ას-1374-1391-2011 19 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ გ. ვ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ა-ი”, შპს “საქართველოს ... კორპორაცია”, შპს “ბ. ს-ი”(მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლის ანაზღაურება, გარიგების ბათილად ცნობა, უძრავ ქონებაზე მოპასუხის საკუთრების უფლების აღრიცხვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ვ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “ა-ის”, შპს “საქართველოს ... კორპორაციისა” და შპს “ბ. ს-ის” მიმართ 2008 წლის 15 აპრილიდან 2011 წლის 15 ივნისამდე პერიოდისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ შპს “ა-ისათვის” სესხის სარგებლის, 14%-ის _ 1814166 ლარის, 2011 წლის 15 იანვრიდან სესხის სრულ დაფარვამდე, ძირითადი თანხის წლიური 14%-ის დაკისრების, შპს “ა-სა” და შპს “საქართველოს ... კორპორაციას” შორის 2010 წლის 30 დეკემბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, შპს “საქართველოს ... კორპორაციის” მიერ შპს “ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში ქონების გადაცემის თაობაზე შპს “ბ. ს-ის” 2011 წლის 25 იანვრის კრების ოქმის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის ბათილად ცნობის, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისა და სადავო ქონების მესაკუთრედ შპს “ა-ის” დარეგისტრირების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელესა და შპს ,,ა-ს” შორის 2007 წლის 12 თებერვლის სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე ამ უკანასკნელს დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხა და 2008 წლის 15 მარტამდე სარგებელი, სულ _ 5.484.772 ლარის ოდენობით, რაც ძალაში დარჩა როგორც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს, ისე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ. შპს ,,ა-ის” მხრიდან საქმის განხილვის გაჭიანურების გამო სამართალწარმოება უკვე სამი წელია მიმდინარეობს, რაც საშუალებას აძლევს, შპს ,,ა-ს” არამართლზომიერად ისარგებლოს სესხის თანხით, რის გამოც მიიჩნევს, რომ არსებობს სარჩელში აღნიშნულ პერიოდზე მისთვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლის დამატებით დაკისრების საფუძველი. ამასთან, შპს ,,ა-ს” გააჩნდა ერთადერთი არსებითი აქტივი _ მშენებარე სასტუმრო კომპლექსის შენობა ქ.ბათუმში, რასთან დაკავშირებით მოახდინა მისი 107 დამოუკიდებელ ფართად დაყოფა და უძრავი ქონება ერთი გარიგების ფარგლებში საბაზრო ღირებულებასთან აშკარად შეუსაბამო ფასად გაასხვისა შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციაზე”, რომელმაც იგი ასევე უკანონოდ ჩადო შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში, რის შემდეგ შპს ,,ა-ის” დირექტორმა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში შეიტანა განცხადება გაკოტრების საქმის გახსნის შესახებ. მოსარჩელის აზრით, ზემოაღნიშნული ქმედება ეწინააღმდეგება ,,გადახდისუუნარობის საქმის წარმოების შესახებ” საქართველოს კანონის 35-ე მუხლს, რადგან შპს ,,ა-მა” სადავო გარიგებით ხელი შეუშალა კრედიტორთა, მათ შორის მოსარჩელის თანაბარზომიერ დაკმაყოფილებას, ანუ მოსარჩელესთან შედარებით უპირატესობა მიანიჭა სხვა კრედიტორს _ შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციას”, რომელიც ამავდროულად მასთან დაკავშირებული პირია (ორივე მოპასუხის 100% დამფუძნებელს წარმოადგენს შპს ,,ჰ. ი. ჯგუფი), აღნიშნულიდან გამომდინარე, სადავო გარიგებები არის ფიქციური, არაკეთილსინდისიერი და მოჩვენებითი, რის გამოც უნდა გაუქმდეს.

მოპასუხე შპს ,,ა-მა” სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით: 2007 წლის 12 თებერვლის სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს ,,ა-ს” დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხისა და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლის გადახდა, ამასთან დასახელებულ ხელშეკრულებაში შეტანილი ცვლილების თანახმად, შპს ,,ა-ს” ძირი თანხა და შესაბამისი პროცენტი უნდა დაებრუნებინა 2007 წლის 15 დეკემბრამდე, რის შემდეგაც მოსარჩელემ სასარჩელო წესით მოითხოვა შპს ,,ა-ისათვის” თანხის დაკისრება, შესაბამისად, დასახელებული ხელშეკრულება შეწყვეტილია, რის გამოც დამატებით კვლავ სარგებლის მოთხოვნა უსაფუძვლოა, ამასთან, მოსარჩელის სასარგებლოდ სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით შპს ,,ა-ის” გარკვეულ ქონებაზე გამოყენებული იყო ყადაღა, შპს ,,ა-ის” მიერ კი ერთ-ერთი კრედიტორისათვის _ შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციისათვის” ვადამოსული დავალიანების საფუძველზე, მოსარჩელესთან მიმდინარე დავის პერიოდში მოხდა უძრავი ქონების გასხვისება და დადგა იურიდიული შედეგი _ უძრავი ქონება აღირიცხა შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” საკუთრებად, აღნიშნული კი გამორიცხავს სადავო გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევის შესაძლებლობას.

შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციამ” ასევე არ ცნო სასარჩელი და მიუთითა, რომ, 2008 წლის 25 დეკემბრის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს ,,ა-ს” გააჩნდა ფულადი ვალდებულება, რაც უნდა შეესრულებინა 2010 წლის 1 ოტომბრამდე, შპს “ა-ს” ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია, რის გამოც 2010 წლის 8 ნოემბრის ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით შპს ,,ა-ს” დაეკისრა 8.924.171 ლარის გადახდა და 2010 წლის ნოემბერში გაიცა სააღსრულებო ფურცელი. 2010 წლის 30 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით მხარეებმა ურთიერთმოთხოვნა გაქვითეს და ნასყიდობის საგნის ღირებულება (107 ერთეული დამოუკიდებელი საკუთრების უფლების უძრავი ქონება) შესაბამისი დასკვნის საფუძველზე განისაზღვრა 7.759.786,69 აშშ დოლარით. 2011 წლის 25 იანვარს შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციამ” მიიღო გადაწყვეტილება შპს ,,ბ. ს-ის” დაფუძნების თაობაზე, რომლის კაპიტალი განისაზღვრა 8.145.410,96 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით, რაშიც შევიდა შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მიერ შეძენილი აღნიშნული უძრავი ქონებაც. ნასყიდობის საგნის ღირებულებასთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ იგი განისაზღვრა აუდიტის დასკვნით, რაც გაანგარიშებულ იქნა საბაზრო ღირებულებისა და ნასყიდობის საგანზე არსებული იპოთეკების გათვალისწინებით.

წარმოდგენილი სარჩელი არ ცნო ასევე შპს ,,ბ. ს-იმ”, მიიჩნია იგი უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილებით გ. ვ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინებით გ. ვ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ 2007 წლის 12 თებერვალს გ. ვ-ასა და შპს ,,ა-ს” შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლითაც გ. ვ-ას შპს ,,ა-ისთვის” უნდა გადაეცა 2 750 000 აშშ დოლარი წლიური 14%-იანი სარგებლით. 2007 წლის 1 ივნისს გ. ვ-ასა და შპს ,,ა-ს” შორის გაფორმდა შეთანხმება 2007 წლის 12 თებერვლის ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ, რომლითაც განისაზღვრა სესხის ძირითადი თანხისა და გადახდის დროისთვის დარიცხული პროცენტის (სარგებლის) გადახდის გრაფიკი, კერძოდ, შპს ,,ა-ის” მიერ სესხის ძირითადი თანხა და მასზე გადახდის დღისთვის დარიცხული პროცენტი გადახდილი უნდა ყოფილიყო 2007 წლის 15 დეკემბრამდე. 2007 წლის 12 თებერვლის სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს ,,ა-ის” მიმართ სესხის ძირითადი თანხისა და 2008 წლის 15 აპრილამდე დარიცხული პროცენტის ანაზღაურების მოთხოვნით გ.ვ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, რაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ, შპს ,,ა-ს” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხის _ 4.712.125 ლარის და 2008 წლის 15 აპრილამდე მისი 14%-ის 769.647,1 ლარის, სულ 5.481.772,1 ლარის, ასევე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის _ 3.050 ლარის ანაზღაურება, რაც კანონიერ ძალაში შევიდა 2011 წლის 13 იანვარს. გ. ვ-ას სარჩელთან დაკავშირებით სასამართლომ გამოიყენა უზრუნველყოფის ღონისძიება და ყადაღა დაედო შპს ,,ა-ის” საკუთრებაში არსებული ქონების გარკვეულ ნაწილს. შპს ,,ა-სა” და შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციას” შორის 2010 წლის 30 დეკემბერს ხელშეკრულების დადებისას ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი _ ქ.ბათუმში, ... ქუჩის გაგრძელებაზე მდებარე 18815.0 კვ. მეტრი მიწის ნაკვეთი, მშენებარე ობიექტი (ბლოკი ა, ბ, ც, დ, ე, ფ, G, H, F) 2007 წლის 18 აპრილის და 2009 წლის 8 აპრილის იპოთეკური სესხის ხელშეკრულებების საფუძველზე დატვირთული იყო სს ,,... ბანკის” და სს ,,... ბანკის” სასარგებლოდ იპოთეკით. შპს ,,ა-სა” და შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციას” შორის 2008 წლის 25 დეკემბერს დადებული სესხის ხელშეკრულების, შედარების აქტისა და სხვა დოკუმენტების საფუძველზე ბათუმის საქალაქო სასამართლომ 2010 წლის 8 ნოემბერს მიიღო გადახდის ბრძანება შპს ,,ა-ისათვის” შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” სასარგებლოდ 8.924.171 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე, მათ შორის სესხის ძირი თანხის _ 5.271854 აშშ დოლარის, დარიცხული სარგებლის _ 1191601 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს _ 2.460.716 აშშ დოლარის გადახდა, ასევე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის 5.000 ლარის ანაზღაურება და 2010 წლის 30 ნოემბერს გადახდის ბრძანების საფუძველზე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი. 2010 წლის 30 დეკემბერს შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციასა” და შპს ,,ა-ს” შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც შპს ,,ა-მა” გაასხვისა ქ.ბათუმში, ... ქუჩის გაგრძელებაზე მდებარე 107 ერთეული დამოუკიდებელი საკუთრების უფლების მქონე უძრავი ქონება _ მიწის ნაკვეთი და მშენებარე ობიექტი, რომლის ჯამურმა ღირებულებამ შპს ,,კ.-ჯ-ას” მიერ 2010 წლის 20 დეკემბერს შედგენილი ქონების შეფასების ანგარიშის საფუძველზე შეადგინა 7.759.786,69 დოლარის ეკვივალენტი ლარი დღგ-ის ჩათვლით. თანხის გადახდასთან დაკავშირებით შეთანხმდნენ შპს ,,ა-ის” მიერ სასამართლოს სააღსრულებო ფურცლით დადგენილი ვალდებულებიდან _ 8.924.171 აშშ დოლარიდან ნასყიდობის საგნის ღირებულების გაქვითვაზე და აღნიშნული რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში. 2011 წლის 25 იანვარს დამფუძნებელი პარტნიორის _ შპს ,,ჰ. ი. ჯგუფის” თანხმობით შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციამ” მიიღო გადაწყვეტილება შპს ,,ბ. ს-ის” დაფუძნების თაობაზე, რომლის კაპიტალი განისაზღვრა 8.145.410,96 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით, რაშიც სხვა ქონებასთან ერთად შევიდა შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მიერ შეძენილი ზემოაღნიშნული უძრავი ქონებაც. შპს ,,ა-ის” და შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” 100% წილის უფლების მქონე პარტნიორი შპს ,,ჰ. ი. ჯგუფია”. დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოებაც, რომ 2007 წლის 12 თებერვალს გ. ვ-ასა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული სესხის ხელშეკრულება შეწყდა 2007 წლის 15 დეკემბერს, როდესაც 2007 წლის 13 ივნისს გ. ვ-ასა და შპს ,,ა-ს” შორის გაფორმებული შეთანხმების საფუძველზე 2007 წლის 12 თებერვლის ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება შპს ,,ა-ის” მიერ სესხის ძირითადი თანხისა და მასზე გადახდის დღისთვის დარიცხული პროცენტის 2007 წლის 15 დეკემბრამდე გადახდის შესახებ, რაც ასევე გამომდინარეობს დარღვეული უფლების აღსადგენად გ. ვ-ას მიერ შპს ,,ა-ის” მიმართ თბილისის საქალაქო სასამართლოში შეტანილი სარჩელით.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 623-ე, 625-ე მუხლებზე, 327-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე და გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ მოსარჩელესა და შპს ,,ა-ს” შორის არსებული გარიგება წარმოადგენდა სასყიდლიანი სესხის ხელშეკრულებას, რომლითაც მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულების ყველა არსებით პირობაზე, სესხის ოდენობაზე, მისი გადახდის წესსა და ვადებზე, რაც შეწყვეტილ იქნა 2007 წლის 15 დეკემბერს. ხელშეკრულების დადება კი ნიშნავს ხელშეკრულებით ნაკისრი უფლებებისა და ვალდებულებების წარმოშობას ანუ მხარეთა მოქცევას სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილისა. სასამართლოს განმარტებით, მხარეს ხელშეკრულებით განსაზღვრული პროცენტის მოთხოვნის უფლებამოსილება მხოლოდ ხელშეკრულების მოქმედების ვადით შეუძლია, მის შემდეგ კი მოვალის კვლავ სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში მოქცევა შეუსაბამობაში იქნებოდა კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში დამკვიდრებულ სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის და ხელშეკრულების დადებისას მხარეთა ნების თავისუფლად გამოხატვის პრინციპთან. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა გ.ვ-ას განმარტება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2009 წლის 4 ივნისს მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა აპელანტის მოთხოვნა და შპს ,,ა-ს” დაეკისრა სესხის ძირი თანხისა და სარგებლის გადახდა ხელშეკრულების ვადის გასვლიდან 4 თვის პერიოდზე და, ვინაიდან ეს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული, ამიტომ სასამართლოს ეს გარემოება უნდა გაეთვალისწინებინა. აღნიშნულის საპირისპიროდ პალატამ განმარტა, რომ არც ერთი ნორმა არ ავალდებულებს სასამართლოს, სამართლებრივი შეფასებისას იხელმძღვანელოს სხვა სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით. Aასევე არ იქნა გაიზიარებული აპელატის მითითება სამოქალაქო კოდექსის 403-ე მუხლზე და განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმა სასამართლომ სწორად არ გამოიყენა, ამასთან, მართებულად იხელმძღვანელა ამავე კოდექსის 625-ე მუხლით. შესაბამისად, სწორად გამოიყენა კანონი, რადგანაც სამოქალაქო კოდექსის 403-ე მუხლით ხელმძღვანელობისას გასათვალისწინებელია ის, რომ მხარეთა შორის ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ პროცენტზე შეთანხმება არ ყოფილა, ამის საწინააღმდეგო მტკიცებულება აპელანტს არ წარმოუდგენია და არც უარყვია ეს გარემოება. იმისათვის, რომ სასამართლოს გამოეყენებინა 403-ე მუხლი მხარეთა შორის უნდა ყოფილიყო შეთანხმება პროცენტზე, რასაც ადგილი არ ქონია, ხოლო ხელშეკრულების ფარგლებში შეთანხმებული პროცენტის მოშველიება არ არის საფუძვლიანი. ვინაიდან აღნიშნული ხელშეკრულების მოქმედება შეწყვეტილი იყო, შესაბამისად შეწყვეტილი იყო მხარეთა შორის შეთანხმება პროცენტზეც. სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე, დავა უკვე გადაწყვეტილ იქნა სასამართლო წესით, რომლის მიერაც დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა როგორც სესხის ძირითადი თანხის, ისე სარგებლის დაკისრების ნაწილში და, შესაბამისად, განმეორებით დასახელებული ხელშეკრულების საფუძველზე ვალდებულების შეუსრულებლობაზე მითითებით სარგებლის მოთხოვნა სასამართლომ, ზემოაღნიშნული განმარტებიდან გამომდინარე, გაუმართლებლად მიიჩნია. სესხის ხელშეკრულება დადებულ იქნა 2007 წლის 15 დეკემბერს, ხოლო მოთხოვნის ვადა დადგა 2007 წლის 15 დეკემბერს. სარჩელი სასამართლოში წარდგენილ იქნა 2011 წელს, მაშინ, როცაAმოთხოვნის ვადის დადგომიდან გასული იყო სამ წელზე მეტი, რაც წარმოადგენს სახელშეკრულებო მოთხოვნისათვის ხანდაზმულობის ვადას, რომლის გასვლის შემდეგაც დაუშვებელია რაიმე მოთხოვნის დაკმაყოფილება (სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილებით, 129-ე, 130-ე, 144-ე მუხლებით, 394-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 414-ე მუხლით და განმარტა, რომ მოვალისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება კრედიტორის დარღვეული უფლებების გარკვეულ კომპენსირებას ახდენს, რაც სასამართლოს მიერ უკვე განხორციელებულ იქნა. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს არ წარუდგენია მოთხოვილი თანხის ოდენობის განსაზღვრის კუთხით მისი უტყუარობის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, ამ მიმართებით კი მხარეთა შორის უკვე შეწყვეტილი ხელშეკრულება, გამოყენებული ვერ იქნება.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილების დასაბუთებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების საფუძველს მხარეთა თავისუფალ ნებასთან ერთად შპს ,,ა-ის” მხრიდან შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მიმართ არსებული ვადამოსული დავალიანება წარმოადგენდა, ხსენებული გარიგებით კი უძრავი ქონების გადაცემის გზით განხორციელდა ფულადი ვალდებულების ნაწილობრივ შესრულება, თავის მხრივ, შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მხრიდან უძრავი ქონების საკუთრების უფლებით დარეგისტრირება და შემდგომში მისი შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში ჩადება. სასამართლოს აზრით, ცალსახაა, რომ სადავო გარიგებებს მოჰყვა იურიდიული შედეგი, რის გამოც მათი მოჩვენებით ან თვალთმაქცურ გარიგებებად მიჩნევა საფუძველს მოკლებულია. გარიგების ბათილობის მოტივს ხელშეკრულების საგნის საბაზრო ღირებულებასთან შეუსაბამობა ასევე არ წარმოადგენს, სადაოდ გამხდარი 2010 წლის 30 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ჯამურმა ფასმა შეადგინა 7,759,786,69 აშშ დოლარი. აღნიშნული ფასი დადგენილია 2010 წლის 20 დეკემბერს შპს ,,კ. ჯ-ას” მიერ გაკეთებული ქონების შეფასების ანგარიშიდან, რა დროსაც გათვალისწინებულ იქნა ის გარემოება, რომ ნასყიდობის საგანი, შეძენილი უძრავი ქონება დატვირთული იყო იპოთეკით, რამაც რისკის ფაქტორის გათვალისწინებით, იმოქმედა ქონების შეფასებაზე. 7,759,786,69 აშშ დოლარი არის შეძენილი მშენებარე ქონების რეალური საბაზრო ფასი, ხოლო შპს ,,ა-ის” დაკვეთით 2008 წლის 3 ივლისს შპს ,,აუდიტ გურამის” მიერ გაცემული დასკვნის საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ განმარტა, რომ 2008 წლის 3 ივლისისათვის ქონების ღირებულება შეადგენდა სხვა თანხას, მაგრამ 2008 წლის აგვისტოს ომის, ასევე მსოფლიოში, განსაკუთრებით საქართველოში არსებული და ჯერ კიდევ დაუძლეველი ფინანსური კრიზისის გავლენით დაინტერესება, მსყიდველობითუნარიანობა, უძრავი ქონების რეალური შემძენის არარასებობამ შეამცირა ზემოხსენებული მშენებარე უძრავი ქონების ღირებულება 2010 წლის 20 დეკემბრის აუდიტორულ დასკვნაში აღნიშნულ ოდენობამდე. საქართველოში ქონების საბაზრო ღირებულებამ 2008 წლის ზაფხულში, ომამდე, ყველანაირი სტატისტიკური მონაცემებით მიაღწია პიკს, რაზეც მეტყველებდა თუნდაც თბილისში და ბათუმში უძრავი ქონების კატასტროფულად მაღალი ფასები, მაგრამ 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ მინიმალურ ნიშნულამდე დავარდა უძრავი ქონების ფასი და დღეის მდგომარეობით ისევ ინარჩუნებს იმავე მინიმალურ ზღვარს, რადგან საკმაოდ მცირე დროა გასული.

სასამართლოს განმარტებით, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნისთვის არ არის საკმარისი მითითება იმაზე, რომ ორივე მხარე (გარიგების) პარტნიორები არიან, რადგან ორივე მოპასუხეს გარდა იმისა, რომ ჰყავთ ერთი პარტნიორი, ჰყავთ დირექტორატი და დირექტორთა საბჭო, რომელიც დამოუკიდებლად უძღვება საწარმოს მართვის პროცესს, როგორც საწარმოს ერთადაერთი ხელმძღვანელობის უფლების ორგანო და დამოუკიდებლად იღებს გადაწყვეტილებებს. ის ფაქტი, რომ შპს ,,ა-ს” და შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციას” ჰყავს ერთი და იგივე დამფუძნებელი, ვერ გამოდგება იმის დასამტკიცებლად, რომ მათ შორის დადებული გარიგება თვალთმაქცური ან მოჩვენებითია. შპს ,,ა-ს” გააჩნდა ფულადი დავალიანება შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მიმართ, რაც დადასტურებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოშიც, აღნიშნულზე ასევე გაცემულია გადახდის ბრძანება და სააღსრულებო ფურცელი. აპელანტის მოსაზრება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია რეალური კომერციული ინტერესის გარეშე და შპს ,,ა-ის” ინტერესების საზიანოდ, მხოლოდ იმ განზრახვით, რომ თავიდან იქნას აცილებული კრედიტორ ვ-ას მიმართ არსებული სოლიდური ფულადი ვალდებულების შესრულება, მიჩნეულ იქნა დაუსაბუთებლად. ის ფაქტი, რომ შპს ,,საქართველოს ...მა კორპორაციამ” შპს ,,ა-ს” ასესხა თანხა, თავისთავად არ ნიშნავს, რომ აღნიშნული თანხა აუცილებლად შენობას მოხმარდა და რომ ამ თანხით გაიზრდებოდა ნასყიდობის საგნის ღირებულება. აპელანტის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი ვერც ერთი პირდაპირი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა 2010 წლის 30 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებით ან თვალთმქცურ ბუნებას. სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ გ.ვ-ას სასამართლო გზით სასარჩელო მოთხოვნის ვალის უზრუნველსაყოფად დაყადაღებული ჰქონდა რამდენიმე ათეული შპს ,,ა-ის” ფართი ქ.ბათუმში არსებულ მშენებლობაზე. მოსარჩელის პოზიცია, რომ ვითომდა შპს ,,ა-ის” მიერ 107 ფართის გასხვისებით მოხდა მოსარჩელის მიმართ არსებული სოლიდური ფულადი ვალდებულების შესრულების თავიდან აცილება _ რეალური ვითარების დამახინჯებაა. სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე განმარტა, რომ დავის არსებობის პერიოდში მხარეებს არ ერთმევათ უფლება, გაყიდონ ან სხვა გზით გაასხვისონ დავის საგანი ანდა დათმონ თავიანთი მოთხოვნა. მოცემულ შემთხვევაში კი დავის საგანს არა უძრავი ქონება, არამედ ფულადი ვალდებულება წარმოადგენს. გარიგების ბათილობის დასაბუთებისათვის მნიშნელოვანია შემძენის კეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენა, რა დროსაც შემძენი არ არის ვალდებული, ამტკიცოს თავისი კეთილსინდისიერება. მტკიცების ტვირთი ეკისრება იმ პირს, ვინც შემძენის არაკეთილსინდისიერებას ხდის სადავოდ. მოსარჩელე სარჩელსა თუ ახსნა-განმარტებებში, მართალია, მიუთითებს სადავო უძრავი ნივთის შემძენთა არაკეთილსინდისიერებაზე, თუმცა ამ მიმართებით იგი მხოლოდ ზოგად განმარტებებს იძლევა, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად ფაქტის დამტკიცებულად მიჩნევისათვის საკმარისს არ წარმოადგენს. პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი შეფასება, რომ სადავო გარიგებების ბათილობის საფუძვლად ,,გადახდისუუნარობის საქმის წარმოების შესახებ” საქართველოს კანონის 35-ე მუხლზე მითითება საკმარისი არაა, რადგანაც დასახელებული მუხლი ითვალისწინებს კრედიტორისათვის ზიანის მომტანი ქმედებების ჩამონათვალს, რაც არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს მხარეთა შორის დადებული გარიგების ბათილობის საკითხის შემოწმებისას, იგი დასახელებულ ნორმაში მითითებული ქმედებების განხორციელებისას ადგენს მხოლოდ მოვალის პასუხისმგებლობის საკითხს.

სასამართლომ ასევე შეაფასა გ.ვ-ას სააპელაციო პრეტენზია 2011 წლის 25 იანვრის კრების ოქმის ბათილად ცნობის, ასევე მოპასუხის სახელზე უძრავი ქონების აღრიცხვის შესახებ და განმარტა: დადგენილია, რომ 2011 წლის 25 იანვარს შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციამ” წარმოდგენილი აღმასრულებელი დირექტორ მ. ბ-ის სახით მიიღო გადაწყვეტილება შპს ,,ბ. ს-ის” დაფუძნების თაობაზე. შპს ,,ბ. ს-ის” დაფუძნებისას 2011 წლის 25 იანვრის კრების ოქმით განაწილდა პარტნიორის წილი. შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალის ოდენობა განისაზღვრა 8,145410,96 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით. სასამართლომ მიუთითა ასევე ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-5 პუნქტსა და ამავე მუხლის მე-7 პუნქტზე, რომლის თანახმადც შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” მიერ შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში შეტანილ იქნა ასევე შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ნაწილი, კერძოდ, ქ.ბათუმში ... ქუჩის გაგრძელებაზე მშენებარე კომპლექსში საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართების ნაწილი, სულ 107 ერთეული დამოუკიდებელი საკუთრების უფლების მქონე საგანი, რაც ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის პირველ პუნქტს არ ეწინააღმდეგება. სასამართლოს განმარტებით, შპს ,,ბ. ს-ის” საჯარო რეგისტრაცია განხორციელდა 2011 წლის 26 იანვარს და რეგისტრაციის ფაქტი ადასტურებს იმას, რომ კორპორაციის მხრიდან შესრულებულ იქნა რეგისტრაციისათვის კანონით გათვალისწინებული დანაწესები, შესაბამისად, საწესდებო კაპიტალში უძრავი ქონების შეტანის თაობაზე შპს ,,საქართველოს ... კორპორაციის” ქმედების ბათილად ცნობის მოთხოვნა, სასამართლომ ჩათვალა უსაფუძვლოდ. სასამართლომ მიუთითა, რომ აპელანტი სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში თავადვე საუბრობს, რომ, როგორც 2010 წლის 30 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება, ასევე შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში უძრავი ქონების შეტანა ხელშეკრულების დადების უფლებამოსილებითა და იურიდიული შედეგის დადგომის თვალსაზრისით არ წარმოადგენს არც მოჩვენებით და არც თვალთმაქცურ გარიგებას. სასამართლოს განმარტებით, შპს ,,ბ. ს-ის” საწესდებო კაპიტალში უძრავი ქონების შეტანის მიზანი იყო არა გ. ვ-ას მიმართ ფულადი ვალდებულების შესრულების თავიდან აცილება, არამედ შპს ,,ბ. ს-ის” დაფუძნებითა და მძლავრი საწესდებო კაპიტალის ოდენობის განსაზღვრით ლიკვიდური კომპანიის დაფუძნება, რაც არ შეიძლება ჩაითვალოს არც მოჩვენებითად და არც თვალთმაქცურ გარიგებად. სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლების შესაბამისად, დაუსაბუთებლად ჩათვალა სააპელაციო საჩივარი ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 16 მაისის საოქმო განჩინების გასაჩივრების ნაწილშიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ვ-ამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის სარულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ასევე 403-ე და 625-ე მუხლები და კააკეთა მცდარი დასკვნა, რომლის თანახმადაც ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის საჭირო იყო მხარეთა შორის სარგებელზე შეთანხმების არსებობა, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 403-ე მუხლის დანაწესი, რომლითაც მოვალეს ვადის გადაცილებისათვის ეკისრება პროცენტის გადახდა, ამავე კოდექსის 625-ე მუხლიდან გამომდინარეობს და მოიაზრებს მხარეთა შორის სესხის სარგებლისათვის გათვალისწინებულ პროცენტს და არა გადახდის ვადის გადაცილებისათვის პროცენტს, რომელიც, მოცემულ შემთხვევაში, 2007 წლის 12 თებერვლის სესხის ხელშეკრულებით იყო გათვალისწინებული 14%-ის ოდენობით. სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, ვინაიდან გ.ვ-ას სასარგებლოდ შპს “ა-” დაეკისრა როგორც სესხის ძირითადი თანხის, ისე ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის სარგებლის გადახდა, ამავე მოთხოვნით სასამართლოსათვის განმეორებით მიმართვა დაუშვებელია. აღნიშნული განმარტება ეწინააღმდეგება გასაჩივრებული განჩინების იმ დასკვნას, რომლითაც სასამართლომ საერთოდ გამორიცხა ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისას მოვალისათვის სარგებლის დაკისრების შესაძლებლობა. აღნიშნული დასკვნა ასევე ეწინააღმდეგება საქმეში არსებულ, კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომელიც დადასტურებულია ასევე საკასაციო სასამართლოს განჩინებით და რომლითაც მოწინააღმდეგე მხარეს დაეკისრა ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებიდან 4 თვის სარგებელი. საქართველოს კანონმდებლობა იცავს ასეთი შემთხვევისას კრედიტორის ინტერესებს და დასაშვებად მიიჩნევს კრედიტორმა ვადის გადაცილებისათვის პროცენტი მოითხოვოს როგორც გადაცილების მთელ პერიოდზე, ისე რამოდენიმეჯერ. აღნიშნულით დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნის უსწორობა მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ, ასეთ დროს სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 403-ე მუხლითა და 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

კასატორი უკანონოდ მიიჩნევს სააპელაციო პალატის იმ დასკვნასაც, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება არ არის მოჩვენებითი, რადგანაც მას იურიდიული შედეგი მოჰყვა. სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის სწორი განმარტებიდან, რადგანაც, მოცემულ შემთხვევაში, მიუხედავად გარიგების იურიდიული შედეგისა, მისი რეალური მიზანი სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალდებულების შესრულებისაგან თავის არიდებაა, დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა ნასყიდობის ხელშეკრულების ჯამურ ოდენობასთან დაკავშირებითაც, რადგანაც სასამართლო დაეყრდნო საქმეში არასებულ მტკიცებულებას _ შპს “კ. ჯ-ას” დასკვნას, სათანადო შეფასება არ მისცა იპოთეკით დატვირთული უზრუნველყოფილი თანხის ოდენობას, ასევე არასწორად და არასრულადაა შეფასებული საქმეში წარმოდგენილი შპს “აგ-ის” დასკვნა ნასყიდობის საგნის ღირებულებასთან დაკავშირებით.

სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით არასწორად დაადგინა შემძენის კეთილსინდისიერების საკითხიც, რადგანაც სასამართლოს შინაგანი რწმენა არ ემყარებოდა სააპელაციო საჩივარსა და სარჩელში ქრონოლოგიურად ჩამოყალიბებულ მოვლენათა განვითარებას. სასამართლომ არ შეაფასა მოპასუხეთა ურთიერთდამოკიდებულება, ის გარემოება, რომ ამ მოპასუხე კორპორაციების 100% წილის მფლობელია შპს “ჰ. ი. ჯგუფი”, ასევე არაა შეფასებული ის ფაქტი, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან 26 დღეში შპს “ა-მა” სასამართლოს მიმართა განცხადებით გადახდისუუნარობის საქმის წარმოების დაწყების თაობაზე და მოვალის ყველაზე სოლიდური კრედიტორი არის მოვალისა და სხვა უმრავლეს კრედიტორთა 100%-იანი წილის მფლობელი პარტნიორი შპს “ჰ. ი. ჯგუფი”, შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურისა და გ.ვ-ას გარდა ყველა კრედიტორი მოვალესთან დაკავშირებული პირია. გ.ვ-ას მოთხოვნის უზრუნველსაყოფი ქონების რეალიზაციით მოხდა ყველა კრედიტორის დაკმაყოფილება გ.ვ-ას გარდა.

კასატორმა მიუთითა ასევე სასამართლოს იმ განმარტებაზე, რომლითაც მოსარჩელეს დაეკისრა ქონების გასხვისებისას შემძენის კეთილსინდისიერების მტკიცების ტვირთი და განმარტა, რომ სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ, არასწორად ჩათვალა, რომ გ.ვ-ამ ვერ დაადასტურა აღნიშნული, ამასთან, სასამართლომ არასწორად განმარტა “გადახდისუუნარობის საქმის წარმოების შესახებ” საქართველოს კანონის 35-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ა” ქვეპუნქტი, ვინაიდან გაკოტრების საქმის წარმოებისას ეს ნორმა ადგენს ერთი და იმავე კრედიტორების დაცვის მექანიზმს, ხოლო სასამართლოს განმარტების გაზიარების შემთხვევაში, კანონის ზემოხსენებული არსი აზრს კარგავს.

გ.ვ-ას საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად უთხრა მას უარი ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 11 მაისის დასკვნის საქმისათვის დართვაზე, რადგანაც მას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 202-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სრული უფლება ჰქონდა, წარედგინა აღნიშნული მტკიცებულება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით გ. ვ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. ვ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ვ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ გ. ვ-ას უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ზურაბ ჟივიძის მიერ გადახდილი 6000 ლარის 70% _ 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. ვ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ გ. ვ-ას (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” ზურაბ ჟივიძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 4200 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.