ას-1396-1412-2011 26 ოქტომბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ს. ა-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები – რ. მ-ი, თ. ს-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ს. ა-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. მ-ისა და თ. ს-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელე ს. ა-ე 2003 წლიდან ცხოვრობს ქალაქ თბილისში, ... პირველი მ/რ-ში ¹15 კორპუსში მდებარე ბინა ¹51-ში. მოსარჩელის საცხოვრებელი ბინა მოპასუხის მხრიდან ჩამოსულმა წყალმა არაერთგზის დააზიანა. მოსარჩელე განმარტავს, რომ დღემდე ბინა ეკუთვნოდა რ. მ-ს, პასუხისმგებლობისაგან თავიდან ასაცილებლად მან ბინა გადაუფორმა თავის ახლობელ თ. ს-ს, ხოლო ს. ა-ის ბინა კი დღესაც ზიანდება. მოსარჩელე განმარტავს, რომ ბინის დაზიანებების აღმოსაფხვრელად მან ჩაატარა სარემონტო სამუშაოები. ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე მითითებით, მოსარჩელე მოითხოვს, მოპასუხეებს მიყენებული ზიანის – 4698,5 ლარის ანაზღაურება დეკისროთ, ასევე საცხოვრებელი სახლის ამჟამინდელ მესაკუთრეს დაევალოს დაზიანებული წყლის მილების გამოცვლა.

მოპასუხე თ. ს-მა სასამართლოს მიმართა შესაგებლით, რომელშიც განმარტა, რომ ის საცხოვრებელი ბინა, საიდანაც წყალი ჩამოვიდა, რ. მ-ისგან შეიძინა 2009 წელს. ამჟამად წყალგაყვანილობის სისტემა შეკეთებულია, რის გამოც ს. ა-ის სარჩელთან დაკავშირებით არ არის სათანადო მხარე.

ს. ა-ის სარჩელთან დაკავშირებით შესაგებელი წარმოადგინა მოპასუხე რ. მ-მაც. მოპასუხემ განმარტა, რომ სასარჩელო განცხადებას თანდართულ საექსპერტო დასკვნაში სხვა ხარჯებთან ერთად გაანგარიშებულია დამატებითი ღირებულების გადასახადის თანხაც მაშინ, როდესაც სარემონტო სამუშაოები აღნიშნული სახის გადასახადით არ იბეგრება. რ. მ-მა ასევე მიუთითა, რომ ექსპერტს სარემონტო სამუშაოების ღირებულება განსაზღვრული აქვს მაღალი ფასებით, რაც არ ნიშნავს იმას, რომ ს. ა-ემ ეს თანხა რეალურად გადაიხადა. მოპასუხემ ასევე მიუთითა სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით ს. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. მ-მა და თ. ს-მა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით აპელანტების სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით: პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... 1 მ/რ-ში, მე-15 კორპუსში მდებარე ბინა ¹51 საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ს. ა-ის სახელზე. ასევე დგინდება, რომ იმავე მისამართზე მდებარე ბინა ¹54, 2009 წლის 29 სექტემბრის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, რეგისტრირებულია თ. ს-ის საკუთრების უფლებით, რომელიც აღნიშნულ პერიოდამდე ეკუთვნოდა რ. მ-ს. დადასტურებულია, რომ თ. ს-ის ბინა მდებარეობს ს. ა-ის ბინის ზევით. საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს სავაჭრო-სამრეწველო პალატასთან არსებული შპს „ს-ის“ 2010 წლის 25 იანვრის ¹26 ექსპერტიზის აქტის თანახმად, ბინის დათვალიერებისას სააბაზანოში შეკიდულ ჭერზე აღინიშნა წყლის წვეთები, დასველებულია კედელიც. წყლის ჩამოსვლის კვალი შეიმჩნევა საძინებელი ოთახის რამოდენიმე ადგილზე, ტიხრის ზედა ნაწილზე და შემოსასვლელის ჭერზე. იმ მოტივით, რომ ექსპერტის დასკვნა იყო არასრული, არ მოიცავდა განსახილველი დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებს, სააპელაციო სასამართლომ, აპელანტების წარმომადგენლის შუამდგომლობის საფუძველზე, მიზანშეწონილად მიიჩნია, მოცემულ საქმეზე დაენიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს 2011 წლის 7 მარტის ¹...დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ... 1 მ/რ-ში, მე-15 კორპუსში მდებარე ს. ა-ის კუთვნილ ¹51 ბინის მისაღებ ოთახსა და საპირფარეშოში კედლებზე შეიმჩნევა წყლის ჩამოსვლის კვალი, რის გამოც დაზიანებულია ჭერი და კედელი, დაზიანებების აღმოსაფხვრელად საჭირო სარემონტო სამუშაოების სახარჯთაღრცხვო ღირებულება შეადგენს 962.80 ლარს; ს. ა-ის კუთვნილ ბინაში თ. ს-ის კუთვნილ ბინიდან წყლის ჩასვლის დრო (2003 წლიდან 2009 წლის სექტემბრამდე და შემდგომ). შესაბამისად, ზიანის ოდენობის განსაზღვრა საინჟინრო ექსპერტიზით შეუძლებელია, ასევე შეუძლებელია საინჟინრო ექსპერტიზით დადგინდეს, ბინა ¹54-დან წყლის ჩასვლის შედეგად მიყენებული დაზიანებების აღმოსაფხვრელად არის თუ არა ს. ა-ის კუთვნილ ¹51 ბინაში ჩატარებული სარემონტო სამუშაოები, რა პერიოდშია შესრულებული, რა სახისაა აღნიშნული სარემონტო სამუშაოები და რას შეადგენს მათი ღირებულება; თ. ს-ის ბინაში ამჟამად გამოცვლილია წყალ-გაყვანილობის მილები, ხოლო მისი გამოცვლის პეროდის დადგენა საინჟინრო ექსპერტიზით ასევე შეუძლებელია; დღეის მდგომარეობით, თ. ს-ის ბინაში საკანალიზაციო სისტემა გაუმართავია, კერძოდ: სიძველის გამო ისინი დაზიანებულია და შეინიშნება წყლის გაჟონვის კვალი, რის გამოც წყალი გროვდება და ჩაიჟონება ქვედა სართულზე მდებარე ს. ა-ის ბინაში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსთვის სავალდებულო არ არის და იგი ფასდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით. აღნიშნული ნორმით დადგენილი მტკიცებულებათა შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლომ მიიჩნია, რომ უპირატესობა უნდა მიანიჭოს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს 2011 წლის 7 მარტის ¹...დასკვნას, ვინაიდან იგი საქართველოს სავაჭრო-სამრეწველო პალატასთან არსებული შპს „ს-ის“ 2010 წლის 25 იანვრის ¹26 ექსპერტიზის აქტთან შედარებით ზუსტად განმარტავს მოცემული საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ არსებითი მნიშვნელობის საკითხებს. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მას შემდეგ, რაც თ. ს-მა რ. მ-ისგან შეიძინა ბინა, კერძოდ, 2009 წლის 29 სექტემბრიდან, მოწინააღმდეგე მხარის – ს. ა-ის ბინაში წყალი აღარ ჩაედინება, ვინაიდან გამოიცვალა წყალ-გაყვანილობის სისტემა. როგორც ექსპერტიზის ¹...დასკვნიდან ირკვევა, ს. ა-ის საცხოვრებელი ბინა კვლავაც ზიანდება თ. ს-ის კუვნილი ბინიდან წყლის ჩადინების გამო, რაც შეეხება წყალ-გაყვანილობის სისტემის გამოცვლას, როგორც ირკვევა, დღეის მდგომარეობით მართლაც გამოცვლილია წყალ-გაყვანილობის მილები, მაგრამ არა – საკანალიზაციო სისტემა. ექსპერტის შეფასებით, საკანალიზაციო მილები, როგორც მთავარი დგარი, ასევე – შიდა განშტოება, შეცვლილი არ არის, სიძველის გამო ისინი დაზიანებულია და მათზე შეინიშნება წყლის გაჟონვის კვალი, საიდანაც წყალი ჩაედინება ქვედასართულზე. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ს. ა-ის კუთვნილ ბინაში მოპასუხე თ. ს-ის კუთვნილი ბინიდან, საკანალიზაციო სისტემის გაუმართაობის გამო, დემდე ჩაიჟონება წყალი. ამასთან, დადგენილია, რომ საინჟინრო ექსპერტიზით შეუძლებელია, განისაზღვროს ს. ა-ის კუთვნილ ბინაში თ. ს-ის კუთვნილი ბინიდან წყლის ჩასვლის პერიოდები, კერძოდ: 2003 წლიდან 2009 წლის 29 სექტემბრამდე – თ. ს-ის მიერ რ. მ-ისგან ბინის შეძენამდე და შემდგომ 2009 წლის სექტემბრიდან დღემდე და ამ პერიოდების შესაბამისად – ზიანის ოდენობა.

პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ, განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ე.ი მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებულ გარემოებათა საპირისპირო მტკიცებულება, აპელანტებს სასამართლოში არ წარმოუდგენიათ. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის ¹...დასკვნის გათვალისწინებით კი, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა აპელანტთა მითითება მასზე, რომ განსახილველი სარჩელი აღძრულია არასათანადო მოპასუხე თ. ს-ის მიმართ.

პალატამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად შემდეგნაირად შეაფასა: - „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ამავე კანონის ამოქმედებით დაფუძნებულად ითვლება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ისეთ მრავალბინიან სახლში, რომელიც განთავსებულია ერთ მიწის ნაკვეთზე და რომელშიც მდებარეობს ორზე მეტი ინდიდვიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინა. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, გამომდინარე იქიდან, რომ მხარეები წარმოადგენენ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში მდებარე საცხოვრებელი ბინების მესაკუთრეებს, შესაბამისად, მათზე ვრცელდება ამ კანონით დადგენილი უფლება-მოვალეობანი. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის 1-ლი პუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს უფლება აქვს, საკუთარი შეხედულებისამებრ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სხვა წევრებთან შეუთანხმებლად, ფლობდეს და სარგებლობდეს და განკარგავდეს თავის ბინას, გამორიცხოს მასზე სხვა პირთა ყოველგვარი ზემოქმედება, თუ ამით იგი არ არღვევს კანონს ან მესამე პირთა უფლებებს. ამავე კანონის 21-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრი ვალდებულია, ისეთ მდგომარეობაში შეინარჩუნოს და იმგვარად გამოიყენოს ინდივიდუალური საკუთრება, რომ ამით სხვა მესაკუთრეს არ მიადგეს ზიანი. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა, როგორც მრავალბინიანი სახლის ბინის მესაკუთრეებმა, სათანადოდ ვერ უზრუნველყვეს მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინის ისეთ მდგომარეობაში შენარჩუნება, რომ არ დარღვეულიყო მეზობლად მცხოვრები ს. ა-ის კანონიერი ინტერესები, რაც, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, წარმოადგენს ზემოაღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული ბინის სათანადო მდგომარეობაში შენარჩუნების ვალდებულების დარღვევას და, შესაბამისად, ბრალეულ ქმედებას. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგოდ, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. კანონის აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, ზიანი ანაზღაურდება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების შემდეგი პირობები: უნდა არსებობდეს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით გამოწვეული ზიანი, ზიანის დადგომაში ზიანის მიმყენებლის ბრალი (განზრახვა ან გაუფრთხილებლობა) და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირი. მოცემულ შემთხვევაში, რამდენადაც დგინდება, რომ მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანი გამოწვეულია მოპასუხეთა ბინიდან ჩადინებული წყლის ზემოქმედების შედეგად, სააპელაციო სასამართლო ასკვნის, რომ არსებობს მიზეზობრივი კაშვირი ზიანსა და მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ქმედებას შორის. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელისამდი მიყენებული ზიანი გამოწვეულია ორივე მოპასუხის მართლსაწინაამდეგო ბრალეული ქმედებით, 2003 წლიდან 2009 წლის 29 სექტემბრამდე რ. მ-ის, ხოლო 2009 წლის 29 სექტემბრიდან დღემდე – თ. ს-ის მიერ, პალატა მიიჩნევს, რომ არსებობს ორივე მოპასუხის პასუხისმგებლობის ყველა პირობა. რაც შეეხება მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის განსაზღვრას, ვინაიდან დადასტურებულია, რომ ს. ა-ის საცხოვრებელი ბინა ზიანდება 2003 წლიდან დღემდე და ამასთან, შეუძლებელია ს. ა-ის კუთვნილ ბინაში თ. ს-ის კუთვნილი ბინიდან წყლის ჩადინების პერიოდების გამიჯვნის გათალისწინებით ზიანის ოდენობის განსაზღვრა, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ექსპერტის (ექსპერტიზის ¹... დასკვნა) შეფასებით დაზიანებების აღმოსაფხვრელად საჭირო სარემონტო სამუშაოების ღირებულება – 962.80 ლარი უნდა დაეკისროს ორივე მოპასუხეს სოლიდარულად. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი 1-ლი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდარიყო ანაზღაურების მავალდებულებები გარემოება. აღნიშნული ნორმის, ასევე კანონის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ 21-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოპასუხე თ. ს-ი ვალდებულია, აღკვეთოს მოსარჩელისთვის ზიანის მიყენება და გამართულ მდგომარეობაში მოიყვანოს წყალგაყვანილობის სისტემა, კერძოდ, საკანალიზაციო მილები, როგორც მთვარი დგარი, ასევე – შიდა განშტოება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ა-ემ შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ შეფასებისა და მსჯელობის გარეშე დატოვა მოსარჩელის ახსნა-განმარტებები, რომელიც ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ჩამოსული წყლის შედეგად ა-ემ რამდენიმეჯერ ჩაატარა აღდგენით-სარემონტო სამუშაოები; მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილია 2006-2008 წლის პოლიციის მიერ შედგენილი ოქმები, სადაც ცალსახად დადასტურებულია წლების მანძილზე წყლის ჩასვლა და ამის გამო მხარეთა კონფლიქტი; სასამართლომ არ გაიზიარა 2010 წლის 25 იანვრის ¹26 ექსპერტიზის დასკვნა, დაეყრდნო მხოლოდ 2011 წლის 7 მარტის ექსპერტიზის დასკვნას და მიუთითა, რომ აღნიშნული დასკვნა ზუსტად განმარტავს საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ არსებითი მნიშვნელობის საკითხებს. სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა არასწორია ვინაიდან 2010 წლის 25 იანვარს შედგენილ დასკვნაში ექსპერტი დეტალურად უთითებს და ზუსტად განმარტავს: - „დათვალიერების მომენტში ბინაში ჩატარებულია სარემონტო სამუშაოები: შემოსასვლელში, მისაღებში, ლოჯიასა და სააბაზანოში დაგებულია მეტლახი, გალესილია სააბაზანო, გამოცვლილია ხის კარი სააბაზანოში, მისაღები ოთახი გაჯით არის გალესილი, დაზიანებული ჭერის აღსადგენად იმის გათვალისწინებით, რომ გალესილი ჭერი კვლავ დაზიანდებოდა ჩამოსული წყლით, მოწყობილია შეკიდული ჭერი შემოსასვლელში, მისაღებში, სააბაზანოსა და ლოჯიაში. შესრულებული სამუშაოების ღირებულებამ დარიცხვების გარეშე შეადგინა 1244,3 ლარი“. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხეებს დააკისრა მხოლოდ შესასრულებელი სამუშაოების ღირებულება 962 ლარი, რაც 2011 წლის ექსპერტიზამ განსაზღვრა და სრულიად უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა 2010 წლის 25 იანვრის ექსპერტიზის დასკვნა ა-ის მიერ შესრულებული სამუშაოების ნაწილში, კერძოდ, 2010 წლის 25 იანვრისათვის ა-ეს, წყლის ჩამოსვლის გამო, შესრულებული ჰქონდა სამუშაოები, რომელთა ღირებულება 1244 ლარს შეადგენდა. სასამართლომ მოპასუხეთა სასარგებლოდ, მართალია, გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი და მიუთითა, რომ ექსპერტიზის დასკვნა სასამართლოსთვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით, მაგრამ იმავე 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი მოსარჩელის მიმართ არ გამოუყენებია, კერძოდ, კასატორის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები: მოსარჩელის ახსნა-განმარტება, პოლიციის მიერ შედგენილი ოქმები და თვით 2010 წლის 25 იანვრის ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც პასუხს სცემდა კითხვას რა ღირებულების სამუშაოები შეასრულა წყლის ჩამოსვლის შემდეგ მოსარჩელემ. სასამართლო გადაწყვეტილებაში არაფერია ნათქვამი იმ სამუშაოებზე და მის ღირებულებაზე, რომელიც, მოსარჩელის მიერ წყლის ჩამოსვლის გამო, წინა წლებში განხორციელდა და რაც 2010 წლის ექსპერტიზის აქტშია მითითებული. აღსანიშნავია ისიც, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარეს ექსპერტიზის გასაბათილებლად რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია, მაგრამ შემდგომ ახალი ექსპერტიზა აპელაციას წარუდგინა, რომელიც, მართალია, სასამართლომ არ მიიღო, მაგრამ მოპასუხეთა თხოვნით ახალი ექსპერტიზა მაინც დანიშნა, რაც არ იყო საჭირო, ვინაიდან მოპასუხეებს ნაწილობრივ უკვე შეცვლილი ჰქონდათ წყალგაყვანილობა და ახალი ექსპერტიზა ძველი პერიოდის ბინის დაზიანების ღირებულებას (მაშინ, როცა ა-ის მიერ თავისი ხარჯებით ნაწილი სამუშაოები შესრულებული იყო), ბუნებრივია, ვეღარ განსაზღვრავდა. სწორედ ეს იყო მიზეზი იმისა, რომ მოპასუხეთა ქმედებებით საქმის განხილვა სასამართლოში ჭიანურდებოდა, მოპასუხეები არ იხდიდნენ სასამართლოს მიერ დანიშნული ექსპერტიზის ხარჯებს და შეგნებულად აჭიანურებდნენ საქმის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს. ა-ეს უნდა დაუბრუნდეს ი. ჯ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 % _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ს. ა-ეს დაუბრუნდეს ი. ჯ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 % _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.