ას-859-910-2011 3 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ დ. ყ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. ბ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ჭ-ემ, ი. ჭ-ემ, მ. ყ-მა და დ. ყ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში რ. ბ-ის მიმართ მოპასუხის უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

გ. ჭ-ე, ი. ჭ-ე, მ. ყ-ი და დ. ყ-ი ცხოვრობენ ერთ ოჯახად გ. ჭ-ის კუთვნილ ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹26-ში მდებარე სახლში. მოსარჩელეთა მეზობლად, ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹24-ში მდებარე სახლში ცხოვრობს მოპასუხე რ. ბ-ი, რომელმაც მის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში მოაწყო ბუხარი და საკვამლე მილი. საკვამლე მილიდან გამომავალი კვამლი ვრცელდება გ. ჭ-ის სახლში, რაც შეუძლებელს ხდის იქ ცხოვრებას, მოპასუხის მხრიდან ადგილი აქვს საკუთრებით სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლას და მისი აღკვეთის მიზნით, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს რ. ბ-ის დავალდებულება სადავო მილის მოშლისა და ბუხრის ისეთ ადგილას გადატანის თაობაზე, საიდანაც გამოირიცხება მოსარჩელეთა მიმართ კვამლის ზემოქმედების შესაძლებლობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო უსაფუძვლობის გამო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. და ი. ჭ-ეების, მ. და დ. ყ-ების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 მარტის განჩინებით მ. ყ-ის, დ. ყ-ის, ი. ჭ-ისა და გ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹26-ში მდებარე 536 მ² მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული ¹1 და ¹2 შენობა-ნაგებობა (საერთო ფართით 805 მ²) გ. ჭ-ის საკუთრებაა. რ. ბ-ი ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹24-ში მდებარე 521 მ² მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული 223,64 მ² საერთო ფართის მქონე შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეა, რ. ბ-ს სახლში მოწყობილი აქვს ბუხარი და სახლის სახურავზე განთავსებულია სადავო მილი (საკვამური). ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹24-ში მდებარე მოპასუხე რ. ბ-ის სახლის 1962 წლის დაშენების გეგმაზე არსებული აღნიშვნა _ ნახევრად დაფერილი (დაშტრიხული) წრე ნიშნავს ღუმელს, რომელიც გათვალისწინებული იყო შეშის ან ნახშირის მოხმარებისათვის. შესაბამისად, მოპასუხე რ. ბ-ის სახლს ჯერ კიდევ 1962 წლიდან გააჩნდა ღუმელიც და საკვამურიც. სასამართლომ მიუთითა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 19 თებერვლის ¹2289/03/1 დასკვნაზე, რომლის თანახმადაც ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹24-ში მდებარე მოპასუხე რ. ბ-ის სახლისა და ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹26-ში მდებარე მოსარჩელე გ. ჭ-ის საკუთრებაში არსებული სახლის ურთიერთგანლაგებიდან გამომდინარე, ასევე მოპასუხის საცხოვრებელი სახლის სახურავზე არსებული სადავო მილის მოწყობისა და სიმაღლის გათვალისწინებით, მოსარჩელე გ. ჭ-ის საკუთრებაში არსებულ სახლში, სადავო მილიდან კვამლის გავრცელება გაბატონებული ქარის პირობებში შესაძლებელია. სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადგენილად არ ჩათვალა, რომ ქ.თბილისში, მ-ას ქუჩა ¹24-ში მდებარე მოპასუხე რ. ბ-ის სახლიდან მეზობელ მიწის ნაკვეთზე გაბატონებული ქარის პირობებში გავრცელებული კვამლის ზემოქმედება არსებითია. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებზე და ჩათვალა, რომ მოსარჩელეებმა ვერ უზურნველყვეს თავიანთი მტკიცების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება და ვერ წარადგინეს სათანადო მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებას – რ. ბ-ის სახლიდან გავრცელებული კვამლის მავნე ზემოქმედებას, რაც სასამართლოს მითითებით, ასევე არ დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2007 წლის 28 თებერვლის ¹09-1/06-154, 2007 წლის 1 მარტის ¹09-1/02-154 და 2007 წლის 10 ივლისის ¹09-1/02-1074 წერილებით.

სასამართლოს განმარტებით, მტკიცების საგანში შედის არა მარტო მეზობელი ნაკვეთიდან კვამლის გავრცელების ფაქტი, არამედ, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დადგინდეს რამდენად არსებითია გავრცელებული კვამლის ზემოქმედება და რა ზიანს აყენებს მოსარჩელეებს იგი. ზემოაღნიშნული წერილების შეფასების შედეგად სასამართლომ ჩათვალა, რომ ისინი არ წარმოადგენენ მტკიცების საგანში შემავალ ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად სათანადო მტკიცებულებებს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 174-ე, 175-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ კანონმდებელი, მეზობელთა ურთიერთპატივისცემის მოვალეობიდან გამომდინარე, დასაშვებად მიიჩნევს მეზობელი ნაკვეთიდან მომდინარე ზემოქმედებათა თმენას და ადგენს, რომ მესაკუთრეს არ შეუძლია აკრძალოს მეზობელი ნაკვეთიდან თავის ნაკვეთზე გაზის, ორთქლის, სუნის, ჭვარტლის, კვამლის, ხმაურის, სითბოს, რყევების ან სხვა მსგავს მოვლენათა ზემოქმედებანი, თუკი ისინი ხელს არ უშლიან მესაკუთრეს თავისი ნაკვეთით სარგებლობაში ან უმნიშვნელოდ ხელყოფენ მის უფლებებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ყ-მა, დ. ყ-მა, ი. ჭ-ემ და გ. ჭ-ემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

1991 წელს ქ.თბილისში, მ-ას ქ¹26-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი შეიძინა გ. ჭ-ემ. სახლი იყო ერთსართულიანი და ერთ მხარეს ემიჯნებოდა მხარეთა ეზოების გამყოფ საზღვარს, რამდენიმე ხნის შემდეგ სახლი დაიწვა. გ.ჭ-ემ კანონით დადგენილი სათანადო ნებართვისა და დამტკიცებული პროექტის საფუძველზე ააშენა ახალი ორსართულიანი სახლი მანსარდით, რომელიც აშენდა არა მოპასუხის ეზოსთან გამყოფ მიჯნაზე, არამედ ამ მიჯნიდან 4 მეტრის დაშორებით. სახლის მშენებლობას დავა არ მოჰყოლია. რ.ბ-ის კუთვნილი სახლთმფლობელობა იმგვარადაა მოწყობილი, რომ მისი ერთი მხარე მდებარეობს ეზოების გამყოფ მიჯნაზე. 2007 წელს მოპასუხემ თავის ბინაში დაიწყო ბუხრის მშენებლობა და სახლის სახურავზე მიჯნიდან დაახლოებით 15 სანტიმეტრის დაშორებით მოაწყო საკვამლური, მის გვერდით მოაწყო გაზის გამათბობელის გამწოვი მილი, ეზოს უკან კი აწარმოა უკანონო მიშენებები. ბუხარში ყოველი ცეცხლის დანთებისას, საკვამლურიდან ამოფრქვეული კვამლი ვრცელდება მათ ეზოში და საცხოვრებელ სახლში, რის გამოც შეუძლებელი ხდება სუნთქვა და სახლში ცხოვრება, აღნიშნული გარემოებების გამო მათ მიმართეს განცხადებით ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს და მოითხოვეს სათანადო ზომების მიღება. ზედამხედეველობის სამსახურის გადაწყვეტილებით კი მონგრეულ იქნა მხოლოდ ეზოს მხარეზე არსებული რ.ბ-ის უკანონო მიშენებები, რადგანაც ბუხრის საკვამლურის დემონტაჟი სასამართლოს კომპეტენციას განეკუთვნება.

კასატორების განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მოპასუხის სახლზე 1962 წლის დაშენების გეგმაზე არსებული აღნიშვნა _ სანახევროდ დაშტრიხული წრე ადასტურებს საკვამურის არსებობას, არასწორია, რადგანაც სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 22 თებერვლის დასკვნით დასტურდება, რომ მ-ას ქ¹24-ში მდებარე სახლის 1962 წლის მიშენების გეგმაზე სადავო მილი და ბუხარი საერთოდ არ არის გათვალისწინებული, აღნიშნული გეგმით, სააბაზანოს სათავსში ნაჩვენები იყო სავინტილაციო არხი (დაშტრიხული წრე), რაც, სამშენებლო ნორმების თანახმად, სავალდებულო რეკვიზიტია. სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ჩვენებით მოპასუხემ დაადასტურა, რომ სახლს აშენების დღიდან 1962 წლამდე ჰქონდა აგურის საკვამლური, მაგრამ სიძველის გამო დაიშალა და ორი წლის წინ აგურით ნაგები საკვამლურის ნაცვლად დამონტაჟდა ლითონის მილი. 1962 წლამდე ის ნაწილი, რომელზეც ამჟამად სადავო საკვამლურია მოწყობილი, სახლს საერთოდ არ ჰქონდა, გარდა ამისა, მითითებულია, რომ არსებობს ასევე ძველი აგურის საკვამლური, რომელიც მოწყობილია სახლის სახურავის ცენტრალურ ნაწილში და სადავო საკვამლურთან საერთო არაფერი აქვს.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის გარემოებათა არასრულად გამოკვლევის გამო, განჩინება დაამყარა სავარაუდო გარემოებებზე. პალატამ არასწორად მიიჩნია სააბაზანოს სავინტილაციო ხვრელი საკვამლურად, მოპასუხეს სააბაზანო მოწყობილი ჰქონდა სულ სხვა ადგილზე, ხოლო აბაზანისათვის წყლის გამაცხელებელი _ სახლის პერიმეტრს გარეთ, ეზოს უკანა მხარეს მოშენებულ სათავსში, რომელიც მან მოანგრია დავის დაწყებამდე რამდენიმე დღით ადრე. სასამართლომ ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 18 თებერვლის დასკვნის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ გაბატონებული ქარის პირობებში შესაძლებელია სადავო საკვამლურიდან მოსარჩელეების სახლში კვამლის გავრცელება, თუმცა არასწორად ჩათვალა, რომ მოცემული სარჩელის გადაწყვეტისათვის აუცილებელია კვამლის ზემოქმედების არსებითი ხასიათის დადგენა და იმის განსაზღვრა, თუ რა ზიანს აყენებს ეს კვამლი მოსარჩელეებს. კასატორთა მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინებით ირღვევა საქართველოს კონსტიტუციის 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, მაშინ, როდესაც გ. ჭ-ე ალერგიული ბრონქიტით არის დაავადებული და მისთვის დაუშვებელია კვამლიან სახლში ცხოვრება, ხოლო მ. ყ-ს 1993 წელს გაჩენილი ხანძრის შედეგად, დაზიანებული აქვს ფილტვები. გასაჩივრებული განჩინებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 174-ე და 175-ე მუხლები, რადგანაც დავა ეხება არა მოპასუხის ეზოდან მოსარჩელეთა ნაკვეთზე კვამლის ზემოქმედებას, არამედ კასატორების საცხოვრებელ სახლში ამ კვამლის შესვლას, ასევე მოპასუხის საკვამლურიდან ამოფრქვეული კვამლი ხელს უშლით მოსარჩელეებს, როგორც ეზოთი, ისე საცხოვრებელი სახლით სარგებლობაში. სასამართლოს სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, რადგანაც ზემოქმედება გამოწვეული არ არის მოპასუხის მხრიდან ქონების ჩვეულებრივი სარგებლობით, უნდა დაეკმაყოფილებინა სარჩელი, ხოლო სადავო მილის გადატანის ნორმალურ სამეურნეო საქმიანობად მიჩნევა არ საჭიროებს განსაკუთრებული ღონისძიებების გატარებას, რასაც ადასტურებს ექსპერტიზის 2010 წლის 22 თებერვლის დასკვნაც.

კასატორთა განმარტებით, მათ ზიანი ადგებათ არა მხოლოდ საკვამლურიდან ამომავალი კვამლით, არამედ ამავე მილის გვერდით არსებული გაზის ნამწვის გამწოვი მილის ექსპლოატაციის შედეგად, რომელიც შემოწმებულ იქნა გარემოს დაცვის ეროვნული სააგენტოს და შპს “...ის” მიერ და დადასტურდა, რომ დამონტაჟებულია სამშენებლო ნორმებისა და უსაფრთხოების წესების მოთხოვნათა დარღვევით. გარემოს დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 20 მაისის დასკვნის თანახმად, მ-ას ქ¹24-ში მდებარე სახლის სახურავზე დამონტაჟებული ბუხრისა და გაზის საკვამლურების დაცილება მ-ას ქ¹26-ში მდებარე ნაგებობამდე არ შეესაბამება სამშენებლო და სანიტარულ-ტექნიკურ ნორმატივებს და მის მიერ გამოფრქვეული მავნე ნივთიერებები ზღვრულად დასაშვებ კონცენტრაციას აღემატება, რაც ჯანმრთელობისათვის საშიშია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 ივნისის განჩინებით გ. ჭ-ის, ი. ჭ-ის, მ. ყ-ისა და დ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი გ. ჭ-ის, ი. ჭ-ისა და მ. ყ-ის საკასაციო პრეტენზიის ნაწილში დარჩა განუხილველი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 259¹ და 397-ე მუხლებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის შეტყანის ერთთვიანი ვადის დარღვევის გამო, ხოლო ამავე სასამართლოს 2011 წლის 1 ივლისის განჩინებით მოცემული საკასაციო საჩივარი დ. ყ-ის საკასაციო პრეტენზიის ნაწილში მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ. ყ-ი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ დ. ყ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ყ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

კასატორ დ. ყ-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები (ტ.II, ს.ფ.90-100), რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორ დ. ყ-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ დ. ყ-ს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მ. ყ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. დ. ყ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 11 ფურცლად. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.