ას-307-291-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ შპს “ს. რ-ა” (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ნ. კ-ნ” (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი _ გაწეული მომსახურების ღირებულების, მიუღებელი შემოსავლისა და პროცენტის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს “ნ. კ-მა” სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “ს. რ-ის” მიმართ, მოპასუხისათვის მიუღებელი შემოსავლის სახით _ 7514.62 ლარის, გადაუხდელი დღგ-ის თანხის სახით _ 4780.24 ლარის, ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილების გამო 2008 წლის 1 ნოემბრიდან ყოველთვიურად, გადასახდელი თანხის 2.5%-ის (სულ – 12304,86 ლარი) დაკისრების თაობაზე, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:
2007 წელს შპს “ნ. კ-მა” გაიმარჯვა შპს “ს. რ-ის” მიერ გამოცხადებულ ტენდერებში. აღნიშნულის შედეგად მასა და შპს “ს. რ-ას” შორის დაიდო ¹შს/07-287 ხელშეკრულება, რომლის თანახმად მოსარჩელეს ერთი წლის განმავლობაში უნდა ჩაეტარებინა 693707კვ.მ ფართობის დეზინფექცია. წლის განმავლობაში მოსარჩელე სრულად ამუშავებდა რ-ის მიერ მიწოდებულ ფართობებს, რ-ა კი ყოველთვიურად აკლებდა დასამუშავებლად მისაწოდებელ ფართს. რ-ამ მოსარჩელეს სულ დასამუშავებლად მიაწოდა 605946კვ.მ, მიუწოდებელი დარჩა 87761კვ.მ, რომლის დამუშავების ღირებულება დღგ-ის გარეშე შეადგენს 7898,49 ლარს, ხოლო დღგ-ის ჩათვლით _ 9320,22 ლარს. აღნიშნული ფართის დამუშავების ხარჯი შეადგენს 88 ლიტრ პრეპარატ სოკრენას ღირებულებას _ 1689,6 ლარს და წყლის ღირებულებას 116 ლარის ოდენობით, ანუ რ-ის მიერ ვალდებულების დარღვევის შედეგად მოსარჩელემ ვერ მიიღო მოგება 7514,62 ლარის ოდენობით (9320,22-116-1689,6=7514,62). ხელშეკრულების პირობებთან შედარებით ნაკლები ფართის მოსარჩელის მიერ დაუმუშავებლობა გამოწვეულია მხოლოდ რ-ის მიერ ფართის მიუწოდებლობით.
მოსარჩელემ, საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, ბიუჯეტში გადაიხადა დღგ-ის სახით 4780,24 ლარი, რომელიც, თავის მხრივ, ჩაითვალა რ-ამ. დღგ-ის აღნიშნული თანხა რ-ას მოსარჩელისათვის არ გადაუხდია.
სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 394-ე, 411-ე, 403-ე მუხლებზე, ასევე საგადასახადო კოდექსის 247-ე მუხლზე.
მოპასუხე შპს “ს. რ-ამ” სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილევბაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების თანახმად, რ-ის ერთადერთ მოვალეობას წარმოადგენდა გაწეული მომსახურების ღირებულების სრული და დროული ანაზღაურება, ანუ მოსარჩელესთან დროული ანგარიშსწორება. სხვა რაიმე ვალდებულება, ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, რ-ას არ ეკისრებოდა. რ-ა ანგარიშსწორებას ახორციელებდა დათქმულ ვადაში, ფაქტობრივად გაწეული მომსახურების შესაბამისად. რაც შეეხებოდა ხელშეკრულებაში მითითებული დასასუფთავებელი ფართის ოდენობას, აღნიშნული წარმოადგენდა დაუზუსტებელ ფართს. რ-ამ მოსარჩელეს დასასუფთავებლად გამოუყო ის ფართი, რაც რეალურად საჭიროებდა დასუფთავებას. ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 6.3 პუნქტიც სწორედ ამიტომ ითვალისწინებდა მოსარჩელესთან ანგარიშსწორებას შესრულებული სამუშაოს შესაბამისად, ხოლო შესრულებული სამუშაო რ-ამ დროულად და კეთილსინდისიერად აანაზღაურა.
რაც შეეხება დღგ-ის სადავო თანხას, შპს “ს. რ-ამ” მოსაჩელის მიერ მითითებული ანგარიშ-ფაქტურებით ვერ მოახერხა დღგ-ის ჩათვლა, რადგან, საგადასახადო კოდექსის 248-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, შპს “ნ. კ-ის” მიერ აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილი იყო დაგვიანებით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით შპს “ნ. კ-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს “ს. რ-ას” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 4780.24 ლარის გადახდა, შპს “ნ. კ-ის” მოთხოვნა მოპასუხისათვის მიუღებელი შემოსავლის სახით 7514.60 ლარისა და პროცენტის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს. რ-ამ”, ხოლო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ამავე გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა შპს “ნ. კ-მა”.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით შპს “ნიუ ტექნოლოჯი ენდ კ-ისა” და შპს “ს. რ-ის” სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილება, რაც შპს “ს. რ-ის” მიმართ შევიდა კანონიერ ძალაში საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 8 იანვრის განჩინებით შპს “ს. რ-ის” საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის გამო, ხოლო შპს “ნ. კ-ის” საკასაციო პრატენზია ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს “ნ. კ-ის” სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ნ. კ-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს “ნ. კ-ის” სარჩელი მოპასუხისათვის მიუღებელი შემოსავლის სახით 7514,60 ლარის დაკისრების თაობაზე და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “ნ. კ-ის” სარჩელი მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდა, შპს “ს. რ-ას” შპს “ნ. კ-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 7514,60 ლარის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, უდავო გარემოებაა, რომ შპს “ს. რ-ამ” ჩაატარა ტენდერი დეზინფექციის, დეზინსექციისა და დერატიზაციის მომსახურების შესყვიდვაზე, რომელშიც ¹1 და ¹3 ლოტებში გამარჯვებულად მიჩნეულ იქნა შპს “ნ. კ-ის” სატენდერო წინადადება. წინადადების თანახმად, მიმწოდებელმა აიღო ვალდებულება, განეხორციელებინა შემსყიდველის სასარგებლოდ შემდეგი სახის მომსახურებები: ლოტი ¹1 _ 693707 კვ.მ სამგზავრო ვაგზლების, სადგურების, სამგზავრო ვაგონებისა და ელექტრომატარებლების, ასევე მათი ტუალეტების დეზინფექცია თანხაზე _ 62433,63 ლარი დღგ-ის გარეშე. ლოტი ¹3 _ 7000 კომპლექტი სამგზავრო ვაგონების რბილი მოსახსნელი ინვენტარის კამერული დეზინფექცია თანხაზე _ 35000 ლარი დღგ-ის გარეშე. ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 97433,63 ლარით დღგ-ის გარეშე. 2007 წლის 15 ივნისს შპს “ს. რ-ას” და შპს “ნ. კ-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ¹შს/07-287, რომლის თანახმად, შპს “ნ. კ-მა” აიღო ვალდებულება, განეხორციელებინა შპს “ს. რ-ის” სასარგებლოდ სამგზავრო ვაგზლების, სადგურების, სამგზავრო ვაგონებისა და ელექტრომატარებლების, ასევე მათი ტუალეტების დეზინფექცია. ამავე ხელშეკრულების მიხედვით, მისი განუყოფელი შემადგენელი ნაწილებია: მიმწოდებლის მიერ წარმოდგენილი სატენდერო წინადადება, ხელშეკრულების საერთო პირობები, ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობები, ხელშეკრულების შესრულების საგარანტიო უზრუნველყოფა. ხელშეკრულების საერთო პირობების მე-11 მუხლის შესაბამისად, მიმწოდებლის სატენდერო წინადადებაში დაფიქსირებული გასაწევი მომსახურების ფასი წარმოადგენს ხელშეკრულების ღირებულებით პარამეტრს. ხელშეკრულების ღირებულებითი პარამეტრის შეცვლა ხელშეკრულების მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში დაუშვებელია ან ხელშეკრულების ღირებულებითი პარამეტრის შეცვლა დასაშვებია მხარეთა შეთანხმებით, მხოლოდ ხელშეკრულების სპეციფიკურ პირობებში მითითებულ შემთხვევებში და ზომით. ხელშეკრულების საერთო პირობების 12.1 მუხლით ხელშეკრულების დამდებ არც ერთ მხარეს არა აქვს უფლება, ცალმხრივად შეცვალოს ხელშეკრულების პირობები, ხოლო 12.3 მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების პირობების ნებისმიერი ცვლილება უნდა გაფორმდეს ხელშეკრულების დანართის სახით, რომელიც ჩაითვლება ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილად. პალატამ მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილია და სადავოდ არ არის გამხდარი შპს “ს. რ-ის” მიერ, ზემოღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში, შპს “ნ. კ-ისათვის” დასასუფთავებლად საერთო ჯამში 605946 კვ.მ ფართის გადაცემა. ამდენად, დადგენილია, რომ, ნაცვლად სატენდერო წინადადებებით გათვალისწინებული 693707 კვ.მ ფართისა, ჯამში მიწოდებულ იქნა 605946 კვ.მ ფართი, ანუ არ იქნა მიწოდებული 87761 კვ.მ ფართი, შესაბამისად, დადგენილია, რომ შპს “ს. რ-ის” მიერ, სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ¹შს/07-287 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ვალდებულება შესრულებულია არაჯეროვნად. უდავო გარემოებაა, რომ შპს “ს. რ-ის” მიერ, ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში, შპს “ნ. კ-ისათვის” ანაზღაურებულ იქნა ფაქტობრივად მიწოდებული ფართის დასუფთავების საფასური დამატებითი ღირებულების გადასახადის _ 4780,24 ლარის გამოკლებით _ 54535,14 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და განმარტა, რომ წინამდებრე საქმესთან მიმართებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 636-ე მუხლი, აღნიშნული ნორმის გამოყენების საფუძველი არსებობს იმ შემთხვევაში, თუკი საქმეზე დგინდება მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების მოშლის ფაქტობრივი გარემოება. მხოლოდ ის გარემოება, რომ შპს “ს. რ-ამ” მოსარჩელეს დასასუფთავებლად მიაწოდა ხელშეკრულებით შეთანხმებულზე ნაკლები ფართი, არ ნიშნავს შპს “ს. რ-ის” მიერ ხელშეკრულების მოშლას, აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ არ არის დაცული სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ხელშეკრულების ჯეროვანი შესრულების ვალდებულება. ანუ, მოცემულ შემთხევაში, სახეზეა არა ხელშეკრულების მოშლა, არამედ, ხელშეკრულების პირობების არაჯეროვანი შესრულება. აღსანიშნავია, რომ თავად შპს “ნ. კ-იც” სადავოდ ხდის შპს “ს. რ-ის” მიერ სწორედ ხელშეკრულების ჯეროვანი შეუსრულებლობით მიყენებული ზიანის (მიუღებელი შემოსავლის) ანაზღაურებას და არა ხელშეკრულების მოშლით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 394-ე, 411-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს. რ-ამ”, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს “ნ. კ-ის” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
კასატორის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომ საქმესთან დაკავშირებული დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებზე საერთოდ არ უმსჯელია, როგორც ეს საკაციო სასამართლომ მოითხოვა მოცემულ საქმეზე 2010 წლის 8 ივნისის განჩინებით და რის გამოც საქმე უკან დაბრუნდა ხელახლა განსახილველად, კერძოდ, სასამართლოს არ გამოუკვლევია ისეთი ფაქტები, როგორიცაა ხელშეკრულების მიმდინარეობა და მისი დასრულება. საქმეში არის მტკიცებულებები, რომლებიც საერთოდ არ არის ნახსენები გადაწყვეტილებაში, სასამართლოს ასევე არ შეუფასებია ბრალეულობის საკითხი, რომელიც მსჯელობის განუყოფელი კომპონენტია ზიანის ანაზღაურების და საერთოდ ვალდებულების დარღვევის საკითხის განხილვისას, ასევე არ არის განმარტებული ხელშეკრულების შინაარსი, რომელიც ცხადყოფს მის მიზანს. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების სხვა საფუძვლებთან ერთად, არსებობს მისი გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლებიც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” და “ე1” ქვეპუნქტების შესაბამისად.
შპს “ს. რ-ის” განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილება კანონშეუსაბამოა, რადგან, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა გამოყენებული სამართლის ნორმები, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი ნორმები, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 411-ე მუხლები. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის, რომ შპს ,,ს. რ-ის” ვალდებულებას მხარეთა შორის გაფორმებული 2007 წლის 15 ივნისის ¹შს/07-287 ხელშეკრულების თანახმად, წარმოადგენდა მხოლოდ გაწეული მომსახურების საფასურის ანაზღაურება, რაც შეეხება დასასუფთავებლად მისაწოდებელი ფართების მოცულობას, შპს ,,ნ. კ-ი” მომსახურებას ახორციელებდა ყოველდღიურად და ანაზღაურებასაც ის იღებდა თვიური გაანგარიშებით, ფიქსირებული თანხით, ფაქტიურად განხროციელებული მომსახურების შესაბამისად და ის მოცულობა, რომელიც ხელშეკრულებაშია მითითებული, წარმოადგენდა მისაწოდებელი ფართების მაქსიმუმს, რომლის დასუფთავება შპს ,,ს. რ-ას" შეეძლო დაევალებინა კონტრაჰენტისათვის. ხელშეკრულებით გათვალიწინებული ფართების მოცულობის დასუფთავება წარმოადგენდა მენარდის ,,ნ. Kკ-ს” ოფერტს, ვალდებულებას, რომ ის ამ მოცულობის ფართებს დაასუფთავებდა, შპს ,,ს. რ-ა” კი აღჭურვილი იყო უფლებით, მოეთხოვა კონტრაჰენტისათვის ფართების დასუფთავება ,,ნ. Kკ- ის” მიერ აღებული ვალდებულების შესაბამისად ხელშეკრულებაში აღნიშნული მოცულობის ფარგლებში. იმის წინასწარ განსაზღვრა, თუ ფართების რა მოცულობის დასუფთავება დასჭირდებობა შპს “ს. რ-ას” შეუძლებელი იყო. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ხელშეკრულების ღირებულების საკითხი, კერძოდ, მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის თანახმად, ,,ხელშეკრულების ღირებულება ნიშნავს საერთო თანხას, რომელიც უნდა გადაიხადოს შემსყიდველმა ორგანიზაციამ მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების სრული და ზედმიწევნით შესრულებისათვის.” ღირებულების ცვლილება გულისხმობს იმავე მოცულების სამუშაოს შესრულების ტარიფის ცვლილებას, ანუ ფასის ცვლილებას, რომლის შეცვლაც მხარეთა შეთანხმებას საჭიროებს. არასწორია სასამართლოს განმარტება, რომ მენარდე, თუ უფრო ნაკლებ სამუშაოს შეასრულებს, ამით ხელშეკრულების ღირებულება იცვლება. სამუშაოს ღირებულება სატენდერო წინადადების თანახმად, განსაზღვრულია კვადრატული მეტრობით, სათითაოდ, სხვადასხვა ობიექტებზე, რაც წარმოადგენს ღირებულებით პარამეტს და რომლის შეცვლა მხარეთა შეთანხმების გარეშე დაუშვებელია. კასატორის განმარტებით, მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების პირობების შინაარსიდან დგინდება, რომ შპს ,,ს. რ-ას” არ ევალებოდა ყოველდღიურად იმ მოცულობის ფართი მიეწოდებინა მენარდისათვის, რაც ხელშეკრულებაშია მოცემული მაქსიმალური მოცულობით ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 2.2 პუნქტის თანახმად. მომსახურების მოცულობას განსაზღვრავდა რ-ა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა მხარეთა შორის გაფორმებული ¹შს-07-287 ხელშეკრულების პრეამბულის მე-4 პუნქტი, რომლის თანახმად, განისაზღვრა ხელშეკრულების მოქმედების ვადა და პირობები. ხელშეკრულების მოქმედება გრძელდებოდა მის სრულ შესრულებამდე, ამდენად, ,,ნ- ის” მოსაზრება, ხელშეკრულების პირობების შპს ,,ს. რ-ის” მიერ დაარღვევის თაობაზე, უსაფუძვლოა. 2008 წლის 21 ოქტომბერს, შპს ,,ს. რ-ამ” და შპს ,,ნ-იმ” ურთიერთშედარების აქტის საფუძველზე ერთობლივად დაასრულეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა. მოცემულ აქტში ჩამოთვლილია აბსოლუტურად ყველა ვალდებულება, რომელიც მხარეებს გააჩნდათ ერთმანეთის მიმართ 2007 წლის 15 ივნისის ხელშეკრულების შესახებ კი, აღნიშნულია, რომ შს/07-287 ხელშეკრულება შესრულებულია, სამუშაო 105737,36 ლარის დღგ-ის ჩათვლით, დაკავებულია ელექტროენერგიისა და წყლის ღირებულების თანხა 806,74 ლარი, დაკავებულია დღგ-ის თანხა 4975,66 ლარი, გადარიცხულია 99 954,96 ლარი”. შედგენილი აქტი არ შეიცავს მითითებას, რომ შპს ,,ს. რ-ამ” ხელშეკრულება არ შეასრულა ან შეასრულა არაჯეროვნად. აღნიშნული დოკუმენტი ორმხრივი დოკუმენტია და მასზე ხელი აქვს მოწერილი ორივე კონტრაჰენტის უფლებამოსილ წარმომადგენელს. მიუღებელ შემოსავალთან მიმართებით, კასატორმა განმარტა, რომ შპს ,,ს. რ-ის” ვალდებულება მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურებაზე, როგორც ამას მოსარჩელე უთითებს, გარდა ზემოაღნიშნული გარემოებებისა, ასევე გამოირიცხება იმ თვალსაზრისითაც, რომ მიუღებელი შემოსავალი წარმოადგენს ისეთ შემოსავალს, რომელსაც მხარე მიიღებდა ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო, ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო შემოსავლის დაკარგვა კი, ნარდობის ხელშეკრულების შემთხვევაში, ნიშნავს იმას, რომ მენარდემ გაწია სამუშაო და კონტრაჰენტმა არ გადაუხადა შესაბამისი თანხა ან, როდესაც შემკვეთი არ შეასრულებს ვალდებულებას ჯეროვნად და მენარდეს შემკვეთთან დაკარგული დროისა და ენერგიის გამოყენების შედეგად შეეძლო სხვა პირისგან მიეღო უფრო მეტი შემოსავალი. შპს ,,ნიუ ტექნოლოჯი” ითხოვს სამუშაოს ანაზღაურებას, რომელიც მას არ შეუსრულებია და მას არც სხვა პირთან შეეძლო იმავე დროისა და სამუშაოს იმავე მოცულობის გაწევის შემთხვევაში მიეღო უფრო მეტი ანაზღაურება, რომელიც შეიძლება, რ-ის მიერ ვალდებულების დარღვევის გამო, ვეღარ მიეღო. აღნიშნულის მტკიცების ტვირთი კი აწევს მოსარჩელეს, რადგან ამას დადასტურება სჭირდება. კასატორის განმარტებით, იმ ვალდებულების შესრულების ღირებულების დაკისრება, რაც მოწინააღმდეგე მხარეს არ შეუსრულებია, გამოიწვევს უსაფუძვლო გამდიდრებას. მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მე-9 მუხლისა და ამავე ხელშეკრულების სპეციფიკური პიობების მე-4 პუნქტის თანახმად კი თანხის ანაზღაურების საფუძველი იყო სამუშაოს შესრულების შესახებ გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტი და დროულად, კანონით გათვალისწინებულ ვადაში და წესით გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, რომელიც უნდა დართვოდა მენარდის წერილობით მოთხოვნას თანხის ანაზღაურებაზე.
სამუშაოების შესრულების თაობაზე გაფორმებულ აქტში აღნიშნულია, რომ ხელშეკრულება მხარეთა მიერ შესრულდა. 2007 წლის 15 ივნისის ¹შს/07-287 ხელშეკრულების 18.6 პუნქტის თანახმად, ანაზღაურებულია ფაქტიურად გაწეული მომსახურების ღირებულება. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ რ-ას არ შეეძლო ფართების იმ მოცულობის მიწოდება რასაც მოსარჩელე უთითებს, ხელშკერულების 18.5-18.6 პუნქტების საფუძველზე კასატორს არ ეკისრება სხვა ვალდებულება, გარდა ფაქტიურად გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურებისა. კასატორის მითითებით, ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გადასახდელი თანხა მხოლოდ მაშინ შეიძლება იქნეს მიჩნეული მიუღებელ შემოსავლად, როდესაც მას საფუძვლად უდევს სამუშაოს შემსრულებლის მხრიდან თანხის ანაზღაურების სანაცვლოდ სამუშაოს შესრულება, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ შპს ,,ს. რ-ა” ვალდებული იქნებოდა, მენარდისათვის მიეწოდებინა ფართები იმ მოცულობით როგორც ამას მოსარჩელე მოითხოვს, არ იარსებებდა ხელშეკრულების ბრალეული დარღვევა, რაც აუცილებელი ელემენტია ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების წარმოშობისა, კერძოდ, შპს ,,ს. რ-ის” მიერ ფართების მიწოდება კონტრაჰენტისათვის ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო, მათი დასუფთავების საჭიროება არ არსებობდა. კასატორის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, შესრულების შეუძლებლობა არ წარმოშობს მოვალის ვალდებულებას ზიანის ანაზღაურებაზე, არ არსებობს იმ თანხის ანაზღაურების ვალდებულება, რომლის სანაცვლო სამუშაო მოსარჩელეს არ შეუსრულებია და არც რაიმე ზიანი განუცდია, ზიანის არსებობის მტკიცების ტვირთი დაზარალებულს აწევს და მხარე ვერ ადასტურებს, რომ თანხას, რომელსაც ითხოვს და, რომელსაც ის მიიღებდა ხელშეკრულების დაუსრულებლობის შემთხვევაში, ნამდვილად შეასრულებდა ამ თანხით გათვალისწინებულ სამუშაოს. არსებული ურთიერთობის შინაარსიდან გამომდინარე, მიუღებელ შემოსავალზე დავა უადგილოა.
კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 636-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მითითებულ ნორმაში არ იგულისხმება ზიანის ანაზღაურება მიუღებელი შემოსავლისთვის. ამგვარი განმარტება კანონის შინაარსს ეწინააღმდეგება. ნარდობის სპეციფიკითაა განპირობებული რომ შემკვეთს ზემოთ მოყვანილი საფუძვლით ენიჭება უფლება, ნებისმიერ დროს მოშალოს ხელშეკრულება, აღნიშნულ შემთხვევაში კი თუ მას ეკისრება ფაქტობრივი ზიანის ანაზღაურების პარალელურად მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურებაც, თავისთავად შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურებასთან ერთად, მაშინ უფლება, მოშალოს ხელშეკრულება სამართლებრივად აზრს კარგავს. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ შემკვეთს არ ჰქონია ხელშეკრულების მოშლის უფლება, რადგან მას ყველა გადასახადსა და ფაქტობრივად მიყენებულ ზიანთან ერთად, ეკისრება ყველა იმ სიკეთის ანაზღაურება რაც ხელშეკრულების შეუწყვეტლობისა და დასრულების შემთხვევაში გადახდებოდა. სამოქალაქო კოდექსის 636-ე მუხლის შინაარსის ამგვარი განმარტება ეწინააღმდეგება ,,უფლების” ცნებას. სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მოთხოვნა და მტკიცებულებები სათანადოდ არ გამოიკვლია არც ფაქტობრი და არც სამართლებრივი თვალსაზრისით, რაც გახდა საფუძველი არასწორი გადაწყვეტილების მიღებისა. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად შპს ,,ს. რ-ის” ვალდებულება ფართების იმ რაოდენობით მიწოდებაზე რა რაოდენობასაც მოსარჩელე მიუთითებს, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არასწორადაა განმარტებული ხელშეკრულების ღირებულების საკითხი, ასევე ხელშეკრულების მიმდინარეობა და ის, თუ როგორ შესრულდა ვალდებულება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინებით შპს “ს. რ-ის” საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის “ა” ქვეპუქნტის შესაბამისად და საქმის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების, საკასაციო საჩივრის საფუძვლებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს. რ-ის” საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემობათა გამო:
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე იმ გარემობებზე, რომლებიც საფუძვლად დაედო სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას, კერძოდ:
შპს “ს. რ-ამ” ჩაატარა ტენდერი დეზინფექციის, დეზინსექციისა და დერატიზაციის მომსახურების შესყვიდვაზე, რომელშიც ¹1 და ¹3 ლოტებში გამარჯვებულად მიჩნეულ იქნა შპს “ნ. კ-ის” სატენდერო წინადადება. წინადადების თანახმად, მიმწოდებელმა აიღო ვალდებულება, განეხორციელებინა შემსყიდველის სასარგებლოდ შემდეგი სახის მომსახურებები: ლოტი ¹1 _ 693707 კვ.მ სამგზავრო ვაგზლების, სადგურების, სამგზავრო ვაგონებისა და ელექტრომატარებლების, ასევე მათი ტუალეტების დეზინფექცია თანხაზე _ 62433,63 ლარი დღგ-ის გარეშე. ლოტი ¹3 _ 7000 კომპლექტი სამგზავრო ვაგონების რბილი მოსახსნელი ინვენტარის კამერული დეზინფექცია თანხაზე _ 35000 ლარი დღგ-ის გარეშე. ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 97433,63 ლარით დღგ-ის გარეშე. 2007 წლის 15 ივნისს შპს “ს. რ-ას” და შპს “ნ. კ-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ.
ზემოღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში, შპს “ნ. კ-ს” დასასუფთავებლად ნაცვლად სატენდერო წინადადებებით გათვალისწინებული 693707 კვ.მ ფართისა, გადაეცა 605946 კვ.მ ფართი, ანუ არ იქნა მიწოდებული 87761 კვ.მ ფართი. შპს “ს. რ-ის” მიერ შპს “ნ. კ-ისათვის” ანაზღაურებულ იქნა ფაქტობრივად მიწოდებული ფართის დასუფთავების საფასური დამატებითი ღირებულების გადასახადის _ 4780,24 ლარის გამოკლებით _ 54535,14 ლარი. სასამართლოს შეფასებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზი ადასტურებს იმას, რომ შპს “ს. რ-ის” მიერ, სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ¹შს/07-287 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ვალდებულება შესრულებულია არაჯეროვნად. მხოლოდ ის გარემოება, რომ შპს “ს. რ-ამ” მოსარჩელეს დასასუფთავებლად მიაწოდა ხელშეკრულებით შეთანხმებულზე ნაკლები ფართი, არ ნიშნავს შპს “ს. რ-ის” მიერ ხელშეკრულების მოშლას, აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ არ არის დაცული სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ხელშეკრულების ჯეროვანი შესრულების ვალდებულება.
საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს კასატორის იმ პოზიციას, რომლის თანახმად, იგი სადავოდ არ ხდის მოსარჩელისათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულზე უფრო ნაკლები ფართის მიწოდების ფაქტს, თუმცა ამ მოქმედების გამართლებას ცდილობს იმით, რომ შპს ,,ს. რ-ის” მიერ ფართების მიწოდება კონტრაჰენტისათვის ფაქტობრივად შეუძლებელი იყო, მათი დასუფთავების საჭიროება არ არსებობდა. კასატორი ასევე ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ 2008 წლის 21 ოქტომბერს, შპს ,,ს. რ-ამ” და შპს ,,ნიუ ტექნოლოჯიმ” ურთიერთშედარების აქტის საფუძველზე ერთობლივად დაასრულეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა, ხოლო მოცემულ აქტში ჩამოთვლილია აბსოლუტურად ყველა ვალდებულება, რომელიც მხარეებს გააჩნდათ ერთმანეთის მიმართ, მათ შორის 2007 წლის 15 ივნისის ხელშეკრულება, რომელთან დაკავშირებითაც აღნიშნულია, რომ შს/07-287 ხელშეკრულება შესრულებულია, სამუშაო 105737,36 ლარის დღგ-ის ჩათვლით, დაკავებულია ელექტროენერგიისა და წყლის ღირებულების თანხა 806,74 ლარი, დაკავებულია დღგ-ის თანხა 4975,66 ლარი, გადარიცხულია 99 954,96 ლარი.
საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, შპს ,,ს. რ-ის” მიერ მოსარჩელისათვის ფაქტობრივად შესრულებული სამუშაოს ღირებულების ანაზღაურება, ასევე მხარეებს შორის ურთიერთშედარების აქტის შედგენა ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ვალდებულება შესრულებულია ჯეროვნად, ვანაიდან თვით კასატორი არ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ მან მოსარჩელეს ვერ მიაწოდა ხელშეკრულებით განსაზღვრული ფართი. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, შპს ,,ს. რ-ა” სარჩელისაგან თავის დაცვას ცდილობდა იმის აღნიშვნით, რომ დასასუფთავებელი ფართი წარმოადგენდა დაუზუსტებელ ფართს და მოცულობის წინასწარ განსაზღვრა შეუძლებელი იყო. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე და განმარტავს, რომ მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. 102-ე მუხლით დადგენილია მტკიცების სტანდართი, კერძოდ, პირველი ნაწილის შესაბამისად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. საკასაციო პალატის შეფასებით, შპს ,,ს. რ-ამ” სათანადოდ ვერ დაამტკიცა მის მიერ შესაგებელში მითითებული გარემოებანი, ამასთან, კასატორმა ვერ წარმოადგინა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რის გამოც სააპელაციო სასმართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ შპს ,,ს. რ-ის” მიერ არაჯეროვნად იქნა შესრულებული ვალდებულება სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსთვის.
კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი ნორმები, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 411-ე მუხლები. საკასაციო სასამართლო კასატორის სამართლებრივ პრეტენზიასთან დაკავშირებით განმარტავს შემდეგს:
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ვალდებულების დარღვევა ზოგადი ფორმულირებაა და იგი შეიძლება სხვადასხვა ფორმით იქნეს გამოხატული, მათ შორის არაჯეროვან შესრულებაში. მტიცების ტვირთის ობიექტურად და სამართლიანად განაწილების პირობებში, როგორც ზიანის მიყენების ფაქტის, ასევე განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი მოსარჩელის (კრედიტორის) მახარეზეა. ამასთან, ზიანი ობიექტური მოცემულობით უნდა შეფასდეს და არა სუბიექტური დამოკიდებულებით. სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. ამავე მუხლითაა განმარტებული მიუღებელი შემოსავალი, კერძოდ, მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. როგორც მოცემულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 8 ივნისის განჩინებიდან ირკვევა, საქმის ხელახლა განხილვისას, სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინა არა მხოლოდ ის, ხელშეკრულების ჯეროვან შესრულებას ჰქონდა თუ არა ადგილი, არამედ ისიც, არსებობდა თუ არა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით გათვალისწინებული მიუღებელი შემოსავლის დაკისრების საფუძველი (იხ.სუსგ 08.06.2010წ., ¹ას-87-82-2010).
როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, დადგენილია, რომ შპს ,,ს. რ-ამ” ნაწილობრივ დაარღვია ვალდებულება, რაც გამოიხატა იმაში, რომ მენარდემ (შპს “ნ. კ-ნ”) ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო სრულად ვერ შეასრულა, თუმცა, მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მენარდის მიერ ფაქტობრივად შესრულებული სამუშაო ანაზღაურებულია, ამასთან, შესრულების ანაზღაურების დროისა და მოცულობის შესახებ მხარეებს პრეტენზია არ განუცხადებიათ, თუ არ ჩავთვლით დღგ-ის თანხას, რომელიც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დაეკისრა შპს “ს. რ-ას”. ამდენად, დავა ეხება იმ ანაცდენ მოგებას, რომელიც მენდარდემ ვერ მიიღო შემკვეთის ბრალით. როგორც ზემოთ ვახსენეთ, მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების საკითხის გადაწყვეტისას მხოლოდ ობიექტური კრიტერიუმებით უნდა განისაზღვროს ზიანის ანაზღაურება, ისე, რომ ამას არ მოჰყვეს დაზარალებულის უსაფუძვლო გამდიდრება. როგორც სარჩელის საფუძვლებიდან ირკვევა, მოსარჩელემ ზიანის ოდენობა გამოთვალა მისაღები შემოსავლიდან და გასაწევი ხარჯებიდან, თუმცა, სააპელაციო სასამართლოს არცერთი მსჯელობა არ შეიცავს მითითებას იმ მტკიცებულებებზე, რომელიც უტყუარად დაადასტურებდა მოსარჩელის მიერ განსაზღვრული ზიანის ოდენობას. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში მოკლედ უნდა მიეთითოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით არ დაუდგენია ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის ერთ-ერთი მთავარი საფუძველი, ზიანის არსებობის ფაქტი, რაც მაკვალიფიცირებელი ნიშანია სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის გამოყენებისათვის. ამდენად, კასატორის პრეტენზია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ დასაბუთებულობასთან დაკავშირებით საფუძვლიანია და გაზიარებული უნდა იქნეს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. ვინაიდან საკასაციო განაცხადი ეხება სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, ამასთან, გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებენ სასარჩელო მოთხოვნას, რის გამოც საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად კი, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.
მოცემული საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოპასუხე შპს “ს. რ-ამ” საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას სახელმწიფო ბაჟის სახით გადაიხადა 192 ლარი, ხოლო საკასაციო საჩივარზე თავდაპირველად _ 300 ლარი, ხოლო შემდგომ _ 375.73 ლარი. იმის გათვალისწინებით, რომ საკასაციო პალატამ შეცვალა გადაწყვეტილება და შპს “ნ. კ-ს” უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, სასამართლო თვლის, რომ ამ უკანასკნელს შპს “ს. რ-ის” სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს კასატორის მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯები 867.73 (192+300+375.73) ლარის ოდენობით.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა
1. შპს “ს. რ-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.
3. შპს “ნ. კ-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.
4. შპს “ნ. კ-ს” შპს “ს. რ-ის” სასარგებლოდ დაეკისროს კასატორის მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯები 867.73 ლარი.
5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
