ას-1098-1107-2011 3 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, ვასილ როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ი. და ი. ც-იები (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. კ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ი. ც-იასა და ი. ც-იას მიმართ მოპასუხეთა მიერ მიყენებული მატერიალური ზიანის _ 13230 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

ა. კ-ე ცხოვრობს ქ.თბილისში, ... ქ¹55-ში მდებარე ამხანაგური საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე. ორი წელია, რაც მეზობლის საცხოვრებელი ბინიდან _ მე-2 სართულიდან, მწყობრიდან გამოსული წყლის სისტემის გამო, ჩაედინება წყალი, რამაც გამოიწვია მოსარჩელის სააბაზანოს, საკუჭნაოსა და სამზარეულო ოთახების კედლებისა და ჭერის დაზიანება ისე, რომ აუცილებელია სარემონტო სამუშაოების ჩატარება, წინააღმდეგ შემთხვევაში არის საშიშროება, რომ დაზიანებული კედლები ჩამოინგრეს. ა.კ-ემ არაერთხელ სთხოვა მეზობელს, შეეკეთებინა მწყობრიდან გამოსული წყლის სისტემა, თუმცა მისგან მხოლოდ უარს იღებდა. მოსარჩელის განმარტებით, მან ჩაატარა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა სარემონტო-აღდგენითი სამუშაოების სახარჯთაღრიცხვო ღირებულების დასადგენად, რამაც მთლიანობაში შეადგინა 13230 ლარი. წყლის ჟონვის შედეგად დანესტიანდა სათავსები, რასაც შედეგად მოჰყვა მასში არსებული ნივთების დაზიანება, ხოლო სახლში არსებული ნესტის გამო, ზიანი ადგება მისი და მისი ოჯახის წევრების ჯანმრთელობას. მოსარჩელის განმარტებით, არსებობს საფრთხე, მთლიანად ჩამოინგრეს კორპუსის საძირკველი, რადგანაც წყალი ასევე ჩადის სარდაფშიც. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლებად ა.კ-ემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 408-ე, 992-ე და 1000-ე მუხლებზე.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

ა. კ-ის სარჩელი ზიანის ანაზღაურების შესახებ ძირითადად ემყარება სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლს, რაც წარმოადგენს დელიქტურ ვალდებულებას. ზიანის მიყენებისას პასუხისმგებლობის საფუძველს წარმოადგენს ბრალის არსებობა, მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის. ზიანის დადგომაში ი. და ი. ც-იების ბრალის არსებობა არც ერთი მტკიცებულებით დასტურდება, ხოლო ექსპერტის დასკვნით არ არის გამოკვლეული თუ რომელი წყალგაყვანილობის მილიდან, რომელი სველი წერტილიდან ჟონავს წყალი. მათ საცხოვრებელ ბინაში წყალგაყვანილობა სრულ წესრიგშია და ინდივიდუალური სველი წერტილები ტექნიკურად გამართულია. მოპასუხეთა მოსაზრებით, არასწორია სამოქალაქო კოდექსის მე-1000, 170-ე მუხლებზე მითითება, რადგანაც სარჩელზე დართული მტკიცებულებით ვერ დასტურდება მომეტებული საფრთხის არსებობა, რამაც ზიანი გამოიწვია, ამასთან, სარჩელზე დართული მტკიცებულებით ასევე ვერ დასტურდება ზიანის გამომწვევი მიზეზი, კერძოდ, გაუმართავი წყალგაყვანილობის სისტემის კავშირი მოპასუხეთა საცხოვრებელი სახლის წყალგაყვანილობის სისტემასთან.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს: ი. და ი. ც-იებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ მიყენებული ზიანის _ 1040,4 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ი. და ი. ც-იებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 მაისის განჩინებით ი. და ი. ც-იების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება, კერძოდ, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელე ა. კ-ე ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹55-ში მდებარე უძრავი ქონების პირველ სართულზე არსებული ფართის მესაკუთრეა. ამავე მისამართზე არსებულ სახლში მოსარჩელის ბინის ზემოთ, მეორე სართულზე არსებული ბინა თანასაკუთრების უფლებით ეკუთვნით მოპასუხეებს: ი. და ი. ც-იების. მოსარჩელის სახლში ადგილი ჰქონდა წყლის ჩასვლას ზემოდან, სადაც მდებარეობს მოპასუხეთა ბინა. სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთ ვითარებაში მოპასუხეებს, მათი წილი მტკიცების ტვირთის გათვალისწინებით, სარწმუნოდ უნდა დაემტკიცებინათ, რომ წყალი მათი ბინიდან არ ჩასულა და უნდა დაედასტურებინათ წყლის ჩასვლის სხვა გზების არსებობა, რაც მოპასუხეებმა სარწმუნო მტკიცებულებების წარმოდგენის გზით ვერ უზრუნველყვეს. შესაბამისად, სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მითითება გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე და 178-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევის შესახებ, რაც გამოიხატა მტკიცების ტვირთის არასწორ განაწილებასა და მოსარჩელის განთავისუფლებაში ფაქტობრივ გარემოებათა მტკიცების ტვირთისაგან. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელემ მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება სათანადოდ შეძლო და დაადასტურა, რომ მის ქონებას სწორედ მოპასუხეთა საცხოვრებელი ბინიდან ჩამოსული წყლის ზემოქმედებით მიადგა ზიანი. მითითებული ფაქტობრივი გარემოება უდავოდ დასტურდება ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნებით, დამოუკიდებელი სასამართლო ექპერტიზის ცენტრის შპს «ვ-ის» 2010 წლის 15 ივნისის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნით, ამ დასკვნებზე დართული ფოტოსურათებით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ორივე მხარის მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილების საფუძველზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართებულად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხეთა ქმედებით მოსარჩელეს მიადგა 1040.4 ლარის მატერიალური ზიანი. მოპასუხეთა საცხოვრებელი ბინიდან ჩამოსული წყლის ზემოქმედების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების საკითხის გადასაწყვეტად პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, რადგანაც განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა ზიანის ანაზღაურების ელემენტები: ა) ზიანი, ბ) რომელიც გამოწვეულია მართლსაწინაღმდეგო მოქმედებით, გ) არსებობს ზიანის მიმყენებლის ბრალი და დ) მართლსაწინააღმდეგო მოქმდებასა და ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირი. სასამართლომ მიუთითა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო-ტექნიკურ დასკვნაზე, რომლის თანახმადაც ქ.თბილისში, ... ქ¹55-ში პირველ სართულზე მდებარე ბინის სამზარეულოსა და საკუჭნაოში არსებული დაზიანებები გამოწვეულია ზედა სართულზე განლაგებული ბინიდან წყლის გაჟონვით. იგივე გარემოება დასტურდება დამოუკიდებელი სასამართლო ექპერტიზის ცენტრის შპს «ვ-ის» 2010 წლის 15 ივნისის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნითა და მასზე დართული ფოტოსურათებით, რის გამოც უდავოა, რომ მოპასუხეებმა სათანადოდ ვერ უზრუნველყვეს მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინის ისეთ მდგომარეობაში შენარჩუნება და მისი იმგვარად გამოყენება, რომ ამით სხვა მესაკუთრეს, კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ა. კ-ეს არ მიდგომოდა ზიანი. ამგვარი ქმედებით მოპასუხეთა მხრიდან ბრალეულად დარღვეულია «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის «ა» ქვეპუნქტით განსაზღვრული ვალდებულება.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ მოსარჩელის საკუჭნაოში განთავსებულ კარადებზე არსებული დაზიანებები წყლის ჟონვის შედეგად არ იყო გამოწვეული და აღნიშნა, რომ მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხეთა ქმედებასა და მოსარჩელის კარადების დაზიანებას შორის ერთმნიშვნელოვნად დგინდება დამოუკიდებელი სასამართლო ექპერტიზის ცენტრის შპს «ვ-ის» 2010 წლის 15 ივნისის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნითა და მასზე დართული ფოტოსურათებით, ასევე ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნებით. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული ია და ი. ც-იების სააპელაციო პრეტენზია დაზიანებული კარადების ხელახლა მოსაწყობად საჭირო თანხის არასწორად განსაზღვრასთან დაკავშირებით, რადგან ამ თანხის ოდენობის დადგენა მოხდა სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე და ამ დასკვნაში პირდაპირ არის მითითებული, რომ დაზიანებული კარადების ადგილას, იდენტური კარადების მოწყობის ღირებულება, 2010 წლის მე-4 კვარტლის სამშენებლო რესურსების ფასების დონეზე, დარიცხვების ჩათვლით შეადგენს 664.10 ლარს. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ და განმარტა, რომ ამ გარემოებაზე მოპასუხე მხარეს არ მიუთითებია სარჩელთან დაკავშირებით წარდგენილ შესაგებელში, არამედ, მხარემ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 219-ე მუხლის პირველი ნაწილით დარღვევით, ამ გარემოებაზე მიუთითა ახსნა-განმარტებების მოსმენის სტადიაზე. ამასთან, მართებულად იქნა მიჩნეული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების განმარტება, რომ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის მტკიცების ტვირთი ეკისრებათ მოპასუხეებს, რომლებმაც ვერ დაადასტურეს მათ მიერ მითითებული ეს გარემოება.

სასამართლომ დაუსაბუთებლად ჩათვალა საჩივრის მითითება, რომ მოპასუხეთა ბინაში წყალგაყვანილობა შეიცვალა დაახლოებით 7-10 წლის წინ, რაც გამორიცხავდა 2009 წელს მოსარჩელის ბინაში წყლის ჩაჟონვის შესაძლებლობას. სასამართლოს მოსაზრებით, წყალგაყვანილობის შეცვლა, თავისთავად არ გამორიცხავს შეცვლილი გაყვანილობიდან წყლის გამოჟონვის შესაძლებლობას. ამასთან, საქმის მასალებში მოიპოვება თვით მოპასუხეთა წარმომადგენლის განმარტება, რომ ე.წ ცენტრალური «სტაიაკი» მოპასუხეებმა 2009 წლის ოქტომბერში გამოცვალეს.

დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული აპელანტთა არგუმენტი სასამართლო ხარჯების არასწორი განაწილების თაობაზე, ვინაიდან, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სრულად დაკმაყოფილდა სარჩელის დაზუსტებული მოთხოვნა, რის გამოც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, სასამართლომ სწორად დააკისრა მოპასუხეებს მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯების ანაზღაურება. რაც შეეხება საქმეზე მოპასუხე მხარის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის უარყოფას, სასამართლომ განმარტა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ეს გარემოება სათანადოდ არის დასაბუთებული და ამ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა სრულად შეესაბამება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილ დანაწესს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი. და ი. ც-იებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორთა განმარტებით, მოსარჩელემ მიუთითა, რომ წყლის ჩამოსვლას მათი ბინიდან ადგილი ჰქონდა 2009 წელს და წინა ორი წლის პერიოდში, რაც მხოლოდ მოსარჩელის სიტყვიერ განმარტებას ეყრდნობოდა, ამ ფაქტის დამადასტურებელი სხვა მტკიცებულება მას არ წარმოუდგენია. მითითებული ფაქტის მტკიცების ტვირთი, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლისა, ეკისრებოდა მოსარჩელეს, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული უსაფუძვლოდ დააკისრა მათ. სარჩელის ხანდაზმულობაზე უთითებდა მოპასუხე, კერძოდ, სარჩელის თანახმად, წყლის ჩასვლის პერიოდად დასახელებულია 2009 წლის აპრილი, წინა ორი წელი და წყლის ჩადინების გამომწვევ მიზეზად მოპასუხეთა წყალგაყვანილობის სისტემის გაუმართაობაა მიჩნეული. 2010 წლის 11 ივნისის, შპს «ვ-ის» ექსპერტიზის დასკვნით ვერ დგინდება მათ მიერ წყალგაყვანილობის ძველი სისტემის შეცვლის დრო, შესაბამისად, ეს ვერ ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ მათი წყალგაყვანილობის სისტემა მოძველებული და დაზიანებული იყო. სარემონტო სამუშაოები ჩატარებულია 7-10 წლის წინ, რაც ცდომილებაშია მოსარჩელის მიერ მითითებულ პერიოდსა და არგუმენტზე წყალგაყვანილობის სისტემის სიძველისა და გაუმართაობის თაობაზე. აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად მოპასუხეებმა მიუთითეს კვლევითი ცენტრის «ალტ-ექსპერტის» 2009 წლის დეკემბრის დასკვნაზე, რომლითაც დადგენილია, რომ სარემონტო სამუშაოები ჩატარებულია დაახლოებით 7-10 წლის უკან, რაც, შესაბამისად, აბათილებს მოსარჩელის მოსაზრებას, რომ მათ საცხოვრებელ ბინაში არსებული წყალგაყვანილობის სისტემის გამო ბინაში წყლის ჩასვლის შედეგად დაზიანდა სამზარეულოსა და საკუჭნაოს ჭერი და კედლები. სასამართლოს დადგენილად უნდა მიეჩნია წყალგაყვანილობის სისტემის შეცვლა მათ ბინაში 2000-2003 წლებში, რაც უდავოდ ადასტურებს სარჩელის უსაფუძვლობას.

კასატორები უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ, სასამართლოს მოსაზრებას სარჩელის ხანდაზმულობის შესახებ იმ საფუძვლით, რომ მათ ეს გარემოება არ აღნიშნეს შესაგებელში და ამის საპირისპიროდ მიუთითებენ, რომ ამ გარემოებაზე შესაგებელში ვერ იქნებოდა აღნიშნული ვინაიდან შესაგებლის წარდგენისათვის სასამართლოს მიერ დანიშნულ დროში ექსპერტიზის ჩატარება ვერ მოესწრო, ხოლო სასამართლო ექსპერტიზის «ალტ-ექსპერტიზის» დასკვნა წარადგინეს სასამართლო პროცესზე, რაც მიღებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ, შესაბამისად, მოხდა ხანდაზმულობასთან დაკავშირებულ არგუმენტზე მითითებაც. ექსპერტიზის დასკვნით დადგინდა, რომ მოპასუხეთა ბინაში წყალგაყვანილობის სისტემა შეიცვალა 7-10 წლის უკან (2000-2003წწ), რითაც გაქარწყლდა მოსარჩელის არგუმენტი წყალგაყვანილობის სისტემის გაუმართაობის გამო წყლის ჩასვლის შესახებ.

კასატორები მიიჩნევენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 103-ე და 105-ე მუხლები და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის გარემოებებს, რის გამოც გამოიტანა არასწორი გადაწყვეტილება.

სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ იყო ზიანის დაკისრებისათვის ქმედების მოცემული ნორმით დაკვალიფიცირების აუცილებელი წინაპირობები, ამ კუთხით სასამართლომ არ შეაფასა 2009 წლის 25 ნოემბრის არასამთავრობო კვლევითი ცენტრის «ალტ-ექსპერტიზის» დასკვნითი ნაწილის მე-6 პუნქტი. კასატორები ასევე მიიჩნევენ, რომ სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 409-ე მუხლების მოთხოვნები, ამასთან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის სასამართლო ხარჯები.

კასატორებმა საკასაციო პრეტენზია წარმოადგინეს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზეც, კერძოდ, მიიჩნიეს, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა მოსარჩელის საკუჭნაოში არსებული კარადების, ასევე სამზარეულოსა და საკუჭნაოში ჭერსა და კედლებზე არსებულ დაზიანიებაში მოპასუხის ბრალის არსებობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით ი. და ი. ც-იების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. და ი. ც-იების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. და ი. ც-იების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს ი. და ი. ც-იებს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ც-იას მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი. და ი. ც-იების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ი. ც-იასა (პირადი ¹ ...) და ი. ც-ი.ს (პირადი ¹ ...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» ი. ც-იას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.