ას-1328-1348-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ზ. მ-ა

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისია; ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულო; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ლაგოდეხის სარეგისტრაციო სამსახური; ნ. და მ. ე-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის დადგენა ფაქტობრივი ფლობით სამკვიდროს მიღების შესახებ, სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელება, მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ. მ-ასა და ნ. მ-ის სარჩელი მოპასუხეების: ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ლაგოდეხის სარეგისტრაციო სამსახურის, ნ. და მ. ე-ის მიმართ, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი იმის შესახებ, რომ ზ. მ-ამ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის, ვ. მ-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება; ზ. მ-ა ცნობილ იქნა ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹1-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის და საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილის მემკვიდრედ და მესაკუთრედ; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ზ. და ვ. მ-ები არიან და-ძმანი. აწ გარდაცვლილი ვ. და ნ. მ-ები არიან მათი მშობლები;

ლაგოდეხის რაიონის სასამართლოს 1971 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით ვ. და ვ. მ-ები განქორწინდნენ. ამავე გადაწყვეტილებით მოხდა მეუღლეთა ქონების გაყოფა. ვ. მ-ს საკუთრების უფლებით მიეკუთვნა მეუღლეთა ერთად ცხოვრების დროს შეძენილი ქონების, მათ შორის, ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნახევარი, კერძოდ, ერთი ოთახი აივნით, რომელიც ტექბიუროში რეგისტრირებულია მის სახელზე. საცხოვრებელი სახლის ერთი ოთახი აივნით დარჩა ვ. მ-ას საკუთრებაში;

სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე ვ. და ვ. მ-ები ტექბიუროში დარეგისტრირდნენ სადავო ქონების თანამესაკუთრეებად თანაბარ წილში, განქორწინების ნაწილში კი გადაწყვეტილება არ აღსრულებულა, ამიტომ ვ. და ვ. მ-ები გარდაცვალებამდე იყვნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში მყოფი მეუღლეები;

1995 წლიდან სამკვიდრო სახლის იმ ნაწილში, რომელიც სასამართლოს გადაწყვეტილებით მიეკუთვნა ვ. მ-ს, ამ უკანასკნელის თანხმობით ცხოვრობენ ე-ი. მეორე ოთახი დამწვარი და საცხოვრებლად უვარგისი იყო, ამიტომ ამ პერიოდიდან სადავო სახლში მ-ებს აღარ უცხოვრიათ;

2000 წლის 26 ივნისს ვ. მ-ი გარდაიცვალა. გარდაცვალების მომენტისთვის ლაგოდეხის რაიონის სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში ვ. მ-ის (ვ.მანუკალის) სახელზე ირიცხებოდა ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქუჩა ¹31-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნახევარი;

ვ. მ-ს დარჩა სამი პირველი რიგის მემკვიდრე: მეუღლე ვ. მ-ა და შვილები _ ზ. და ნ. მ-ები;

ვ. მ-ის გარდაცვალების მომენტში და არც შემდგომ, სასამართლოში დავის აღძვრამდე, არც ერთი პირველი რიგის მემკვიდრეს სადავო საცხოვრებელ სახლში არ უცხოვრია, კერძოდ, მეუღლე ვ. მ-ა ცხოვრობდა აზერბაიჯანში, შვილი _ ზ. _ რუსეთის მოქალაქეა და ცხოვრობდა რუსეთში, ხოლო ნ. მ-ი რამდენიმე დღეში დაიჭირეს მამის მკვლელობის გამო, ამიტომ ვ. მ-ი დაკრძალეს მეზობლებმა;

ზ. მ-ა საქართველოში ჩამოვიდა ვ. მ-ის გარდაცვალებიდან სამი თვის შემდეგ და დედა _ ვ. მ-ა საცხოვრებლად წაიყვანა თავისთან რუსეთში;

2009 წლის 25 ივლისს ვ. მ-ა გარდაიცვალა რუსეთში;

ვ. მ-ა იყო საქართველოს მოქალაქე. ტექბიუროს მონაცემებით მას საქართველოში, კერძოდ, ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში დარჩა სამკვიდრო ქონება, საცხოვრებელი სახლის ნაწილი;

ვ. მ-ას დარჩა ორი პირველი რიგის მემკვიდრე _ შვილები ზ. და ნ. ზ. მ-ა ვ. მ-ას გარდაცვალების მომენტში ცხოვრობდა მასთან ერთად რუსეთში, ხოლო ნ.ი _ სასჯელის მოხდის შემდეგ _ 2009 წლის თებერვლიდან ცხოვრობდა საქართველოში სხვადასხვა ადგილზე;

ტექბიუროს მონაცემებით, ვ. და ვ. მ-ების სახელზე რიცხულ საცხოვრებელ სახლზე ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ თავისი 2008 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით აღიარა ნ. ე-ის საკუთრების უფლება. 2008 წლის მაისში ნ. ე-მა ზემოაღნიშნული ქონება (ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი) საჯარო რეესტრში დაარეგისტრირა თავის სახელზე და აჩუქა შვილს, მ. ე-ს. ზ. და ნ. მ-ებმა ადმინისტრაციული სარჩელი აღძრეს სასამართლოში და მოითხოვეს ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილობა. საქმის წარმოება შეჩერებულია ამ სამოქალაქო დავის გადაწყვეტამდე;

მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ ვ. მ-ის გარდაცვალებიდან სამ თვეში ზ. მ-ა ჩამოვიდა რუსეთიდან და დედასთან _ ვ. მ-ასთან ერთად ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა ვ. მ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას. კერძოდ, რუსეთში გამგზავრებისას მათ თან წაიღეს ვ. მ-ის კუთვნილი ნივთები, რომელსაც იგი ინახავდა ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში. აღნიშნულ გარემოებებზე მითითებით მოსარჩელეები მიიჩნევდნენ, რომ ისინი კანონით დადგენილ ექვსთვიან ვადაში დაეუფლნენ მამის სამკვიდრო ქონებას;

ვ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ, 2000 წლიდან 2010 წლამდე ზ. და ვ. მ-ები ყოველ წელს, ზაფხულობით ჩამოდიოდნენ საქართველოში, კერძოდ, ქ.ლაგოდეხში და ფაქტობრივად ფლობდნენ და მართავდნენ ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონებას;

სარჩელში მითითებული იყო, რომ თუკი სასამართლო არ გაიზიარებდა ზ. მ-ას პოზიციას მამის დანაშთი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების თაობაზე, მაშინ სასამართლოს მისთვის საპატიოდ უნდა ჩაეთვალა სამკვიდროს მიღების ვადის გადაცილება და გაეგრძელებინა სამკვიდროს მიღების ვადა. სარჩელში ვადის გადაცილების საპატიო მიზეზად მითითებულ იქნა იმ გარემოებაზე, რომ ზ. მ-ა წლების განმავლობაში უვლიდა ავადმყოფ დედას. ამიტომ მან ვერ შეძლო საქართველოში ჩამოსვლა და მამის დანაშთი სამკვიდრო ქონების მიღება. ასევე რუსეთიდან ჩამოსვლა და სამკვიდროს მიღება დაკავშირებული იყო ხარჯებთან, რისი საშუალებაც ზ. მ-ას არ ჰქონდა;

ნ. მ-ი სამკვიდროს მიღების ვადის გასვლის საპატიო მიზეზად მიუთითებდა იმ გარემოებებზე, რომ იგი დაიჭირეს მამის გარდაცვალებისთანავე. რის გამოც მას არ ჰქონდა მამის დანაშთი სამკვიდრო ქონების მიღების შესაძლებლობა არც ფაქტობრივი ფლობით და არც სანოტარო ბიუროში განცხადების შეტანის გზით. დედის დანაშთი სამკვიდროს მიღებისათვის დადგენილი ვადის გასვლის საპატოობის თაობაზე მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მან დედის გარდაცვალება შეიტყო 2010 წლის ზაფხულში დისგან _ ზ. მ-ასგან. ამიტომ საპატიოდ უნდა ჩათვლოდა დედის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მიღების ვადის გაშვება და ეს ვადა უნდა გაგრძელებოდა.

სასამართლოს შეფასებით, ზ. მ-ას მიერ დედის _ ვ. მ-ას სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენის ნაწილში სარჩელი საფუძვლიანი იყო, ხოლო დანარჩენი მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო შემდეგი გარემოებების გამო:

ზ. მ-ამ სარჩელით მოითხოვა დედის – ვ. მ-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონების _ კერძოდ, ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე და მასზე განთავსებულ საცხოვრებელ სახლზე ფაქტობრივი მფლობელობით სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენა.

სასამართლოს მოსაზრებით, ამ ნაწილში სარჩელი საფუძვლიანი იყო, რადგან დგინდებოდა, რომ ვ. მ-ა იყო საქართველოს მოქალაქე, მაგრამ 2000 წლიდან თავის ქალიშვილთან _ ზ. მ-ასთან ერთად ცხოვრობდა რუსეთში. ვ. მ-ა გარდაიცვალა 2009 წლის 25 ივლისს, რუსეთში. ამდენად, მამკვიდრებლის გარდაცვალებით გაიხსნა სამკვიდრო მის დანაშთ ქონებაზე, მათ შორის, ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე და საცხოვრებელი სახლის ნაწილზე, რომელიც საკუთრების უფლებით ეკუთვნოდა ვ. მ-ას.

სამოქალაქო კოდექსის კოდექსის 1325-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდროს გახსნის ადგილს საქართველოს მოქალაქის გარდაცვალების შემდეგ, რომელიც დროებით ცხოვრობდა საზღვარგარეთ და იქ გარდაიცვალა, წარმოადგენს საზღვარგარეთ გამგზავრებამდე საქართველოში მისი საცხოვრებელი ადგილი, ხოლო თუ იგი ცნობილი არ არის, მაშინ _ სამკვიდროს ან მისი ძირითადი ნაწილის ადგილსამყოფელი.

საქმეზე დადგინდა, რომ საზღვარგარეთ გამგზავრებამდე ვ. მ-ას, საქართველოში, კერძოდ, ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში გააჩნდა მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის ნაწილი, რომელიც ტექბიუროში აღრიცხული იყო მის სახელზე. ამიტომ, საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვ. მ-ას სამკვიდროს გახსნის ადგილად უნდა მიჩნეულიყო სამკვიდროს ძირითადი ნაწილის ადგილსამყოფელი.

სამოქალაქო კოდექსის კოდექსის 1421-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილის თანახმად, სამკვიდროს იღებს მემკვიდრე, რომელიც კანონით ან ანდერძით მემკვიდრეა. მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. ამავე მუხლის მესამე ნაწილით, თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც არ უნდა იყოს იგი.

საქმეზე დადგინდა, რომ ზ. მ-ა არის ვ. მ-ას შვილი, ანუ პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრე. იგი ვ. მ-ას გარდაცვალების შემდეგ, როგორც თანამცხოვრები მემკვიდრე, ფაქტობრივად შეუდგა იმ ქონების ფლობას, რომელიც ვ. მ-ას გააჩნდა რუსეთში. ამიტომ, საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, ითვლებოდა, რომ მან სამკვიდროს გახსნის დღიდან ე.ი. 2009 წლის 25 ივლისიდან, ფაქტობრივი ფლობით მთლიანად მიიღო ვ. მ-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება, მათ შორის, მხარეებს შორის სადავო _ ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის და საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილი, რომელიც საკუთრების უფლებით ეკუთვნოდა ვ. მ-ას და წარმოადგენდა მის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას.

სასამართლოს შეფასებით, სარჩელი დანარჩენი მოთხოვნის ნაწილში უსაფუძვლო იყო, შემდეგი გარემოებების გამო:

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

სასამართლომ განმარტებით, მოსარჩელეს უნდა ემტკიცებინა, რომ ვ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ ზ. მ-ა და დედამისი ვ. მ-ა ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლნენ ვ. მ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას. მასვე უნდა ემტკიცებინა ის გარემოება, რომ ზ. მ-ამ საპატიო გარემოებების გამო გაუშვა მამის _ ვ. მ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადა, ხოლო ნ. მ-მა საპატიო გარემოებების გამო გაუშვა მშობლების დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადა.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. მ-ამ სასამართლოში ვერ წარადგინა ვ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ მისი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივ მფლობელობაში მიღების ფაქტის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები. ამიტომ, მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა.

ზ. მ-ამ ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დასადასტურებლად მიუთითა იმაზე, რომ იგი მამის გარდაცვალებიდან სამი თვის შემდეგ ჩამოვიდა საქართველოში და სადავო საცხოვრებელი სახლიდან რუსეთში თან წაიღო ვ. მ-ის კუთვნილი ნივთები, რომელიც ინახებოდა ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელ სახლში. ამდენად, იგი მამის სამკვიდრო ქონებას დაეუფლა კანონით დადგენილ ვადაში.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის ზემოაღნიშნული პოზიცია, რადგან მიიჩნია, რომ მას აღნიშნული გარემოებების დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებები სასამართლოში არ წარუდგენია. კერძოდ, ვერ დადასტურდა ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ მამის გარდაცვალების შემდეგ მან სადავო საცხოვრებელი სახლიდან რუსეთში თან წაიღო მამის კუთვნილი რაიმე ნივთი. საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ სადავო-სამკვიდრო სახლი შედგებოდა ორი ოთახისგან. დგინდებოდა, რომ 1995 წლიდან მ-ებს სადავო სახლში აღარ უცხოვრიათ, სახლის ერთ ოთახში ცხოვრობდნენ ე-ი, ხოლო მეორე ოთახი დამწვარი და საცხოვრებლად უვარგისი იყო. მოწმე ლ. ხ-ის ჩვენებით დგინდებოდა, რომ 1995 წელს, როცა ე-ი მ-ების სახლში გადავიდნენ საცხოვრებლად, იგი მიეხმარა მათ სახლის დალაგებაში, ამიტომ ნამდვილად იცის, რომ სახლი მთლიანად ცარიელი იყო და იქ მ-ების არანაირი ნივთი არ ინახებოდა. მოწმე მ. მ-ის ჩვენებით დგინდებოდა, რომ 1995 წლიდან სადავო სახლის ერთ ოთახში ე-ი ცხოვრობდნენ, ხოლო მეორე ოთახი დამწვარი და საცხოვრებლად უვარგისი იყო. მოწმის ჩვენებით, ე-ის ამ სახლში გადასვლის დროს სახლი მთლიანად ცარიელი იყო და იქ მ-ების ნივთები არ ინახებოდა. თავად ზ. და ნ. მ-ების ჩვენებით დგინდებოდა, რომ ვ. მ-ი გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა სოფელ ...ში, სადაც მას საკუთრებაში ჰქონდა ფერმა, ვ. მ-ა კი რუსეთში გამგზავრებამდე ცხოვრობდა აზერბაიჯანში, ხოლო საქართველოში ყოფნის დროს ზ.ს მეგობრის _ ს. ი-ის ოჯახში, რაც უდავოდ ადასტურებდა, რომ მ-ების საცხოვრებელი სახლის დამწვარი ოთახი საცხოვრებლად უვარგისი იყო და იქ ვ. მ-ის ნივთები არ ინახებოდა. სხვა შემთხვევაში, ვ. მ-ა საქართველოში ყოფნის დროს იცხოვრებდა თავის სახლში და არა ს.ი-ის სახლში. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ზ. მ-ა ქ.ლაგოდეხში, ბ-ის ქ.¹31-ში მდებარე სახლში მამის კუთვნილ ნივთებს ვერ დაეუფლებოდა და ვერც რუსეთში წაიღებდა მათ, რადგან სადავო სახლში ვ. მ-ის ნივთები აღარ ინახებოდა.

სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული მოთხოვნა არამარტო ფაქტობრივად დაუდასტურებელი, არამედ სამართლებრივად დაუსაბუთებელი იყო, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდროს ფაქტობრივ ფლობაში ან მართვაში იგულისხმება სამკვიდრო სახლში ცხოვრება, ქონების ფაქტობრივად მართვა, ქონებაზე ზრუნვა, გადასახადების გადახდა ან სხვა ისეთი მოქმედების განხორციელება, რომლითაც ვლინდება მემკვიდრის ნება, გახდეს სამკვიდრო ქონების მესაკუთრე. მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ მამის გარდაცვალებიდან სამ თვეში მოსარჩელე ჩამოვიდა საქართველოში და რუსეთში თან წაიღო მამის კუთვნილი ნივთები, არ ნიშნავდა, რომ მან ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ვ. მ-ის ქონება და შეუდგა მის მართვას, რაც ამ ნაწილში სარჩელზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, იმის შესახებ, რომ დედა-შვილი ზ. და ვ. მ-ები 2000 წლიდან ყოველ წელს ჩამოდიოდნენ საქართველოში და ფლობდნენ და მართავდნენ ვ. მ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას, რადგან ამ გარემოების დამადასტურებელი რაიმე უტყუარი მტკიცებულება მხარეს სასამართლოში არ წარუდგენია. მათ შორის: მგზავრობის ბილეთები, ვიზები, სამკვიდრო ქონებასთან დაკავშირებული გადასახადების გადახდის ქვითრები, ან სხვა რაიმე დოკუმენტი, რომელიც უდავოდ დაადასტურებდა, რომ მოსარჩელე ფლობდა ან მართავდა სამკვიდრო ქონებას.

მოსარჩელემ ამ ნაწილში მიუთითა მხოლოდ მოწმე ს. ი-ის ჩვენებაზე, რომელიც სასამართლოს მოსაზრებით არ წარმოადგენდა სარწმუნო ჩვენებას და არ წარმოადგენდა ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს. სასამართლომ შენიშნა, რომ მოწმის ჩვენება ეწინააღმდეგებოდა როგორც საქმეზე უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ასევე თავად მოსარჩელის განმარტებასაც. კერძოდ, ს. ი-მა სასამართლო სხდომაზე განმარტა, რომ ვ. და ვ. მ-ები ამ უკანასკნელის გარდაცვალებამდე ერთ ოჯახად ცხოვრობდნენ ხან აზერბაიჯანში და ხან საქართველოში, სადავო სახლში, მაშინ როცა თავად მოსარჩელეების ჩვენებით და საქმეზე წარდგენილი სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ მეუღლეებმა გაიყვეს ერთად ცხოვრების დროს შეძენილი უძრავ-მოძრავი ქონება და ცხოვრობდნენ ცალ-ცალკე, ვ. მ-ი ...ში, ხოლო ვ. მ-ა ხან აზერბაიჯანში და ხან საქართველოში. მოწმემ ასევე მიუთითა, რომ ვ. მ-ის გარდაცვალების შემდეგ ზ. და ვ. მ-ები ყოველ წელს ჩამოდიოდნენ საქართველოში და ცხოვრობდნენ სადავო სახლის დამწვარ ნაწილში, მაშინ, როცა თავად ზ. მ-ას სადავო სახლში ცხოვრების ფაქტი არ დაუდასტურებია. მოწმე ს.ი-ის ჩვენებით, ზ. მ-ა დედის გარდაცვალების შემდეგ 2009 წლის ივლისში ჩამოვიდა საქართველოში და დაეუფლა დედის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას, მაშინ როცა თავად ზ. მ-ას განმარტებით დადგინდა, რომ იგი 2009 წელს საქართველოში არ ჩამოსულა, ჩამოვიდა 2010 წლის ზაფხულში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოწმე ს. ი-ის ჩვენება არ წარმოადგენდა სარწმუნო ჩვენებას და იგი საფუძვლად ვერ დაედებოდა ზ. და ვ. მ-ების მიერ ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენას, სხვა მტკიცებულება კი მოსარჩელეს სასამართლოში არ წარუდგენია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიუთითა, რომ ზ. მ-ამ ვერ დაადასტურა ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონების კანონით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი, ამიტომ ამ მოთხოვნაზე მას უარი ეთქვა.

სამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების შესახებ, რადგან მხარეს არ მიუთითებია ვადის გადაცილების ისეთ საპატიო გარემოებაზე, რომელიც საფუძვლად დაედებოდა ვადის გაგრძელებას. კერძოდ, მოსარჩელე ზ. მ-ამ ვადის გადაცილების საპატიო მიზეზად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ იგი მამის გარდაცვალების შემდეგ ცხოვრობდა სხვა ქვეყანაში და ეკონომიური ხელმოკლეობის გამო არ შეეძლო საქართველოში ჩამოსვლა და მემკვიდრეობის მიღება, ასევე უვლიდა ავადმყოფ დედას და არ შეეძლო მისი დატოვება. სასამართლომ ჩათვალა, რომ არც ერთი გარემოება არ წარმოადგენდა ვადის გადაცილების საპატიოობისა და მისი გაგრძელების საფუძველს, რადგან მოსარჩელეს შეეძლო სამკვიდროს მიღება წარმომადგენლის მეშვეობით, საქართველოში ჩამოსვლის გარეშე. Aსევე, საქმეში არ იყო წარდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რითაც დადასტურდებოდა, რომ მოსარჩელეს დედის ავადმყოფობის გამო არ შეეძლო საქართველოში ჩამოსვლა.

სასამართლომ შენიშნა, რომ ერთის მხრივ, მოსარჩელე აცხადებდა, რომ იგი მამის გარდაცვალების შემდეგ დედასთან ერთად ყოველ წელს ჩამოდიოდა საქართველოში და ფლობდა და მართავდა სამკვიდრო ქონებას. მეორეს მხრივ, მოსარჩელე მოითხოვდა საპატიოდ მიჩნეულიყო სამკვიდროს მიღების ვადის გადაცილება იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ ეკონომიური მდგომარეობის გამო ვერ ჩამოდიოდა საქართველოში და ვერ ტოვებდა ავადმყოფ დედას. სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული განმარტებები წინააღმდეგობრივი და ურთიერთგამომრიცხავი იყო.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე არც ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებია მამის სამკვიდრო ქონებას და არც საპატიო მიზეზით გადაუცილებია კანონით დადგენილი ექვსთვიანი ვადა, რის გამოც არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელე ნ. მ-ის სარჩელი მშობლების დანაშთი სამკვიდრო ქონების მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების ნაწილში, შემდეგი გარემოებების გამო:

მამის მკვლელობიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ნ. მ-ის დაპატიმრება არ წარმოადგენდა იმგვარ საპატიო მიზეზს, რაც საფუძვლად დაედებოდა სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელებას. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ნ. მ-ს სამკვიდროს მიღება შეეძლო წარმომადგენლის მეშვეობითაც.

სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია დედის სამკვიდრო ქონების მიღების ვადის გაგრძელების შესახებ მოთხოვნაც შემდეგი მიზეზებით:

ნ. მ-მა სასჯელი მოიხადა 2009 წლის თებერვალში, ხოლო მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 2009 წლის ივნისში. Aქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს შეეძლო როგორც ფაქტობრივი ფლობით, ისე სანოტარო ბიუროში განცხადების შეტანის გზით მიეღო დედის დანაშთი მემკვიდრეობა. შესაბამისად, არ არსებობდა ვ. მ-ას დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მიღების ვადის გაშვების საპატიოდ ჩათვლის და ვადის გაგრძელების საფუძველი (ტომი I, ს.ფ. 104-110).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. მ-მა (ტომი I, ს.ფ. 131-140).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინებით ზ. მ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებულ ნაწილში _ სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში _ ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ძირითადად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივ შეფასება, გარდა ერთი გარემოებისა, რომელიც არასწორად დაადგინა სასამართლომ, მაგრამ საქმის შედეგზე მას არსებითი გავლენა არ მოუხდენია. კერძოდ, გადაწყვეტილების 3.1.9 პუნქტში დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოება, რომ ვ. მ-ა საქართველოს მოქალაქე იყო, მაშინ როცა რუსეთის ფედერაციაში გაცემული გარდაცვალების მოწმობის ასლით (ტომი I, ს.ფ. 28) ირკვევა, რომ იგი აზერბაიჯანის მოქალაქე იყო. სამართლებრივი ურთიერთდახმარების შესახებ მინსკის 1993 წლის კონვენციის 48-ე მუხლის მე-2 პუნქტით, უძრავი ქონების მემკვიდრეობასთან დაკავშირებული საქმეების წარმოების კომპეტენცია გააჩნიათ იმ ხელისშემკვრელი სახელმწიფოების უწყებებს, რომელთა ტერიტორიაზეც მდებარეობს ქონება. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ვინაიდან, სააპელაციო სასამართლოში დავის საგანს წარმოადგენდა ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონება, რომელიც მდებარეობდა ლაგოდეხში, ვ. მ-ას მოქალაქეობა გავლენას ვერ მოახდენდა სააპელაციო სასამართლოს საერთაშორისო კომპეტენციაზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივარში მოყვანილი მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ ზ. მ-ამ მიიღო მამის ვ. მ-ის დანაშთი მოძრავი ნივთები და რომ ეს დგინდებოდა მოწმე ს.ი-ის ჩვენებით. დასახელებული მოწმე განმარტავს, შემდეგს “როდესაც ზ.ს დედა მიჰყავდა მოსკოვში, მან ის ნივთები, რაც სჭირდებოდათ, თან წაიღო. დანარჩენი ნივთები ჩვენთან დატოვა შესანახად”. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული ჩვენება ადასტურებდა მხოლოდ იმას, რომ გარკვეული ნივთები ზ. მ-ამ შესანახად დატოვა ს.ი-თან, თუმცა რა ნივთები იყო ეს და მით უმეტეს, ვის ეკუთვნოდა, ეს გარემოება მოწმის ჩვენებიდან არ იკვეთებოდა. მართალია, ზ. მ-ამ სააპელაციო საჩივარში და სააპელაციო სხდომისას განმარტა, რომ ეს ნივთები მეუღლეთა ერთობლივი ცხოვრების განმავლობაში იყო შეძენილი, მაგრამ მიუხედავად ამისა, თავად აპელანტის ახსნა-განმარტების გარდა რაიმე სხვა მტკიცებულებით ეს გარემოება არ დგინდებოდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს ის გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ამ ნორმიდან გამომდინარე ზ. მ-ა ვალდებული იყო დაედასტურებინა ის, რომ მან ვ. მ-ის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში მიიღო მისი სამკვიდრო, რაც მისი ახსნა-განმარტების გარდა სხვა რაიმე მტკიცებულებით ვერ დგინდებოდა. მარტოოდენ ზ. მ-ას ახსნა-განმარტებით კი სასამართლო ვერ ჩათვლიდა ამ გარემოებას დადასტურებულად.

რაც შეეხებოდა სააპელაციო საჩივრის მეორე არგუმენტს იმაზე, რომ ვ. მ-ა დაეუფლა მისი მეუღლის ვ. მ-ის მემკვიდრეობას, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვერც ამ გარემოებამ ჰპოვა დადასტურება საქმის განხილვისას. აპელანტის განმარტებით, მიუხედავად 1971 წელს მისი მშობლების განქორწინებისა, განქორწინების რეგისტრაცია არ მომხდარა და ისინი მაინც ერთად ცხოვრობდნენ, რის შედეგადაც ვ. მ-ამ მიიღო ფაქტობრივი ფლობით ვ. მ-ის მოძრავი ნივთები.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმაზე, რომ ამ შემთხვევაშიც ეს ფაქტი თავად აპელანტის ახსნა-განმარტების გარდა სხვა მტკიცებულებით ვერ დგინდებოდა. ამ გარემოების დასადგენად აუცილებელი იყო ერთმნიშვნელოვნად დადგენილიყო, რომ ვ. მ-ის საკუთრებაში არსებული კონკრეტული ნივთი ამ უკანასკნელის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ვ. მ-ამ. მოწმე ს.ი-ის ჩვენებიდან ასეთი გარემოება არ დგინდებოდა, ხოლო მხოლოდ ზ. მ-ას ახსნა-განმარტება ამ გარემოების დასადგენად საკმარისი არ იყო.

ამდენად, საქმის მასალებიდან სარწმუნოდ და უტყუარად არ დგინდებოდა, რომ: ა. ვ. მ-ამ მიიღო ვ. მ-ის სამკვიდრო და ბ. ზ. მ-ამ მიიღო ვ. მ-ის სამკვიდრო. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

რაც შეეხებოდაა აპელანტის მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ მას უნდა გაგრძელებოდა სამკვიდროს მიღების ვადა, ვინაიდან დედის ჯანმრთელობისა და მძიმე მატერიალური მდგომარეობიდან გამომდინარე ვერ შეძლო დროულად შეეტანა განცხადება ნოტარიუსთან, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ წინააღმდეგობრივი იყო აპელანტის დასაბუთების ეს პუნქტი. ერთის მხრივ იგი ამტკიცებდა, რომ იგი ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მამის სამკვიდროს, ხოლო ამავე დროს ითხოვდა ვადის გადაცილება საპატიოდ ჩათვლოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამკვიდროს გახსნიდან ათი წლის შემდეგ მოთხოვნა იმისა, რომ ეს ვადა სასამართლოს საპატიოდ ჩაეთვალა სრულიად დაუსაბუთებელი იყო, ვინაიდან მხოლოდ ის გარემოება, რომ დედის ავადმყოფობა და მძიმე მატერიალური მდგომარეობა ვერ ამართლებდა სამკვიდროს გახსნიდან გასული ათწლიანი დროის მონაკვეთის საპატიოდ გაშვებას. სამოქალაქო კოდექსის 1423-ე მუხლით, სამკვიდრო მემკვიდრემ შეიძლება მიიღოს პირადად ან წარმომდგენლის მეშვეობით. ზ. მ-ას სამკვიდრო მთელი ამ დროის მანძილზე შეეძლო მიეღო წარმომადგენლის მეშვეობით, რაც არ განხორციელებულა. აქედან გამომდინარე, ამ ნაწილშიც პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელად უნდა დარჩენილიყო (ტომი II, ს.ფ. 95-108).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. მ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად შემდეგ გარემოებებზე მიუთითებს:

მცდარია სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვ. მ-ის დანატოვარი ქონება არ მიუღიათ მის მემკვიდრეებს და რომ აღნიშნულის დასადასტურებლად ზ. მ-ის ჩვენების გარდა სხვა მტკიცებულებები არ არის საქმეში. ვ. მ-ს ჰყავდა სამი პირველი რიგის მემკვიდრე. მართალია, სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებობს მათი განქორწინების შესახებ, მაგრამ ისისნი არ განქორწინებულან და აგრძელებდნენ ერთად ცხოვრებას, რასაც ადასტურებენ მოპასუხეები მ. და ნ. ე-იც, ასევე მათ მიერ დასახელებული მოწმეები, მათი ახლო ნათესავები, ლ. ხ-ე და მ. მ-ი, რომლებიც აცხადებდნენ, რომ ბინაში საცხოვრებლად ე-ი შეუშვა ვ. მ-ამ. ამავეს აცხადებდა ს. ი-ი თავის ჩვენებაში. რატომღაც სასამართლომ მისი ჩვენება არ მიიღო, მოპასუხეების დასახელებული მოწმეების ჩვენება კი ნაწილობრივ სარწმუნოდ მიიჩნია, მაგრამ მათ ჩვენებას მთლიანად შეფასება არ მისცა, სადაც ისინი აცხადებენ, რომ ბინაში ე-ი შეუშვა ს. მ-ამ. საქმის მასალებით ასევე დადგენილია რომ ს. მ-ამ მიიღო მეუღლის დანატოვარი ქონება, საქონელი გაყიდა და მის გასვენებაში გახარჯა. მეცხვარის ძაღლი, ნაბადი მეგობრებს აჩუქა. ქარქაში და დანა დაიტოვა და ზ. მ-ას გადასცა, რომლის სურათი სასამართლოს წარედგინა. ამდენად ვ. მ-ა უკვე დაეუფლა თავის მეუღლის ქონებას და განკარგა კიდეც. სადავო ბინაში ახლაც ინახება მშობლების ნაქონი რკინის საწოლი, მაგიდა, კარადა, წვრილმანი კი რუსეთში წაიღეს. ზ. მ-ას და მოწმე ს. ი-ის ჩვენებები ერთმანეთისაგან არ განსხვავდება. სარჩელში როგორც წერია, ისეთივე ჩვენება აქვს მიცემული მოწმეს, სასამართლომ თარგმნისას და ოქმში ჩაწერისას დაამახინჯა ზ. მ-ას და მოწმე ს. ი-ის ჩვენება. ს. ი-ს სასამართლო სხდომაზე არ უთქვია რომ ზ. მ-ა 2009 წლის ივლისში ჩამოვიდა საქართველოში, იგი აცხადებდა, რომ ზ. მ-ა ყოველ წელს ჩამოდიოდა საქართველოში, მიდიოდა სახლში და ცხოვრობდა დამწვარ ნაწილში, მაგრამ ხშირად მასთან ათევდა ღამეს. სახლი არ არის ისე დამწვარი რომ არ შეიძლებოდეს ცხოვრება, ამის დასადასტურებლად წარმოდგენილია სახლის სურათები. ამდენად სასამართლოს შეფასება და დასაბუთება არასრულია. ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისია და ლაგოდეხის სარეგისტრაციო სამსახური მთლიანად ცნობენ სარჩელს და აღიარებენ თავიანთ შეცდომებს.

სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, არ გამოიყენა კანონი რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. საქმეში მოპასუხეებად ჩაბმული პირები არ არიან სათანადო მხარეები. სასამართლოს ისინი არ უნდა ჩაება მხარედ. აღნიშნულით, დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნა. სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1426-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სადაც პირდაპირ წერია, რომ ვადის გასვლის შემდეგ სამკვიდრო შეიძლება მიღებულ იქნეს სასამართლოსათვის მიმართვის გარეშეც თუ თანახმა იქნება სამკვიდროს მიმღები ყველა მემკვიდრე. ფაქტობრივი ფლობის და ვადის გაგრძელება საჭიროა, თუ რომელიმე მემკვიდრე წინააღმდეგია და ან ქონება გადავიდა სახელმწიფო საკუთრებაში. Mემკვიდრეები, ზ. და ნ. მ-ები წინააღმდეგები არ არიან სამკვიდროს მიღებზე და არც ქონება არ გადასულა სახელმწიფოს საკუთრებაში. ნ. და მ. ე-ი არ არიან მემკვიდრეები, ისინი არც მხარეები არიან. სასამართლომ ისინი არასწორად ჩააბა საქმეში, მათ უკანონოდ გადაიფორმეს სამკვიდრო ქონება, ამაზე აღძრულია სისხლის სამართლის საქმე და მიმდინარეობს გამოძიება. მათი მოსაზრება არ უნდა იქნეს გაზიარებული. საჯარო რეესტრმა და ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ აღიარეს თავიანთი შეცდომა და სარჩელის მოთხოვნას მხარი დაუჭირეს. სასამართლო ერთ შემთხვევაში თვლის, რომ ვ. მ-ა არის ვ. მ-ის მემკვიდრე, ხოლო დასაბუთებისას განმარტავს, რომ მას არ მიუღია სამკვიდრო ქონება;

უსაფუძვლოა სასამართლოს მოსაზრება საქმეში მტკიცებულების არარსებობის თაობაზე. მ. და ნ. ე-ის მიერ დასახელებული მოწმეები, მათი ახლო ნათესავები, ლ. ხ-ე და მ. მ-ი ადასტურებენ, რომ ს. მ-ამ შეუშვა მათი ნათესავები ბინაში. მოწმე ს. ი-მა დაადასტურა ეს ფაქტი და განმარტა რომ ვ. მ-ის სამკვიდრო ქონებას ფაქტობრივად დაეუფლნენ ს. და ზ. მ-ები, სასამართლოზე წარდგენილ იქნა მტკიცებულება ვ. მ-ის დანატოვარი ხანჯლისა და ქარქაშის სურათი. თვით ზ. მ-ა განმარტავს რომ მამის ტანსაცმელი და მეცხვარის ძაღლი მამის მეგობრებს აჩუქა, ე.ი. ის უკვე დაეუფლა მამის დანატოვარ სამკვიდრო ქონებას (ტომი II, ს.ფ. 111-119).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით ზ. მ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. მ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დ. ნ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ზ. მ-ას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დ. ნ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.