ას-902-942-2011 03 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს “კ. ა-ი”

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ბ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ხელშეკრულების მოშლა, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 23 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ზ. ბ-მა მოპასუხე შპს “კ. ა-ის” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მასა და შპს “კ. ა-ს” შორის არსებული ხელშეკრულების შეწყვეტა და მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 36000 აშშ დოლარის დაკისრება (ტომი I, ს.ფ. 37-47).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით ზ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ამავე სასამართლოს 2009 წლის 10 ივლისის განჩინება და ყადაღა მოეხსნა შპს “კ. ა-ის” საკუთრებაში არსებულ, რუსთავში, ქალაქის შესასვლელში მდებარე 900 კვ.მ ფართობის უძრავ ქონებას (ტომი I, ს.ფ. 185-191).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ბ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 199-207).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ზ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: მხარეებს შორის დადებული ავტომანქანის ნასყიდობის ხელშეკრულება მოიშალა და შპს “კ. ა-ს” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 36000 აშშ დოლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 3 ივნისს ზ. ბ-სა და შპს “კ. ა-ს” შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს “კ. ა-მა” იკისრა ვალდებულება, ზ. ბ-ისთვის ერთი თვის ვადაში შეეძინა და ჩამოეყვანა ავტომანქანა, ხოლო მყიდველს, იმპორტირების ხარჯების ჩათვლით, უნდა გადაეხადა 36000 აშშ დოლარი;

ზ. ბ-მა სს “... ბანკთან” გააფორმა საკრედიტო ხელშეკრულება 22666 აშშ დოლარზე, დარჩენილი თანხა თვითონ დაამატა და შპს “კ. ა-ის ანგარიშზე” შეიტანა ხელშეკრულებით გადასახდელი თანხა;

2008 წლის 4 ივლისს ავტომანქანა “ნისან ჰამერ ჰ1” ჩამოიტვირთა ფოთის ნავსადგურში. ავტომანქანას მინები არ ჰქონდა დამონტაჟებული, მას არ ჰქონდა კლიმატკონტროლი, ტყავის სალონის ნაცვლად ჰქონდა ნაჭრის სალონი, რომელიც იყო დახეული, არ იქოქებოდა, საბურავები ცუდად ჰქონდა დამონტაჟებული, სახურავი ლითონის ნაცვლად ჰქონდა ე.წ. “ჟეშტის” და ავტომობილის სავალ ნაწილს ჰქონდა ხიდი;

2008 წლის 29 აგვისტოს ზ. ბ-მა თავის სახელზე დაირეგისტრირა აღნიშნული ავტომანქანა და გადაიყვანა პროფილაქტიკაში, სადაც აღმოაჩინა, რომ ძარის ის ნაწილი, სადაც ამოტვიფრულია ავტომანქანის საიდენტიფიკაციო კოდი, კუსტარულად იყო დამზადებული. მითითებული გარემოების გამო, ზ. ბ-მა მიმართა მოპასუხე საზოგადოებას და ავტომანქანის შესაძენად გაღებული ხარჯების დაბრუნება მოითხოვა. ამ საკითხზე მხარეებმა შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს;

ზ. ბ-ის განცხადების საფუძველზე, შინაგან საქმეთა ქ.თბილისის მთავარ სამმართველოში დაიწყო გამოძიება სისხლის სამართლის საქმეზე მისი კუთვნილი 36000 აშშ დოლარის თაღლითურად დაუფლების ფაქტზე, დანაშაული გათვალისწინებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით;

2008 წლის 18 სექტემბერს ზ. ბ-ის კუთვნილი ავტომანქანა “ნისან ჰამერ ჰ1” ამოღებულ იქნა ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს დეტექტივ-გამომძიებლის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი იყო ავტომანქანა “ნისან ჰამერ ჰ1” და არა “ჰამერ ჰ1”. საქმეში არსებული შეძენილი ავტომანქანის ინვოისით დასტურდება, რომ გარიგება ეხებოდა სწორედ აღნიშნული მარკის ავტომანქანას. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა ნივთზე უფლებრივი ნაკლის არსებობა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო მხარეთა შორის არსებული შერეული ხასიათის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომელიც შეიცავს ნასყიდობისა და გადაზიდვის ელემენტებს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე, რომელთა თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა, გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება. ამავე კოდექსის 668-ე მუხლის მიხედვით, გადაზიდვის ხელშეკრულებით გადამზიდველი ვალდებულია შეთანხმებული საზღაურის გადახდით გადაიტანოს ტვირთი ან გადაიყვანოს მგზავრი დანიშნულების ადგილზე.

მოცემულ შემთხვევაში მხარეები არ დავობდნენ, რომ ზ. ბ-მა შპს “კ. ა-ს” გადაუხადა როგორც ნასყიდობის ფასი, ისე იმპორტირების (გადაზიდვის) ხარჯები, ჯამში 36000 აშშ დოლარი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 487-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, გამყიდველმა მყიდველს უნდა გადასცეს ნივთობრივი და უფლებრივი ნაკლისაგან თავისუფალი ნივთი.

სამოქალაქო კოდექსის 489-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნივთი უფლებრივად უნაკლოა, თუ მესამე პირს არ შეუძლია განუცხადოს მყიდველს პრეტენზია თავისი უფლებების გამო. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ავტომობილის ჩვეულებრივი მოხმარებისათვის ხელისშემშლელ გარემოებად ვერ იქნებოდა მიჩნეული ძარაზე ამოტვიფრული სარეგისტრაციო ნომრის კუსტარული წესით დამზადება და ეს ავტომანქანით ჩვეულებრივ სარგებლობას ვერ დააბრკოლებდა. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, საქალაქო სასამართლოს ეს დასკვნა პირდაპირ ეწინააღმდეგებოდა საქმის მასალებით უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის შესახებ, რომ სწორედ ძარაზე კუსტარულად ამოტვიფრული სარეგისტრაციო ნომრის აღმოჩენის გამო, 2008 წლის 18 სექტემბერს შს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს დეტექტივ-გამომძიებლის მიერ ზ. ბ-ის კუთვნილი ავტომანქანა “ნისან ჰამერ ჰ1” ამოღებულ იქნა და მოსარჩელე ამ დრომდე ვერ სარგებლობდა ამ ავტომობილით. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა დასაბუთებული ვარაუდი იმისა, რომ მოსარჩელის მიერ ნაყიდი ავტომანქანა დატვირთული იყო მესამე პირის სანივთო უფლებით. აქედან გამომდინარე, შესაძლებელია მესამე პირს შესაბამისი ორგანოების საშუალებით განეცხადებინა პრეტენზია იმ საფუძვლით, რომ იგი ამ ავტომანქანის მესაკუთრე იყო. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ნასყიდობის საგანი არ წარმოადგენდა სამოქალაქო ბრუნვაუნარიან ნივთს, რაც მის უფლებრივ ნაკლზე მიუთითებდა.

სამოქალაქო კოდექსის 491-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მყიდველს შეუძლია, ნაკლის გამო მოითხოვოს ხელშეკრულების მოშლა 352-ე მუხლის მიხედვით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გამყიდველმა უნდა აუნაზღაუროს მყიდველს გაწეული ხარჯები. სასამართლომ, მოცემულ შემთხვევაში დაადგინა, რომ მოსარჩელემ (მყიდველმა) მოპასუხეს (გამყიდველს) წარუდგინა პრეტენზია ნივთის (ავტომანქანის) ნაკლის გამო, თუმცა უშედეგოდ. ასეთ შემთხვევაში მყიდველს შეეძლო მოეთხოვა ხელეკრულების მოშლა, ხოლო მხარეებს უნდა დაბრუნებოდათ მიღებული შესრულება და სარგებელი (ნატურით დაბრუნება).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 495-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან აღნიშნული მუხლით დაწესებული გამონაკლისი დაწესებულია იმ მყიდველისათვის, რომელიც ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას.

სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდება. კანონის მითითებული ნორმებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის დადებული ავტომანქანის ნასყიდობის ხელშეკრულება უნდა მოშლილიყო და შპს ,,კ. ა-ს‘‘ ზ. ბ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 36000 აშშ დოლარის გადახდა (ტომი II, ს.ფ. 83-93).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,კ. ა-მა‘‘, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებული ნაწილი აგებულია სადავო ავტომობილის უფლებრივ ნაკლზე, რაც არ გამომდინარეობს არც ფაქტობრივი და არც სამართლებრივი გარემოებებიდან. გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ სახეზეა მხარეთა შორის არსებული შერეული სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომელიც შეიცავს ნასყიდობისა და გადაზიდვის ელემენტებს. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული დასაბუთება ცალსახად არასწორია, სწორედ აქ არის დაშვებული ერთ-ერთი უმთავრესი სამართლებრივი უსწორობა, რაც გამოიხატა სადავო ურთიერთობის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმების გამოყენებაში;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება შეიცავს ნასყიდობის ელემენტებს. ასეთი რამ არ გამომდინარეობს ხელშეკრულების შინაარსიდან. აღნიშნული დასკვნის საფუძველს ასევე არ იძლევა ხელშეკრულების სამართლებრივი შედეგები, მის საფუძველზე განხორციელებული ქმედებები და სხვა ფაქტობრივი გარემოებები. ფაქტია, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება ძირითადად დავალების ხელშეკრულებაა, რომელიც გადაზიდვის ელემენტებსაც შეიცავს; ზემოაღნიშნულის დასადასტურებლად კასატორი ყურადღებას ამახვილებს საქმის ფაქტობრივ მხარეზე. იგი განმარტავს, რომ მოპასუხე წარმოადგენს კომპანიას, რომელიც უზრუნველყოფს თავისი კლიენტების მიერ შერჩეული და მოწონებული მანქანების შეძენასა და ჩამოტანას კლიენტის დაკვეთის საფუძველზე. სადაო შემთხვევაში, კონკრეტული ავტომანქანის კლიენტისათვის ჩამოყვანა მოხდა მის მიერ სწორედ ამ მანქანის შეკვეთის საფუძველზე და ზ. ბ-მა მიიღო ის ავტომანქანა, რომელიც შეუკვეთა კომპანიას ვიზუალურის დათვალიერების საფუძველზე ინტერნეტის მეშვეობით. მოსარჩელემ უარი განაცხადა საექსპერტო დათვალიერების ჩატარებაზე და ავტომანქანის შეძენა და ჩამოყვანა მოხდა მისთვის ცნობილი და მისაღები ინფორმაციის საფუძველზე, რომელზე მეტი არც კომპანიისათვის არ შეიძლებოდა ყოფილყო ცნობილი. სადავო თანხა, რომელიც ბ-მა გადაიხადა თავის მხრივ შედგება თავად ავტომობილის საფასურის, ტრანსპორტირების ხარჯის, სხვადასხვა საბაჟო პროცედურებისა და სხვა თანხებისაგან. ცხადია, რომ ამ თანხის უდიდეს ნაწილს თავად ავტომობილის ღირებულება წარმოადგენს, რომელიც წინასწარ იყო ცნობილი და მისაღები ბ-ისათვის. კომპანიამ სწორედ ამ ფასად შეიძინა იგი უცხოელი მესაკუთრისაგან და მოახდინა მისი ტრანსპორტირება ბ-ის დაკვეთის შესაბამისად;

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, კასატორი თვლის, რომ იგი არ შეიძლება იყოს პასუხისმგებელი იმაზე, რაც სააპელაციო სასამართლოს აზრით ნივთის ნაკლს წარმოადგენს, რადგან მხარეთა შორის არ ყოფილა შეთანხმებული რაიმე დამატებითი ან ძირითადი პირობები და აღწერილობა, რომლის შესაბამისი ავტომანქანა უნდა ჩამოეყვანა და გადაეცა ბ-ისათვის. მოსარჩელეს გადაეცა მის მიერ შერჩეული ავტომობილი, ისე, რომ კომპანიას არ აუღია ვალდებულებები ავტომობილის მდგომარეობასთან დაკავშირებით. ის, რაც მოსარჩელეს ნაკლად მიაჩნია, არ წარმოადგენს მოპასუხის პასუხისმგებლობის საგანს;

კასატორი მართებულად მიიჩნევს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელემ მიიღო სადავო ავტომობილი, დაირეგისტრირა თავის სახელზე და საკმაოდ დიდი ხნის შემდეგ განაცხადა პრეტენზია მის ნაკლთან დაკავშირებით, მით უმეტეს, რომ ამ ნაკლზე მოპასუხე საერთოდ არ არის პასუხისმგებელი, რაც ნაკლის გამო ხელშეკრულების მოშლის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის კიდევ ერთი საფუძველია;

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმ ნაწილში, სადაც საუბარია სადავო ავტომანქანის ნივთობრივ ნაკლზე. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს არ ჰქონდა საფუძველი მიეჩნია, რომ არსებობს დასაბუთებული ვარაუდი აღნიშნული ავტომობილის მესამე პირის სანივთო უფლებით დატვირთვის ან ვინმეს მხრიდან მასზე პრეტენზიის შესაძლო გაცხადების თაობაზე. საქმეში არსებული მასალები ასეთი დასკვნის საფუძველს არ იძლევა. ყურადსაღებია, რომ თავად ზ. ბ-მა შეიტანა საჩივარი სამართალდამცავ ორგანოებში მისი კუთვნილი თანხის თაღლითურად დაუფლების ფაქტზე (და არა ნომრის კუსტარულად ამოტვიფრის ფაქტზე) და ის გარემოება, რომ ავტომობილი, როგორც ნივთმტკიცება ამოღებულია და ვერ სარგებლობს, მხოლოდ მისი საჩივრის თანმდევი შედეგია, აღნიშნული ცალსახად არ წარმოადგენს ნივთის უფლებრივ ნაკლს. ამასთან, კიდეც რომ ვიმსჯელოთ სადავო ავტომობილის უფლებრივ ნაკლზე, მოცემულ შემთხვევაში მაინც არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 491-ე მუხლის შესაბამისად ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი, იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა ნასყიდობის ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმებით არ უნდა მოწესრიგდეს. სახეზეა დავალებისა და გადაზიდვის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, კერძოდ, კომპანიამ დამკვეთის სურვილითა და ხარჯით მოახდინა კლიენტის მიერ შერჩეული ნივთის შეძენა, ტრანსპორტირება და დამკვეთისათვის გადაცემა. მოცემულ შემთხვევაში კომპანიის ვალდებულება შემოიფარგლება იმით, რომ დამატებითი დაზიანების გარეშე მოეხდინა კლიენტისათვის მის მიერ შერჩეული ავტომანქანის მიწოდება. მოპასუხეს არ შეიძლება დაეკისროს პასუხისმგებლობა დამკვეთის მიერ შერჩეული და მოწონებული ავტომანქანის ნივთობრივ და უფლებრივ ნაკლზე, მით უმეტეს რომ ასეთი ნაკლის არსებობა საქმის მასალებით არ დგინდება (ტომი II, ს.ფ. 97-104).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ივნისის განჩინებით შპს ,,კ. ა-ის‘‘ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,კ. ა-ის‘‘ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს ,,კ. ა-ის‘‘ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2955.24 ლარი) 70% _ 2068.668 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს ,,კ. ა-ის‘‘ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს ,,კ. ა-ს‘‘ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2955.24 ლარი) 70% _ 2068.668 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.