ას-1134-1160-2011 4 ოქტომბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ თ. ქ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ მ. ქ-ე, ლ. თ-ე, ვ. ც-ე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გადაწყვეტილების სრულად გაუქმება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ქ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ქ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: 1966 წლიდან მოსარჩელე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ლ. თ-ესთან. 1978 წელს, მოსარჩელის მიერ მეუღლისთვის სხეულის მძიმე დაზიანების მიყენების გამო, სასამართლოს 12 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. 1984 წელს, პატიმრობისას მიუვიდა განქორწინების შესახებ შეტყობინება და არა გადაწყვეტილება. განქორწინებაზე ქ-ამ წერილობით განაცხადა უარი. სასჯელის მოხდის შემდეგ იყო ავად, მკურნალობდა და ვერ შეძლო საქმეების მოგვარება. მოსარჩელემ მხოლოდ 2002 წელს შეძლო და მიმართა ადვოკატ მ. ქ-ეს, რათა დახმარებოდა მოსარჩელესა და მის მეუღლეს შორის თანასაკუთრებაში არსებული ქონების წილის მიღებაში. მოპასუხე მ. ქ-ემ არასწორად შეადგინა სარჩელი, რადგანაც იგი გაურიგდა მოსარჩელის მეუღლის ნათესავს, რომელიც ქ-ას პატიმრობის განმავლობაში და პატიმრობიდან განთავისუფლების შემდეგ პერიოდშიც ცხოვრობდა მოსარჩელის ბინაში მისაკუთრების მიზნით. ადვოკატმა ისარგებლა მოსარჩელის იურიდიული გაუნათლებლობით და შეადგინა მოსარჩელის საწინააღმდეგო სარჩელი, რომლის მიხედვითაც ქ-ა აღიარებდა, რომ განქორწინების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილება მიღებული ჰქონდა, რაზეც თანხმობა განაცხადა. ვინაიდან მოსარჩელე არის მეორე ჯგუფის ინვალიდი, ვერ გამოცხადდა პროცესზე, რის გამოც სარჩელი განუხილველი დარჩა. 2005 წელს, როდესაც მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ ყოფილ მეუღლესთან იყო განქორწინებული, მიმართა სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს და მოითხოვა განქორწინების მოწმობის გაცემა. აღმოჩნდა, რომ განქორწინების მოწმობა გაცემულია 1989 წელს, ოღონდ ვის მიერ იყო აღებული ეს მოწმობა, ვერ დგინდებოდა,ხელი არ იყო მოწერილი. აღნიშნულის გამო, განქორწინების მოწმობაში ჩაიწერა, რომ ის გაიცა განმეორებით. 2008 წელს ხელმეორედ შეიტანა სარჩელი სასამართლოში მეღლესთან თანასაკუთრებაში არსებული ქონების ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნით. ამ სარჩელის განხილვისას პროცესზე მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ 2002 წელს შეტანილი სარჩელით, რომელიც შეადგინა ადვოკატმა მ. ქ-ემ, უღიარებია, რომ თ. ქ-ასათვის ცნობილი იყო მეუღლესთან განქორწინების შესახებ 1984 წელს მიღებული განქორწინების შესახებ შეტყობინების საფუძველზე, რაც საფუძველია ხანდაზმულობის ვადის დაწყებისა მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფის მოთხოვნაზე, რომელიც 2008 წლის მომენტისათვის უკვე გასული იყო. აქედან გამომდინარე უფლება აღარ ჰქონდა მოეთხოვა თანასაკუთრებიდან კუთვნილი წილის გამოყოფა. შესაბამისად, სასამართლომ, 2008 წლის 23 ივნისს მიღებული გადაწყვეტილებით უარი უთხრა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე ხანდაზმულობის მოტივით. აღნიშნული გადაწყვეტილება არ იქნებოდა მიღებული, რომ არა ადვოკატის მიერ სარჩელში არასწორი მონაცემების შეტანისა. სწორედ ადვოკატის აღნიშნული ქმედებით მიადგა ზიანი, რის შესახებაც გაიგო 2008 წელს სასამართლო პროცესზე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელეს აუხსნა თანასაკუთრებიდან წილის მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის შესახებ. მათ თავიდანვე სურდათ, რომ შეეტანათ სარჩელი, მოეთხოვათ ნივთებზე ყადაღის დადება და შეეგროვებინათ მტკიცებულებები, რათა სასამართლოს ეცნო ხანდაზმულობის ვადის გაშვება საპატიოდ. პარალელურად შეთანხმდნენ, რომ მოპასუხე შეხვედროდა მოსარჩელის ყოფილ მეუღლეს და მას შემდეგ, რაც ნივთებიც დაყადაღდებული იქნებოდა, იქნებ რაიმეზე მორიგებულიყვნენ. მორიგებაზე მხარემ უარი განაცხადა და ამის გარდა სხვა ურთიერთობა არავისთან ჰქონია მოპასუხეს. მოპასუხის მიერ დაწერილი სარჩელი 2003 წლის 24 მარტის განჩინებით განუხილველი დარჩა მხარეთა გამოუცხადებლობის გამო. ამ სარჩელის განუხილველად დატოვების შემდეგ 2003 წელს მოსარჩელემ კვლავ მიმართა სასამართლოს. რამოდენიმე წლის შემდეგ იგი კვლავ მივიდა მოპასუხესთან ოფისში და სთხოვა ჯერ გაეგრძელებინა მისი საქმის წარმოება, უარის მიღების შემდეგ კი უკვე კატეგორიულად მოითხოვა, მოპასუხეს ეთქვა თითქოს თავისი ინიციატივით დაწერა სარჩელში განქორწინების შესახებ, რაც ნამდვილად არასწორია. ამის გამო მხარეთა შორის მოხდა კონფლიქტი. ამ საუბარს ესწრებოდა მოპასუხის თანამშრომელი მ. პ-ი, რის გამოც შუამდგომლობს სასამართლოს წინაშე მის დაკითხვას. ეს დავა უკვე განიხილა ადვოკატთა ასოციაციამ და უარი განაცხადა დისცპლინური დევნის აღძვრაზე. რაც შეეხება სასარჩელო მოთხოვნას, ზიანის მიყენება უშუალოდ გამოწვეული უნდა იყოს ქმედების გამო, ქმედება უნდა იყოს არამართლზომიერი და უნდა იყოს პირდაპირი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის. საინტერესოა რომელ თანასაკუთრებაზე აქვს მხარეს პრეტენზია საცხოვრებელ ბინასთან დაკავშირებით, როდესაც ეს ბინა არასოდეს არც მის სახელზე და არც მისი მეუღლის სახელზე ყოფილა აღრიცხული. სარჩელი არ ცნეს ლ. თ-ემ და ვ. ც-ემ, რადგან მათ მოსარჩელისათვის რაიმე მორალური ზიანი არ მიუყენებიათ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 17 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით თ. ქ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ამავე სასამართლოს 2011 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა თ. ქ-ას საჩივარი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ქ-ამ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 18 მაისის განჩინებით თ. ქ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით 2010 წლის 17 დეკემბერს, 13.00 საათზე, დაინიშნა მთავარი სხდომა საქმეზე, თ. ქ-ას სარჩელის გამო, მ. ქ-ის, ლ. თ-ისა და ვ. ც-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, რაზედაც ეცნობათ მხარეებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით. 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომაზე გამოცხადდნენ მხარეები – თ. ქ-ა და მ. ქ-ე, ასევე ლ. თ-ისა და ვ. ც-ის წარმომადგენელი გ. თ-ე. 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომაზე არ დაკმაყოფილდა რა მოსარჩელე თ. ქ-ას შუამდგომლობა სხდომის ტექნიკური საშუალებით ჩაწერის თაობაზე, მან დატოვა სხდომა პროტესტის ნიშნად. დასახელებული გარემოება დასტურდება სხდომის ოქმით. 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომის დატოვებამდე თ. ქ-ა გაფრთხილებულ იქნა სხდომის დატოვების სამართლებრივ შედეგებთან დაკავშირებით, კერძოდ, თ. ქ-ას განემარტა, რომ სხდომის დატოვების შემთხვევაში გამოტანილ იქნებოდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება მის წინააღმდეგ. გაფრთხილების შემდეგ, ვიდრე მოსარჩელე დარბაზში იმყოფებოდა, მოპასუხეების წარმომადგენელმა იშუამდგომლა მოსარჩელის მიერ სხდომის დატოვების შემთხვევაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანასთან დაკავშირებით, რის შემდეგაც სასამართლომ კიდევ ერთხელ გააფრთხილა თ. ქ-ა დარბაზის დატოვების შედეგებზე. დასახელებული გარემოებები დასტურდება სხდომის ოქმით. სხდომის ოქმის შესაბამისად, თ. ქ-ამ სხდომის დატოვებამდე სასამართლოს განუცხადა, რომ იგი გაასაჩივრებდა მიღებულ გადაწყვეტილებას. სხდომის ოქმში დაფიქსირებულ აღნიშნულ განცხადებაზე თ. ქ-ას პრეტენზია არ გამოუთქვამს. ზემოთ მითითებული გარემოებების შეფასებით, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მხრიდან განმარტება გასაჩივრების უფლების გამოყენებასთან დაკავშირებით, განპირობებული უნდა ყოფილიყო სწორედ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული გაფრთხილებით. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება მასზე, რომ მისთვის არ იყო ცნობილი 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომის დატოვების სამართლებრივი შედეგები. გარდა აღნიშნულისა გასათვალისწინებელია, რომ მოსარჩელეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით ჩაბარდა უწყება 2010 წლის 17 დეკემბრის მთავარ სხდომაზე. ყოველი უწყების მეორე მხარეს პროცესზე მოწვეულ პირს განემარტა გამოუცხადებლობის შედეგების თაობაზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 276-ე და 278-ე მუხლების შესაბამისად, ასევე გამოუცხადებლობის შემთხვევაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXVI თავით გათვალისწინებული შედეგები. განემარტა, რომ გამოუცხადებლად ითვლება მხარე, რომელიც, თუმცა გამოცხადდა სხდომაზე, მაგრამ უარს აცხადებს საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღებაზე. ამდენად, უსაფუძვლოა აპელანტის მითითება იმაზე, რომ, ვინაიდან იგი არ არის იურისტი, მისთვის ცნობილი არ იყო სხდომის დატოვების შემთხვევაში მოსალოდნელი შედეგები. პალატამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად შემდეგნაირად შეაფასა: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 232-ე მუხლის, ამავე კოდექსის 229-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს სხდომაზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლის შესაბამისად, დასახელებული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი შეიძლება გახდეს მხოლოდ ისეთი გარემოებების დადასტურება, რომელიც სასამართლოში მხარის გამოუცხადებლობისა და აღნიშნულის შესახებ სასამართლოსათვის დროულად შეუტყობინებლობის საპატიო მიზეზზე მიუთითებს. მოცემულ შემთხვევაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა სხდომაზე გამოცხადებული მოსარჩელის მიერ პროტესტის ნიშნად სხდომის დატოვების გამო. როგორც აღინიშნა, ასეთ შემთხვევაში კანონი პირდაპირ ადგენს, რომ პირი, რომელიც უარს აცხადებს საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე, ითვლება სხდომაზე გამოუცხადებლად. ამდენად, მსგავსი ქმედება უპირობო საფუძველია დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 232-ე და 229-ე მუხლებისა. საპროცესო კოდექსით დადგენილი ნორმები უზრუნველყოფს, საქმის განხილვა განხორციელდეს ეკონომიის პრინციპით მხარეთა თანასწორობის პირობებში იმგვარად, რომარ შეილახოს მხარეთა უფლებები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მხარეები ვალდებულნი არიან, საქმის წარმოების მიმდინარეობისას დაიცვან საპროცესო ნორმები და სასამართლოს მიერ შესაბამისად დადგენილი ვალდებულებები მიუხედავად იმისა, თუ რა სახის სუბიექტური დამოკიდებულება გააჩნიათ ცალკეული ვალდებულებისა თუ სასამართლო გადაწყვეტილების მართლზომიერების მიმართ. ყოველი პირის უფლება სასამართლო წესით ინტერესების დაცვასთან დაკავშირებით შესაძლებელია განხორციელდეს მხოლოდ კანონით განსაზღვრული ფორმითა და წესების დაცვით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2010 წლის 17 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა საპროცესო ნორმების სრული დაცვით და არ არსებობს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყოს აგრეთვე სასამართლოს ის განჩინებები, რომლებიც გამოტანილია საქმის პირველ ინსტანციაში განხილვასთან დაკავშირებით და რომლებიც წინ უსწრებს სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანას, იმისაგან დამოუკიდებლად, დასაშვებია თუ არა მათ მიმართ კერძო საჩივრის შეტანა. მოცემულ შემთხვევაში განხილვის საგანია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 4 დეკემბრის საოქმო განჩინება, რომლითაც მოსარჩელის შუამდგომლობა მოწმის დაკთხვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი აღნიშნული განჩინების გაუქმების შესახებ დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს. დადგენილია, რომ მითითებული განჩინებით თ. ქ-ას შუამდგომლობა მოწმის სახით ა. ლ-ას დაკითხვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელის განმარტებით მოწმე დაადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ის არ იქნა გაფრთხილებული სხდომის დატოვების შემთხვევაში მისი სამართლებრივი შედეგების შესახებ, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი და არ დააკმაყოფილა შუამდგომლობა, შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების კანონით გათვალისწინებული საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ქ-ამ შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომის დატოვებამდე თ. ქ-ა გაფრთხილებულ იქნა სხდომის დატოვების სამართლებრივ შედეგებთან დაკავშირებით, კერძოდ, თ. ქ-ას განემარტა, რომ სხდომის დატოვების შემთხვევაში გამოტანილი იქნებოდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება მის წინააღმდეგ. გაფრთხილების შემდეგ, ვიდრე მოსარჩელე დარბაზში იმყოფებოდა, მოპასუხეების წარმომადგენელმა იშუამდგომლა მოსარჩელის მიერ სხდომის დატოვების შემთხვევაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანასთან დაკავშირებით, რის შემდეგაც სასამართლომ კიდევ ერთხელ გააფრთხილა თ. ქ-ა დარბაზის დატოვების შედეგებზე. აღნიშნულ გარემოებებს სასამართლო დადასტურებულად მიიჩნევს სხდომის ოქმზე მითითებით. სხდომის ოქმის საფუძველზე ასევე დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ თ. ქ-ამ სხდომის დატოვებამდე სასამართლოს განუცხადა, რომ იგი გაასაჩივრებდა მიღებულ გადაწყვეტილებას. აღნიშნული გარემოებების შეფასებისას, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მხრიდან განმარტება გასაჩივრების უფლების გამოყენებასთან დაკავშირებით, განპირობებული უნდა ყოფილიყო სწორედ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული გაფრთხილებით. პალატამ არ გაიზიარა კასატორის მოსაზრება მასზე, რომ კასატორისათვის არ იყო ცნობილი 2010 წლის 17 დეკემბრის სხდომის დატოვების სამართლებრივი შედეგები. ზემოაღნიშნულ საკითხებთან დაკავშირებით განმარტა, რომ არ შეესაბამება სინამდვილეს ის, რომ თითქოს თ. ქ-ა გაფრთხილებული იყო სხდომის დატოვების სამართლებრივ შედეგებთან დაკავშირებით. სიმართლეს არ შეესაბამება ასევე, რომ თითქოს მოპასუხეების, ლ. თ-ისა და ვ. ც-ის წარმომადგენელმა გ. თ-ემ სხდომის დარბაზის დატოვებამდე დააყენა შუამდგომლობა კასატორის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით მითითებულ იქნა ჯერ კიდევ სააპელაციო საჩივარში. კასატორს არ დაუტოვებია სხდომის დარბაზი მოსამართლის გაფრთხილების შემდეგ, ვინაიდან იგი არ გაუფრთხილებიათ. კასატორი თავის უფლებებს ახორციელებდა პირადად, წარმომადგენლის გარეშე და, აქედან გამომდინარე, მისთვის არ იყო ცნობილი ის სამართლებრივი შედეგები, რაც შეიძლებოდა მოჰყოლოდა სხდომის დატოვებას. ლოგიკური მსჯელობის საგანია, რომ სწორედ მოპასუხე მხარისათვის იყო სასურველი კასატორის მიერ სხდომის დატოვება, იქიდან გამომდინარე, რომ ამ შემთხვევაში მოსალოდნელი იყო მათთვის მისაღები შედეგი. შესაბამისად, ქ-ას მიერ დარბაზის დატოვებამდე მოპასუხიე ვერ დააყენებდა შუამდგომლობას დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის მოთხოვნით. დარბაზის დატოვება გამოწვეულია სასამართლოს მიერ კასატორის მიმართ უსამართლო დამოკიდებულებით. თ. ქ-ამ არაერთხელ, და, როგორც აღმოჩნდა საფუძვლიანად მოითხოვა სხდომის მიმდინარეობის ელექტრონული წესით ჩაწერა, რათა შესაძლებლობა ჰქონოდა ესარგებლა მეტ-ნაკლებად ობიექტური მართლმსაჯულებით, თუმცა, საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ ძლევამოსილი სასამართლოს წინაღობა კასატორისათვის, როგორც ჩვეულებრივი მოქალაქისთვის გადაულახავია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ სათანადოდ არ იქნა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები შესწავლილი და შეფასებული, რის გამოც სასამართლო მივიდა მცდარ დასკვნამდე და მიიღო დაუსდაბუთებელი და მისი აზრით უსწორო გადაწყვეტილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ქ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

კასატორი სადავოდ ხდის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების კანონიერებას და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 276-ე, 278-ე, 232-ე, 229-ე და 241-ე მუხლების გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თ. ქ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

თ. ქ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.