ას-940-978-2011 24 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. ხ-ის უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ხ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სამკვიდრო მოწმობისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მიკუთვნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ხ-მა (უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. ლ-ისა და მესამე პირების: ქ.თბილისის ნოტარიუს ნ. გ-ის, ქ.ახმეტის ნოტარიუს ლ. ღ-ის, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ზ. ხ-ის მიმართ და მოითხოვა 2000 წლის 8 ნოემბერს ე. ლ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის (რეესტრში სარეგისტრაციო ¹..., თბილისი ნოტარიუსი ნ. გ-ე) ბათილად ცნობა, 2000 წლის 8 ნოემბრის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრში 2006 წლის 13 ნოემბერს ე. ლ-ის საკუთრებად ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე უძრავი ქონების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, 2006 წლის 7 დეკემბერს ე. ლ-ესა და ზ. ხ-ს შორის დადებული უძრავი ქონების (ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე) ნასყიდობის ხელშეკრულების (დამოწმებული 2006 წლის 7 დეკემბერს ახმეტის ნოტარიუს ლ. ღ-ის მიერ, რეესტრის ¹1/2847) ბათილად ცნობა, ასევე 2007 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრის 2006 წლის 14 დეკემბრის ზ. ხ-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, სადავო 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის საკუთრებად აღიარება შემდეგი გარემოებების გამო:

ა. ხ-ი ცხოვრობს ქ.ახმეტაში, ... ქ¹18-ში. საარქივო ჩანაწერების თანახმად, საკარმიდამო ეზოს ფართი შეადგენდა 0.15 ჰა-ს, რომლის 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი უკანონოდ იქნა გასხვისებული და დარეგისტრირებული. 1986-1989 წლებში მოსარჩელემ საცხოვრებელი სახლის გვერდით 0.05 ჰა ნაწილში შვილის _ მ. ხ-ისა და მისი მეუღლის, ე. ლ-ის, მონაწილეობით ააშენა კაპიტალური ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, ხოლო აღნიშნული ბინისათვის ეზოს ფართის ნაწილი _ 0.05 ჰა მიწის ნაკვეთი არაოფიციალურად დაუთმო მომიჯნავედ მცხოვრებმა ძმამ ნ. ხ-მა. ახალაშენებული ბინის ქვეშ და მიმდებარედ არსებული ეზოს ფართი შეადგენს 0.10 ჰა-ს. საბჭოთა პერიოდში მოქმედი სამოქალაქო და საბინაო კანონმდებლობის თანახმად, ქ.თბილისში მცხოვრებ მოქალაქეებზე სხვა რაიონში არც საკარმიდამო მიწის ფართი გამოიყოფოდა და არც საცხოვრებელი ბინის მშენებლობის ნებართვა და პროექტი გაიცემოდა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად. აღნიშნული საფუძვლიდან გამომდინარე, მ. ხ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი, რომელიც აშენებულია უნებართვოდ, უპროექტოდ, მიწის ფართის გამოყოფისა და აღმასკომის შესაბამისი გადაწყვეტილების გარეშე ვერ იქნებოდა გაფორმებული. ამდენად, სადავო მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული სახლი ყოველთვის ა. ხ-ის მფლობელობასა და განკარგულებაში იყო. 2007 წლის იანვარში, ა. ხ-ისათვის ცნობილი გახდა, რომ ე. ლ-ემ, ყალბ დოკუმენტებზე დაყრდნობით სახლი 0.10 ჰა ეზოსთან ერთად ჯერ გარდაცვლილი მეუღლის _ მ. ხ-ის სახელზე გააფორმა, ხოლო შემდეგ სამკვიდრო ქონების სახით თავის საკუთრებად დაარეგისტრირა და 2006 წლის 7 დეკემბერს, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, გაასხვისა ზ. ხ-ის სახელზე. უძრავი ქონების უკანონო გასხვისებასთან დაკავშირებით, ა. ხ-მა სარჩელით მიმართა ახმეტის რაიონულ სასამართლოს და თელავის რაიონულ პროკურატურას. 2007 წლის 27 ივნისს პროკურატურის მითითებით ახმეტის შინაგან საქმეთა სამმართველოში დაიწყო გამოძიება ¹01707148 სისხლის სამართლის საქმეზე სისხლის სამართლის კოდექსის 362-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენის გამო. 2008 წლის 24 მარტს დაიწყო სისხლისამართლებრივი დევნა სსკ-ის 342-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ახმეტის ყოფილი ტექინვენტარიზაციის სახაზინო საწარმოს ყოფილი უფროსის _ ი. ტ-სა და მიწის მართვის სამმართველოს ყოფილი უფროსის რ.ა-ის მიმართ, რომლებმაც გამოძიებაში დაადასტურეს, რომ მათი გულგრილობით გაიცა ყალბი დოკუმენტები, რომელთა საფუძველზეც 2000 წლის 8 ნოემბერს სამკვიდრო მოწმობა გაიცა ე. ლ-ის სახელზე. 2008 წლის 9 ივნისს აღნიშნულ საქმეზე შეწყდა წინასწარი გამოძიება, ხოლო ი.ტ-სა და რ.ა-ის მიმართ შეწყდა სისხლისამართლებრივი დევნა ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. სამკვიდრო მოწმობას გაცემის საფუძვლად მითითებული აქვს ახმეტის ტექინვენტარიზაციის სახაზინო ბიუროს მიერ 2000 წლის 19 ოქტომბერს გაცემული ¹62 ცნობა-დახასიათება და 1989 წლის 11 ოქტომბრით დათარიღებული ნოტარიული საბუთი. აღნიშნული თარიღით შედგენილია სახლის ტექნიკური პასპორტი, ხოლო სანოტარო საბუთი იმავე თარიღით არ არსებობს. ე. ლ-ეს, სამკვიდრო მოწმობის მიღებისას ნოტარიუსისათვის არ უცნობებია სხვა მემკვიდრეთა არსებობის შესახებ. აღნიშნული დოკუმენტების სიყალბესა და სამკვიდრო მოწმობის უსაფუძვლობას ის ფაქტიც ადასტურებს, რომ მ. ლ-ძე, დაბადებული 1948 წლის 5 თებერვალს ქ.თბილისში, 1978 წლის 30 სექტემბრიდან გარდაცვალებამდე ჩაწერილი იყო და ცხოვრობდა ქ.თბილისში, ...... მე-2 შესახვევის ¹13-ში, მისი პასპორტი გაცემულია 26 კომისრების შს რაიგანყოფილების მიერ ნომრით ....., მ.ლ-ე არასოდეს ყოფილა ქ.ახმეტის მცხოვრები. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სამსახურში არსებობს სადავო ბინის მეორე ყალბი ტექნიკური პასპორტიც და ამ ტექნიკური პასპორტის გაცემის თარიღად მითითებულია 1987 წელი.

ახმეტის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით 2006 წლის 7 დეკემბერს ე. ლ-ესა და ზ. ხ-ს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და ამ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტში შემძენის სახელზე აღრიცხული საკუთრების უფლების ბათილად ცნობის, ასევე უძრავ ქონებაზე მესაკუთრედ აღიარების მოთხოვნის ნაწილში ზ. ხ-ი ჩაბმულ იქნა სათანადო მოპასუხედ.

მოპასუხე ე. ლ-ემ სარჩელი ცნო, ხოლო ზ. ხ-მა სარჩელი არ ცნო შემდეგი საფუძვლებით:

მ. ლ-ის გარდაცვალების შემდეგ, მისი დანაშთი ქონება მთლიანად მიიღო ე. ლ-ემ, რომელიც საჯარო რეესტრში აღირიცხა ამ ქონების ერთადერთ მესაკუთრედ. ა. ხ-ი ასევე პირველი რიგის მემკვიდრეა, თუმცა მას, საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 556-ე მუხლის თანხმად, მემკვიდრეობა არ მიუღია. ა.ხ-მა პირველი სარჩელი აღძრა 2007 წლის 12 თებერვალს, როდესაც გასული იყო სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი ხანდაზმულობის საერთო ათწლიანი ვადა. 2006 წლის 7 დეკემბერს, ე. ლ-ესა და ზ. ხ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ზ.ხ-ი გახდა სადავო საცხოვრებელი სახლისა და 0.10 ჰა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, აღნიშნული ქონების მესაკუთრედ მანამდე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო ე. ლ-ე. ქონების შემძენი მოქმედებდა კეთილსინდისიერად, რადგანაც მან არ იცოდა ნასყიდობის საგანზე დავის არსებობის შესახებ. ა. ხ-ს თავდაპირველად სარჩელი აღძრული ჰქონდა ქ.თბილისის ნოტარიუსის ნ. გ-ის მიმართ და ითხოვდა მხოლოდ ე.ლ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობას, ხოლო დაზუსტებული სარჩელით, მოპასუხედ მითითებულია ე. ლ-ე, დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირებად ქ.თბილისის ნოტარიუსი ნ.გ-ე, ქ.ახმეტის ნოტარიუსი ლ.ღ-ი, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახური და ზ. ხ-ი. ახალი მოპასუხის მითითებით, მოსარჩელემ გაზარდა მოთხოვნა, რაც მოსარჩელისა და ე.ლ-ის მიერ შეთანხმების მიღწევაზე მიანიშნებს. ე.ლ-ემ სასამართლოში შეიტანა სანოტარო წესით დამოწმებული განცხადება, სადაც იგი აღნიშნავდა, რომ უძრავი ქონების გასხვისებამდე, ზ.ხ-ს წინასწარ აცნობა ა.ხ-თან დავის არსებობის თაობაზე, თუმცა აღნიშნული არ შეესაბამება სინამდვილეს და უძრავ ქონებაზე არსებული დავის შესახებ შემძენისათვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2007 წლის თებერვალში, თავდაპირველი სარჩელის შეტანის შემდეგ. ე.ლ-ე, როგორც საქმეში მონაწილე სუბიექტი, ვალდებული იყო, წარედგინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-202-ე მუხლებისა და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ დამტკიცებული ფორმის დაცვით შედგენილი შესაგებელი, სხვაგვარად შედგენილი ნებისმიერი დოკუმენტი, თუნდაც სანოტარო წესით დამოწმებული, სამართალწარმოებაში დაუშვებელია.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ა. ხ-ის (უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი) სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის ნოტარიუსის _ ნ. გ-ის მიერ 2000 წლის 8 ნოემბერს ე. ლ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა (რეესტრში რეგისტრაციის ¹...) სამკვიდრო ქონების (საცხოვრებელი სახლის 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთთან ერთად, მდებარე ქ. ახმეტაში, ... ქ. ¹16-ში) მემკვიდრედ ე. ლ-ის აღიარების შესახებ, ბათილად იქნა ცნობილი აღნიშნული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრის 2006 წლის 13 ნოემბრის ჩანაწერი ე. ლ-ის სახელზე ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლისა და 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ, ბათილად იქნა ცნობილი 2006 წლის 7 დეკემბერს ე. ლ-ესა და ზ. ხ-ს შორის დადებული უძრავი ქონების (ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლისა და 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულება (დამოწმებული ახმეტის ნოტარიუსის ლ. ღ-ის მიერ, რეგისტრაციის ¹1/-2847), ბათილად იქნა ცნობილი აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე რეესტრში განხორციელებული ჩანაწერი ზ. ხ-ის სახელზე ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლისა და 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ. ახმეტაში, ... ქ.¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლზე, 1000კვ.მ მიწის ნაკვეთთან ერთად, მესაკუთრედ ცნობილ იქნა აწ გარდაცვლილი ა. ხ-ის უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ხ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ახმეტის მუნიციპალიტეტში თელავის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის 2009 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა. ხ-ის უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ის სარჩელი 2006 წლის 7 დეკემბერს ე. ლ-ესა და ზ. ხ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების (რეესტრში რეგისტრაციის ¹1/-2847) ბათილად ცნობის, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმებისა და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ხ-ის სახელზე ირიცხებოდა ქალაქ ახმეტაში, ... ქუჩა ¹18-ში მდებარე 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 29 იანვრის ცნობის თანახმად, ტექინვენტარიზაციის ჩანაწერებით, იმავე ეზოში 0,10 ჰა ფართის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი 1987 წლის 3 აპრილს აღირიცხა მ. ლ-ის სახელზე. 2007 წლის 27 თებერვალს გაცემული ცნობის თანახმად, მ. ლ-ის კუთვნილ 1080 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და სახლზე ტექნიკური პასპორტი შედგენილ იქნა 1987 წელს. ტექინვენტარიზაციის ბიუროს ზემოაღნიშნული ჩანაწერები და 1987 წლის ტექნიკური პასპორტის ნამდვილობა არ ყოფილა გამხდარი სადავოდ და არ გაუქმებულა. საქმეში არსებული, ი. ტ-სა და რ. ა-ის მიმართ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი დადგენილების შესაბამისად, დადასტურებულად იქნა მიჩნეული მხოლოდ 1989 წლის 11 ნოემბრის ტექნიკური პასპორტის სიყალბე. ა. ხ-მა კუთვნილი საკარმიდამო ნაკვეთიდან ქალიშვილ მ. ხ-ს (ლ-ეს) გამოუყო 0,5 ჰა მიწის ნაკვეთი სახლის ასაშენებლად. გამოყოფილ ნაკვეთზე აშენებული სახლის შვილისათვის კუთვნილებას ა. ხ-ი ადასტურებდა მის მიერ 2007 წლის 12 თებერვალს წარდგენილი სარჩელით, სადაც აღნიშნავს, რომ მის ნაკვეთში აშენებული ბინის საკუთრებასთან და მის გასხვისებაზე პრეტენზია არ ჰქონია, არამედ სადავოდ ხდიდა კუთვნილი ნაკვეთიდან ნაწილის უკანონოდ მითვისებას. თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლსა და 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, როგორც მ. ლ-ის დანაშთ ქონებაზე, ელგჯუჯა ლ-ის სასარგებლოდ გაცემული 1996 წლის 12 მაისს გარდაცვლილი მ. ლ-ის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობა და მის საფუძველზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერი ბათილად იქნა ცნობილი. აღნიშნული გადაწყვეტილება ე. ლ-ეს არ გაუსაჩივრებია და შესულია კანონიერ ძალაში, ამასთან, გადაწყვეტილების გასაჩივრების ამ ნაწილში ზ. ხ-ის მიერ წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი, დაუშვებლობის გამო, განუხილველად იქნა დატოვებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო სამქეთა პალატის 2010 წლის 13 მაისის განჩინებით. 2006 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ე. ლ-ემ ზ. ხ-ს მიჰყიდა ახმეტაში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...) და გამყიდველის საკუთრების უფლება დადასტურებულ იქნა საჯარო რეესტრის ამონაწერით. მხარეთა შორის სადავო არაა, რომ მ. ლ-ეს დარჩა 5 პირველი რიგის მემკვიდრე: მეუღლე _ ე. ლ-ე, 3 შვილი და მამა _ ა. ხ-ი.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით და მიუთითა ზ. ხ-ის მიმართ 2006 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე წარდგენილ სასარჩელო მოთხოვნაზე, რომელიც, იურიდიული ინტერესის არსებობის თვალსაზრისით, მოტივირებულია სადავო ნასყიდობის საგანზე მოსარჩელის უფლებით და მისგან გამომდინარე, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შედეგად ამ ნასყიდობის საგანზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების სრულად აღდგენით. სასამართლომ ჩათვალა, რომ 2006 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ იურიდიული ინტერესი უნდა იყოს მოსარჩელისათვის გარკვეული სამართლებრივი სიკეთის მომტანი შედეგი, იგი უნდა წარმოადგენდეს ხელშეკრულების საგანზე უფლებამოსილ პირს. ხელშეკრულების საგანი _ ახმეტაში, ... ქუჩა ¹9-ში მდებარე 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი 1987 წლის ტექპასპორტისა და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს ჩანაწერებით აღრიცხულია მ. ლ-ის საკუთრებად. უფლებამოსილი სამსახურის მიერ გაცემულ ზემოაღნიშნულ დოკუმენტს ვერ აქარწყლებს 1989 წლის 11 ნოემბრის ყალბი ტექნიკური პასპორტის არსებობა. 1987 წლის ტექპასპოტი წინ უსწრებს ამ უკანასკნელს, არ არის სადავოდ გამხდარი და იგი დღემდე ძალაშია. სასამართლომ განმარტა შემდეგი: საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებულია პირად უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად სასამართლოსთვის მიმართვის უფლება. აღნიშნული გულისხმობს, რომ პირმა სასამართლოს უნდა მიმართოს თავისი დარღეული, შეზღუდული, წართმეული ან სადაოდ ქცეული უფლების დაცვა-აღდგენისათვის. კონკრეტულ შემთხვევაში ა. ხ-ი (უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი) ვერ ასაბუთებს პირად საკუთრების უფლებას სადავო ქონებაზე, რომელიც მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველზე გააჩნდა და რომელი უფლებაც გასაჩივრებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიზღუდა, დაირღვა ან შეილახა, ასევე, ვერ ასაბუთებს, აღუდგება თუ არა მოსარჩელეს საკუთრების უფლება ნასყიდობის საგანზე ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაში.

სასამართლოს მითითებით, სადავო მიწის ნაკვეთზე უფლების დამდგენი დოკუმენტები არსებობდა მ. ლ-ის სახელზე, ხოლო ამ უფლებიდან გამომდინარე საკუთრების უფლება სადავო მიწაზე წარმოეშობოდა მხოლოდ მ. ლ-ეს სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის საფუძველზე. 1996 წლის 12 მაისს გარდაცვლილ მ. ლ-ეს დარჩა 5 პირველი რიგის მემკვიდრე, შესაბამისად, მამას _ ა. ხ-ს შეეძლო, ქონებრივი პრეტენზია ჰქონოდა სადავო მიწის მხოლოდ 1/5 წილზე, ხოლო დანარჩენ 4/5 ნაწილში მას არ გააჩნია 2006 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი, რადგან ხელშეკრულების გაბათილება არ გამოიწვევს არარსებული, არწარმოშობილი უფლების მოსარჩელისათვის მინიჭების შესაძლებლობას. სადავო ქონების 1/5 ნაწილის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის დადგენისას სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც უძრავი ნივთის შემძენის ინტერესი დაცულია მაშინ, როცა სადავოდ არის გამხდარი გამსხვისებლის, როგორც მესაკუთრის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული უფლება და ამ ფაქტის მიმართ შემძენის დამოკიდებულება კეთილსინდისიერია, ანუ, როდესაც შემძენმა არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა, რომ გამყიდველს არ გააჩნდა რეესტრში რეგისტრირებული ნამდვილი უფლება ან ასეთი უფლება სადავო იყო. ნასყიდობის ხელშეკრულებით ზ. ხ-მა ე. ლ-ისაგან შეისყიდა უძრავი ქონება, რომელიც ამ უკანასკნელის საკუთრებად იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. საქმის მასალებიდან არ დასტურდება ნასყიდობის საგანზე ე. ლ-ის საკუთრების უფლების ნაკლის თაობაზე ზ. ხ-ის მიერ შეტყობის შესაძლებლობა, ამასთან, სასამართლოს განმარტებით, იმისი მტკიცების ტვირთი, რომ სადავო საცხოვრებელი ბინის შემძენმა იცოდა მიწის ნაკვეთის 1/5 ნაწილში უფლებრივი ნაკლის არსებობის შესახებ, მოცემულ შემთხვევაში, ეკისრება მოსარჩელეს, რომელიც აღნიშნული გარემოების დადასტურებას შეეცადა მოპასუხე ზ. ხ-ის მიერ ადმინისტრაციულ დავაზე წარდგენილი შესაგებლით, რომელიც, მისივე განმარტებით, ასახავს იმ ფაქტს, რომ ხ-ი შეესწრო მოსარჩელე ა. ხ-სა და მის სიძეს _ ე. ლ-ეს შორის მიწასთან დაკავშირებულ დავას. პალატამ მითითებული მტკიცებულება მოთხოვნის დამადასტურებლად არ ჩათვალა, იმ საფუძვლით, რომ შესაგებელი არ შეიცავს ნასყიდობის საგანზე დავის არსებობის შესახებ ინფორმაციას, აღნიშნულია მხოლოდ ის, რომ მოსარჩელე ა. ხ-მა გადაღობა 30 კვ.მ ე. ლ-ის მიწის ფართის ნაწილი ცენტრალური გზის მხარეს.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მითითებული ფაქტის დამადასტურებლად ე. ლ-ის სანოტარო წესით გაფორმებული აღიარება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად. სასამართლოს განმარტებით, ე. ლ-ის აღიარება მოსარჩელის მიერ წარსადგენ დამოუკიდებელ, თვისობრივად თვითმყოფად მტკიცებულებად ვერ იქნება განხილული. მოსარჩელე ვალდებულია, ამტკიცოს შემძენის არაკეთილსინდისიერების დამადასტურებელი ობიექტური გარემოებანი, მაგრამ არა თანამოპასუხის პოზიციაზე დაყრდნობით. Eე. ლ-ის აღიარება მოპასუხის აღიარებაა, რომელიც წარმოადგენს მოდავე მხარეს ზ. ხ-თან მიმართებაში. თუმცა საქმის მასალებში მოიპოვება 2007 წლის 2 აპრილის სასამართლო სხდომაზე ე. ლ-ის მიერვე აღნიშნული აღიარების საწინააღმდეგოდ მიცემული განმარტება. ა. ხ-მა კუთვნილი საკარმიდამოდან ქალიშვილსა და სიძეს სახლის ასაშენებლად გამოუყო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სახლი აშენებულ იქნა ერთობლივად, როგორც თბილისში მცხოვრები მ. და ე. ლ-ეების აგარაკი. შვილისა და სიძისათვის განკუთვნილი სახლის საკუთრებასთან დაკავშირებით ა. ხ-ი თავდაპირველად წარდგენილი ადმინისტრაციული სარჩელით პრეტენზიას არ აცხადებდა. არსებული მდგომარეობის თაობაზე ცნობილი უნდა ყოფილიყო ზ. ხ-ისათვის, ვინაიდან იგი ცხოვრობდა ა. ხ-ის მეზობლად და წარმოადგენდა მის ოჯახთან დაახლოებულ პირს. ამდენად, სასამართლოს მოსაზრებით, მას არ ჰქონდა საფუძველი, ეჭვი შეეტანა ე. ლ-ის მიერ წარდგენილ დოკუმენტებსა თუ საჯარო რეესტრის ჩანაწერში. საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ მოპასუხემ იცოდა ქონების სადავოობის შესახებ. მან 2009 წლის 25 დეკემბრის სხდომაზე ყოველგვარი ფაქტის მისთვის ცნობადობა უარყო ქონების სადავობასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ხ-ის უფლებამონაცვლე ვ. ხ-მა, მოითხოვა გასჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო პროცესის ფუნდამენტური პრინციპები: დისპოზიციურობა და შეჯიბრებითობა. შეფასება მისცა იმ მტკიცებულებებს, რომელიც პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ ყოფილა სარჩელის საგანი და საფუძველი. ასევე შეფასება მისცა საქმეში არარსებულ მტკიცებულებას. სასამართლომ გადაწყვეტილების დასაბუთება დააფუძნა მტკიცებულების შეფასებას, რომელიც არ ყოფილა მხარეების მიერ საქმეში წარმოდგენილი. გადაწყვეტილებით, როგორც მტკიცებულება, შეფასებულია 1987 წლის 3 აპრილს გაცემული საცხოვრებელი ბინის ტექნიკური პასპორტი, რომელიც არ არის საქმეში წარმოდგენილი. ამიტომ სააპელაციო სასამართლოს, როგორც მტკიცებულება, არ უნდა შეეფასებინა 1987 წლის სახლის ტექნიკური პასპორტი.

დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ა. ხ-ის სახელზე ირიცხებოდა ქალაქ ახმეტაში, ... ქუჩა ¹18-ში მდებარე 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. ტექინვენტარიზაციის ჩანაწერებით, იმავე ეზოში 0,10 ჰა ფართის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი 1987 წლის 3 აპრილს აღირიცხა მ. ლ-ის სახელზე. აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მითითებულია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 29 იანვრის ცნობა, რომელიც გაცემულია დ.ო-ის მიერ. მის მიერვე 2007 წლის 27 თებერვალს გაცემული ცნობიდან ირკვევა, რომ მ. ლ-ის კუთვნილ 1080 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და სახლზე ტექნიკური პასპორტი შედგენილ იქნა 1987 წელს. ა.ხ-ის სახელზე ირიცხება 0,15 ჰა მიწის ფართი და საცხოვრებელი სახლი. სასამართლომ სათანადო შეფასება არ მისცა ამავე ცნობაში აღნიშნულ გარემოებას, რომ ა.ხ-ის სახელზე ირიცხება 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი საცხოვრებელ სახლთან ერთად და იმავე ეზოში 0,10 ჰა ფართის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი 1987 წლის 3 აპრილს აღირიცხა მ. ლ-ის სახელზე. სააპელაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს, რომ სადავო სახლი მდებარეობს ა.ხ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთში. ამ სახლის ტექნიკური პასპორტი შედგენილი იყო 1989 წელს. მისი სიყალბე დადასტურდა საქმეში არსებული, ი.ტ-სა და რ.ა-ის მიმართ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი დადგენილებით. 1989 წელს შედგენილი სახლის ტექნიკური პასპორტის სიყალბის ფაქტი გაზიარებულია სააპელაციო პალატის მიერ. ამ გარემოებაზე არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და არც სააპელაციო საჩივრის ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებში არ ყოფილა აპელანტის მხრიდან წარმოდგენილი რაიმე პრეტენზია. სასამართლოს უნდა ემსჯელა მხოლოდ იმ მოთხოვნების დასაბუთებულობაზე და საფუძვლიანობაზე, რომლებიც იყო პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტებით დაკმაყოფილებული. დანარჩენ ნაწილში ახმეტის მუნიციპალიტეტში თელავის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის 2009 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში და სააპელაციო პალატის 2010 წლის 13 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილადაა მიჩნეული გარემოება, რომელსაც სარჩელის საგანთან არანაირი კავშირი არ აქვს. მ.ლ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით გამოცხადებულია ბათილად. თუ რა სამართლებრივი საფუძვლით ადგენს სააპელაციო პალატა იმ გარემოებას, რომ მ. ლ-ეს დარჩა 5 პირველი რიგის მემკვიდრე, არ არის დასაბუთებული. ე.ლ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა, რომელიც გაიცა მ.ლ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ბათილადაა ცნობილი. აღნიშნული პრეიუდიციული ფაქტია განსახილველი საქმის მიმართ და არ არსებობს მ.ლ-ის სამკვიდრო ქონებაზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა და შესაბამისად არ არსებობს სამკვიდრო წილებიც. აპელანტმა შეცვალა სარჩელის საგანი და საფუძველი. სააპელაციო პალატამ იმსჯელა იმაზე, თუ როგორ უნდა მოხდეს მზა ლ-ის არარსებული სამკვიდრო ქონება გაყოფილი. მოსარჩელეს შვილის (მ. ლ-ის) სამკვიდრო წილი არ მოუთხოვია. სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად ჩათვალა სადავო ქონება მ. ლ-ის სამკვიდროდ, აგრეთვე, არასწორად დაასკვნა, რომ სამკვიდრო იყოფა 5 მემკვიდრეზე, რადგანაც დავის საგანი მ.ლ-ის სამკვიდროს გაყოფა არ ყოფილა. ასევე არ ჰქონია პრეტენზია ე.ლ-ეს მოსარჩელე ა. ხ-ის მოთხოვნების მიმართ, რაც დაადასტურა შესაგებლით.

სააპელაციო პალატამ არ მისცა შეფასება სარჩელის საფუძვლად მითითებულ საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებას: ახმეტის რაიონული არქივის დირექტორ ნ.გ-ის მიერ 2007 წლის 15 იანვრის გაცემული ცნობით ა.ხ-ს 1992 წლამდე ერიცხებოდა 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი, რომელიც საკრებულოს გამგეობის ¹227 გადაწყვეტილებით შეევსო 0,35 ჰა-ით. სააპელაციო პალატა, ერთ შემთხვევაში, ეყრდნობა საქმეში არსებულ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსის დ.ო-ის მიერ გაცემულ ცნობას, სადაც ცალსახად არის მითითებული, რომ ა.ხ-ს ერიცხება 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო მეორე შემთხვევაში, დადგენილად მიიჩნევს იმავე ეზოში მ.ლ-ის სახელზე რეგისტრირებული საცხოვრებელი სახლის არსებობის ფაქტს. დადგენილადაა მიჩნეული, რომ ა. ხ-მა კუთვნილი საკარმიდამოდან ქალიშვილსა და სიძეს სახლის ასაშენებლად გამოუყო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სახლი აშენდა ერთობლივად, როგორც თბილისში მცხოვრები მ. და ე. ლ-ეების აგარაკი. აღნიშნულით პალატა ადასტურებს, რომ მოსარჩელის კუთვნილ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთშია სადავო სახლი აშენებული, რადგანაც საჯარო რეესტრის ცნობის თანახმად, სადავო მიწის ნაკვეთი ისევ ა.ხ-ის სახელზე ირიცხება. სასამართლომ მოსარჩელის მიერ შვილისათვის სახლის ასაშენებლად მიწის გადაცემა ჩათვალა რა დადგენილად, არ მიუთითებია რა გარიგების საფუძველზე გამოუყო ა.ხ-მა მ.ლ-ეს თავის საკარმიდამო ნაკვეთიდან მიწა და როდის. ხელწერილს რომელიც ა.ხ-ის მიერ 1993 წლის 15 ნოემბერს არის შედგენილი, სამართლებრივი შედეგი არ მოჰყოლია და სადავო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც სადავო საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს, კვლავ მოსარჩელე ა.ხ-ს, (მის უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ს) ეკუთვნის სარეგისტრაციო ჩანაწერების მიხედვით. ხსენებული ხელწერილი არ წარმოადგენს სამართლებრივ ხასიათის დოკუმენტს. სახლის აშენება წინ უძღვის 1993 წლის ხელწერილის შედგენას. ამრიგად, ჯერ სადავო სახლი აშენდა, შემდეგ შედგა ხელწერილი სადაც ა.ხ-ს არ გამოუხატავს ნება თავისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთის მ.ლ-ისათვის საკუთრების უფლებით გადაცემის შესახებ.

სასამართლოს არ გამოუკვლევია და სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია ახმეტის რაიონული არქივის დირექტორის ნ.გ-ის 2007 წლის 7 ივლისის ცნობისათვის, რომლითაც შს ახმეტის რაიგანყოფილების გამომძიებელ უ.მ-ის მოთხოვნით არქივის დირექტორი დ.გ-ი ადასტურებს, რომ მ. ა.ის ასულ ხ--ლ-ისათვის მიწის გამოყოფაზე არავითარი ჩანაწერი არ არსებობს. ა.ხ-ის მოთხოვნის საფუძველზე ახმეტის რაიონული არქივის დირექტორის ნ.გ-ის მიერ 2007 წლის თებერვლის ¹15 ცნობით დასტურდება, რომ 1987 წელს არ არსებობს ახმეტის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ოქმი მ. ლ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთის ან სახლის მშენებლობის შესახებ. ამრიგად, მ. ლ-ის სახელზე არც მიწის ნაკვეთი გამოყოფილა და არც სახლის მშენებლობის ნებართვა გაცემულა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. საქმეში არარსებული 1987 წელს ტექნიკური პასპორტის შეფასებით, სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა. აპელანტი თავის სააპელაციო საჩივარში მე-2 და მე-3 ფაქტობრივ გარემოებად უთითებს 1989 წლის სახლის ტექნიკურ პასპორტს. მისი აზრით, ეს პასპორტი არავის სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო პალატა კი ეყრდნობა 1987 წლის საქმეში არარსებულ ტექნიკურ პასპორტს, როგორც მ. ლ-ის სამკვიდრო ქონებას, რომლის საფუძველზეც ადგენს წილებს. აღნიშნულით სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნა, გასცდა მოსარჩელის მოთხოვნის ფარგლებს, რითაც ასევე დაარღვია დისპოზიციურობის პრინციპი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის მოთხოვნა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება ემყარება გარემოებას, რომლის მტკიცებულებაც არ არის საქმის მასალებში. ეს არის 1987 წლის სახლის არარსებული ტექპასპორტი, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ა. ხ-ი (უფლებამონაცვლე ვ. ხ-ი) ვერ ასაბუთებს პირად საკუთრების უფლებას სადავო ქონებაზე, რომელიც მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველზე გააჩნდა და რომელი უფლებაც გასაჩივრებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიზღუდა, დაირღვა ან/და შეილახა, ასევე ვერ ასაბუთებს, აღუდგება თუ არა მოსარჩელეს საკუთრების უფლება ნასყიდობის საგანზე ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, ამასთან, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 29 იანვრის გაცემული ცნობის თანახმად ა. ხ-ის სახელზე ირიცხება 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი თავის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლთან ერთად. იმავე ეზოში მდებარეობს მ. ლ-ის სახელზე 1987 წლის ტექპასპორტის საფუძველზე საცხოვრებელი სახლი 0,10 ჰა მიწის ნაკვეთით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ა.ხ-ის იურიდიული ინტერესი დავის საგნის მიმართ ეჭვსაც არ უნდა იწვევდეს.

სასამართლომ ზ. ხ-ი არაწორად ჩათვალა კეთილსინდისიერ შემძენად, რადგან ამავე გადაწყვეტილებითაა დადგენილი ის ფაქტიც, რომ სადავო ნივთის შეძენამდე ზ.ხ-ი შეესწრო მოსარჩელე ა. ხ-სა და მის სიძეს შორის მიწასთან დაკავშირებულ დავას, ასევე სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ სადავო სახლი, ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურის ცნობის თანახმად, მდებარეობს ა.ხ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთში და სადავო მიწის არსებით შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს.

სააპელაციო პალატამ არასწორი შეფასება მისცა ზ.ხ-ის შესაგებელში მოყვანილ აღიარებას. პალატამ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კდოექსის 131-ე მუხლი და არასწორად არ გაიზიარა ე.ლ-ის როგორც წერილობთი, ისე სასამართლო სხდომაზე მიცემული აღიარება. მოსარჩელეს ჰქონდა პრეტენზია სადავო სახლზე, პალატამ კი არასწორად განმარტა, რომ ე. ლ-ის აღიარება მოპასუხის აღიარებაა, რომელიც წარმოადგენს მოდავე მხარეს ზ. ხ-თან მიმართებაში. სასამართლომ არასწორად განმარტა კეთილსინდისიერი შემძენის ცნება, არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი და არ გამოიყენა 312-ე მუხლის მე-2 და მე-4 ნაწილები, აგრეთვე, “საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-17 მუხლის მე-5 პუნქტის საწინააღმდეგოდ, არ გაითვალისწინა მსგავს საქმეებზე არსებული უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინებით ვ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ვ. ხ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 400 ლარის 70% _ 280 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ვ. ხ-ს (პ/¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 280 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.