ას-348-331-2011 3 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს “ჭ. ა-ის” დირექტორი თ. გ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ო. ხ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ო. ხ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “ჭ. ა-ის” დირექტორ თ. გ-ის მიმართ სხვისი უძრავი ქონებით სარგებლობისათვის უსაფუძვლოდ მიღებული თანხის _ 3700 ლარის ანაზღაურების მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

ჭიათურის გამგეობის 2000 წლის 21 აპრილის ¹65/2 დადგენილებით ქ.ჭიათურაში, ...ის ქ¹50-ში მდებარე 12 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადაეცა მოსარჩელეს საკუთრებაში. 2000 წლის პირველ ნოემბერს აღნიშნულ ნივთზე საკუთრების უფლება ო.ხ-ემ აღრიცხა საჯარო რეესტრში.

მოსარჩელის განმარტებით, მან მიწა შეიძინა კომერციული საქმიანობის საწარმოებლად, მიიღო მაღაზიის მშენებლობის ნებართვა. ჭ. ა-ის დირექტორის ნებართვით, აღნიშნულ 12 კვ.მ მიწაზე რ.მ-ემ და თ.ხ-მა განათავსეს სავაჭრო ჯიხურები. ჯიხურის მესაკუთრეები მოპასუხეს ქირის სახით ყოველთვიურად უხდიდნენ 50-50 ლარს. მოსარჩელის მოთხოვნის მიუხედავად, მოპასუხემ ქირავნობის ხელშეკრულება არ შეწყვიტა, რის გამოც ო.ხ-ემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ხელშეშლის აღკვეთა. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ო.ხ-ის სარჩელი და აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იძულებით აღსრულდა 2008 წლის 25 თებერვალს.

მოპასუხეს თ.ხ-თან, ასევე რ.მ-ესთან ერთი წლის ვადით _ 2006 წლის პირველ იანვრამდე გაფორმებული ჰქონდა ხელშეკრულება, რომელიც არ შეწყვეტილა და მისი მოქმედება გაგრძელდა გადაწყვეტილების იძულებით აღსრულებამდე. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მოპასუხე სარგებლობდა მოსარჩელის კუთვნილი ქონებით და 2008 წლის თებერვლის ბოლომდე, სულ 37 თვის განმავლობაში იღებდა შემოსავალს, რითაც გამდიდრდა უსაფუძვლოდ, ხოლო ო.ხ-ეს მიადგა ზიანი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

შპს “ჭ. ა-ი” ფლობდა 5700 კვ.მ მიწის ნაკვეთს. ჭაითურის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 7 ივლისის ¹109/7 დადგენილებით მოპასუხეს დამატებით გადაეცა 572 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ხოლო ამავე გამგეობის 2002 წლის 22 იანვრის ¹6/4 დადგენილების საფუძველზე _ 6200 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. მოპასუხე სულ ფლობს 6142 კვ.მ მიწას.

მოპასუხის განმარტებით, უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის _ 3700 ლარის ანაზღაურების თაობაზე, რადგანაც სინამდვილეს არ შეესაბამება მოსარჩელის მითითება, რომ შპს “ჭ. ა-ი” 2005 წლის იანვრიდან 2008 წლის თებერვლის ბოლომდე სარგებლობდა მიწის ნაკვეთით და თ.ხ-ი და რ.მ-ე იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე ყოველთვიურად უხდიდნენ ქირას 50 ლარის ოდენობით. თ.ხ-თან დადებული ხელშეკრულება მალევე მოიშალა და ა-ს მისგან რაიმე შემოსავალი არ მიუღია, ხოლო რ.მ-ესთან ხელშეკრულება მოპასუხეს საერთოდ არ გაუფორმებია.

მოპასუხის განმარტებით, ანაზღაურებას ექვენდებარება ის ზიანი, რომელიც წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. შპს “ჭ. ა-ისათვის” ზიანის მიყენების ფაქტი სავარაუდო ვერ გახდებოდა წინასწარ, რადგანაც ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი ჭიათურის გამგეობის 2000 წლის 21 აპრილის დადგენილება ო.ხ-ისათვის 12 კვ.მ მიწის გადაცემის თაობაზე და აღნიშნული გადაწყვეტილება გასაჩივრდა ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოებში, ხოლო საკასაციო სასამართლოს განჩინება მოპასუხეს ჩაბარდა მხოლოდ 2008 წლის იანვარში.

მოპასუხის განმარტებით, ო.ხ-ის მიერ წარმოდგენილი მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მონაცემები არ ემთხვევა საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებულ მონაცემებს. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2007 წლის 7 ნოემბრის განჩინებაში აღნიშნულია, რომ ო.ხ-ესა და კ.მოდებაძეს ქ.ჭიათურაში, ...ის ქუჩაზე ა-ის ტერიტორიაზე გადაეცათ 24 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, თითოეულს 12-12 კვ.მ მიწა სავაჭრო ობიექტის მშენებლობისათვის, სადაც მოსარჩელეს მშენებლობა არ უწარმოებია. კ.მოდებაძე ამჟამად ფლობს 27 კვ.მ მიწას და მოსარჩელეს არც კი გაურკვევია, ამ უკანასკნელს მისი კუთვნილი ტერიტორია ხომ არ აქვს დაკავებული. კ.მოდებაძესა და ო.ხ-ეს მიწა გადაეცათ ...ის ქ¹2-ში, ა-ი მდებარეობს ...ის (ყოფილი ...ის) ქ¹18-ში, კ.მოდებაძის საკუთრება აღრიცხულია ...ის ქ¹2-ში, ხოლო მოსარჩელე ო.ხ-ის საკუთრება _ ...ის (ყოფილი ჭEიღლაძის) ქ¹50-ში.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით ო.ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ო. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი, რომლითაც ო.ხ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს “ჭ. ა-ს” ო.ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 600 ლარის გადახდა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.ჭიათურაში (სექტორი - ..., კვარტალი - ..., ნაკვეთი - ...) ო. ხ-ეს საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული აქვს 12კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ჭ. ა-ის ადმინისტრაციასთან გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელის კუთვნილ ტერიტორიაზე ჩადგმულ ჯიხურში სამეწარმეო საქმიანობას ახორციელებდა თ. ხ-ი. თ.ხ-მა ჯიხურის ჩადგმაზე ნებართვა მიიღო ჭ. ა-ის დირექციისაგან. 2005 წლის 3 იანვარს შპს “ჭ. ა-ის” დირექციასა და ინდ.მეწარმე თ.ხ-ს შორის შედგა ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც ჭ. ა-ის დირექციამ ინდ.მეწარმე თ. ხ-ს გამოუყო ჭ. ა-ის კუთვნილი ტერიტორია სავაჭრო ჯიხურის ჩასადგმელად. თ.ხ-ს შპს “ჭ. ა-ის” ტერიტორიით სარგებლობისათვის ყოველი თვის 5 რიცხვში შპს “ჭ. ა-ის სალაროში” უნდა შეეტანა თანხა 50 ლარის ოდენობით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2005 წლის 3 იანვრიდან 2005 წლის 31 დეკემბრამდე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ჭ. ა-სა” და თ. ხ-ს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა გრძელდებოდა 1 წლის განმავლობაში, ხოლო მტკიცებულებათა არარსებობის გამო, დაუდასტურებლად მიიჩნია მოსარჩელის მითითება ო. ხ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე შპს “ჭ. ა-სა” და რ. მ-ეს შორის ქირავნობის ხელშეკრულების არსებობა.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 983-ე მუხლით და მიუთითა, რომ ვინაიდან მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე მოსარჩელე ო. ხ-ეა, სარგებლის მიღებაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა სწორედ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე და არა შპს “ჭ. ა-ი”.

სასამართლომ საქმეზე მტკიცებულებად დართული თ.ხ-ის მიერ დაწერილი შესაგებლის, მოწმის სახით დაკითხულ თ.ხ-ის ჩვენებასა და თავად 2005 წლის 3 იანვრის ქირავნობის ხელშეკრულებას შორის არსებული წინააღმდეგობების გამო არ გაიზიარა მოპასუხე მხარის მტკიცება, რომ ო.ხ-ის კუთვნილ ნაკვეთზე განთავსებული ჯიხური მხოლოდ 15 დღის განმავლობაში ჰქონდა მიქირავებული ხ-ისათვის მოპასუხე შპს “ჭ. ა-ის” დირექტორს.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით და დადასტურებულად არ ჩათვალა რ. მ-ესა და შპს “ჭ. ა-ს” შორის ქირავნობის ხელშეკრულების არსებობა, რადგან არანაირი მტკიცებულება აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად მოსარჩელეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ჭ. ა-ის” დირექტორმა თ.გ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ო.ხ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ 2005 წლის 3 იანვარს დადებული ხელშეკრულება ფართის გამოყოფის თაობაზე მოიშალა 2005 წლის 11 იანვარს ¹2 ბრძანების საფუძველზე, ამდენად, შპს “ჭ. ა-ს” რაიმე შემოსავალი არ მიუღია, რაც ასევე დაადასტურა მოწმის სახით დაკითხულმა თ.ხ-მა. ასეთ დროს სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 983-ე მუხლით და მოპასუხისათვის არ უნდა დაეკისრებინა თანხა მოსარჩელის სასარგებლოდ. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. კასატორისათვის წინასწარ სავარაუდო ვერ გახდებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი, რადგანაც ადმინისტრაციული დავა პირველი ინსტანციის წესით ო.ხ-ის საწინააღმდეგოდ დასრულდა, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2007 წლის 7 ნოემბრის განჩინება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე შპს “ჭ. ა-ს” ჩაბარდა 2008 წლის იანვარში.

ქალაქის გამგეობის 1999 წლის 30 ივლისის სხდომის ოქმით მიწის მართვის სამმართველოს დაერთო ნება მიწის ნაკვეთის აუქციონზე გატანისათვის, სადაც დაზუსტებითაა ნაჩვენები “ა. კ-ეს” მოპირდაპირე მხარე და არა ა-ის შიდა ტერიტორია. აღნიშნულის შესაბამისად, ო.ხ-ეს გაუკეთდა პროექტი, რომლის თანახმადაც მისი შენობა უნდა დამდგარიყო ხიმინჯებზე “ა. კ-ეს” მხარეს. მშენებლობის პროექტში შეტანილ იქნა ცვლილება, რომელიც ეწინააღმდეგება გამგეობის თანხმობას და ო.ხ-ეს დღემდე არ აქვს აშენებული ნაგებობა, იგი მიუღებელ შემოსავალზე დავობს, ხოლო ასეთი შემოსავლის მიღების შესაძლებლობა ზემოაღნიშნული გარემოებების გამო, თუ რამდენად იყო შესაძლებელი, სასამართლოს არ შეუფასებია.

დადგენილია, რომ სააღსრულებო წარმოების შედეგად სწორედ რ.მ-ესა და თ.ხ-ს დაევალათ მოსარჩელის კუთვნილი ტერიტორიებიდან სავაჭრო ჯიხურების გატანა, ამდენად ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელი იყვნენ რ.მ-ე და თ.ხ-ი და არა შპს “ჭ. ა-ი”, რის გამოც სასამართლოს მოცემული საქმის განხილვისას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლით და არასათანადო მოპასუხე შეეცვალა სათანადო მოპასუხით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინებით შპს “ჭ. ა-ის” საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე და ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქმის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთებისა და შპს “ჭ. ა-ის” საკასაციო პრეტენზიების ანალიზის საფუძველზე თვლის, რომ მოცემული საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ, საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.ჭიათურაში (სექტორი - ..., კვარტალი - ..., ნაკვეთი - ...) ო. ხ-ეს, საკუთრების უფლებით, რეგისტრირებული აქვს 12 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ჭ. ა-ის ადმინისტრაციასთან გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელის კუთვნილ ტერიტორიაზე ჩადგმულ ჯიხურში სამეწარმეო საქმიანობას ახორციელებდა თ. ხ-ი. თ.ხ-მა ჯიხურის ჩადგმაზე ნებართვა მიიღო ჭ. ა-ის დირექციისაგან.

2005 წლის 3 იანვარს შპს “ჭ. ა-ის” დირექციასა და ინდ.მეწარმე თ.ხ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც თ.ხ-ს შპს “ჭ. ა-ის” ტერიტორიით სარგებლობისათვის ყოველი თვის 5 რიცხვში შპს “ჭ. ა-ის სალაროში” უნდა შეეტანა თანხა 50 ლარის ოდენობით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2005 წლის 3 იანვრიდან 2005 წლის 31 დეკემბრამდე. შპს “ჭ. ა-სა” და თ. ხ-ს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა გრძელდებოდა ერთი წლის განმავლობაში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მტკიცებულებათა შეფასების შედეგი აისახება სასამართლოს დასაბუთებულ გადაწყვეტილებაში, რომელიც უნდა შეიცავდეს მსჯელობას იმის შესახებ, თუ რატომ იზიარებს ან რატომ უარყოფს სასამართლო ამა თუ იმ მტკიცებულებას. ამასთან, მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევა ნიშნავს არა მხოლოდ რომელიმე კონკრეტულ მტკიცებულებაზე დაყრდნობას, არამედ მათ ერთობლიობაში შესწავლა-ანალიზს, რომელთა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე სასამართლო გამოიტანს დასკვნას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობა-არარსებობის შესახებ.

კასატორი სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს იმ დასკვნას, რომლის თანახმადაც, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ჭ. ა-სა” და ინდ.მეწარმე თ.ხ-ს შორის 2005 წლის 3 იანვარს დადებული ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2005 წლის 31 დეკემბრამდე. კასატორის განმარტებით სასამართლომ სამართლებრივი შეფასება არ მისცა საქმეში წარმოდგენილ შპს “ჭ. ა-ის” დირექტორის 2005 წლის 11 იანვრის ¹2 ბრძანებას, რომელიც ადასტურებს კასატორის ნებას 2005 წლის 3 იანვრის ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს მსჯელობას მითითებულ მტკიცებულებაზე.

საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს ასევე 2005 წლის 3 იანვრის ხელშეკრულების იმ დებულებაზე, რომლითაც განსაზღვრულია მხარეთა შორის ანგარიშსწორების წესი, კერძოდ, ხელშეკრულების თანახმად განსაზღვრულია ინდ.მეწარმე თ. ხ-ის ვალდებულება ყოველთვიურად, არაუმეტეს მომდევნო თვის 5 რიცხვისა, შეიტანოს შპს “ჭ. ა-ის” სალაროში საიჯარო თანხა 50 (ორმოცდაათი) ლარის ოდენობით. დასახელებული დებულებით მხარეებმა განსაზღვრეს საიჯარო ქირის ანაზღაურების წესი და მისი ნამდვილობის ფორმად მიიჩნიეს დათქმულ დროს მოიჯარის მიერ თანხის სალაროში შეტანის ვალდებულება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებიდან არ იკვეთება შეამოწმა თუ არა სასამართლომ სარჩელის საფუძვლიანობა ზემოთ მითითებულ პირობებთან.

სამოქალაქო კოდექსის 983-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარეობს უფლებამოსილი პირის უფლება იმ პირის მიმართ, რომელმაც სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიიღო ფული ან გვაროვნული ნივთი, მოითხოვოს ამ სიკეთის კრედიტორისათვის დაბრუნება, ასევე არაუფლებამოსილი პირის ვალდებულება, დააბრუნოს ყველაფერი, რაც უსაფუძვლოდ მიიღო. კანონმდებელი აღნიშნული ნორმის გამოყენებისათვის სავალდებულოდ მიიჩნევს შესრულების მიღების ნამდვილოვბის დადგენას, რადგანაც კანონისმიერი ამ ვალდებულებითი ურთიერთობის ძირითად საფუძველს არაუფლებამოსილი პირის მიერ შესრულების მიღება წარმოადგენს, რაც მსგავსად ვინდიკაციური სარჩელისა, არაუფლებამოსილი პირის მიერ მიღებული შესრულების უფლებამოსილი პირისათვის დაბრუნების უალტერნატივო წინაპირობაა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თუ მითითებული გარემოება უტყუარად არ იქნება დადგენილი, სამართლებრივი ურთიერთობის უსაფუძვლო გამდიდრებად კვალიფიკაციის წინაპირობა არ იარსებებს.

ზემოთ დასახელებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი საკითხებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ შპს “ჭ. ა-ის” საკასაციო პრეტენზია მხარეთა შორის 2005 წლის 3 იანვარს დადებული ხელშეკრულების შეწყვეტილად არგაზიარების ნაწილში დასაბუთებულია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო სასამართლომ საფუძვლად უნდა დაუდოს სამართლებრივი შეფასება, რომელიც სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის. დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების შესწავლისა და ანალიზის საფუძველზე უტყუარად უნდა გამოარკვიოს შპს “ჭ. ა-სა” და თ. ხ-ს შორის დადებული ხელშეკრულების მოქმედების ვადა და ამ ხელშეკრულების მოქმედების განმავლობაში შემოსავლის მიღების ნამდვილობის ფაქტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “ჭ. ა-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება ო.ხ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.