ას-1362-1380-2011 31 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირი _ ცეკავშირი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ნ. თ-ე, მ. კ-ა, ი. ჟ-ა, ო. ჩ-ე, ჯ. ც-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გაჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის 2008 წლის 19 მაისის ¹1 განკარგულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების: ნ. თ-ის, მ. კ-ას, ი. ჟ-ას, ო. ჩ-ისა და ჯ. ც-ის სარჩელი მოპასუხე საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის მიმართ დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ცეკავშირის თანამშრომლებთან შრომითი ურთიერთობის დროებითი მოწესრიგების შესახებ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის 2008 წლის 19 მაისის ¹1 განკარგულება (ტომი I, ს.ფ. 114-121).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა (ტომი I, ს.ფ. 128-137).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინებით რ/კ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ცეკავშირის 2008 წლის 19 მაისის ¹1 განკარგულებით მოსარჩელეებს შეუჩერდათ შრომითი ურთიერთობა;

განკარგულების გამოცხადების პერიოდში, მოსარჩელეები შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ და ამჟამადაც შრომით ურთიერთობაში არიან მოპასუხესთან;

თანამშრომლებთან შრომითი ურთიერთობის დროებითი მოწესრიგების შესახებ ცეკავშირის 2008 წლის 19 მაისის ¹1 განკარგულება მოსარჩელეებს გადაეცათ 2010 წლის 20 ოქტომბერს;

ქ.თბილისის საგადასახადო სამსახურის 2008 წლის 8 თებერვლის ¹...-02 ბრძანებით «ცეკავშირის» სამეწარმეო რეესტრის მონაცემებში აღდგა ქ.თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 იანვრის განჩინებამდე არსებული მდგომარეობა და გაუქმდა 2006 წლის 3 თებერვლის ცეკავშირის გამგეობის დადგენილება, 2006 წლის 10 მარტის საბჭოს XII კრების ოქმი, მათ საფუძველზე გამოცემული ქ.თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 10 თებერვლის და 2006 წლის 17 მარტის ბრძანებები;

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2008 წლის 10 აპრილის ¹643 ბრძანებით ბათილად იქნა ცნობილი ქ.თბილისის საგადასახადო სამსახურის 2008 წლის 8 თებერვლის ¹...-02 ბრძანება საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის რეგისტრაციის მონაცემებში ცვლილებების შეტანის შესახებ, მისი ძალაში შესვლის დღიდან.

უწინარესად, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია სარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივ ბუნებაზე და გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოთხოვნა თავისი შინაარსით განეკუთვნებოდა აღიარებით სარჩელთა კატეგორიას, რომელთა დაკმაყოფილებისათვის სხვა წინაპირობებთან ერთად აუცილებელი იყო იურიდიული ინტერესის არსებობაც. ამგვარი აზრი გამომდინარეობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაწესიდან, რომლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა, თუ სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში იურიდიული ინტერესის არსებობაზე მიუთითებდა მოსარჩელის უფლებრივი მდგო.ეობის გაუმჯობესების კრიტერიუმი, აუ აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა გამოეწვია მოსარჩელის უფლებრივი მდგომარეობის გაუმჯობესებას.

კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეთა შორის მიმდინარეობდა ცალკე დავა სახელფასო დავალიანებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული განჩინების ბათილობა გამოიწვევდა თანამოსარჩელეების უფლებრივი მდგომარეობის გაუმჯობესებას, რამდენადაც სადავო ბრძანებით განხორციელებული იყო ცეკავშირის მუშაკებთან, მათ შორის, თანამოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობის შეჩერება, რომლის სამართლებრივი შედეგიც გულისხმობდა შრომის ანაზღაურების გაუცემლობას (შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-4 ნაწილი). სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის გათვალისწინებით კი, აშკარად იკვეთებოდა თანამოსარჩელეების ნამდვილი იურიდიული ინტერესი სადავო ბრძანების ბათილობის შესახებ სარჩელის მოთხოვნისადმი. ამდენად, იურიდიული ინტერესის არარსებობის შესახებ მოსაზრების ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სადავო იყო შრომითი ურთიერთობის დროებითი მოწესრიგების შესახებ 2008 წლის 19 მაისის განკარგულების კანონიერების შესახებ საკითხი. მხარეთა შორის დავის გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელი იყო დასახელებული განკარგულების გამოცემისათვის შესაბამისი საფუძვლის არსებობის დადგენა.

ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ თავად 2008 წლის 19 მაისის განკარგულებაში შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძვლად მითითებულია არა ცეკავშირის აპარატის თანამშრომელთა გაფიცვა, არამედ მითითებულია _ ცეკავშირის აპარატის თანამშრომელთა სამუშაოზე გამოუცხადებლობა და დასაქმებულთა მხრიდან შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს შეუსრულებლობა. ამასთან, აპელანტის წარმომადგენლის პოზიცია იმის შესახებ, რომ თანამშრომელთა სამუშაოზე გამოუცხადებლობა და შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს შეუსრულებლობა უნდა დაკვალიფიცირდეს გაფიცვად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა. კერძოდ, შრომის კოდექსის 49-52-ე მუხლებით გათვალისწინებულ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გაფიცვის ერთ-ერთი აუცილებელი ელემენტია დასაქმებულთა მხრიდან შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მათი მოვალეობების შეუსრულებლობა, თუმცა დასაქმებულთა მხრიდან შრომითი მოვალეობების შეუსრულებლობა და სამუშაოზე გამოუცხადებლობა გაფიცვის დროს აუცილებლად მოტივირებულია გარკვეულ საკითხებთან დაკავშირებით დამსაქმებელთან შეუთანხმებლობით და დავით. ამ თავისებურებიდან გამომდინარე აიხსნება შრომის მოქმედი კანონმდებლობით სხვადასხვა პროცედურების არსებობა, რაც ახლავს გაფიცვის სამართლებრივ მდგომარეობას. სააპელაციო სასამართლომ შენიშნა, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა, არათუ მტკიცებულებები თანამოსარჩელეებსა და აპელანტს შორის კონკრეტულ საკითხზე დავის არსებობის დასადასტურებლად, არამედ აპელანტს არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და არც სააპელაციო სასამართლოში, მტკიცებაც კი არ წარუდგენია იმის შესახებ, რომ ცეკავშირის ხელმძღვანელობასა და დასაქმებულებს _ თანამოსარჩელეებს შორის კონკრეტულ საკითხებთან დაკავშირებით იყო დავა და რომ სწორედ ამის გამო ხდებოდა დასაქმებულების მხრიდან სამუშაოზე გამოუცხადებლობა და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შრომითი მოვალეობის შეუსრულებლობა. ამასთან ნიშანდობლივია, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს სადავო 2008 წლის 19 მაისის განკარგულების შესახებ ეცნობა მხოლოდ 2010 წლის 20 ოქტომბერს.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა მოწინააღმდეგე მხარის – თანამოსარჩელეთა მხრიდან სამსახურში გამოუცხადებლობისა და შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოვალეობის შეუსრულებლობის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება. აღნიშნული საკითხის შეფასებისას, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო სადავო პერიოდი ე.ი დროის ის მონაკვეთი, რომლის გათვალისწინებითაც სადავო განკარგულების ავტორმა ჩათვალა, რომ ადგილი ჰქონდა თანამოსარჩელეთა, როგორც დასაქმებულთა სამუშაოზე გამოუცხადებლობას და შრომითი მოვალეობის განუხორციელებლობას. სააპელაციო სასამართლომ 2008 წლის 19 მაისის განკარგულების შინაარსის, ასევე აპელანტის წარმომადგენლის განმარტებების, ასევე 2011 წლის 18 მაისის საოქმო ჩანაწერის საფუძველზე მიიჩნია, რომ დროის ის მონაკვეთი, რომლის გათვალისწინებითაც აპელანტი მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თანამოსარჩელეები არ ცხადდებოდნენ სამსახურში და არ ასრულებდნენ შრომით მოვალეობებს, მოიცავდა 2008 წლის 8 თებერვლიდან 2008 წლის 19 მაისამდე პერიოდს. ამ პერიოდში კი თანამოსარჩელეების მიერ სამუშაოზე გამოცხადებისა და მათ მიერ შრომითი მოვალეობის განხორციელებას ადასტურებდა საქმეში მოწმის სახით დაკითხული ე. ჟ-ა (ტომი I, ს.ფ. 98), რომლის ჩვენებიდანაც ირკვევა, რომ ცეკავშირის შენობაში, რომელიც მდებარეობდა ...ის მოედნის ¹7-ში 2008 წლის ივნისამდე მოსარჩელეებთან ერთად ისიც მუშაობდა. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ აპელანტს არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და არც სააპელაციო სასამართლოში არ წარუდგენია რაიმე საპირისპირო მტკიცებულება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ დასტურდებოდა თანამოსარჩელეების მიერ სამუშაოზე გამოუცხადებლობისა და შრომითი ვალდებულების შესახებ გარემოება.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ როგორც თავად აპელანტის პოზიციიდან, ასევე მოწმის ჩვენებიდან ირკვეოდა, რომ 2008 წლის 8 თებერვლიდან მოქმედ ცეკავშირის გამგეობას და რ.აა-ეს ...ის მოედნის ¹7-ში მდებარე ცეკავშირის ყოფილ ადმინისტაციულ შენობაში, არ განუხორციელებია უფლებამოსილება. აპელანტის წარმომადგენლის განმარტებით, მათ ცეკავშირის ახალი ოფისი აიღეს სხვა ადგილას – შ-ის ქუჩაზე. საგულისხმოა, რომ ცეკავშირის ახალი ოფისის მისამართის შესახებ თანამოსარჩელეების ინფორმირებულობის შესახებ საქმეში არანაირი მტკიცებულება არ მოიპოვებოდა. მეტიც, თავად აპელანტის წარმომადგენლის განმარტებით, მათ არ უცნობებიათ თანამოსარჩელეებისათვის ახალი ოფისის მისამართის თაობაზე, ვინიდან მათთვის უცნობი იყო თანამოსარჩელეების მისამართები. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ იმ პირობებში, როდესაც 2008 წლის 8 თებერვლიდან მოქმედი ცეკავშირის გამგეობა და მისი თავმჯდომარე რ.აა-ე უფლებამოსილებას ახორციელებდა არა ცეკავშირის ადმინისტრაციის ყოფილ შენობაში, არამედ სხვა მიამართზე, რომლის შესახებაც მათი მხრიდან ინფორმირებული არ იყვნენ თანამოსარჩელეები, მტკიცება იმის შესახებ, რომ თანამოსარჩელეები არ ცხადდებოდნენ და არ ახორციელებდნენ მათზე დაკისრებულ შრომით მოვალეობას, მოკლებული იყო დამაჯერებლობას. აპელანტის პოზიდიიდან გამომდინარე გაუგებარი ხდებოდა, თუ 2008 წლის თებერვლიდან ამავე წლის მაისამდე, სანამ მოხდებოდა სადავო განკარგულების გამოცემა, სად უნდა მომხდარიყო თანამოსარჩელეების, როგორც დასაქმებულების გამოცხადება და მათ მიერ საქმიანობის განხორციელება. ნიშანდობლივია, რომ აპელანტი არ აკონკრეტებდა, თუ სად უნდა განეხორციელებინათ თანამოსარჩელეებს საქმიანობა.

სააპელაციო სასამართლომ შრომის კოდექსის 1-ლი, 36-ე მუხლის, ასევე სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეჩერების შესახებ სადავო განკარგულებაში დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნება, კონკრეტულ შემთხვევაში მოკლებული იყო სამართლებრივ ვარგისიანობას, რამდენადაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობდა შრომითი ურთიერთობის შეჩერების კანონით გათვალისწინებული საფუძველი. შრომითი სამართლევრივი ურთიერთობის შეჩერება კი, თავის მხრივ შესაძლებელია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობისას, რომლის ამომწურავი ჩამონათვალიც მოცემულია შრომის კოდექსის 36-ე მუხლში (ტომი II, ს.ფ. 50-63).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 30 მაისის განჩინებაზე რ/კ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალურმა კავშირმა _ ცეკავშირმა წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გაჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

ცეკავშირის თანამშრომელთა სარჩელი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს აღიარებით სარჩელს. აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის აუცილებელი პირობა არის მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი სასამართლო აღიარების მიმართ. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეებს სარჩელში არ მიუთითებიათ სადავო განკარგულების ბათილად ცნობის მიმართ მათი იურიდიული ინტერესი. ასეთი ინტერესი მითითებული არ ყოფილა არც პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელეთა იურიდიული ინტერესი ემყარება მათი უფლებრივი მდგომარეობის გაუმჯობესებას. კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეებს შორის მიმდინარეობს ცალკე დავა სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების მოთხოვნით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული განკარგულების ბათილად ცნობა გამოიწვევს მოსარჩელეთა უფლებრივი მდგომარეობის გაუმჯობესებას. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული დასაბუთება ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლს და ამ მიმართებით დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკას, კერძოდ, აღიარებითი სარჩელი წარმოადგენს არა დარღვეული, არამედ სადავო (საცილო) უფლების დაცვის საპროცესო საშუალებას. დარღვეული უფლების დაცვის საპროცესო საშუალებას კი, მიკუთვნებითი სარჩელი წარმოადგენს. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეებმა უკვე განახორციელეს უფლების დაცვის სხვა უფრო ეფექტური საპროცესო ფორმის გამოყენება, მიკუთვნებითი სარჩელის აღძვრის გზით;

მოსარჩელეები თავიანთ სარჩელში (ასევე სააპელაციო შესაგებელში) უარყოფენ სამუშაოზე გამოუცხადებლობის ფაქტს. ასეთ შემთხვევაში გაურკვეველია მათი იურიდიული ინტერესი სადავო განკარგულების ბათილად ცნობის მიმართ, რადგან სადავო განკარგულებით შრომითი ურთიერთობა უჩერდებათ ცეკავშირის აპარატის იმ თანამშრომლებს, რომლებიც არ ცხადდებიან სამუშაოზე და არ ასრულებენ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ მოვალეობებს;

სააპელაციო სასამართლომ (ისევე როგორც საქალაქო სასამართლომ) მიიჩნია, რომ თითქოს ადგილი არ ჰქონია გაფიცვას. აღნიშნულის დასადასტურებლად სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებებზე, რომ მოსარჩელეებს არ წარუდგენიათ წერილობითი მოთხოვნა დამსაქმებლის მიმართ, არ მოუწყვიათ გამაფრთხილებელი გაფიცვა და ა.შ. სასამართლოს ეს დასკვნაც არასწორია, რადგან მითითებული გარემოებები არ გამორიცხავენ შესაგებელში აღნიშნულ ფაქტს იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეები არ ცხადდებიან სამუშაო ადგილზე და არ ასრულებენ შრომით მოვალეობებს;

შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გაფიცვა არის დასაქმებულის ნებაყოფლობითი უარი შრომითი მოვალეობების შესრულებაზე. კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ მოსარჩელეები არ ცხადდებიან სამუშაოზე და არ ასრულებენ შრომით მოვალეობებს. დამსაქმებელს რაიმე დაბრკოლება მოსარჩელეებისათვის სამუშაოზე გამოცხადებისა და მათი შრომითი მოვალეობების შესრულების კუთხით არ შეუქმნია. კასატორის მოსაზრებით, ასეთი ვითარება უდავოდ ქმნის საფუძველს დასკვნისათვის, რომ მოსარჩელეების მხრიდან ადგილი აქვს შრომითი მოვალეობების შესრულებაზე ნებაყოფლობით უარს (გაფიცვა). მოსარჩელეების მიერ გაფიცვის დროს კანონით დადგენილი მოთხოვნების შეუსრულებლობა, რაზეც სასამართლო მიუთითებს, ადასტურებს არა გაფიცვის არარსებობას, არამედ გაფიცვის _ ე.ი. მოსარჩელეთა ქმედების კანონსაწინააღმდეგო ხასიათს. შესაბამისად, იგი ვერ ჩაითვლება სადავო განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძვლად (ტომი II, ს.ფ. 67-74).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ვ. ბ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ ცეკავშირის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალურ კავშირს _ ცეკავშირს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ვ. ბ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.