ას-1384-1401-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შ. უ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ.ქუთაისის მერია (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ არბიტრაჟის გადაწყვეტილებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება, მესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ.ქუთაისის მერიამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ქუთაისის მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი “თ-ას”, შპს “პ-ასა” და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ არბიტრაჟის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების, აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ.¹27-ში მდებარე 70 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შპს “პ-ას” სახელზე აღრიცხვის თაობაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმებისა და მითითებული ქონების მესაკუთრედ ქუთაისის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის აღრიცხვის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 1996 წლის 9 თებერვალს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქუთაისის სამმართველოსა და მუნიციპალურ საწარმო “პ-ას” შორის გაფორმდა ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ.¹27-ში მდებარე სანაყინე პავილიონის ნასყიდობა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 1996 წლის 29 მარტის დადგენილებით რეგისტრაციაში გატარდა შპს “პ-ა”, რომელსაც გადაეცა მუნიციპალური საწარმო “პ-ას” საკუთრებაში არსებული ზემოხსენებულ მისამართზე მდებარე 8,8 კვ.მ ქონება.

შპს “პ-ამ” განცხადებით მიმართა ქუთაისის მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟ “თ-ას” საზოგადოების საკუთრებად ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ.¹27-ში მდებარე 70 კვ.მ-ის აღრიცხვის შესახებ.

ქუთაისის მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟ “თ-ას” დირექტორმა გ. ფ-მა უკანონოდ მიიღო, განიხილა და დააკმაყოფილა შპს “პ-ას” განცხადება, რითაც დაარღვია “არბიტრაჟის შესახებ” კანონის პირველი და მეორე მუხლები, ასევე “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მოთხოვნები.

მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო და მიიჩნია, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ.ქუთაისის მერიის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც შპს “პ-ას” დირექტორმა და პარტნიორმა ა. კ-მა და შ. უ-ემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით შ. უ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ქ.ქუთაისის მერიის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს ,,პ-ასა” და შ. უ-ეს შორის 2008 წლის 18 სექტემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ¹27-ში მდებარე 61,2 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გასხვისების ნაწილში და ამ ქონებასთან დაკავშირებით საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერი, უძრავი ქონება, 61,2 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მდებარე ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ¹27-ში, აღირიცხა ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქუთაისის მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის 2006 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა განცხადება და შპს ,,პ-ას” საკუთრებაში აღირიცხა ქ.ქუთაისში, ფ-ის ქ¹27 მდებარე შენობასთან ერთად 70 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. არბიტრაჟმა განიხილა საქმე, რომლის განხილვაც მის კომპეტენციაში არ შედიოდა და ის უნდა გადაწყვეტილიყო სასამართლო წესით, თანახმად ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს 1998 წლის 28 ოქტომბრის კანონისა. 2008 წლის 9 ივნისის განაჩენით გ. ფ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს 1998 წლის 28 ოქტომბრის კანონის მოთხოვნათა დარღვევით უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლებათა დადგენისათვის. ამ საქმესთან დაკავშირებით არაერთი მასალა დაიბეჭდა პრესაში და გადაიცა ტელევიზიით და საზოგადოებისათვის საყოველთაოდ ცნობილი გახდა გ. ფ-ის მიერ გადაწყვეტილების კანონის დარღვევით მიღების ფაქტი. მიწის ნაკვეთი, რომლის საკუთრებაში აღიარებისთვისაც არბიტრაჟს შპს ,,პ-ამ” მიმართა, წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწას, კერძოდ, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს ქუთაისის მერიის საკუთრებას და 2008 წლის 18 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით გასხვისდა შ. უ-ის სახელზე, რომელმაც შეძენილ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება აღრიცხა საჯარო რეესტრში. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითების გათვალისწინებით პალატამ იხელმძღვანელა ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ” საქართველოს კანონის 46-ე მუხლის პირველი პუნქტით, 47-ე მუხლით და განმარტა, რომ 61,2 კვ.მ სადავო მიწის ნაკვეთი თვითმმმართველი ერთეულის ტერიტორიაზე არსებულ არასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთთა კატეგორიას განეკუთვნება, რაც, ზემოთ ხსენებული კანონის 47-ე მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის პირველი წინადადების თანახმად, თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებას წარმოადგენდა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე, 489-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ გამყიდველის მიერ მყიდველზე საკუთრების უფლების გადაცემისათვის სავალდებულოა, გამყიდველს გააჩნდეს ეს უფლება, ანუ გამყიდველი უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, გარიგება, რომელშიც ნივთის გამსხვისებელი არ არის მესაკუთრე, ბათილია მისი გასხვისების მომენტიდან. ასეთ გარიგებას იცავს მხოლოდ კეთილსინდისიერი შემძენი მითითებული ნორმის ძალით, მაგრამ იმ შემთხვევაში თუკი შემძენმა გარიგების დადების მომენტისთვის იცის, რომ გამყიდველი არ არის მესაკუთრე იგი არ თავისუფლდება პასუხისმგებლობისაგან და რისკისაგან. სასამართლომ მიუთითა საქმეში დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებებზე, რომლითაც დასტურდება, რომ გამსხვისებელი _ შპს “პ-ა” არ იყო ნასყიდობის საგნის ნამდვილი მესაკუთრე და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო არარსებული უფლება, შესაბამისად, ჩათვალა, რომ ნასყიდობა, როდესაც გამყიდველი არ არის მესაკუთრე, ექვემდებარება ბათილობას, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა შემძენი კეთილსინდისიერია ამ ფაქტის მიმართ, ანუ მან გარიგების დადების მომენტში არ იცის გამყიდველის არაკეთილსინდისიერებისა და ნივთის უფლებრივი ნაკლის შესახებ, ანუ იმის შესახებ, რომ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული გამსხვისებელი არ არის მესაკუთრე. აღნიშნული პოზიცია პალატამ დაამყარა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე, 185-ე მუხლებს, ამასთან, აღნიშნა, რომ შემძენის კეთილსინდისიერების დადგენისათვის საკმარისი არ იყო მხოლოდ საჯარო რეესტრის მონაცემების გათვალისწინება. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში არსებითია მესაკუთრის ვინაობისადმი შემძენის სუბიექტური დამოკიდებულება (იცოდა თუ არ იცოდა), შესაბამისად, შემძენის ინტერესების მარეგულირებელი ნორმების გამოყენებისას უტყუარად უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა არ იცოდა ქონების სხვა მესაკუთრის თაობაზე.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე, 61-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 187-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ შპს ,,პ-ას” სახელზე 61,2 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში აღრიცხვის საფუძველი სადავო არბიტრაჟის გადაწყვეტილებაა, რომელიც (არბიტრაჟის საქმე) ნაწარმოებია არბიტრ გ. ფ-ის მიერ კანონის დარღვევით და ანალოგიური კატეგორიის საქმეთა განხილვის გამო, მის მიმართ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეზე დამდგარია განაჩენიც. სასამართლოს განმარტებით, საჯარო რეესტრის მონაცემებით შპს “პ-ას” საკუთრებაში 70 კვ.მ ფართის უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძვლად მითითებულია არბიტრაჟის გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს ,,პ-ას” საკუთრების უფლება აღიარებულ იქნა არა 70 კვ.მ-ზე, არამედ 61,2 კვ.მ-ზე. გათვალისწინებით იმისა, რომ უძრავ ქონებაზე არბიტრაჟის გადაწყვეტილებით საკუთრების უფლების აღიარება კანონსაწინააღმდეგოს წარმოადგენდა, თუკი მყიდველი, შ. უ-ე გამოიჩენდა გონივრულ წინდახედულობას და შეამოწმებდა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული უფლების ნამდვილობას, მისთვის ცნობილი გახდებოდა არასწორი ჩანაწერის თაობაზე. ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ შ. უ-ე არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას კეთილსინდისიერ შემძენად. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არბიტრი გ.ფ-ი წლების განმავლობაში იყო მოსამართლე, ქ.ქუთაისის მაცხოვრებელთათვის ცნობად სახეს წარმოადგენდა და უძრავ ქონებებზე კანონსაწინააღმდეგოდ უფლებათა დადგენის გამო, მისი დანაშაულებრივი ქმედების პრესითა თუ ტელევიზიით გავრცელების გამო, შ.უ-ეს უნდა სცოდნოდა, რომ რეესტრში რეგისტრირებული უფლება არ იყო ნამდვილი, ხოლო მიწის ნაკვეთი _ სადავო, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქუთაისის მერიის სარჩელი საფუძვლიანია 61,2 კვ.მ ფართზე მესაკუთრედ აღიარების ნაწილში იმ ფაქტობრივი გარემოებიდან გამომდინარე, რომ შპს ,,პ-ას” მიმართ უკანონოდ იქნა აღიარებული სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ფართი, შესაბამისად, ის არ იყო ამ სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, ისე მოახდინა მისი გასხვისება შ. უ-ის სახელზე, რომელსაც უნდა გამოეჩინა წინდახედულობა რეესტრის ჩანაწერის მიმართ და უნდა შეეტანა ეჭვი რეესტრის მონაცემების სისწორეში, რაც არ გაუკეთებია და რაც მისი არაკეთილსინდისიერ მყიდველად ცნობის საფუძველია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ შ. უ-ის მოთხოვნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმების თაობაზე საფუძვლიანია, ხოლო მოთხოვნა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე _ უსაფუძვლო.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შ. უ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით 61.2 კვ.მ მიწის ნაწილის ქ.ქუთაისის მერიის საკუთრებად აღრიცხვის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე გადაწყვეტილება მიიღო არასწორად, რადგანაც საქმის პირველი ინსტანციის წესით განხილვისას საქალაქო სასამართლომ სარჩელი დააკმაყოფილდა მთლიანად _ 70 კვ.მ მიწის მერიის საკუთრებად აღდგენის ნაწილში, რომელიც სააპელაციო წესით შ.უ-ემ გაასაჩივრა მხოლოდ 70 კვ.მ მიწის ქ.ქუთაისის მერიის საკუთრებად აღრიცხვის ნაწილში, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებითა და ამავე წლის 11 აგვისტოს განჩინებით ქ.ქუთაისის მერიას სადავო მიწიდან მიეკუთვნა მხოლოდ 61.2 კვ.მ, 8 კვ.მ მიწის მოსარჩელისათვის მიკუთვნებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში, რადგანაც მოსარჩელეს აღნიშნული ზემდგომი წესით არ გაუსაჩივრებია. ამდენად, სააპელაციო პალატის მოსაზრება შ.უ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ნაწილში დაუსაბუთებელია, შესაბამისად, სასამართლოს საქმეზე განჩინება უნდა გამოეტანა. საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებისას უზენაესმა სასამართლომ სამართლებრივ შეფასებად მიუთითა იმ საკითხის გამოკვლევის თაობაზე, რომ არბიტრის სისხლის სამართლის წესით პასუხისგებაში მიცემა საყოველთაო ფაქტს არ წარმოადგენდა და მისი გაზიარება დაუშვებელი იყო, ამასთან, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა შ.უ-ის, როგორც კეთილსინდისიერი მესაკუთრის უფლებები.

სააპელაციო სასამართლომ კვლავ არასწორად დაადგინა, რომ არბიტრაჟ ფ-ის მიერ, მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების უკანონოდ გამოცხადებასთან, ასევე, მის მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანასთან დაკავშირებით არაერთი მასალა დაიბეჭდა და გადაიცა ტელევიზიით, რითაც აღნიშნული ფაქტი ცნობილი გახდა საზოგადოებისათვის, აღნიშნულით სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის მოთხოვნა.

საკასაციო პალატის მითითების საწინააღმდეგოდ, საპელაციო სასამართლომ აღინიშნა, რომ არბიტრი ფ-ი, რომელიც წლების განმავლობაში მოსამართლე იყო, ქუთაისის მაცხოვრებელთათვის ცნობად სახეს წარმოადგენდა და უძრავ ქონებაზე კანონსაწინააღმდეგო უფლებათა დადგენის გამო, უ-ეს უნდა სცოდნოდა, რომ მიწის ნაკვეთი სადავო იყო და რეესტრში რეგისტრირებული უფლება არ იყო ნამდვილი. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული ფაქტი არ შეიძლება ჩაითვალოს საკმარისად ზემოაღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად. სააპელაციო სასამართლომ შ. უ-ის არაკეთილსინდისიერ შემძენად აღიარებას საფუძვლად არასწორად დაუდო მისი წინდაუხედაობა, კერძოდ, რომ მას უნდა შეემოწმებინა რეესტრში რეგისტრირებული უფლების ნამდვილობა, რომლის შედეგადაც ცნობილი გახდებოდა, რომ ჩანაწერი არ იყო სწორი.

სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის დარღვევით, ისე, რომ ქ.ქუთაისის მერიას არანაირი მტკიცებულება წარუდგენია, დადგენილად მიიჩნია, რომ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით გადაცემული ინფორმაცია შეეხებოდა შ.უ-ესა და შპს “პ-ას” შორის დადებულ ხელშეკრულებას. სააპელაციო სასამართლომ მტკიცებულებების მიუთითებლად არასწორად დაადგინა, რომ შ.უ-ემ იცოდა შეძენილი ქონების უფლებრივი ნაკლის შესახებ. პალატამ დაუსაბუთებელი დასკვნები დააფუძნა სიტყვებს _ “უნდა სცოდნოდა”, რადგანაც აღნიშნული გათვალისწინებულია სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლით მოძრავი ნივთის შეძენასთან მიმართებით და სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებისა და მითითების საწინააღმდეგოდ აღნიშნული გააიგივა ამავე კოდექსის 185-ე მუხლის დებულებასთან. არბიტრაჟის მიმართ სისხლის სამართლებრივი დევნის დაწყება და გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანა შპს “პ-ასთან” დაკავშირებით არ მომხდარა, 2008 წლის 9 ივნისის განაჩენში მიმოხილულია არბიტრაჟის მიერ კანონის მოთხოვნათა დარღვევით განხილული ზუსტად 20 საქმე, თუმცა მათ შორის შპს “პ-ას” საქმე საერთოდ არ ფიგურირებს, რაც იმის ვარაუდს ამყარებს, რომ მოცემულ საქმეზე არბიტრაჟს კანონის მოთხოვნა არ დაურღვევია. განაჩენის მე-20 გვერდზე აღნიშნულია, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე ნივთმტკიცებად მოპოვებული ყოფილა, როგორც 1999-2005, ასევე 2006-2007 წლებში განხილული საარბიტრაჟო საქმეები, რომელთა რაოდენობა 20-ზე მეტია, შპს “პ-ას” საქმეზე არბიტრაჟის გადაწყვეტილება კი 2006 წლის 27 დეკემბერს იქნა მიღებული. შ.უ-ეს მართლაც რომ გაეგო და გაცნობოდა არბიტრაჟის გამამტყუნებელ განაჩენს, ეს იმის დამამტკიცებელი უფრო იქნებოდა, რომ მას რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ ჰქონდა.

გადაწყვეტილების უსწორობაისა და შ.უ-ის კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის წინაპირობას წარმოდგენს ის გარემოებებიც, რომ რეესტრის ჩანაწერში, სადავო მიწის ნაკვეთის შპს “პ-ას” საკუთრების უფლების საფუძვლად მითითებული იყო არბიტრაჟის გადაწყვეტილება, სადაც არბიტრის გვარი არ ფიქსირდება. რეესტრის ჩანაწერში არანაირი მინიშნება არ არის, რომ არბიტრაჟმა სახელმწიფოს კუთვნილი მიწის ნაკვეთზე უფლების საკითხი განიხილა, შესაბამისად, თუნდაც არბიტრაჟს საქმე განეხილა კანონის დარღვევით, ეს შ. უ-ისთვის არ იქნებოდა ცნობილი, ამასთან, იმ დროისათვის მოქმედი “კერძო არბიტრაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, არბიტრაჟს არ ეკრძალებოდა, განეხილა კერძო ხასაითის ქონებრივი დავა, მათ შორის, არც მიწის ნაკვეთის საკუთრებაზე არსებული დავები. “საჯარო რეესტრის შესახებ” კანონისა და ინსტრუქციის მიხედვით კი საარბიტრაჟო აქტს, უძრავ ქონებაზე საკუთრების აღრიცხვისათვის ისეთივე სავალდებულო ძალა გააჩნდა, როგორც სასამართლო გადაწყვეტილებას. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ ანალოგიური შინაარსის სხვა დავაზე საწინააღმდეგო გადაწყვეტილება გამოიტანა და მიუხედავად არბიტრაჟის გადაწყვეტილებით მიწის უკანონოდ მიკუთვნებისა, სასამართლომ შემძენი კეთილსინდისიერად ჩათვალა და უარი უთხრა მერიას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით შ. უ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შ. უ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შ. უ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შ. უ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ გადახდილი 574 ლარის 70% _ 401.8 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შ. უ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შ. უ-ეს (პირადი...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების 200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ 220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ 300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” გ. გ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 401.8 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.