ას-761-817-2011 10 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს “პ-ი” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. შ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება

დავის საგანი _ მიუღებელი ხელფასისა და იჯარის ქირის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. შ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს “პ-ის” მიმართ 2009 წლის თებერვლის, მაისისა და ნაწილობრივ აპრილის მიუღებელი ხელფასის _ 1760 ლარისა და ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის დაყოვნებული თანხის 0.07%-ის გადახდევინების შესახებ ყოველი მომდევნო თვის 15 რიცხვიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ასევე ავტომანქანის იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ქირის _ 700 ლარის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, ის შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა სს “პ-ში” ტექნიკოსის თანამდებობაზე, მოპასუხე არღვევდა შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ პირობებს და არ უხდიდა ხელფასს, რის გამოც მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეთა შორის შეწყდა შრომითი ურთიერთობა.

ამასთან, 2008 წლის 2 ივნისს ზ.შ-სა და სს “პ-ს” შორის ასევე გაფორმდა ავტომანქანის იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მეიჯარეს, როგორც სს “პ-ის” თანამშრომელს, ავტომანქანა უნდა გამოეყენებინა სამსახურებრივი მოვალეობის შესასრულებლად, საიჯარო ქირის ოდენობა კი განისაზღვრა 100 ლარით, ხელშეკრულება გაგრძელდა 2008 წლის 31 დეკემბრამდე. მოპასუხეს არაერთი დაპირების მიუხედავად, საიჯარო ქირის გადახდის ვალდებულება არ განუხორციელებია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

ზ.შ-ს მოპასუხის წინაშე გააჩნია დავალიანება 2977 ლარის ოდენობით, რის გამოც სარჩელით მოთხოვნილი თანხა 1760 ლარი უნდა გაიქვითოს ამ ვალდებულებიდან. აღნიშნული თანხა მოსარჩელეს მიღებული აქვს სალაროდან საქვეანგარიშოდ ცალკეული დავალებების შესასრულებლად იმ პირობით, რომ ბუღალტერიისათვის უნდა წარმოედგინა ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტები, რაც არ წარმოუდგენია. მოსარჩელე გაფრთხილებული იყო დოკუმენტაციის წარმოუდგენლობის შემთხვევაში გატანილი თანხების ხელფასიდან დაქვითვის შესახებ. რაც შეეხება საიჯარო ქირას, იგი გადაიხდებოდა ხელფასთან ერთად ანუ შედიოდა ზ.შ-ის 800-ლარიან ხელფასში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ზ. შ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს “პ-ს” დაევალა ზ. შ-ის სასარგებლოდ 1760 ლარის გადახდა, 2009 წლის 15 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე დაყოვნების ყოველი დღისათვის თებერვლის ხელფასის (საშემოსავლო გადასახადის ჩაუთვლელად) _ 800 ლარის 0.07%-ის _ 0.056 ლარის გადახდა, 2009 წლის 15 მაისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე დაყოვნების ყოველი დღისათვის აპრილის ხელფასის (საშემოსავლო გადასახადის ჩაუთვლელად) _ 160 ლარის 0.07%-ის _ 0.112 ლარის გადახდა და 2009 წლის 15 ივნისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე დაყოვნების ყოველი დღისათვის მაისის ხელფასის (საშემოსავლო გადასახადის ჩაუთვლელად) _ 800 ლარის 0.07%-ის _ 0.056 ლარის გადახდა, სს “პ-ს” ზ. შ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2008 წლის 2 ივნისის ავტომანქანის იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ქირის გადახდა 700 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინებით სს “პ-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზ. შ-ი ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე 2007 წლის ოქტომბრიდან 2009 წლის 30 მაისამდე მუშაობდა სს “პ-ის” ტექნიკურ განყოფილებაში სანტექნიკოსის თანამდებობაზე. მისი ყოველთვიური ხელზე ასაღები ხელფასი 2008 წლის 1 თებერვლიდან შეადგენდა 800 ლარს, რომელსაც იღებდა ყოველი მომდევნო თვის 15 რიცხვამდე. ზ. შ-ის პირადი ანგარიშის ამონაწერიდან დასტურდება, რომ ზ. შ-ი სს “პ-თან” შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის დროს ხელფასის სახით იღებდა ფიქსირებულ თანხას – 800 ლარს. მხარეთა ახსნა-განმარტებითა და საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სს “პ-სა” და ზ. შ-ს შორის შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა შეწყდა 2009 წლის 30 მაისს. სს “პ-ი” არ უარყოფს ზ. შ-ისათვის ხელფასის სახით 800 ლარის გადახდას, თუმცა, გადაუხდელ ხელფასთან მიმართებით, განმარტავს, რომ აღნიშნული გამოქვითულ იქნა, ვინაიდან ზ. შ-ს სს “პ-ისაგან” იმაზე მეტი აქვს წაღებული, ვიდრე მისთვის განკუთვნილი ხელფასია. სხდომის ოქმში ასახული სს “პ-ის” წარმომადგენლის განმარტებით, ზ. შ-ის მიერ სს “პ-ისათვის” შესრულებული სამუშაო, რიგ შემთხვევებში, შეიძლება ბევრად უფრო ძვირიც ღირდა, თუმცა, მხარეები 800 ლარზე შეთანხმდნენ, ხოლო, თუ ხელფასის დამატება იქნებოდა საჭირო, მას შესრულებულ სამუშაოს დამატებით აუნაზღაურებდნენ. ამდენად, სასამართლომ გაქარწყლებულად ჩათვალა სს “პ-ის” პოზიცია, რომ ზ. შ-ს იმაზე მეტი თანხა აქვს მიღებული, ვიდრე ზეპირი შრომითი ხელშეკრულებით იყო გათვალისწინებული და აღნიშნული გახდა საფუძველი იმისა, რომ ზ. შ-მა ორი თვის ხელფასი სრულად არ მიიღო, ხოლო ერთი თვის ხელფასი კი მხოლოდ ნაწილობრივ აქვს მიღებული, შესაბამისად, სასამართლომ არ გაიზიარა სს “პ-ის” მიერ მითითებული გარემოებები როგორც მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით დაუსაბუთებლობის მოტივით, ასევე საპროცესო-სამართლებრივად მოთხოვნის არასწორად ფორმულირებისა და დაცვის კუთხით. პალატის განმარტებით, სამოქალაქო უფლების რეალიზაცია უნდა განხორციელდეს კანონით განსაზღვრული წესით. აღნიშნული გულისხმობს კონკრეტული სადავო უფლების როგორც წარმოშობისა და არსებობის კანონის საფუძველზე დადასტურების საჭიროებას, ასევე მისი კანონისმიერი მექანიზმებით დაცვას. მხოლოდ კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებშია შესაძლებელი ისეთი უფლების თვითნებური დაცვის შესაძლებლობა, რომლის არსებობა ცალსახად გამომდინარეობს შესაბამისი სამართლებრივი ურთიერთობის არსიდან. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ მიუთითა მოსარჩელის იმგვარ ვალდებულებაზე, რომლის არსებობა არ დასტურდება სათანადო დოკუმენტაციით, გამხდარია სადავოდ და, ამდენად, რეალიზაციისათვის მოითხოვს კანონით დადგენილი წესით, სასამართლოს მიერ დადასტურებას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული გზით. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოპასუხის მითითება მოსარჩელისათვის გადასაცემი ხელფასით ამ უკანასკნელის ფულადი ვალდებულების ნაწილის დაფარვის თაობაზე, არ წარმოადგენს ხელფასის გაუცემლობის გამომრიცხავ არგუმენტაციას დასახელებული ვალდებულების სასარჩელო წარმოების გზით დადასტურების გარეშე, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, სასამართლომ მიუთითა 2008 წლის 2 ივნისს მოიჯარე სს “პ-ის” ტექნიკურ დირექტორ დ. ფ-ასა (მოიჯარე) და მეიჯარე ზ. შ-ს შორის დადებულ ავტომანქანის იჯარის ხელშეკრულებაზე, რომლითაც მეიჯარემ გადასცა მოიჯარეს დროებით სარგებლობასა და ექსპლუატაციაში ავტომანქანა “ოპელ ასტრა”, ხოლო მოიჯარემ იკისრა ვალდებულება, გადაეხადა საიჯარო ქირა და იჯარის გასვლის შემდეგ დაებრუნებინა მეიჯარისათვის ავტომანქანა. ხელშეკრულების მიხედვით, მეიჯარე არის სს “პ-ის” თანამშრომელი და აღნიშნულ ავტომანქანას იყენებს თავისი სამსახურებრივი მოვალეობების შესასრულებლად. ხელშეკრულების მე-3 მუხლით საიჯარო ქირის ოდენობა განისაზღვრა თვეში 100 ლარის ოდენობით, რომლის გადახდა მეიჯარისათვის დადგინდა მის ხელფასთან ერთად. ხელშეკრულების მე-5 მუხლით მისი მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2008 წლის 2 ივნისიდან 2008 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდი. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საიჯარო ქირა მეიჯარე ზ. შ-ისათვის სს “პ-ს” არ გადაუხდია. საიჯარო ქირის ვალდებულების დამადასტურებელი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე კი, მოიჯარე სს “პ-ის” მიერ მეიჯარე ზ. შ-ისათვის 100 ლარის ოდენობით საიჯარო ქირა უნდა ყოფილიყო გადახდილი ამ უკანასკნელის ხელფასთან ერთად. დადგენილად იქნა მიჩნეული, ასევე, რომ სს “პ-ის” მიერ ზ. შ-ის პირად ანგარიშზე ირიცხებოდა ხელფასი 800 ლარის ოდენობით, როგორც საიჯარო ხელშეკრულების დადებამდე, ასევე აღნიშნული ხელშეკრულების დადების შემდეგ, შესაბამისად, არ დასტურდებოდა ზ. შ-ისათვის საიჯარო ხელშეკრულების დადების შემდეგ ხელფასის 100 ლარით მომატების ფაქტი, ასევე არ დასტურდება საიჯარო ხელშეკრულების დადებამდე ხელფასის სახით 700 ლარის გადახდა, ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტმა ვერ დაადასტურა საიჯარო ხელშეკრულებით მოიჯარის მიერ ვალდებულების შესრულება. რაც შეეხება საიჯარო ქირის საწვავის ტალონებით ანაზღაურებას, სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული არ გამომდინარეობს საიჯარო ხელშეკრულებიდან და არ დასტურდება გადახდის წესის შეცვლის თაობაზე არსებული სხვა მტკიცებულებით, უფრო მეტიც, აპელანტი შემოიფარგლა მხოლოდ სიტყვიერი განმარტებით საიჯარო ქირის გადახდის იმგვარ ფორმებთან დაკავშირებით, რაც ხელშეკრულების შინაარსიდან არ გამომდინარეობს და არც სხვა სახის მტკიცებულებებიდან ირკვევა, შესაბამისად, მოპასუხემ (აპელანტმა) ვერ განახორციელა შესაგებლის ფაქტობრივი დასაბუთების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით მისთვის გათვალისწინებული ტვირთი. სასამართლომ მიუთითა აპელანტის არგუმენტზე _ საიჯარო ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირის ნაკლიანი უფლებამოსილების თაობაზე, რომლის შესაბამისადაც, დ. ფ-ა უფლებამოსილი არ იყო, დაედო ხელშეკრულება სს “პ-ის” სახელით. სასამართლომ მიუთითა “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის პირველსა და მე-3 პუნქტებზე და ჩათვალა, რომ ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირი _ დ. ფ-ა ტექნიკური დირექტორი იყო. გარდა ამისა, დ. ფ-ას კიდეც რომ არ ჰქონოდა სს “პ-ის” სახელით საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმების უფლებამოსილება, შემდგომში აღნიშნული ხელშეკრულება მოწონებულ იქნა, რაც დასტურდება სს “პ-ის” მიერ ზ. შ-ის სახელზე საწვავის ტალონებს გაცემის ფაქტით ან სს “პ-ის” პოზიციით, რომ ზ. შ-ი საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ქირას ხელფასთან ერთად იღებდა. სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, მე-6 მუხლით, 31-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებით და განმარტა, ვინაიდან დამსაქმებელს მოსარჩელისათვის არ გადაუხდია 2009 წლის თებერვლის, მარტისა და აპრილის ხელფასი, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მართლზომიერად იქნა დაკისრებული როგორც გადაუხდელი ხელფასი, ისე დაყოვნებული თანხის 0.07%. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მის ვალდებულებას, გადაეხადა ხელფასი, გამორიცხავს მოსარჩელის ფულადი ვალდებულება ორგანიზაციის მიმართ და აღნიშნულის საპირისპიროდ მიუთითა ვალდებულების შეწყვეტის საფუძვლებზე, ასევე სამოქალაქო კოდექსის 442-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე რომლითაც დასტურდება, რომ მოთხოვნათა სადავოობის შემთხვევაში, გაქვითვა შესაძლებელია დავის გადაწყვეტის შემდგომ. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოპასუხის მიერ დასახელებული უფლება, მოეთხოვა მოსარჩელისათვის ფულადი ვალდებულების შესრულება, არ ყოფილა აღიარებული მოსარჩელის მიერ, ამდენად, იმისათვის, რომ მოპასუხეს სასარჩელო მოთხოვნის ჩასათვლელად გამოეყენებინა თავისი უფლება, უნდა მოეთხოვა ასეთი გადაწყვეტილების მიღება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი ფორმითა და წესით შესაბამისი სარჩელის (შეგებებული სარჩელის) წარდგენის გზით. შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლო მოკლებული იყო პროცესუალურ შესაძლობლობას, ემსჯელა სარჩელის დაკმაყოფილების გამოსარიცხად მოპასუხის მიერ მითითებული მოსარჩელის ვალდებულებაზე.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 581-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ სს “პ-მა” ვერ დაადასტურა საიჯარო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მისთვის დაკისრებული ვალდებულების შესრულება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ კანონის შესაბამისად იქნა მოპასუხისათვის დაკისრებული საიჯარო ქირა ხელშეკრულების მოქმედების მთელი პერიოდისათვის 700 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს “პ-მა”, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის 33-ე მუხლის პირველი პუნქტი და არასწორად არ გაიზიარა კასატორის პოზიცია, რომ მოსარჩელისათვის ხელფასის არასრულად გადახდა და ავტომანქანის საიჯარო თანხის ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველი ზ.შ-ის მიერ დაკისრებული ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულება იყო. მოსარჩელის მიერ მისთვის დაკისრებული მოვალეობის არასათანადო შესრულების გამო, შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის თანახმად, ზ.შ-ს დამსაქმებელისათვის უნდა აენაზღაურებინა მისი დანაკლისი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1 ივლისის განჩინებით სს პ-ის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს “პ-ის” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს “პ-ის” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს “პ-ს” უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს “პ-ის” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ სს “პ-ს” (ს/¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.