ას-730-788-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს “ლ-ა” (მოპასუხე)

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ვ. მ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 იანვრის განჩინება

კასატორ შპს “ლ-ას” მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

კასატორ ვ. მ-ის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ყოველთვიური სარჩოს ოდენობის გაზრდა, სარჩელის აღძვრამდე 3 წლისა და გადაწყვეტილების აღსრულებამდე მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურება

დავის საგანი _ დაკისრებული სარჩოს გადახდის გაგრძელება, მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “ლ-ას” მიმართ დაკისრებული სარჩოს სახით 200 ლარის გადახდის გაგრძელებისა და მიუღებელი სარჩოს _ 50000 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელე მუშაობდა კონცერნ საქსოფმშენის მე-13 ტრესტის ¹43 მოძრავ მექანიზირებულ კოლონაში მე-5 თანრიგის კალატოზად. 1984 წლის 31 იანვარს, სამუშაოს შესრულებისას მიიღო სხეულის მძიმე დაზიანება, რაც გამოწვეული იყო დამსაქმებლის მიერ უსაფრთხოების ზომების დაუცველობით. შრომის სამედიცინო საექიმო კომისიის დასკვნის თანახმად, მოსარჩელის შრომის უნარის დაკარგვა განისაზღვრა 80%-ით. მითითებული გარემოების გათვალისწინებით, სოციალური უზრუნველყოფის დუშეთის განყოფილებამ მოსარჩელეს დაუნიშნა პენსია 120 მანეთი, ხოლო მოძრავმა მექანიზებულმა ¹43 კოლონამ _ ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობა, 144 მანეთი, რაც მოსარჩელეს 1992 წლამდე ერიცხებოდა.

დამსაქმებელი ორგანიზაციის უფლებამონაცვლეა შპს “ლ-ა”, რომელიც ვალდებულია, მოსარჩელეს აუნაზღაუროს ზიანი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხის განმარტებით, ვ.მ-ის სარჩელი უსაფუძვლოა, რადგანაც უბედური შემთხვევის აქტში დაფიქსირებულია კიბის დასხლტომა, ამ დასხლტომაში საწარმოს ბრალეულობის დამადასტურებელი დოკუმენტი არ მოიპოვება, ამასთან, მოსარჩელე თვითონვე ადასტურებს უბედური შემთხვევის მოსარჩელის ბრალით გამოწვევას. სარჩელი ხანდაზმულია, რადგანაც სარჩელის თანახმად, სარჩოს ანაზღაურება ვ.მ-ს შეუწყდა 1992 წლიდან, შესაბამისად, ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის ვადა სწორედ ამ დროიდან დაიწყო და სარჩელის აღძრვამდე გასულია 3-წლიანი ხანდაზმულობაც, ასევე მოპასუხემ განმარტა, რომ არ არის მოძრავი მექანიზირებული კოლონის უფლებამონაცვლე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ვ. მ-ის სარჩელი მოპასუხე შპს “ლ-ას” მიმართ, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა კომპენსაციის სახით 2 772 ლარის გადახდა, ამავე გადაწყვეტილებით მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიური სარჩოს სახით 48 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ლ-ამ”, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ამავე გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ვ. მ-მა და მოითხოვა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების სახით დაკისრებული სარჩოს გადახდის გაგრძელება ყოველთვიურად 128 ლარის ოდენობით, ასევე მიუღებელი სარჩოს დაკისრება წარსული სამი წლის პერიოდისათვის ერთდროულად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 იანვრის განჩინებით შპს “ლ-ას” და ვ. მ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ვ. მ-ი მე-2 ჯგუფის ინვალიდია, რომელმაც საწარმოო ტრავმა მიიღო ¹1 ტრესტის შემადგენლობაში შემავალ მმკ 43-ში. უბედური შემთხვევა მოხდა 1984 წლის 31 იანვარს და ამის მიზეზი იყო კიბის დასხლტომა. მოსარჩელე მუშაობდა ¹1 ტრესტის მმკ 43-ში მე-5 თანრიგის კალატოზად. პენსია დანიშნული ჰქონდა 331 მანეთი და 55 კაპიკი საშუალო ხელფასიდან 1984 წლის 18 ივლისიდან უვადოდ. ვ. მ-ს დადგენილი ჰქონდა პროფესიული შრომისუნარის დაკარგვის ხარისხი 80%-ით. მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლდა 1984 წლის 16 ივლისიდან.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება, რომ იგი შეიქმნა საქსოფმშენის ¹13 ტრესტის რეორგანიზაციის საფუძველზე და საქსოფმშენის ¹13 ტრესტის იმ ორგანიზაციათა ჩამონათვალში, რომლის საფუძველზეც შეიქმნა ზემოაღნიშნული საზოგადოება, მმკ 43 არ იყო აღნიშნული, შესაბამისად, არც მოსარჩელე იყო აღნიშნული იმ კრედიტორების სიაში, რომელიც საქსოფმშენის ¹13 ტრესტიდან გადაეცათ. სასამართლომ მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნულ პრივატიზაციის გეგმაში საამშენებლო-საწარმოო ტრესტ ¹13-თან ერთად ასევე აღნიშნული იყო დუშეთის სასოფლო სამშენებლო სამმართველო, რომლის ბაზაზეც შეიქმნა სს “ლ-ა”. დუშეთის სასოფლო სამშენებლო სამმართველო წარმოადგენდა მმკ 43-ის უფლებამონაცვლეს. ¹13 ტრესტის 1990 წლის 28 დეკემბრის ბრძანების საფუძველზე 1990 წლის 31 დეკემბრიდან ლიკვიდირებულ იქნა მე-13 ტრესტის მმკ 43, რომლის ბაზაზე, ისევე, როგორც მმკ 24-ის ბაზაზე დაფუძნდა სასოფლო-სამშენებლო სამმართველო დუშეთი. მმკ 43, რომელიც შედიოდა ¹1 ტრესტის შემადგენლობაში, სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს 1984 წლის 25 მაისის ¹213 ბრძანებით გადაეცა იმავე სამინისტროს ¹13 ტრესტს, 1984 წლის 1 იანვრის საბალანსო მდგომარეობით, რასაც ადასტურებდა სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს ¹1 სამშენებლო ტრესტის 1984 წლის 18 ივნისის ¹91 ბრძანება. სასამართლოს გამარტებით, მართალია, მოსარჩელე მუშაობდა ¹1 ტრესტის შემადგენლობაში შემავალ მმკ 43-ში, მაგრამ აღნიშნული მმკ 43 ¹1 ტრესტიდან გადაეცა ¹13 ტრესტს, აღნიშნული ტრესტის 1990 წლის 28 დეკემბრის ბრძანების საფუძველზე მოხდა მისი ლიკვიდაცია და მის უფლებამონაცვლედ განისაზღვრა სასოფლო სამშენებლო სამმართველო “დუშეთი”, რომლის ბაზაზეც თავის მხრივ საპრივატიზაციო გეგმის საფუძველზე შეიქმნა სს “ლ-ა”, რომლის უფლებამონაცვლესაც წარმოადგენს შპს “ლ-ა”; აღნიშნულიდან გამომდინარე სასამართლომ თავის მხრივ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ლ-ა” წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს. ზემოაღნიშნული დასაბუთებიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა შპს “ლ-ას” წარმომადგენლის განმარტება მის არასათანადო მოპასუხეობასთან დაკავშირებით. მოსარჩელე ყოველწლიურად გადიოდა შესაბამის შემოწმებას, რაც დასტურდებოდა საექიმო-შრომითი საექსპერტო კომისიის დასკვნებით. მოსარჩელის განმარტებით, პენსიას იგი იღებდა 1992 წლამდე. მოპასუხეს აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება არ წარუდგენია, თუმცა სასამართლომ მიიჩნია, რომ იგი პენსიას იღებდა 1984 წლის ივლისიდან. იმის გათვალისწინებით, რომ ვ.მ-ი პენსიას იღებდა 1984 წლის ივლისიდან, მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო წარდგენილი დამადასტურებელი მტკიცებულება, თუ ვინ უხდიდა პენსიას მოსარჩელეს, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე იღებდა ინვალიდობის პენსიას და, შესაბამისად, აღნიშნულს გადაიხდიდა ¹13 ტრესტი, რომლის შემადგენლობაშიც ამ პერიოდში შედიოდა მმკ 43, რომლის უფლებამონაცვლედაც სასამართლომ მიიჩნია შპს “ლ-ა”. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ მხარეებმა მოპასუხესთან შესაბამისი თანრიგისა და პროფესიების არსებობა ვერ დაადასტურეს რაიმე მტკიცებულებით, ამასთან დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელეს სასამართლოსათვის მტკიცებულება ხანდაზმულობის ვადის გასვლასთან დაკავშირებით, რასაც სასამართლო მიიჩნევდა ხანდაზმულობის ვადის შეჩერების ან შეწყვეტის საფუძვლად, არ წარუდგენია და მასზე სარწმუნოდაც არ მიუთითებია.

სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის 53-ე მუხლზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 1984 წელს, შესაბამისად, მის მიმართ შრომის კოდექსის ნორმების გამოყენება ვერ მოხდებოდა და მის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსი. მითითებული კანონის 155-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელეს მიღებული ჰქონდა საწარმოო ტრავმა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება, რომ საწარმოს ბრალი არ მიუძღოდა მოსარჩელის დასახიჩრებაში, რადგან ადგილი ჰქონდა კიბის დასხლტომას და ა.შ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე ითხოვდა არა პენსიის დანიშვნას, რომ სასამართლოს ემსჯელა პენსიის დანიშვნის საფუძვლიანობასა და მართებულობაზე, არამედ ითხოვდა მის აღდგენას, მისი გაცემის გაგრძელებას, შესაბამისად, სასამართლოს მსჯელობის საგანი არ შეიძლება კონკრეტულ შემთხვევაში ყოფილიყო საწარმოს ბრალეულობაზე მსჯელობა. საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 42-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოპასუხის განმარტება, რომ მას არ შეიძლება დაკისრებოდა შესაბამისი პასუხისმგებლობა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” მე-2 მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, ვინაიდან მოპასუხეს ლიკვიდაციის ან გაკოტრების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარუდგენია. რამდენადაც მოსარჩელე მოითხოვდა არა პენსიის დანიშვნას, არამედ უკვე დანიშნული, მაგრამ შეწყვეტილი პენსიის აღდგენას, სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაზე არ უნდა გავრცელებულიყო პრეზიდენტის ზემოაღნიშნული ბრძანებულების მე-3 მუხლი.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაზე სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლის მოთხოვნები არ ვრცელდებოდა და, ამავე კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 130-ე მუხლის თანახმად, არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმული იყო. სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელეს უნდა ანაზღაურებოდა მხოლოდ სარჩელის აღძვრამდე (2007 წლის მარტამდე) ბოლო სამი წლის სარჩო, რის გამოც, მოსარჩელის მოთხოვნა 1992 წლიდან 2007 წლის მარტის ჩათვლით 50 000 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, კერძოდ, 2004 წლის 22 მარტიდან (სასამართლოსათვის მიმართვის თარიღამდე _ 2007 წლის 22 მარტამდე) ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადის გათვალისწინებით.

სასამართლომ, საქართველოს პრეზიდენტის ზემოაღნიშნული ბრძანებულების მე-11 მუხლიდან გამომდინარე (“გ” ქვეპუნქტი), რამდენადაც მოპასუხესთან იმავე თანრიგის პროფესიები და თანამდებობები არ არსებობდა, ჩათვალა, რომ მოსარჩელისათვის მისაცემი კომპენსაციის დაანგარიშება უნდა განხორციელებულიყო მინიმალური ხელფასის სამმაგი ოდენობიდან გადაწყვეტილების მიღების მომენტამდე (20X3X64 80%=2 772).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ლ-ამ”, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლომ გადაწყვეტიელბის მიღებისას გამოიყენა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ბრძანებულება რომელიც უკვე გაუქმებული იყო, ამასთან, არასწორად იქნა განმარტებული მითითებული ნორმატიული აქტი. სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის გამოყენებით მიიღო იურიდიულად არასაკმარისად დასაბუთებული გადაწყვეტილება. გასაჩივრებული განჩინებით სათანადო მტკიცებულების გარეშე დადასტურებულად იქნა მიჩნეული საწარმოს ბრალის არსებობა და პენსიისა და სარჩოს დანიშვნის ფაქტები, ხოლო ინვალიდობის საფუძვლით სახელმწიფო პენსია შეცდომით იქნა მიჩნეული საწარმოდან დანიშნულ სხვაობად და შეცდომითვე ეწოდა მას “პენსია საწარმოდან”. სასამართლომ არ განიხილა მომხდარ უბედურ შემთხვევაში საწარმოს ბრალეულობის საკითხი და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, ასევე არ იქნა გამოკვლეული ის ფაქტი, რომ საქმეში სადავო გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები სრულყოფილად არაა წარმოდგენილი. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს ასევე სარჩოს გადახდაზე ვალდებული პირის სამართალმემკვიდრის საკითხს.

სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დარღვევით სარჩოს დანიშვნისა და ზიანის მიყენების მტკიცების ტვირთი არასწორად დააკისრა შპს “ლ-ას”. სამართლებრივ დასაბუთებასაა მოკლებული სასამართლოს მსჯელობა, სადაც სახელმწიფო პენსია გაიგივებულია საწარმოს მიერ დანიშნულ სარჩოსთან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 9 ივნისის განჩინებით შპს “ლ-ას” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საკასაციო სასამართლოს შეგებებული საკასაციო საჩივრით მომართა ვ. მ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით გასული 3 წლის სარჩოს ანაზღაურება და ყოველთვიური სარჩოს სახით 128 ლარის გადახდის დაკისრება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მე-11-12 მუხლები, კერძოდ, სასდამართლომ არასწორად გამოიანგარიშა სარჩოს ოდენობა, რადგანაც ნაცვლად საშუალო ხელფასისა _ 115 ლარისა, სასამართლომ თანხის ოდენობა დათვალა 20 ლარიდან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 ივლისის განჩინებით, ვ. მ-ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს “ლ-ას” საკასაციო საჩივრისა და ვ. მ-ის შეგებებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ ისინი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს ლ-ას” საკასაციო საჩივარი და ვ. მ-ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მათ უარი უნდა ეთქვათ განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს “ლ-ას” უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2011 წლის 19 აპრილის ¹12 საგადახდო დავალებითა და 2011 წლის 27 მაისის საგადახდო დავალებით (160+140) გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ვ. მ-ი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, შესაბამისად, მის მიმართ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან სახელმწიფო ბაჟის დაბრუნების საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “ლ-ას” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. ვ. მ-ის შეგებებული საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს “ლ-ას” (ს/¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მის მიერ 2011 წლის 19 აპრილის ¹12 საგადახდო დავალებითა და 2011 წლის 27 მაისის საგადახდო დავალებით (160+140) გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.