ას-1383-1400-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ გ. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო; ვანის რაიკოოპკავშირი; ვანის რაიონის ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ საკუთრების უფლების დადგენა, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ვანის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით გ. ა-ის სარჩელი მოპასუხეების – საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, ვანის რაიკოოპკავშირის და ვანის რაიონის ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების მიმართ საკუთრების უფლების დადგენის და საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმების შესახებ დააკმაყოფილა, გ. ა-ი ცნობილ იქნა მის მიერ შეძენილი, ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ის სასურსათო მაღაზიის ნახევრის (66.35კვ.მ) მესაკუთრედ და აღნიშნული მაღაზიის 66.35 კვ.მ ფართი საკუთრების უფლებით აღირიცხა გ. ა-ის სახელზე, ამავდროულად, გაუქმდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში მდებარე 66.35კვ.მ მაღაზიის სახელმწიფო საკუთრებად აღრიცხვის ნაწილში (ტომი II, ს.ფ. 44-51).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი II, ს.ფ. 60-70).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ვანის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების მეპაიეთა საერთო კრების 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1 ოქმით დგინდება, რომ აღნიშნული ორგანიზაციების მეპაიეების გადაწყვეტილებით ...ის სასურსათო მაღაზიის ნახევარი შეფასდა 500 ლარად და მიეყიდა გ. ა-ს;

...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების გამგეობის 2004 წლის 12 აგვისტოს სხდომაზე მეპაიეებმა დაადგინეს, რომ გ. ა-ისადმი ...ის სასურსათო მაღაზიის ნახევრის 500 ლარად მიყიდვის საკითხი განხილულიყო ვანის რაიკოოპკავშირის გამგეობის სხდომაზე;

ვანის რაიკოოპკავშირის გამგეობის 2004 წლის 28 ივლისის დადგენილებით დაკმაყოფილდა ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების გამგეობის თხოვნა და ...ის სასურსათო მაღაზია 500 ლარად მიეყიდა გ. ა-ს;

საქმეზე თანდართული შემოსავლების ქვითრებით დგინდება, რომ გ. ა-მა გადაიხადა 500 ლარი ...ის სასურსათო მაღაზიის ნახევრისათვის;

ცეკავშირის XXIII მოწვევის საბჭოს XII კრების 2006 წლის 10 მარტის დადგენილებით, ცეკავშირის სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი არსებული დავალიანების დასაფარად მიღებული იქნა გადაწყვეტილება ცეკავშირის სისტემაში შემავალი ობიექტების სახელმწიფოსადმი გადაცემის შესახებ;

სოფლის სამომხმარებლო კოოპერატივის მეპაიეთა საერთო კრებამ 2006 წლის 5 ივნისს იმსჯელა ცეკავშირის 2006 წლის 10 მარტის XXIII მოწვევის საბჭოს XII კრების დადგენილების შესახებ და გადაწყვიტა, რომ მის ბალანსზე არსებული ობიექტების ნაწილი, მათ შორის, ...ის სასურსათო მაღაზიის პირველი და მეორე ნაწილი გადაცემოდა სახელმწიფოს;

2006 წლის 24 აგვისტოს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ვანის სამსახურს სარეგისტრაციოდ გადაეცა ვანის რაიკოოპკავშირის ბალანსზე არსებული ქონების ნაწილი;

2006 წლის 11 ივნისის ვანის რაიკოოპკავშირის წარმომადგენელთა კრებამ შესწორება შეიტანა ...ის მეპაიეთა საერთო კრების ოქმის დადგენილებაში და სახელმწიფოზე გადასაცემ ობიექტთა ნუსხაში შეიტანა ...ის სასურსათო ჯიხური. ამავე კრებაზე იმსჯელეს გაყიდული ობიექტების გაფორმებისა და მყიდველზე დაკანონების შესახებ;

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებაში, რომლითაც გაუქმდა ქუთაისის მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის 2006 წლის 14 დეკემბრის ¹1/227 გადაწყვეტილება, აღნიშნულია, რომ ვანის სარეგისტრაციო სამსახურის ცნობით სოფელ ...ში სასურსათო მაღაზიის ნახევარი (განაშენიანების ფართი 93.80კვ.მ., მიწის ფართი 120.66კვ.მ) გ. ა-ის საკუთრებად რეგისტრირებული არ იყო იმის გამო, რომ «უძრავ ნივთებზე საკუთრების რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად არსებობდა წინააღმდეგობა სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უფლებასა და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უფლებრივ მდგომარეობას შორის. ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ვანის სარეგისტრაციო სამსახურის მონაცემებით სოფელ ...ში სასურსათო მაღაზიის ჯიხური (მიწის ნაკვეთით 183კვ.მ., შენობა-ნაგებობა 132კვ.მ) საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო სახელმწიფო საკუთრების უფლებით;

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში;

მოპასუხეებმა, ვანის რაიონის ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების დირექტორმა მ. გ-ამ და ვანის რაიკოოპკავშირის თავმჯდომარე გ. ძ-ემ სარჩელი ცნეს და განმარტეს, რომ გ. ა-მა სადავო მაღაზია შეიძინა, თუმცა მასთან ნასყიდობის ხელშეკრულება არ გაფორმებულა.

სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ საქმეში წარდგენილი, კანონიერ ძალაში შესული ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა ქუთაისის მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟის 2006 წლის 14 დეკემბრის ¹1/227 გადაწყვეტილება. ამ გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია, რომ ვანის სარეგისტრაციო სამსახურის ცნობით, სოფელ ...ში სასურსათო მაღაზიის ნახევარი (ფართით 93.80კვ.მ, მიწის ფართი 120.66კვ.მ) გ. ა-ის საკუთრებად რეგისტრირებული არ იყო იმის გამო, რომ «უძრავ ნივთებზე საკუთრების რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად არსებობდა წინააღმდეგობა სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უფლებასა და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უფლებრივ მდგომარეობას შორის.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე წარმოდგენილი მიღება-ჩაბარების აქტით დგინდებოდა, რომ ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოებამ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ვანის სამმართველოს გადასცა სახელმწიფო საკუთრებაში ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების ქონება. სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ვანის სამმართველოს 2006 წლის 24 აგვისტოს ¹161 მიმართვით სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირდა სასურსათო მაღაზია შენობის საერთო ფართით – 132კვ.მ., განაშენიანების ფართით 149კვ.მ და მიწის ნაკვეთი ფართით 183კვ.მ.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მაღაზია, რომელზეც მოსარჩელე გ. ა-ი საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვდა, სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ზეიდნის სასურსათო მაღაზიის შესყიდვა გ. ა-ის მიერ ვანის რაიკოოპერატივისაგან, წარმოადგენდა ბათილ გარიგებათა კატეგორიას. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, ასევე ნებართვის გარეშე დადებული გარიგება, თუ ამ გარიგებისათვის საჭიროა ნებართვა. სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმა იმპერატიული ხასიათისაა და გარიგების მონაწილეებს მისი შეცვლა არ შეუძლიათ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლზე, რომლის თანახმად უცილოდ ბათილი (არარა) გარიგება ბათილია მისი დადებისთანავე და მას ნამდვილად ვერ აქცევს ვერც მხარეთა ნება და ვერც სასამართლოს გადაწყვეტილება. არარა გარიგების დადასტურება მხარეთა მიერ ხელმეორედ გარიგების დადებას ნიშნავს, რასაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. თუკი მხარეები ფიქრობდნენ რომ გარიგება ხარვეზიანი იყო, მათ ეს ხელშეკრულება უნდა დაემოწმებინათ სანოტარო წესით და გაეტარებინათ რეესტრში რეგისტრაციისათვის. მხოლოდ ამ მოქმედების შემდეგ განიხილებოდა მხარეთა მოქმედება ნების გამოვლენის დადასტურებად, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში მხარეებს არ განუხორციელებიათ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მართალია, მხარეები შეთანხმდნენ ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებით პირობებზე, განსაზღვრეს ხელშეკრულების საგანი და ფასი, მაგრამ კანონით დადგენილი წესით არ გააფორმეს უძრავ ნივთებზე ნასყიდობის ხელშეკრულება, ამას არცერთი მხარე არ უარყოფდა. უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, იმ დროს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, ექვემდებარებოდა სანოტარო წესით დამოწმებას და შემძენის რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში.

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეებმა მათი ნება კანონით დადგენილი წესით არ დაარეგისტრირეს, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ასეთი ნების გამოვლენა ვერ წარმოშობდა იურიდიულ შედეგს, მოცემულ შემთხვევაში უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებას. მხარეებს შორის გარიგება დადებული იყო კანონით დადგენილი აუცილებელი ფორმის გარეშე, შესაბამისად აღიარებითი სარჩელით მოთხოვნის დაკმაყოფილება კანონშეუსაბამო იყო.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ვანის სამმართველოს 2006 წლის 24 აგვისტოს ¹161 მიმართვაზე, რომლითაც სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირდა სასურსათო მაღაზია შენობის საერთო ფართით – 132კვ.მ., განაშენიანების ფართით 149კვ.მ და მიწის ნაკვეთი ფართით 183კვ.მ.

საქმის მასალების საფუძველზე და მხარეთა განმარტებების მოსმენის შემდეგ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მაღაზია, რომელზეც მხარე საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვდა, სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა, დარეგისტრირებული იყო სახელმწიფო საკუთრებად. შესაბამისად, გამორიცხული იყო გ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილება სადავო ქონების საკუთრებაში აღიარების შესახებ. ამასთან, რამდენადაც სადავო ქონება არ იყო სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირებული კანონის სრული დაცვით, უსაფუძვლო იყო სარჩელის მოთხოვნა რეესტრის ჩანაწერის გაუქმების შესახებაც (ტომი II, ს.ფ. 185-196).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ა-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილისა და 131-ე მუხლის მოთხოვნები, რაც იმაში გამოიხატება, რომ მოპასუხეებმა ვანის რაიკოოპერატივმა და ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოებამ, რომელთა საკუთრებასაც წარმოადგენდა სადავო ქონება, ცნეს სარჩელი. აღნიშნული, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენს. სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება შეჭრილიყო ინკვიზიციურ პროცესში, რითაც ასევე დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით გათვალისწინებული შეჯიბრებითობის პრინციპი. ყოველივე აღნიშნულით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაწესი, რადგან მოპასუხეთა მხრიდან სარჩელის ცნობის გამო სასამართლოს უნდა დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელის მოთხოვნა. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის მოთხოვნაზე, ამაზე არც დამატებითი გადაწყვეტილება მიუღია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლით დადგენილი წესით;

სასამართლომ არასწორად ჩათვალა სადავო ქონება სახელმწიფო საკუთრებად და ამ საფუძვლით არ დააკმაყოფილა სარჩელი. გადაწყვეტილების 4.9 პუნქტის მე-2 აბზაცის მიხედვით, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მაღაზია რეგისტრირებული იყო სახელმწიფო საკუთრების უფლებით. მართალია, 2006 წლის 24 აგვისტოს სადავო მაღაზია დარეგისტრირდა სახელმწიფოს სახელზე, მაგრამ ამის შემდეგ, 2006 წლის 14 დეკემბრის საარბიტრაჟო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ეს მაღაზია ჩაითვალა მოსარჩელის საკუთრებად და აღირიცხა კიდეც მის სახელზე საჯარო რეესტრში. გ. ა-ის სახელზე რეგისტრაცია მხოლოდ 2010 წლის 22 ნოემბერს გაუქმდა იმ თვალსაზრისით, რომ ამ დღეს მაღაზია აღირიცხა სახელმწიფოს საკუთრებად. სწორედ ამიტომ არის სარჩელი სახელმწიფოს სახელზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო სარჩელის აღნიშნული მოთხოვნა. სასამართლო დაუსაბუთებლად აპელირებს იმაზე, რომ თითქოს მაღაზია სახელმწიფოს საკუთრებაა და ამიტომ 4.35 პუნქტით გამოირიცხა სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობა. სასამართლომ ყოველგვარი მტკიცებულებისა და დასაბუთების გარეშე ჩათვალა მაღაზია სახელმწიფოს საკუთრებად. 4.35 პუნქტის ბოლოში სასამართლომ ერთი წინადადებით მიანიშნა, რომ თითქოს სადაო ქონება კანონის სრული დაცვით არის დარეგისტრირებული სახელმწიფო საკუთრებად, შესაბამისად უსაფუძვლოა სარჩელის მოთხოვნა რეესტრის ჩანაწერის გაუქმების შესახებ. ამით დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმა, რაც იმაში გამოიხატება, რომ სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა არ ემყარება მტკიცებულებათა ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, მას არ გამოუკვლევია და არც გამოუქვეყნებია საქმეში არსებული მასალები. საქმეზე წარდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება, რომ მაღაზია კოოპერატივს სახელმწიფოსათვის გადაეცა. სასამართლო თავად მიუთითებს 4.8 პუნქტში, რომ 2006 წლის 11 ივლისს რაიკოოპკავშირის წარმომადგენელთა კრებამ შეიტანა შესწორება ...ის მეპაიეთა საერთო კრების ოქმის დადგენილებაში. დასახელებული დადგენილების მიხედვით გაუქმდა ...ის სოფლის მომხმარებელთა საერთო კრების დადგენილება მაღაზიის სახელმწიფოსათვის გადაცემის შესახებ. 2006 წლის 24 აგვისტოს, როდესაც მოხდა მაღაზიის სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრაცია, სახელმწიფოსათვის მისი გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილება თვენახევრით ადრე უკვე გაუქმებული იყო. ვანის რაიკოოპერატივის 2006 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება, რომლითაც სახელმწიფოსათვის მაღაზიის გადაცემის გადაწყვეტილება გაუქმდა, არ გასაჩივრებულა. 2010 წლის 22 ნოემბერს მაღაზია კვლავ აღირიცხა სახელმწიფოს სახელზე. რეგისტრაციის საფუძვლად მითითებულია 2006 წლის 24 აგვისტოს ¹161 მიმართვა, რომლის დანართად და სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების მეპაიეთა საერთო კრების 2006 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება, ეს უკანასკნელი კი ვანის რაიკოოპერატივის წარმომადგენელთა საერთო კრებამ გააუქმა 2006 წლის 11 ივლისს, რაც არ გასაჩივრებულა და ძალაშია. ამდენად, სახელმწიფოს სახელზე მაღაზიის რეგისტრაცია 2010 წლის 22 ნოემბერს სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე განხორციელდა, რაც ამ ჩანაწერის ბათილად ცნობის და სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველია;

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.22 პუნქტში სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მოშველიებით გარიგების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ» პუნქტის მოთხოვნა. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რადგან სარჩელის საგანი გ. ა-ის მიერ მაღაზიის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა კი არ არის, არამედ _ ამ მაღაზიის სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრაციის ბათილად ცნობა და მისი საკუთრებად დადგენა;

მართალია, კოოპერატივსა და გ. ა-ს შორის არ დადებულა ნასყიდობის ხელშეკრულება, მაგრამ ორ კერძო სამართლის სუბიექტს შორის გაფორმდა ურთიერთშეჯერებული ნებაყოფლობითი სამართლებრივი აქტი, კერძოდ ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების მეპაიეთა საერთო კრების 2004 წლის 5 აგვისტოს ¹1 ოქმი, ...ის სოფლის მომხმარებელთა საზოგადოების გამგეობის 2004 წლის 12 აგვისტოს სხდომის დადგენილება, ვანის რაიკოოპკავშირის გამგეობის 2004 წლის 28 ივლისის დადგენილება, ცეკავშირის გამგეობის 2005 წლის 24 ივნისის ¹5 ოქმი. შემოსავლის ქვითრებით გ. ა-ს გადახდილი აქვს მაღაზიის ფასი. მართალია, უძრავი ნივთის მესაკუთრეობა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად საჯარო რეესტრიდან დასტურდება, თუმცა საქართველოს უზენაესი სასამართლო ერთგვაროვანი პრაქტიკის მიზნით შემუშავებულ რეკომენდაციებში აღნიშნავს, რომ პირის საკუთრების უფლება უძრავ ქონებაზე შეიძლება არ დასტურდებოდეს საჯარო რეესტრიდან, მაგრამ აღნიშნული უდავოდ იქნეს მიჩნეული პირის საკუთრებად სხვა სამართლებრივი საფუძვლიდან გამომდინარე და გახდეს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. მოცემულ შემთხვევაში რაიკოოპერატივის დადგენილებები – სამართლებრივი აქტები, არის სწორედ გ. ა-ის ა-ის საკუთრების სამართლებრივი საფუძველი და შესაბამისად მაღაზიის სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრაციის ბათილად ცნობის წინაპირობა (ტომი II, ს.ფ. 198-207).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით გ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. ა-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.