ას-908-948-2011 10 ოქტომბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ნ. ს-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ სსიპ “საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო” (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ს-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ 2007 წლის 9 ივლისის ¹657კ ბრძანების ბათილად ცნობის, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 აპრილის განჩინებით ნ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის 2007 წლის 20 მარტის ¹348-კ ბრძანებით ნ. ს-ე დაინიშნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურში იურისტის თანამდებობაზე, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის 2007 წლის 9 ივლისის ¹657-კ ბრძანებით ნ. ს-ე 2007 წლის 6 ივლისიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის და საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2004 წლის 19 ივლისის ¹835 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს დებულების” მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “დ” და “მ” ქვეპუნქტების საფუძველზე. 2007 წლის 6 ივლისიდან ნ. ს-ეს თავისი სამსახურებრივი უფლებამოსილება არ განუხორციელებია, ამასთან, მას მიღებული აქვს ერთი თვის შრომის ანაზღაურება დამსაქმებლისაგან.
სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კანონმდებლობა აგებულია ნების ავტონომიის პრინციპზე. ეს უკანასკნელი გულისხმობს მხარეთა ნების გამოვლენის თავისუფლებას ხელშეკრულების დადებისას. საქართველოს შრომის კოდექსიც განამტკიცებს აღნიშნულ პრინციპს, რომლის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ნების ავტონომია გულისხმობს, როგორც ხელშეკრულების დადების თავისუფლებას, ასევე ხელშეკრულების შეწყვეტის თავისუფლებასაც. ნებისმიერი სამართლებრივი ურთიერთობა საბოლოო ჯამში სრულდება, წყდება. შეწყვეტის შედეგი ყოველთვის ერთი და იგივეა, მხარეები თავისუფლდებიან სახელშეკრულებო ბოჭვისაგან, ანუ იმ უფლება-მოვალეობებისაგან, რაც ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობს. განსხვავდება მხოლოდ ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლები. სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომელიც შეიცავს ამომწურავ ჩამონათვალს, რა დროსაც შესაძლებელია, შეწყდეს შრომითი ურთიერთობები. შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” და “დ” ქვეპუნქტებში კანონმდებელი ერთმანეთისგან მიჯნავს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ისეთ საფუძვლებს, როგორიცაა: “ერთ-ერთი მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა” და “შრომითი ხელშეკრულების მოშლა”. სასამართლოს განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლა შესაძლებელია ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით, ანუ ხელშეკრულების მოშლა შეუძლია როგორც დასაქმებულს, ასევე დამსაქმებელს. შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების მოშლა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დამოუკიდებელი საფუძველია და იგი არ გულისხმობს ხელშეკრულების შეწყვეტას ვალდებულების დარღვევის ან სხვა საფუძვლის გამო. ამასთან, კანონმდებელი არ ზღუდავს მხარეებს, რომ შრომის ხელშეკრულების დადებისას განსაზღვრონ მათი ინტერესების დამცავი სხვა პირობები, ანუ მათ ენიჭებათ თავისუფლება, ხელშეკრულებით მოაწესრიგონ აღნიშნული საკითხი და დააწესონ გარკვეული შეზღუდვები, მათ შორის, გაითვალისწინონ დასაქმებულისათვის მისაცემი შრომის ანაზღაურების ოდენობაც. შესაბამისად, დამსაქმებლის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების მოშლის დროს დაცული უნდა იქნეს როგორც საქართველოს შრომის კოდექსით დადგენილი, ისე, არსებობის შემთხვევაში, მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული პირობები. სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის 39-ე, ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის, მხარეთა ინიციატივის გარდა, დამატებითი საფუძვლების არსებობა სავალდებულოა მხოლოდ არასრულწლოვანთან მიმართებით. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მის მიმართ განხორციელდა დისკრიმინაცია, ამასთან, მიუთითა, რომ საქართველოს კონსტიტუცია და შრომის კოდექსი აღიარებს “შრომისა და დასაქმების სფეროში დისკრიმინაციის შესახებ” ჟენევის კონვენციის პირველი მუხლის პირველ პუნქტში მითითებულ განმარტებას დისკრიმინაციის შესახებ და საქართველოს კონსტიტუციის მე-14 მუხლი უზრუნველყოფს ყოველი ადამიანის თანასწორობას კანონის წინაშე, განურჩევლად რასისა, კანის ფერისა, სქესისა, რელიგიისა, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებებისა, ეროვნული, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილებისა, წარმოშობისა, ქონებრივი და წოდებრივი მდგომარეობისა, საცხოვრებელი ადგილისა, რაც ასევე გაზიარებულია შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილით. სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ დისკრიმინაცია არის განსაზღვრული ფაქტების შეფასება, ხოლო დისკრიმინაციასთან დაკავშირებული გარემოებების მტკიცების ტვირთი ეკისრება მის მიმთითებელ მხარეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, რაც მან სათანადოდ ვერ უზრუნველყო. პალატამ დამატებით განმარტა, რომ გამოკვლეულ იქნა, თუ რა ფაქტის არსებობას უკავშირებს მოსარჩელე მის მიმართ განხორციელებულ დიკრიმინაციას. აპელანტის მიერ ასეთ ფაქტად დასახელდა სამუშაოდან დათხოვნა “უმიზეზოდ” ყოველგვარი მოტივაციის გარეშე. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება მის მიერ მითითებული ფაქტის _ სამსახურიდან უმოტივაციოდ დათხოვნის დისკრიმინაციად მიჩნევის თაობაზე, რადგან აღნიშნული არგუმენტი შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-5 ნაწილის დანაწესიდან არ გამომდინარეობდა, ამასთან, გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში დათხოვნის საფუძვლად მითითებული და ის ფაქტი, რომ ნ. ს-ეს მიღებული აქვს 1 თვის ხელფასი პირდაპირაა გათვალისწინებული შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტით, აღნიშნული კი დამსაქმებლისათვის არ ითვალისწინებს შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლებზე მითითებას. სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ შრომის კოდექსის 38-ე მუხლი პირდაპირ აპელირებს 37-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტზე და ამკვიდრებს დასახელებული ნორმით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესაძლებლობას არა რომელიმე კანონზე მითითებით, არამედ, უშუალოდ 38-ე მუხლით დადგენილი წესით, ამდენად, კანონმდებელმა 37-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე დამდგარი შედეგები გაითვალისწინა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლში და მისი ნება იყო, დაებალანსებინა ამ წესით დათხოვნილ მუშაკსა და დამსაქმებლს შორის თანაზომიერი მდგომარეობა არანაკლებ 1 თვის შრომის ანაზღაურების გაცემითა (სშკ 38.3. მუხლი) და 30 კალენდარული დღით ადრე წინასწარი შეტყობინებით (სშკ 38.3. მუხლი). აღნიშნული პირობების დაწესებით კანონმდებელმა დააბალანსა ერთი მხარის ნების თავისუფლება _ თავისი ინიციატივით შეწყვიტოს ხელშეკრულება და მეორე მხარის უფლება _ დაცული იყოს გარკვეულწილად ხელშეკრულების მოშლის უარყოფითი შედეგებისაგან და დააწესა შრომით ურთიერთობაში მხარეთა ინტერესების დაცვის მინიმალური სტანდარტები.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ს-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უკანონო და დაუსაბუთებელია, რადგანაც შრომითი ურთიერთობა მოსპასუხესთან შეწყდა 2007 წლის 9 ივლისის ¹657 ბრძანებით, სადაც სამუშაოდან გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილი და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს დებულების მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “დ” და “მ” ქვეპუნქტები. ფაქტობრივად შრომითი ხელშეკულება დასაქმებულთან შეწყდა დამსაქმებლის ინიციატივით, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის “მ” და “ნ” ქვეპუნქტების საწინააღმდეგოდ. გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონის ზემოაღნიშნული ნორმები და არასწორად დაადგინა, რომ მხარეთა თანასწორობა ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლის თავისუფლებასაც მოიაზრებს დასაქმებულის ყოველგვარი ნების გაუთვალისწინებლად, ისე, რომ ხელშეკრულების მოშლის ინიციატორმა არ გაითვალისწინოს მისი ოჯახური მდგომარეობა და სხვა. სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-394-ე მუხლების დარღვევით არასწორად არ დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი, ვინაიდან, არ გაითვალისწინა დავის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, სასამართლომ არ გამოიკვლია გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანებაში მითითებული საჯარო რეესტრის დებულების მე-5 მუხლის “დ” და “მ” ქვეპუნქტები, ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, უმართებულოა სასამართლოს განმრტება, რომ გათავისუფლების შესახებ ბრძანებით დამსაქმებელი არ იყო ვალდებული, დაესაბუთებინა მხარის გათავისუფლების მიზეზი, რადგანაც სადავო ბრძანება ასეთ ნორმას არ შეიცავს. მითითებულ საკითხზე სააპელაციო პალატის განმარტება და მითითება შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლებზე არასწორია, ვინაიდან, კანონის სასამართლოსეული განმარტებიდან გამომდინარეობს, რომ დასაქმებულს ნებისმიერ დროს შეუძლია, გაათავისუფლოს დასაქმებული დაკავებული თანამდებობიდან ისე, რომ არ დაასაბუთოს გათავისუფლების საფუძველი. აღნიშნული ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლით გათვალისწინებულ უფლების მართლზომიერად განხორციელების პრინციპს, ასევე საკასაციო სასამართლოს მითითებებს, რომლითაც ქვემდგომ სასამართლოს დაევალა გათავისუფლების საფუძვლის კანონიერების დადგენა.
სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლის მითითება სავალდებულოდ ჩათვალა მხოლოდ არასრულწლოვანი პირის სამუშაოდან დათხოვნის შემთხვევაში.
კასატორმა მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ საკასაციო წესით საქმე უკვე ორჯერაა განხილული, მოცემულ საქმეზე ახალი გარემოებები და მტკიცებულებები არ ყოფილა წარმოდგენილი, რის გამოც დავის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა სირთულეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად, საქმის ხელახალი განხილვისათვის ქვენმდგომ სასამართლოში დაბრუნება ემსახურება პროცესის გაჭიანურებას და არღვევს 1950 წლის “ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის” მე-6 მუხლს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ივლისის განჩინებით ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. ს-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ელისო საღინაძის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ნ. ს-ეს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” ელისო საღინაძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.ას-908-948-2011 28 ნოემბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ნ. ს-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ სსიპ «საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო» (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ს-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ 2007 წლის 9 ივლისის ¹657კ ბრძანების ბათილად ცნობის, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 აპრილის განჩინებით ნ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ს-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებლად იქნა მიჩნეული და დარჩა განუხილველად. ამავე განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, კასატორს დაუბრუნდა ელისო საღინაძის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.
განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში ნ. ს-ის პირად ნომრად მიეთითა «¹...».
2011 წლის 24 ნოემბერს ნ. ს-ემ განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, წარმოადგინა მისი პასპორტის ასლი და მოითხოვა ამ განჩინების საფუძველზე სახელმწიფო ბაჟის დაბრუნების ნაწილში სააღსრულებო ფურცლის გაცემა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ოქტომბრის ¹ას-908-948-2011 განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში დაშვებული უსწორობა უნდა გასწორდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები. თუ სასამართლოს მიზანშეწონილად მიაჩნია, შესწორებათა შეტანის საკითხი შეიძლება გადაწყდეს სასამართლო სხდომაზე. მხარეებს ეცნობებათ სხდომის დრო და ადგილი, მაგრამ მათი გამოუცხადებლობა არ წარმოადგენს დაბრკოლებას გადაწყვეტილებაში შესწორების შეტანის საკითხის განხილვისათვის. დასახელებული მუხლის საფუძველზე, სასამართლო მხარის თხოვნით ან საკუთარი ინიციატივით გაასწორებს უზუსტობას იმ შემთხვევაში, თუ დაადგენს, რომ ამა თუ იმ პროცესუალურ დოკუმენტში დაშვებულ იქნა უსწორობა. აღნიშნული საკითხის განხილვა და გადაწყვეტა დასაშვებია როგორც სასამართლო სხდომაზე, ისე ზეპირი მოსმენის გარეშე.
მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატამ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხის გადაწყვეტა სასამართლო სხდომაზე, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლოს შეუძლია გადაწყვეტილება გამოიტანოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე.
საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს კასატორ ნ. ს-ის მიერ წარმოდგენილ პასპორტის ასლზე, სადაც მის პირად ნომრად მითითებულია «¹...», ხოლო საკასაციო პალატის განჩინებაში _ «¹...». აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის პირადი ნომერი უსწოროდაა მითითებული. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ «სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ» საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-3 პუნქტის «ვ» ქვეპუნქტის თანახმად, სააღსრულებო ფურცელში უნდა აღინიშნოს კრედიტორისა და მოვალის დასახელებები და რეკვიზიტები, მათ შორის, პირადი ნომრები ან გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომრები, ასევე სააღსრულებო ფურცლის გამცემი ორგანოსთვის ცნობილი სხვა საკონტაქტო მონაცემები, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად თვლის, საკუთარი ინიციატივით გაასწოროს 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში დაშვებული უსწორობა, კერძოდ, ნ. ს-ის პირადი «¹...» უნდა გასწორდეს «¹...-ით», შესაბამისად, 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინების საფუძველზე გასაცემ სააღსრულებო ფურცელში კრედიტორის რეკვიზიტის ველში უნდა მიეთითოს «¹...».
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე, 284-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
გასწორდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებაში დაშვებული უსწორობა. განჩინების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებული კასატორ ნ. ს-ის პირადი «¹...» გასწორდეს პირადი «¹...-ით». საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
