ას-1228-1248-2011 17 ოქტომბერი, 2011 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ნუნუ კვანტალიანი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორები _ ვ. მ-ი, მ. მ-ი, ე. მ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. გ-ა
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება
დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2010 წლის 11 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მ. გ-ამ მოპასუხე ვ. (იგივე ვ.) მ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე, მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საკუთრებაში გადაცემა ქონების საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 6915 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ (ტომი I, ს.ფ. 1-11).
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 დეკემბრის საოქმო განჩინებით მოსარჩელის წარმომადგენლის შუამდგომლობის საფუძველზე აღნიშნულ საქმეში თანამოპასუხეებად ჩაებნენ მ. და ე. მ-ები (ტომი I, ს.ფ. 236-241).
ამავე სასამართლოს 2010 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 267-272).
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 283-292).
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა და საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: მ. გ-ას სარჩელი, რომლითაც მან მოითხოვა ქ.თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე, მის მიერ დაკავებული 27.66კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სადგომის გადაცემა მესაკუთრეებისათვის _ ვ., მ.მ და ე. მ-ებისათვის 6915 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, დაკმაყოფილდა; მოპასუხეებს მ. გ-ას სასარგებლოდ დაეკისრათ სახელმწიფო ბიუჯეტში ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება 200 ლარის ოდენობით.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ.თბილისში, (...ს) ჯ-ის ქუჩა ¹24-ში მდებარე უძრავი ქონება _ მიწის ნაკვეთი საერთო ფართით 474 კვ.მ და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა, 1940 წლიდან აღრიცხულია ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში რ. ო-ის სახელზე, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე;
სადავო ბინის საინვენტარიზაციო ნახაზის მიხედვით, ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქუჩა ¹24-ში მდებარე შენობა-ნაგებობა 296.11კვ.მ. იყო უკანონო მშენებლობა;
რ. ო-ი გარდაიცვალა 1972 წლის 17 მარტს. 2010 წლის 30 დეკემბერს, ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქუჩა ¹24-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე, ნოტარიუსის მიერ გაიცა სამკვიდრო მოწმობა მოპასუხეებზე: ვ., ე. და მ. მ-ებზე, როგორც აწ გადაცვლილი რ. ო-ის მემკვიდრეებზე;
მხარეთა შორის დავის საგანს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მ. გ-ა 1986 წლის 5 მარტიდან რეგისტრირებულია მისამართზე _ ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქ.¹24-ში და მითითებული მისამართის მიხედვით იხდის კომუნალურ გადასახადებს. ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელ სახლში მოსარჩელე მ. გ-ას ცხოვრების ფაქტი დადასტურებულია როგორც საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით, ასევე მოპასუხის ახსნა-განმარტებით;
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რ. ო-ი წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქ.¹24-ში მდებარე, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს და უფლებამოსილი იყო განეკარგა თავის საკუთრებაში არსებული ქონება.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა «საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს 1983 წლის 23 დეკემბრის ¹806 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის შესახებ» საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 16 მარტის ¹156 დადგენილებაზე, რომლის თანახმად, სახალხო დეპუტატთა საქალაქო (რაიონული) საბჭოების აღმასკომებს უფლება მიეცათ, მოეხდინათ როგორც გამონაკლისი თვითნებურად აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლების (მათი ნაწილების) სამართლებრივი რეგისტრაცია, აგრეთვე გაეფორმებინათ სათანადო წესით მიწის ნაკვეთების გამოყოფა (ქალაქებში სადაც დაშვებულია ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობა) იმ თვითნებურ ამშენებლებს, რომლებმაც ააგეს საქალაქო განაშენიანების მოთხოვნების დამაკმაყოფილებელი ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები (მათი ნაწილები). აღნიშნული დადგენილებით, 1994 წლიდან სამართლებრივ რეჟიმში მოექცა (დაკანონდა) თვითნებურად აშენებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები. საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 93-ე მუხლის მიხედვით, მიწა, მისი წიაღი, ტყე და წყალი წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას და გაიცემოდა მხოლოდ სარგებლობისთვის. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის მიხედვით, მოქალაქეთა პირადი საკუთრების ობიექტს მხოლოდ სახლი წარმოადგენდა, ხოლო მიწა ზემოაღნიშნული ნორმის თანახმად რჩებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღებას გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში შენობა-ნაგებობა მიწაზე აღრიცხული იყო 1940 წლიდან, ნაგებობა შეადგენდა რა მიწის არსებით შემადგენელ ნაწილს, არ შეიძლებოდა მოქცეულიყო სახლისგან განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში. ამასთან, საქმეში წარდგენილი საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობით, საბინაო წიგნით და ტექინვენტარიზაციის გეგმით დასტურდებოდა, რომ ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქუჩა ¹24-ში მდებარე შენობა-ნაგებობა წარმოადგენდა ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლს.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმისათვის, რათა წარმოიშვას სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლით გათვალისწინებული საკუთრების უფლება, სახეზე უნდა იყოს ერთდროულად ორი სავალდებულო წინაპირობა, კერძოდ: 1. ფიზიკურ პირს კანონიერ სარგებლობაში უნდა ჰქონდეს მიწის ნაკვეთი და 2. ამ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული უნდა იყოს ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლი.
დგინდებოდა, რომ ტექბიუროს ცნობა-დახასიათების მიხედვით, ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქ.¹24-ში მდებარე უძრავი ქონება: მიწის ნაკვეთი საერთო ფართით 474კვ.მ და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა ფართით 389.68კვ.მ., ტექინვენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხული იყო რ. ო-ის სახელზე, 1994 წლამდე უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე.
სამოქალაქო კოდექსის 1514-ე მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის სამსახურის ჩამოყალიბებამდე მის ფუნქციებს ასრულებდნენ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროები. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ტექბიუროს მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათება წარმოადგენდა მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ დოკუმენტს, რომელიც საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველია.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ რ. ო-ს კანონიერ სარგებლობაში ჰქონდა ქ.თბილისში, ...ს ქ.¹24-ში არსებული მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ.თბილისში, (...ს) ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენდა რ. ო-ის საკუთრებას.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ის მოსაზრება, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომი არ წარმოადგენდა სამოქალაქოსამართლებრივი ურთიერთობების ობიექტს.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმაზე, რომ საქმეში წარდგენილი საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობითა და სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მიერ გაცემული საინფორმაციო ბარათით, მ. გ-ა 1986 წლის 5 მარტიდან რეგისტრირებულია მისამართზე _ ქ.თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში და ამ მისამართის მიხედვით იხდის კომუნალურ გადასახადებს. აქვე, სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ გასული საუკუნის 80-იან წლებში საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია (ჩაწერა) დაკავშირებული იყო მთელ რიგ ადმინისტრაციულ პროცედურებთან. შესაბამისად, სამოქალაქო ურთიერთობების მიღმა მდგარ ობიექტში (საცხოვრებელ სადგომში), მოსარჩელე რეგისტაციაში ვერ გატარდებოდა. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღებას გაამახვილა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ საბინაო კოდექსის მიხედვით, იმ პერიოდისათვის ფართზე უფლების არსებობის დასადგენად განმსაზღვრელ პირობას წარმოადგენდა რეგისტრაციისა და საცხოვრებელ სადგომში ცხოვრების ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, გარდა ამისა, ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომი წარმოადგენდა სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტს, დასტურდებოდა აგრეთვე საქმეში წარდგენილი სამკვიდრო მოწმობით, რომლის საფუძველზეც მოპასუხეებმა მემკვიდრეობით მიიღეს ქ.თბილისში, (...ს) ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე უძრავი ქონება.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე მ. გ-ას მიერ დაკავებული, ქ.თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში, მდებარე საცხოვრებელი სადგომი მდებარე 2010 წლის 19 სექტემბრის აუდიტის დასკვნისა და უძრავი ქონების საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით შეადგენდა 27.66კვ.მ-ს (მათ შორის: საერთო ოთახი _ 18.72კვ.მ, შესასვლელი _ 7.90კვ.მ, საპირფარეშო _ 1.04კვ.მ).
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია, რომ მ. გ-ას მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართი 27.66კვ.მ.-ზე ნაკლებია, გამომდინარე იქიდან, რომ ამის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება მოპასუხე მხარეს არ წარუდგენია.
2010 წლის 19 სექტემბრის აუდიტის დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის 1კვვ.მ-ის ღირებულება შეადგენდა 1000 აშშ დოლარს, რომლის გათვალისწინებითაც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. გ-ას მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართის ღირებულება შეადგენდა 27660 აშშ დოლარს.
სააპელაციო სასამართლომ სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონი. ამ კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისთვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).
მოცემულ შემთხვევაში, მ. გ-ას მიერ დაკავებულ ფართზე მოპოვებული მოსარგებლეობის უფლება დადასტურდა კანონით დადგენილი გარემოებებით, კერძოდ, კომუნალური გადასახადების გადახდით და სადავო ფართში რეგისტრაციით.
«საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარეობდა ყველა სამართლებრივი ელემენტი, რომელიც მიუთითებდა საცხოვრებელი სადგომის დათმობაზე. ამდენად, დასტურდებოდა სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციისა და კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტები. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები გაგებულ უნდა იქნეს «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის 11 მუხლის «ა» ქვეპუნქტის კონტექსტში, რომლის თანახმად მოსარგებლედ ითვლება პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს. მოცემული დანაწესი ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ საცხოვრებელი სადგომი მესაკუთრის მიერ გადაცემული იყო არა გარკვეული დროით, არამედ «სამუდამოდ» ხდებოდა საცხოვრებელი სადგომის დათმობა და მოსარგებლე კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად, ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს.
,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისთვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისთვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისთვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხეებს _ ვ., ე. და მ. მ-ებს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული უფლებებით არ უსარგებლიათ. ამასთან, აღნიშნული კანონის 11 მუხლის ,,ა» ქვეპუნქტისა და მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელემ სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე და ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, მას უფლება ჰქონდა მოეთხოვა მოპასუხეებისათვის (საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეები) დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.
იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა ქ.თბილისში, ...ს (ჯ-ის) ქ.¹24-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 27.66კვ.მ ფართის მესაკუთრედ ცნობა, რომელზეც 2010 წლის 30 დეკემბერს ნოტარიუსის მიერ გაიცა სამკვიდრო მოწმობა ვ., ე. და მ. მ-ის სახელზე, მოპასუხეთათვის საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. გ-ას, სადავო საცხოვრებელ ფართზე მესაკუთრედ ცნობის სანაცვლოდ, მოპასუხეების სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის _ 27.66კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულების _ 27660 აშშ დოლარის 25%-ის, 6915 აშშ დოლარის გადახდა (ტომი II, ს.ფ. 49-62).
სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ვ., მ. და ე. მ-ებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.
საკასაციო საჩივარი შემდეგი მოტივებითაა არგუმენტირებული:
ქ.თბილისში, ჯ-ის ქ.¹24-ში მდებარე შენობა-ნაგებობა ტექბიუროს მონაცემებით აღრიცხულია, როგორც უკანონო ნაგებობა, შესაბამისად რ. ო-ი არ იყო საცხოვრებელი სადგომის მესკუთრე, რომელსაც შეეძლო განეკარგა აღნიშნული ქონება ან საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება დაედო მოსარგებლესთან (ტომი II, ს.ფ. 65-73).
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით ვ., მ. და ე. მ-ების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ., მ. და ე. მ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ., მ. და ე. მ-ების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე მ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ვ., მ. და ე. მ-ების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. ვ., მ. და ე. მ-ებს დაუბრუნდეთ მ. მ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
