახლი 1995 წლის შემდგომ, მხარეთა შორის ფაქტობრივად გაყოფილია და ვ. ს-ისათვის მიკუთვნებულ ნაწილს, ფლობს მოსარჩელე დ. ს-ე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ ტექნიკური პასპორტების ასლებზე, რომლებითაც ირკვევა, რომ ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე _ საცხოვრებელ სახლზე გაცემულია ორი ტექნიკური პასპორტი: ერთი გაცემულია ვ. ს-ის სახელზე 1987 წლის 25 ივლისს, ხოლო მეორე _ ო. ვ-ის ძე ს-ის სახელზე 1988 წლის 20 ივნისს. ტექნიკური პასპორტების მიხედვით ორივე სახლს ჰყავს სხვადასხვა მოსაზღვრეები, ასევე განსხვავდება სახლის ფართი და ოთახების განლაგების კონფიგურაცია. ტექნიკური პასპორტით ო. ვ.ს ძე ს-ის სახელზე რეგისტრირებულია სცხოვრებელი სახლი საერთო ფართით 171.71 კვ.მ, ხოლო ვ-ი ს-ის სახელზე 189 კვ.მ ფართით.

მხარეთა განმარტებებით დადგინდა, რომ ვ. ს-ის სახელზე შედგენილ ტექნიკურ პასპორტში მიწის ნაკვეთის მოსაზღვრედ დაფიქსირებული მონაცემები სწორი იყო, ხოლო ო. ს-ის სახელზე შედგენილ ტექნიკურ პასპორტში დაფიქსირებული მონაცემები რეალობას არ შეესაბამებოდა.

გარდა ამისა, ოზურგეთის რაიონული პროკურატურის 2008 წლის 31 დეკემბრის, წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის დადგენილებით დადგინდა, რომ ჩოხატაურის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს ყოფილი უფროსის, აწ გარდაცვლილი ა.ყაჭეიშვილის მიერ (რომელიც ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს უფროსად მუშაობდა 1986-94 წლების ჩათვლით), ერთი და იგივე სახლზე, ჯერ 1987 წლის 25 ივლისს მამის _ ვ. ს-ის სახელზე, ხოლო შემდეგ 1988 წლის 20 ივნისს შვილის _ ო. ს-ის სახელზე, გაცემულია ორი ტექნიკური პასპორტი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, მე-4, 103-ე მუხლებზე და მათი შინაარსიდან გამომდინარე განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში მოქმედებს პრინციპი, რომლის თანახმად, იმ მხარემ, რომელიც მტკიცებულებად იყენებს რაიმე დოკუმენტს, უნდა დაამტკიცოს ამ დოკუმენტში დაფიქსირებული ფაქტების ნამდვილობა, თუ აღნიშნული გახდება სადავო.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის შესაბამისად დადასტურებულად უნდა ჩათვლილიყო ჩოხატაურის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტი იმის შესახებ, რომ ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელი სახლი აგებულია ვ. ს-ის კომლში ო. ს-ისა და ვ. ს-ის მიერ ერთობლივად, საიდანაც ო. ს-ის კუთვნილს წარმოადგენდა პირველი სართული მთლიანად, რომელიც შედგებოდა 146.8 კვ.მ და მეორე სართულზე არსებული 20.6 კვ.მ ოთახისაგან, ხოლო ვ. ს-ის წილი განისაზღვრა სადავო სახლის მეორე სართულზე 112.1 კვ.მ ფართი, კერძოდ ¹1 ოთახი _ 20.6კვ.მ, ¹2 ოთახი _ 12.2კვ.მ და ¹3 ოთახი _ 12.2კვ.მ, სამზარეულო 13.9კვ.მ, დერეფანი _ 53.2კვ.მ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1513-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. ამავე კოდექსის 158-ე, 183-ე და 312-ე მუხლების თანახმად, უძრავ ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით. რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მართალია, სადავო საცხოვრებელი სახლი აშენდა 1962-68 წლებში, როცა მიწის ნაკვეთი მხოლოდ ვ. ს-ის კომლის კუთვნილებას წარმოადგენდა, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ სოფელ ბუკისციხის მშრომელთა დეპუტატების სასოფლო საბჭოს ადმინისტრაციული კომიტეტის 1976 წლის 14 მაისის ¹51 გადაწყვეტილებით ო. ვ.ს ძე ს-ე გამოეყო მამის _ ვ. ს-ის კომლისაგან ცალკე კომლად, როგორც საკოლმეურნეო კომლი და კოლმეურნეობის გამგეობას ეთხოვა მამის, ვ. ს-ის ნაკვეთიდან მიეზომა ო. ს-ისათვის საკარმიდამო ნაკვეთი, ამასთან 1995 წლის სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ ო. ს-ის კუთვნილებას წარმოადგენდა ვ. ს-ის კომლში აშენებული საცხოვრებელი სახლის ნაწილი, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1976 წლის 14 მაისის ¹51 გადაწყვეტილებით ო. ს-ის კომლს, ვ. ს-ის კომლიდან ფატობრივად მიეკუთვნა საცხოვრებელი სახლის ქვეშ განთავსებული მიწის ნაწილი.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ო. ს-ისა და ვ. ს-ისათვის 1995 წლის გადაწყვეტილებით მიკუთვნებულ ფართთან ერთად, შესაბამისი წილობრივი მონაცემებით თანასაკუთრებას წარმოადგენდა საცხოვრებელი სახლის ქვეშ განთავსებული მიწის ნაკვეთი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მთლიანი საცხოვრებელი სახლი განთავსებული იყო მხოლოდ ვ. ს-ის საკუთრებაში რიცხულ მიწის ნაკვეთზე და მთლიანად ვ. ს-ის კუთვნილებას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მართალია საქმეში განთავსებულ, ო. და ვ. ს-ის სახელზე შედგენილ ტექნიკურ პასპორტებში დაფიქსირებულია თითოეულის საკუთრება საცხოვრებელი სახლის მთლიან ფართზე, მაგრამ 1995 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებაზე დაყრდნობით, ასეთი ჩანაწერის მიმართ, 312-ე მუხლით გათვალისწინებული უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია გამოყენებული ვერ იქნებოდა და ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელი სახლიდან ო. ს-ის საკუთრებად (ნ. კ-ე-ს-ის) უნდა მიჩნეულიყო საცხოვრებელი სახლის პირველი სართული მთლიანად (რომელიც შედგებოდა 146.8კვ.მ) და მეორე სართულზე არსებული 20.6კვ.მ ოთახი, ხოლო ვ. ს-ის საკუთრებად სადავო სახლის მეორე სართულზე 112.1კვ.მ ფართი, კერძოდ, ¹1 ოთახი _ 20.6კვ.მ, ¹2 ოთახი _ 12.2კვ.მ, ¹3 ოთახი _ 12.2კვ.მ, სამზარეულო _ 13.9კვ.მ, დერეფანი _ 53.2კვ.მ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ასევე სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 1328-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 1404-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომელთა მიხედვითაც სამკვიდრო (სამკვიდრო ქონება) შეიცავს მამკვიდრებლის როგორც ქონებრივი უფლებების (სამკვიდრო აქტივი), ისე მოვალეობების (სამკვიდრო პასივი) ერთობლიობას, რომელიც მას ჰქონდა სიკვდილის მომენტისათვის. სამკვიდროს იღებს მემკვიდრე, იქნება იგი კანონით თუ ანდერძით მემკვიდრე. მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას. ის საანდერძო განკარგულება, რომლის საფუძველზეც ხდება ისეთ ნივთებზე მემკვიდრედ მოწვევა, რომელიც არ არის სამკვიდროში, ბათილია.

რამდენადაც სადავოს არ წარმოადგენდა ის ფაქტი, რომ აღნიშნული დროისათვის მხოლოდ დ. ს-ე იყო დაუფლებული ვ. ს-ის სამკვიდროს, ამასთან ვ. ს-ის საკუთრებას და მის სამკვიდროს სოფელ ბ-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სახლში წარმოადგენდა სადავო სახლის მეორე სართულზე 112.1კვ.მ ფართი, კერძოდ, ¹1 ოთახი _ 20.6კვ.მ, ¹2 ოთახი _ 12.2კვ.მ, ¹3 ოთახი _ 12.2კვ.მ, სამზარეულო 13.9კვ.მ, დერეფანი _ 53.2კვ.მ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1994 წლის 30 მაისს შედგენილი ანდერძი ამ ქონების გარდა საცხოვრებელი სახლის სხვა ნაწილზე ბათილი იყო, ხოლო სარჩელის მოთხოვნა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე მთლიანი სადავო საცხოვრებელი სახლის, როგორც ვ. ს-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად ფლობის ფაქტის დადგენის თაობაზე ნაწილობრივ საფუძვლიანი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. კ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

კასატორის ზემოაღნიშნული მოთხოვნა მოტივირებულია შემდეგი არგუმენტებით:

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დაადგინა სოფელ ბ-ში მდებარე ვ. ს-ის სახელზე რიცხული საცხოვრებელი სახლიდან 112.1 კვ.მ ფართის, როგორც ვ. ს-ის სამკვიდრო ქონების დ. ს-ის მიერ ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი. კასატორი განმარტავს, რომ ვ-ი ს-ემ 1994 წლის 30 მაისს შედგენილი ანდერძით შვილებს უანდერძა ქონება, რაც მას არ გააჩნდა საკუთრებაში. მართალია, ჩოხატაურის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოხდა სადავო სახლის გაყოფა ო. ს-ესა და ვ-ი ს-ეს შორის, თუმცა საცხოვრებელი სახლი მთლიანი მოცულობით აღრიცხული დარჩა ო. ს-ის სახელზე. ვ. ს-ე დარჩა როგორც ნივთის მფლობელი და არა მესაკუთრე. მფლობელობა კი არ წარმოადგენს პირის სახელზე სამემკვიდრეო მოწმობის მიღების საფუძველს, რამდენადაც მფლობელს არ გააჩნია ნივთზე იურიდიული ბატონობის განხორციელების უფლება, რაც მისი განკარგვის საფუძველი გახდებოდა;

კასატორის მოსაზრებით, წინააღმდეგობრივია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ტექნიკური პასპორტების ანალიზთან დაკავშირებით. შენობა-ნაგებობაზე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული ტექნიკური პასპორტი მოიცავს თითოეულ მესაკუთრეზე სახლის მთლიან მოცულობას და არა ნაწილობრივ შემადგენლობას. ამასთან, ვ. ს-ის სახელზე სახლის ტექნიკური პასპორტი გაცემულია 1994 წლის 21 თებერვალს, ხოლო ო. ს-ის სახელზე 1989 წლის 25 დეკემბერს. ამავე პასპორტში, მიწის ნაკვეთის მფლობელობის გრაფაში გარკვევით არის ჩაწერილი, რომ ფლობდა 2500 კვ.მ-ს, ფლობს 2500 კვ.მ-ს. რაც შეეხება მინიშნებას ქონების რეგისტრაციაზე, ასეთი ვ. ს-ის სახელზე არც იმ დროს ყოფილა და არც დღევანდელი მონაცემებით აღინიშნებოდა;

უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმ ნაწილში, რომლითაც ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბ-ში ვ. ს-ის კომლში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სახლში, რომელიც აგებულია ო. და ვ. ს-ეების მიერ ერთობლივად, ვლადიმერ ს-ეს მიეკუთვნა 112.1 კვ.მ ფართი, რაც მიჩნეულ იქნა სამკვიდრო ქონებად და მასზე დადგინდა დ. ს-ის მიერ ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი, რამდენადაც ოფიციალური მონაცემებით ო. ს-ე ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ბუკისციხის სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1976 წლის 14 მაისის ¹51 გადაწყვეტილებით გამოყოფილ იქნა ვ. ს-ის კომლიდან ცალკე კომლად. ო. ს-ის მეუღლის, ლ. ს-ის სახელზე 2007 წლის 28 დეკემბრით დათარიღებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზით ნათლად ჩანს სახლის ადგილმდებარეობა და მიწის ნაკვეთის საზღვრები. წარმოდგენილი ტექნიკური პასპორტები ერთსა და იმავე საცხოვრებელ სახლზე, სხვადასხვა პირებზე მთლიანი მფლობელობის მინიშნებით არასწორია. Aსევე არასწორად იქნა დადგენილი ვ. ს-ის სახელზე ტექნიკური პასპორტის გაცემის თარიღი. იგი გაიცა არა 1987 წლის 25 ივნისს, არამედ 1994 წლის 21 თებერვალს, ე.ი. 7 წლით გვიან, რასაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლ. კ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. კ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლ. კ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.