ას-603-569-2011 5 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ მ. გ-ე, მ. ბ-ე, ლ. ბ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “ე. ე-ი” (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს “ე. ე-მა” სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. გ-ის, მ. ბ-ისა და ლ. ბ-ის მიმართ, მოპასუხეთა ქმედების გამო, მოსარჩელისათვის მიუღებელი შემოსავლის: მ.გ-ისათვის _ 19453 ლარის, მ.ბ-ისათვის _ 58926 ლარის, ლ.ბ-ისათვის _ 33338 ლარის, ასევე ზიანის სახით თითოეულისათვის 15000-15000 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეები მუშაობდნენ სს “ე. ე-ის” ბათუმის ფილიალის მაღაზიებში მენეჯერის თანამდებობაზე. 2010 წლის 24 თებერვალს კომპანიის უფლებამოსილი პირებისათვის შეუტყობინებლად, მათ დაქვემდებარებაში მყოფი მაღაზიების გადაბარების გარეშე, თვითნებურად დაკეტეს ისინი. მაღაზიების გახსნა შესაძლებელი გახდა მხოლოდ ბათუმის საქალაქო სასამართლოსათვის მიმართვისა და კერძო აღმასრულებლის დახმარების შემდგომ.

მოსარჩელეს მ.გ-ესთან, მ.ბ-ესა და ლ.ბ-ესთან გაფორმებული ჰქონდა შრომითი ხელშეკრულებები, რომლის პირობებიც ამ უკანასკნელებმა დაარღვიეს ზემოაღნიშნული ქმედებით, შეაფერხეს კომპანიის მუშაობის ეფექტურობა და საფრთხვე შეუქმნეს მის ფინანსურ მდგომარეობას.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეებმა მითითებული ქმედებით დაარღვიეს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლით გათვალისწინებული უფლების ბოროტად გამოყენების აკრძალვა, შესაბამისად, საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 411-ე და 412-ე მუხლების თანახმად, ვალდებული არიან მოსარჩელეს აუნაზღაურონ ის შემოსავალი, რომელსაც კომპანია მიიღებდა მაღაზიების მუშაობის შემთხვევაში, ის შემოსავალიც, რაც მაღაზიების გახსნის შემდგომ ვერ მიიღო სს “ე. ე-მა”, მაღაზიების დახურვამდე არსებულ მაჩვენებელთან შედარებით რეალიზაციის შემცირების გამო და ხარჯები, რომლებიც კომპანიამ გაწია მარკეტინგულ და სხვა ღონისძიებებზე შერყეული იმიჯისა და პროდუქციის რეალიზაციის მოცულობის აღსადგენად.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით:

მ.გ-ე, მ.ბ-ე და ლ.ბ-ე სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდნენ 2010 წლის 24 თებერვლის ჩათვლით, 25 თებერვლიდან მოსარჩელემ არ მისცა მათ მუშაობის გაგრძელების საშუალება, მოსარჩელემ საკუთარი ნებით არ გადაიბარა მაღაზიები, ამასთან სარჩელის უსაფუძვლობას ადასტურებს ისიც, რომ სს “ე. ე-ს” მისი მოთხოვნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარუდგენია.

მოპასუხეებმა განმარტეს, რომ მათი ქმედებით მოსარჩელეს ზიანი არ მიდგომია, არამედ ეს ზიანი გამოწვეული იყო ახალი, არაკვალიფიციური კადრების ბრალით და მოსარჩელემ სასამართლოს, ასევე კერძო აღმასრულებელს შეგნებულად არ მიმართა მაღაზიების დაკეტვის დღეს. მ.გ-ე, მ.ბ-ე და ლ.ბ-ე ასევე არ დაეთანხმნენ მოსარჩელეს ზიანის ოდენობასა და მისი გამოთვლის წესთან დაკავშირებით.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სს “ე. ე-ის” სარჩელი მატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდა, მოპასუხე მ. გ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 41780.56 ლარის, მ. ბ-ეს _ 81253.56 ლარის, ლ. ბ-ეს _ 55665.56 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის განჩინებით მ. გ-ის, მ. ბ-ისა და ლ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოპასუხეები შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ კომპანიასთან, მოპასუხე ლ. ბ-ე 2007 წლის აპრილიდან მუშაობდა სს “ე. ე-ში” მაღაზიის მენეჯერის თანამდებობაზე (მაღაზიის მის: ქ. ბათუმი, ... ქ. ¹55) და სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა 2010 წლის 24 თებერვლამდე, მოპასუხე მ. გ-ე, 2007 წლის ოქტომბრიდან მუშაობდა სს “ე. ე-ში” მაღაზიის მენეჯერის თანამდებობაზე (მაღაზიის მის: ქ. ბათუმი, ...ის ქ. ¹15) და სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა 2010 წლის 24 თებერვლამდე, მოპასუხე მ. ბ-ე 2007 წლის იანვრიდან მუშაობდა სს “ე. ე-ში” მაღაზიის მენეჯერის თანამდებობაზე (მაღაზიის მის: ქ. ბათუმი, ...ს ქ. ¹91) და სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა 2010 წლის 24 თებერვლამდე, სს “ე. ე-ში” მოხდა კომპანიის მენეჯმენტის შეცვლა. ახალ ხელმძღვანელობასთან შეხვედრის მიუხედავად, 2010 წლის 24 თებერვლიდან, მოპასუხეთა მიერ, იმ მაღაზიების გადაბარება, სადაც მენეჯერის თანამდებობაზე მუშაობდნენ, არ მოხდა, რამაც გამოიწვია მაღაზიების გარკვეული პერიოდით დახურვა. მაღაზიათა ნებაყოფილობით გადაბარება არ მოხდა მ. გ-ის მიერ 2010 წლის 8 მარტამდე, მ. ბ-ის მიერ _ 2010 წლის 10 მარტამდე, ხოლო ლ. ბ-ის მიერ _ 2010 წლის 9 მარტამდე, რის გამოც აუცილებელი გახდა იძულებითი ზომების მიღება. მაღაზიების გადაბარება მოხდა სააღსრულებო ფურცლის გაცემის შედეგად, იძულების წესით, კერძო აღმასრულებლის მეშვეობით. მოწმის სახით დაკითხული დაცვის სამსახურის წარმომადგენელთა ჩვენებებით დადგენილ იქნა, რომ მენეჯერებს მაღაზიების გახსნის უფლება დაცვის სამსახურმა არ მისცა კომპანიის მმართველის დავალებიდან გამომდინარე, მაგრამ, თუ რატომ არ ხდებოდა აღნიშნული მაღაზიების გადაბარება და რატომ გახდა აუცილებელი გადაბარების მიზნით იძულებითი ღონისძიებების მიღება დაცვის სამსახურისათვის ცნობილი არ იყო. საქმეში წარმოდგენილი ცნობებისა და გაანგარიშებათა საფუძველზე დადგენილ იქნა, რომ მაღაზიების გადაბარების დაყოვნებით სს “ე. ე-მა” ვერ მიიღო შემოსავალი. ...ის ქუჩაზე მდებარე მაღაზიის დახურვით 13 დღის განმავლობაში – 10 236 ლარი, ... ქ¹55-ში მდებარე მაღაზიიდან 15 დღის განმავლობაში – 24 734 ლარი, გ-ის ქუჩაზე მდებარე მაღაზიის დახურვით 18 დღის განმავლობაში – 34 421 ლარი. მაღაზიების გახსნიდან მომდევნო 30 დღის განმავლობაში და მას შემდეგაც გარკვეული პერიოდი ვერ იქნა მიღწეული, მაღაზიათა დახურვამდე გაყიდვების არსებული მოცულობა, რის გამოც სხვაობამ შეადგინა მ. გ-ის მაღაზიიდან – 9217 ლარი, მ. ბ-ის მაღაზიიდან _ 24 505 ლარი, ლ. ბ-ის მაღაზიიდან – 8604 ლარი. კომპანიის მიერ მაღაზიების დაკეტვის გამო შერყეული იმიჯის და რეალიზაციის მოცულობების აღსადგენად გაღებულ იქნა 58 464.69 ლარის ოდენობით მარკეტინგული ხარჯები. სს “ე. ე-ის” მიერ ადამიანური რესურსის დამატებით მობილიზებისა და ქ.თბილისიდან დამატებით სპეციალისტთა მივლინებების შედეგად გაწეულმა ხარჯმა შეადგინა 8518 ლარი.

პალატამ დამატებით მიუთითა შემდეგზე: პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული ე. ს-ის ჩვენებით ირკვევა, რომ იგი არის აჭარის დაცვის პოლიციის სამმართველოს განყოფილების ბიუროს ხელმძღვანელი. 2010 წლის 24 თებერვალს დაუკავშირდა სს “ე. ე-ის” ახალი ხელმძღვანელი და მათთან შეთანხმების გარეშე ძველი მენეჯერების მიერ მაღაზიების გახსნა აუკრძალა. შესაბამისად, ძველ მენეჯერებს არ გაახსნევინეს მაღაზიები, ვიდრე არ იქნებოდა შეთანხმება ახალი მენეჯერთან. მაღაზიების გადაბარების მომენტში არანაირ შეფერხებას ადგილი არ ჰქონია. პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე მ. გ-ის განმარტებითა და მოწმის სახით დაკითხული გ. ბ-ის ჩვენებით ირკვევა, რომ 2010 წლის 25 თებერვლის შემდგომ, სს “ე. ე-ის” ოფისში წერილობით არ მიუმართავთ, მხოლოდ ძველ ხელმძღვანელ ქ-ეს დაუტოვეს წერილი მისსავე საცხოვრებელ სახლში. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე წარდგენილი განცხადების შინაარსით ირკვევა, რომ მოსარჩელე სს “ე. ე-ი” უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების საფუძვლად უთითებდა იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოპასუხეები უხეშად არღვევდნენ შრომითი ხელშეკრულების პირობებს, მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა არ აღებდნენ სს “ე. ე-ის” კუთვნილ სავაჭრო ობიექტებს (მაღაზიებს), რითაც ზიანს აყენებდნენ საზოგადოებას. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 24 მარტის განჩინებით სს “ე. ე-ის” მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სს “ე. ე-ის” თანამშრომლებს: რ. ს-ეს, მ. ბ-ეს, ლ. ბ-ესა და მ. გ-ეს დაევალათ გადასცენ სს “ე. ე-ის” უფლებამოსილ წარმომადგენლებს სავაჭრო ობიექტების, საწყობებისა და სათავსოების ყველა გასაღები და სრულად გადააბარონ მათთვის მიბარებული საქონელი. რ. ს-ეს, მ. ბ-ეს, ლ. ბ-ეს, მ. გ-ეს, ე. ქ-ეს, რ. ბ-ესა და თ. ნ-ეს აეკრძალათ სს “ე. ე-ის” სავაჭრო ობიექტებში, საწყობებსა და სხვა სათავსოებში შესვლა და გადაადგილება სს “ე. ე-ის” უფლებამოსილი წარმომადგენლის წინასწარი ნებართვისა და მეთვალყურეობის გარეშე.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, მე-4 მუხლით, 103-ე მუხლით და მიუთითა უზრუნველყოფის გამოყენების თაობაზე ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 24 მარტის განჩინებაზე წარდგენილი საჩივრის შინაარსზე, რომლითაც მოპასუხეებმა სადავო გახადეს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 24 მარტის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 პუნქტით დადგენილი აკრძალვა და სადავო არ გაუხდიათ სს “ე. ე-ის” განცხადებაში მითითებული ფაქტი, რომ მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა არ აღებდნენ სს “ე. ე-ის” კუთვნილ სავაჭრო ობიექტებს (მაღაზიებს), რითაც ზიანი ადგებოდა საზოგადოებას, პირიქით ამ მოქმედების, თუ უმოქმედობის განხორციელების მიზეზად დაასახელეს მაღაზიების გადაბარების თაობაზე ახალი ხელმძღვანელობის მიერ გამოცემული წერილობითი ბრძანების, ან სათანადოდ დამოწმებული ასლების ჩაუბარებლობა და განმარტეს, რომ ასეთი ბრძანების გარეშე, მიბარებული ქონებისა და ობიექტის გასაღებების გადაცემას, თუნდაც საწარმოს დირექტორისათვის მოპასუხეები არ განახორციელებდნენ. ანალოგიური მსჯელობაა ასახული პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოპასუხეთა მიერ წარდგენილ წერილობით ახსნა-განმარტებაში. ამდენად, სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა მოსარჩელის მტკიცება, რომ მოპასუხეებმა ნებაყოფილობით, იძულებითი ღონისძიების გამოყენების გარეშე, არ განახორციელეს სს “ე. ე-ის” ახალი ხელმძღვანელობისათვის მიბარებული ქონებისა და ობიექტის გასაღებების გადაცემა. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება, რომ საქმეზე მოწმის სახით დაკითხულ პირთა ჩვენებებით დგინდება მათი მხრიდან წინააღმდეგობის გაწევის არ არსებობის ფაქტი, ვინაიდან აჭარის დაცვის პოლიციის სამმართველოს განყოფილების ბიუროს ხელმძღვანელის, ე. ს-ის ჩვენებით დასტურდება, რომ მაღაზიების უშუალოდ გადაბარების პროცესში არ ყოფილა შეფერხება და მისი ჩვენებით არ დგინდება გადაბარებამდე თუ რა მოქმედებებს ახორციელებდნენ მოპასუხეები და ჰქონდა თუ არა ადგილი უმოქმედობას. სასამართლომ მიუთითა, ვინაიდან სს “ე. ე-ისათვის” ზიანის მიყენების ფაქტი სახეზეა, ამასთან აპელანტებს (მოპასუხე) სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ ზიანის ოდენობის დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც გააქარწყლებდა ან უარყოფდა მოსარჩელეს მიერ წარმოდგენილ ცნობებში დაფიქსირებული ზიანის შესაბამის ოდენობას, მხოლოდ მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელის მიერ ზიანის ოდენობის დაანგარიშება არასწორია არ წარმოადგენს საკმარისს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. გ-ემ, მ. ბ-ემ და ლ. ბ-ემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებადა ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული განჩინების 4.1 პუნქტით სააპელაციო სასამართლომ არასწორა გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება, ისე, რომ მას სააპელაციო საჩივარში მითითებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილეების ფაქტობრივი უსწორობები არ შეუფასებია.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეები უხეშად არღვევდნენ შრომითი ხელშეკრულების პირობებს, მიუხედავად არაერთი გაფრთხილებისა, მათ არ გააღეს სს “ე. ე-ის” მაღაზიები, რითაც ზიანი მიადგა მოსარჩელეს. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა არასწორია, რადგანაც ამავე განჩინებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ისიც, რომ დაცვის პოლიციამ მაღაზიების ძველ მენეჯერებს არ მისცა შესაძლებლობა გაეხსნათ მაღაზიები იმ საფუძვლით, რომ სს “ე. ე-ის” ახალმა ხელმძღვანელობამ მათ ამის ნება არ დართო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ მათ ხელი არ შეუშლიათ მაღაზიების ფუნქცოინირებისათვის და აღნიშნული დასკვნა არასწორად დაამყარა იმ გარემოებას, რომ მ.გ-ეს, მ.ბ-ესა და ლ.ბ-ეს 2010 წლის 24 მარტის განჩინებაზე წარდგენილი საჩივრით სადავოდ არ გაუხდიათ განცხადებში მითითებული ფაქტი _ სს “ე. ე-ის” არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად მოპასუხეები არ აღებდნენ სავაჭრო ობიექტებს. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა არასწორია, რადგანაც სარჩელის უზრუნველყოფის თაობაზე მიღებული განჩინებით არ ხდება დავის არსებითად გადაწყვეტა, ამ განჩინების მიღებისას საკმარისია სასამართლოს შეექმნას რწმენა, რომ გადაწყვეტილების აღსრულება შემდგომში გართულდება ან შეუძლებელი გახდება. სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 23-ე თავის მიზნებიდან და ამავე კოდექსის 194-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დებულებიდან.

გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ აპელანტების მიერ განხორციელებული ხელშეშლა გამოიხატებოდა წერილობითი ბრძანების გარეშე, ახალი ხელმძღვანელობისათვის მიბარებული ქონებისა და მაღაზიების გასაღების გადაცემაზე უარის თქმაში.

სასამართლომ არ გამოიკვლია მოსწმეთა ჩვენებები, ყურადღება არ მიაქცია იმ ფაქტს, რომ კასატორებს სურდათ მიბარებული მაღაზიების გახსნა და მუშაობის ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელება, რისი შესაძლებლობაც დაცვის სამსახურმა არ მისცათ, ამასთან, სს “ე. ე-ის” ახალ ხელმძღვანელობას მ.გ-ის, მ.ბ-ისა და ლ.ბ-ისათვის არ უცნობებია სავაჭრო ობიექტებში მათ შეშვებაზე უარის თქმის საფუძველი და არ გადაუციათ ბრძანება მატერიალური ფასეულობების გადაბარების შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 მაისის განჩინებით მ.გ-ის, მ.ბ-ისა და ლ.ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. გ-ის, მ. ბ-ისა და ლ. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. გ-ის, მ. ბ-ისა და ლ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: მ. გ-ეს (პ/¹...), მ. ბ-ესა (პ/¹...) და ლ. ბ-ის (პ/¹...) უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. წ-ის მიერ გადახდილი 6000 ლარის 70% _ 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. გ-ის, მ. ბ-ისა და ლ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: მ. გ-ეს (პ/¹...), მ. ბ-ესა (პ/¹...) და ლ. ბ-ის (პ/¹...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” გ. წ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 4200 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.