ას-1409-1424-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ს. ყ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ა. შ-ი, ზ. ზ-ი, შპს «ს-ი»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 1 ივნისის გადაწყვეტილებით ს. ყ-ის სარჩელი მოპასუხეების: გ. შ-ის, ზ. ზ-ისა და შპს «ს-ის» მიმართ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების, აგრეთვე, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

გ. შ-ს და ზ. ზ-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის საცხოვრებელ ბინაში წყლის ჩასვლით მიყენებული ზიანის _ 250 ლარის ანაზღაურება;

ს. ყ-ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში;

სარჩელი ასევე არ დაკმაყოფილდა იმ ნაწილში, რომლითაც ს. ყ-ი ითხოვდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში მდებარე ბინა ¹4-ის შპს «ს-ის» უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვას (ტომი I, ს.ფ. 321-323).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ყ-მა (ტომი I, ს.ფ. 350-358).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინებით ს. ყ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 1 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა ამ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც შემდეგში მდგომარეობს:

საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ.თბილისში, ... ქუჩაA¹26-ში მდებარე ბინა ¹4 რეგისტრირებულია ა. შ-ის საკუთრებად;

ა. შ-ი გარდაიცვალა 2009 წლის 14 ნოემბერს;

ქ.თბილისში, ... ქუჩაA¹26-ში, მეორე სართულზე მდებარე ბინა ¹3 რეგისტრირებულია ს. ყ-ის საკუთრებად;

გ. შ-ი არის ა. შ-ის შვილი, რომელსაც ა. შ-ის რწმუნებით შპს ,,ს-თან» დადებული აქვს ქირავნობის ხელშეკრულება ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში მდებარე ბინა ¹4-ის შპს ,,ს-ისათვის” დროებით სარგებლობაში გადაცემის შესახებ;

სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, შპს ,,ს-ი» რეგისტრირებულია სამეწარმეო რეესტრში 2005 წლის 30 სექტემბერს, საიდენტიფიკაციო კოდით ..., საზოგადოების სრული წარმომადგენლობის უფლებამოსილება აქვს დირექტორს _ ზ. ზ-ს;

მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ ქ.თბილისში, ... ქუჩაA¹26-ში მდებარე ბინა ¹4-ში გათბობის მილის დაზიანების გამო დასველდა მოსარჩელის ჭერი და კედელი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები. კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში არსებული მასალებით არ დადასტურდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში მდებარე ბინა ¹4-ის აივნიდან ¹3 ბინაში წყლის ჩასვლის ფაქტი. რაც შეეხებოდა აპელანტის მიერ მითითებულ მტკიცებულებებს, ფოტოსურათებსა და საპატრულო პოლიციის მიერ შედგენილ ოქმებს, სააპელაციო სასამართლომ ისინი არ გაიზიარა, ვინაიდან, აღნიშნული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი უშუალოდ მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით. საქმეში წარდგენილი საპატრულო პოლიციის ოქმებით ირკვეოდა ს. ყ-ის ბინაში წყლის ჩასვლის ფაქტი, მაგრამ იმ გარემოების დადასტურება, რომ აღნიშნული გამოწვეულ იქნა უშუალოდ მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, აპელანტის მიერ მითითებული მტკიცებულებებით შეუძლებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლით გათვალისწინებულ შესაძლებლობაზე, რომლის თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ, სასამართლოსაგან დამოუკიდებლად უზრუნველყონ ექსპერტიზის ჩატარება და ექსპერტის დასკვნა წარადგინონ სასამართლოში. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, მხარეს შესაძლებლობა აქვს მაქსიმალურად დაიცვას თავისი უფლებები საქმის განხილვისას და წარადგინოს სარჩელის მოთხოვნის დამადასტურებელი, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების გამაბათილებელი მტკიცებულება. კანონით მინიჭებულ უფლებათა რეალიზაცია მხარეს აძლევს საშუალებას დაასაბუთოს თავისი პოზიციის სისწორე და ჯეროვნად დაიცვას სადავოდ გამხდარი უფლება. საპროცესო კანონმდებლობით გათვალიწინებულ უფლებათა გამოუყენებლობა იწვევს მხარის თუნდაც რეალურად დარღვეული კანონიერი უფლების დაცვის შეუძლებლობას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 იანვრის საოქმო განჩინებით აპელანტს დაევალა ექსპერტიზის დასკვნის წარდგენის უზრუნველყოფა. დგინდებოდა, რომ აპელანტის მიერ ექსპერტიზის დასკვნა საქმეში წარმოდგენილი არ იყო. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში აპელანტს, მითითებული კანონიერი უფლებები საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვისას არ გამოუყენებია. შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტების უსწორობაზე რაიმე მტკიცებულებით არ დასტურდებოდა, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტის მიერ დასახელებული მტკიცებულებებით ასევე არ დასტურდებოდა ის გარემოებები, რომ მოპასუხეთა მიერ დაზიანებულ იქნა ს. ყ-ის ტელევიზორის ანტენა, მოპასუხეთა მიერ მიყრილი იქნა ქვიშა მოსარჩელის საცხოვრებელი ბინის კარებზე და დაზიანებულ იქნა მოსარჩელის კუთვნილი ხის კარები. აპელანტმა ასევე ვერ მიუთითა იმ გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებებზე, რომ საცხოვრებელ ბინაში წიგნების, ავეჯის, ნივთების წესრიგში მოსაყვანად გაწეულმა ხარჯმა შეადგინა 102 ლარი, ან საერთოდ იყო თუ არა დაზიანებული აღნიშნული ნივთები და რა სახის სამუშაოები გასწია მოსარჩელემ ნივთების წესრიგში მოსაყვანად. სასამართლოს მოსაზრებით, უსაფუძვლო იყო მოსარჩელის მოთხოვნა ბუნებრივ აირზე გასულ წელთან შედარებით დამატებით გაწეული ხარჯის ანაზღაურების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვერ იმსჯელებდა მტკიცებულების სახით აპელანტის მიერ მითითებულ დ.დაუშვილის და მ.ჟურავლიოვას ჩვენებებზე, შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მტკიცებულებათა წრეს განეკუთვნება მოწმეთა ჩვენება. მოწმეთა ჩვენების მიღების წესი გათვალისწინებულია ამავე კოდექსის 140-153-ე მუხლებით, შესაბამისად, სასამართლო გაითვალისწინებს მოწმის მიერ მხოლოდ ზემოაღნიშნული მუხლების დაცვით მიცემულ ჩვენებებს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოწმის წერილობით განმარტებას, მისი ზეპირ სხდომაზე დაკითხვის გარეშე, არ აქვს იურიდიული ძალა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას იმის თაობაზე, რომ საქმეში არსებული მასალებით არ არის დადასტურებული შპს ,,ს-ის» დირექტორის ზ. ზ-ის მიერ ს. ყ-ის მიმართ რაიმე შეურაცხყოფის მიყენების ან მუქარის ფაქტი. დაუსაბუთებელი იყო ასევე მოსარჩელის მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 412-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა მოპასუხეთა მხრიდან ზიანის გამომწვევი მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ფაქტი, შესაბამისად, უსაფუძვლო იყო მისი მითითება გ. შ-ის მიერ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებაზე, ამ ვალდებულების დროულად შესრულებაზე და შესაბამისად, ამით გამოწვეულ მიუღებელ შემოსავალზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ასევე აპელანტის მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ უსწორობად მითითებული ის გარემოება, რომ იგი უფლებამოსილი იყო გამოეთხოვა ნივთი (სხვენი) შპს ,,ს-ის” უკანონო მფლობელობიდან.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ელ ნაწილზე, ასევე 172-ე მუხლის 1-ელ ნაწილზე და და განმარტა, რომ აღნიშნული მუხლების მოთხოვნიდან გამომდინარე, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილების ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა იმ ფაქტის დადასტურება, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდეს სადავო ნივთის მესაკუთრეს. სასამართლო, ამ მუხლში ჩამოთვლილ პირობებს ნივთის მართლზომიერი მფლობელობის შესახებ ამოწმებს მხოლოდ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადასტურების შემთხვევაში.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ს. ყ-ი წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს მოსარჩელის მხარეზე იყო, რომლის მიერაც აღნიშნული გარემოება სათანადო მტკიცებულებების წადგენით ვერ იქნა დადასტურებული. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ს.ფ. 62-ზე (ტომი I) წარდგენილ საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის წერილზე, რომლის თანახმად ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში მდებარე ¹4 ბინის მესაკუთრედ ტექაღრიცხვის არქივის მონაცემების შესაბამისად აღრიცხულია ა. შ-ის საკუთრების უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სარჩელის თანახმად, მოსარჩელე სადავო უძრავი ნივთის გამოთხოვას მოითხოვდა არა გ. შ-ის მფლობელობიდან, არამედ შპს ,,ს-ის” მფლობელობიდან, რომელიც იყო დამქირავებელი და მის მიერ დაკავებულ, ქ.თბილისში, ... ქ.¹26 მდებარე ¹4 ბინას ფლობდა ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ამდენად, მას გააჩნდა ნივთის ფლობის მართლზომიერი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა გასაჩივრებული საოქმო განჩინებების უსწორობად აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებები. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მოსარჩელეს უფლება აქვს, საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების დამთავრებამდე შეცვალოს სარჩელის საფუძველი ან საგანი, შეავსოს სარჩელში მითითებული გარემოებები და მტკიცებულებები, გაადიდოს ან შეამციროს სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობა, რის შესახებაც სასამართლომ უნდა აცნობოს მოპასუხეს. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების შემდეგ სარჩელის საფუძვლის ან საგნის შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ მოპასუხის წინასწარი თანხმობით. ასეთი თანხმობის შემთხვევაში მოპასუხეს შეუძლია მოითხოვოს სასამართლო სხდომის გადადება სხვა დროისათვის. სამოქალაქო კოდექსის 215-ე მუხლის თანახმად, მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა შუამდგომლობები და განცხადებები ახალ მტკიცებულებათა წარმოდგენის ან გამოთხოვის შესახებ სასამართლომ შეიძლება განიხილოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქმის მოსამზადებელ სტადიაზე მხარეს არ შეეძლო მათი წარმოდგენა, აგრეთვე თუ მათ შესახებ მისთვის ობიექტური მიზეზებით ვერ იქნებოდა ცნობილი და მათი წარმოდგენის საფუძველი წარმოიშვა მთავარ სხდომაზე, ან თუ მხარემ საპატიო მიზეზით ვერ უზრუნველყო შესაბამისი შუამდგომლობებისა და განცხადებების წარმოდგენა საქმის მოსამზადებელ სტადიაზე. ასეთ შემთხვევაში საქმის განხილვა მხარეთა თხოვნით ან სასამართლოს ინიციატივით შეიძლება გადაიდოს. ამავე კოდექსის 219-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მხარეები შეზღუდული არიან, ახსნა-განმარტების მოსმენისას წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები ან მიუთითონ ახალ გარემოებებზე, რომელთა შესახებაც არ ყოფილა მითითებული სარჩელსა თუ შესაგებელში ან საქმის მომზადების სტადიაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათ შესახებ თავის დროზე საპატიო მიზეზით არ იყო განცხადებული. მოცემულ შემთხვევაში დგინდებოდა, რომ ს. ყ-მა დაზუსტებული სარჩელი წარადგინა სასამართლოს მიერ მოსამზადებელი სხდომის დასრულების შემდგომ, მთავარ სხდომაზე. ამასთან, მან ვერ დაასაბუთა ის გარემოებები, რომლის გამოც ვერ შეძლო სასამართლოს მთავარ სხდომამდე დაზუსტებული სარჩელის წარდგენა (ტომი II, ს.ფ. 308-320).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ყ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული განჩინება ექვემდებარება გაუქმებას, ვინაიდან იგი მიღებულია კანონდარღვევით. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უარყვეს კასატორის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, სასამართლოებმა სხდომის ოქმებში არასწორად ასახეს მისი პასუხები. მოსარჩელემ სააპელაციო სასამართლოს მიმართა შუამდგომლობით, რომ მის მიმართ დასმული შეკითხვები მოსამართლეების ან მოპასუხე მხარეების მხრიდან, აგრეთვე მისი პასუხები თარგმნილიყო თარჯიმნის მიერ წერილობით, რაც სასამართლომ არ დააკმაყოფილა;

სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელეს არ მისცა საშუალება, რომ საჯაროდ გამოექვეყნებინა მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებდნენ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 1 ივნისის გადაწყვეტილების უკანონობას, რითაც სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნა;

სასამართლომ შეგნებულად უგულებელყო ასევე ორი ახლად აღმოჩენილი გარემოება, რომლებიც იყო მოყვანილი 2011 წლის 15 მარტის განცხადებაში, კერძოდ, საჯარო რეესტრის ტექნიკური არქივის 2011 წლის 8 მარტის წერილი, საიდანაც დასტურდება, რომ ამ დაწესებულების მონაცემებით, 2011 წლის 8 მარტის მდგომარეობით, 1991 წლის 30 იანვრის ნახაზით კასატორის ბინის ზემოთ განლაგებული სასხვენო სათავსო 39კვ.მ. ფართით, შედის მისი ბინის შემადგენლობაში და საჯარო რეესტრის 2011 წლის 10 მარტის წერილი, საიდანაც დასტურდება, რომ ა. შ-ის ბინა ¹4 არ ირიცხება ამ დაწესებულებაში. აღნიშნულით სათანადოდ დასტურდება, რომ საქმეში არ არსებობს ბინა ¹4-ზე საჯარო რეესტრის ამონაწერი;

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უგულებელყო 2011 წლის 19 მაისის და 2011 წლის 10 ივნისის განცხადებებში და მათ დანართებში მოყვანილი მტკიცებულებები, რომლებითაც დასტურდება, რომ კასატორის ბინის ზემოთ განლაგებული სასხვენო სათავსო 39კვ.მ ფართით შედის მისი ბინის შემადგენლობაში და რომ ეს ფართი არ შედის 1995 წლის 27 დეკემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში. სასამართლომ უგულვებელყო ის, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებმა არ წარადგინეს სასხვენო სათავსოზე საკუთრების დამადასტურებელი საბუთები, თუმცა, მიუხედავად ზემომოყვანილი მტკიცებულებებისა, სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლეებმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებით ხელოვნურად მიანიჭეს შ-ებს საკუთრება სასხვენო სათავსოზე, ფართით 39კვ.მ და უკანონოდ უარი განაცხადეს შპს „ს-ის“ გამოსახლებაზე ამ ფართიდან (ტომი II, ს.ფ. 346-354).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით ს. ყ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ყ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ს. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ს. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.