ას-977-1011-2011 12 ოქტომბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ პოლიტიკური მოძრაობა «...» (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს ავტორთა საზოგადოება (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ნაწარმოების უნებართვოდ გამოყენების აკრძალვა, საავტორო ჰონორარის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

საქართველოს ავტორთა საზოგადოებამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში პოლიტიკური მოძრაობა «...» მიმართ მოპასუხისათვის მუსიკალური კომპოზიცია «თ-ს» («სიმღერა თ-ზე») უნებართვოდ გამოყენების აკრძალვის, ქალაქ თბილისის მერის 2010 წლის არჩევნებში, მოპასუხის მიერ წარდგენილი მერობის კანდიდატ გ. თ-ის წინა საარჩევნო კლიპში მუსიკალური კომპოზიცია «თ-ს» («სიმღერა თ-ზე») უნებართვო გამოყენებისათვის, უფლების მფლობელის მიერ მისაღები საავტორო ჰონორარის, 3 000 ლარის ათმაგი ოდენობის _ 30 000 ლარის ოდენობის კომპენსაციის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადახდის დაკისრების, 2010 წლის 30 აპრილს გამართულ პარტიის აქტივის ყრილობაზე, მუსიკალური ნაწარმოები «თ-ს» («სიმღერა თ-ზე») უნებართვო საჯარო შესრულებისათვის, უფლების მფლობელის მიერ მისაღები საავტორო ჰონორარის _ 200 ლარის ათმაგი ოდენობის _ 2000 ლარის ოდენობის კომპენსაციის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადახდის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, ქ.თბილისის მერის 2010 წლის წინასაარჩევნო კამპანიისას, პოლიტიკური პარტია «...ის» რამდენიმე წინასაარჩევნო კლიპში არამართლზომიერად გამოიყენეს კომპოზიტორ რ.ლ-ის მუსიკალური ნაწარმოები «თ-» და სარეკლამო კლიპები საზოგადოებისათვის საჯარო გახადეს რამდენიმე სატელევიზიო და რადიო არხების საშუალებით.

რ. ლ-ის შემოქმედებაზე საავტორო უფლების მფლობელი ლ. ლ-ეა, რომელიც საქართველოს ავტორთა საზოგადოების წევრია და საზოგადოებისათვის გადაცემული აქვს უფლებები კოლექტიურ საფუძველზე სამართავად.

2010 წლის 15 აპრილის ¹01/1367 წერილით, ასევე სატელეფონო შეტყობინებით უფლების დამრღვევს ეცნობა მისი ვალდებულების თაობაზე, თუმცა პოლიტიკურ მოძრაობას სხვისი საავტორო უფლების ხელყოფა არ შეუწყვეტია, უფრო მეტიც, მიუხედავად გაფრთხილებისა, აღარ გამოეყენებინათ ნაწარმოები უნებართვოდ, 2010 წლის 30 აპრილს ... სასახლეში, პარტიის ყრილობაზე მოპასუხემ კვლავ უნებართვოდ გამოიყენა ნაწარმოები.

საქართველოს ავტორთა საზოგადოების განმარტებით, მოპასუხემ დაარღვია «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-17 მუხლის პირველი პუნქტის «ე» და «ვ» ქვეპუნქტები, ასევე მე-18 მუხლის პირველი პუნქტი, მე-2 პუნქტის «ა» და «კ» ქვეპუნქტები, ასევე მე-3 პუნქტი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, მიიჩნია ის უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ავტორთა საზოგადოებას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს ავტორთა საზოგადოების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი, რომლითაც საქართველოს ავტორთა საზოგადოების სარჩელი დაკმაყოფილდა, პოლიტიკურ მოძრაობას «...» აეკრძალა მუსიკალური კომოზიცია «თ-ს» უნებართვოდ გამოყენება, პოლიტიკურ მოძრაობას «...» საქართველოს ავტორთა საზოგადოების სასარგებლოდ დაეკისრა 20 000 ლარის გადახდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ საქართველოს კონსტიტუციის მე-11, 23-ე მუხლების, «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის «ბ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, განმარტა, რომ სახელმწიფო სიმბოლოებში იგულისხმება სახელმწიფოს არამხოლოდ ის სიმბოლოები, რომელთა მიღებისა და გამოყენების წესი ორგანული კანონით განისაზღვრება, არამედ სახელმწიფოს სხვა ოფიციალური ნიშნები, რომელთა დადგენა, კონსტიტუციის დანაწესის თანახმად, არ განეკუთვნება ორგანული კანონით რეგულირების სფეროს, აღნიშნული მოსაზრება სასამართლომ დაამყარა ასევე «ნორმატიული აქტების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-5 პუნქტსა და მე-6 მუხლს. სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ოფიციალური სიმბოლოების თაობაზე ორგანული კანონი მიიღება, ხოლო, რაც შეეხება სახელმწიფოს ფარგლებში არსებულ სხვა ოფიციალურ სიმბოლოსა და ნიშანს, მათ ოფიციალური სახე რომ ჰქონდეთ, მიღებულ უნდა იქნეს შესაბამისი კომპეტენციის მქონე ორგანოს მიერ ლეგიტიმურ საფუძვლებზე, რაც ნიშანს, სიმბოლოს ოფიციალურ სახეს შესძენს, გამოსაყენებლად სავალდებულო ძალას მიანიჭებს და, რაც მთავარია, «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის «ბ» ქვეპუნქტის რეგულირების რეჟიმში მოაქცევს. სასამართლომ მიუთითა «საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლზე, მე-12 მუხლის «ყ» ქვეპუნქტზე, რომლის საფუძვლეზეც მიიჩნია, რომ თბილისის საკრებულოს მიერ დამტკიცებული ჰიმნი წარმოადგენს საამისოდ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ დამტკიცებულ სახელმწიფოს ფარგლებში მოქმედ ოფიაციალურ სიმბოლოს.

«საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლით გათვალისწინებულ ნაწარმოებებზე ნორმის დანაწესი _ საავტორო უფლება არ ვრცელდება, გამოიყენება მხოლოდ ნაწარმოების მე-8 მუხლით გათვალისწინებული დანიშნულებით სარგებლობის შემთხვევაში და არა სხვა გარემოებებში ნაწარმოების შესრულებას, მასზე, ჩვეულებისამებრ, ვრცელდება საავტორო უფლებები. «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტზე მითითებით სასამართლომ განმარტა, რომ კანონის დანაწესი, _ «საავტორო უფლება არ ვრცელდება» მოიცავს ავტორის როგორც ქონებრივ, ასევე პირად არაქონებრივ უფლებებსაც. პირადი არაქონებრივი უფლებებიდან შესაძლებელია მხოლოდ ავტორის სახელის უფლების დაცვა ისიც კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევაში. «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლით გათვალისწინებულ ნაწარმოებებზე არ ვრცელდება ავტორის ის არაქონებრივი უფლებები, რომლებიც ამავე კანონის მე-17 მუხლით არის გათვალისწინებული, გარდა ზემოაღნიშნული გამონაკლისისა. სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ ნაწარმოებებზე საავტორო უფლება არ ვრცელდება მხოლოდ დანიშნულებისამებრ სარგებლობის შემთხვევაში, საწინააღმდეგოს დაშვება გამოიწვევს ავტორის უფლებების დაუშვებლად ხელყოფას, რაც პირდაპირ წინააღმდეგობაში მოვა ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის კონსტიტუციურ უფლებასთან. სასამართლომ მიუთითა «საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნის ოფიციალურად შესრულების შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 9 სექტემბრის ¹377 ბრძანებულებზე, რომლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებულია მისი შესრულების წესი და პირობები, ასევე განსაზღვრულია სახელმწიფო სიმბოლოების გამოყენება «საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტით, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქალაქ თბილისის საკრებულოს მიერ დამტკიცებული ჰიმნი, რ. ლ-ის «სიმღერა თ-ზე», ექცევა «საავტორო და მომიჯნავე» უფლებების შესახებ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის «ბ» ქვეპუნქტის რეგულირების რეჟიმში, თუმცა, მხოლოდ დანიშნულებისამებრ, ჰიმნად შესრულების შემთხვევაში, რაც შეეხება ამავე ნაწარმოებით სარგებლობას არა ჰიმნის დანიშნულებით, აღნიშნულ სარგებლობაზე ვრცელდება ავტორის როგორც არაქონებრივი, ასევე ყველა ქონებრივი უფლება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის მერობის კანდიდატ გ. თ-ის წინასაარჩევნო კამპანიის ფარგლებში სხვადასხვა სატელევიზიო არხით გადაიცემოდა გ. თ-ის ზოგიერთი წინასაარჩევნო კლიპი, სადაც გამოყენებული იყო მელოდია საყოველთაოდ ცნობილი მუსიკალური კომპოზიციიდან «სიმღერა თ-ზე» (მუსიკის ავტორი რ. ლ-ე, ხოლო ტექსტის _ პ. გ-ი). ნაწარმოების მსგავსი გამოყენება არ ემსახურება ამავე ნაწარმოების ჰიმნად შესრულების მიზნებს და სცილდება დედაქალაქის ჰიმნის ოფიციალურად შესრულების ფარგლებს, რის გამოც ნაწარმოების ამგვარ გამოყენებაზე საავტორო უფლებები ვრცელდება, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ დარღვეულია ავტორის როგორც პირადი არაქონებრივი (დაიცვას ნაწარმოები ყოველგვარი დამახინჯებისაგან ან ყოველგვარი ხელყოფისაგან, ასევე ნება დართოს სხვა პირებს დაურთონ ნაწარმოებს სხვა ავტორთა ნაწარმოები), ასევე, ქონებრივი უფლებები.

სასამართლომ მიუთითა «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის «გ» ქვეპუნქტზე, რომლითაც დადგენილია, თუ ვინ ივარაუდება ვიდეოგრამის დამამზადებლად საწინააღმდეგოს დადასტურებამდე. აღნიშნული ჩანაწერის მიხედვით, ვიდეოგრამის დამამზადებლის იდენტიფიცირება და სარწმუნოდ დადასტურება მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენს. აღნიშნული მტკიცების ჯეროვან განხორციელებამდე კი ივარაუდება, რომ თბილისის მერობის კანდიდატ გ. თ-ის წინასაარჩევნო კამპანიის ფარგლებში სხვადასხვა სატელევიზო არხით გადაცემული გ. თ-ის წინასაარჩევნო კლიპის დამამზადებელი არის პოლიტიკური მოძრაობა «...», თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებისა. სასამართლოს განმარტებით, მოწინააღმდეგე მხარეს მტკიცების აღნიშნული სტანდარტის შესაბამისი ქმედება არ განუხორციელებია, რის გამოც, ივარაუდება, რომ თბილისის მერობის კანდიდატ გ. თ-ის წინასაარჩევნო კამპანიის ფარგლებში სხვადასხვა სატელევიზო არხით გადაცემული გ. თ-ის წინასაარჩევნო კლიპის დამამზადებელია პოლიტიკური მოძრაობა «...».

სასამართლომ საქართველოს ავტორთა საზოგადოების მიერ სასარჩელო მოთხოვნის შემცირების ფარგლების გათვალისწინებით, «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის 58-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 59-ე მუხლის საფუძველზე ჩათვალა, რომ საქართველოს ავტორთა საზოგადოების სარჩელი საავტორო ჰონორარის _ 2000 ლარის ათმაგი ოდენობის _ 20 000 ლარის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პოლიტიკურმა მოძრაობამ «...», მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ნაწარმოების _ «სიმღერა თ-ზე» ფრაგმენტის გამოყენების მიზანი და დანიშნულება, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ფრაგმენტის გამოყენება განაპირობა მისმა მხატვრულმა ღირებულებამ, მაშინ, როდესაც ნაწარმოების გამოყენება ემსახურებოდა მის ჰომნად გამოყენების მიზანს.

სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სწორად გამოიყენა კანონი, თუმცა ნაწილობრივ არასწორად განმარტა «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-8 მუხლი. ამ ნორმის გადაწყვეტილებაში მოცემული განმარტებით, სასამართლომ ძალიან შეავიწროვა ჰიმნის გამოყენების ფარგლები და ჰიმნის გამოყენების წესის საკითხს დაუკავშირა საავტორო სამართლის სფეროს მარეგულირებელი ის ნორმები, რომლებიც საავტორო უფლების დაცვას ემსახურება. კასატორის განმარტებით, ჰიმნის გამოყენების წესის დარღვევის ფაქტის დადგენის შემთხვევაშიც კი, სარჩელის აღძვრის უფლება ჰქონდა არა ჰიმნის ავტორს, მის მემკვიდრეს ან საავტორო უფლების დაცვის სფეროში მოქმედ ორგანიზაციას, არამედ იმ სახელმწიფო ორგანოს, რომელიც კონკრეტულ მუსიკალურ ნაწარმოებს ანიჭებს ჰიმნის სტატუსს. შესაბამისად, ჰიმნის გამოყენების წესის რეგულირება უნდა მოხდეს სახელმწიფო სიმბოლოების დადგენისა და მარეგულირებელი კანონმდებლობის საფუძველზე. სადავო ნაწარმოების ფრაგმენტის გამოყენების დროს დედაქალაქის საკრებულოს, რომელიც სწორედ დედაქალაქის სიმბოლოებისა და მათი გამოყენების წესის განმსაზღვრელი ორგანოა, რაიმე პრეტენზია არ განუცხდებია.

მოცემული დავის გადაწყვეტისას სააპელაციო პალატას არ უნდა ეხელმძღვანელა «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის 58-ე მუხლის მე-2 პუნქტითა და 59-ე მუხლის პირველი პუნქტის «ე» ქვეპუნქტით.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა «საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის «გ» ქვეპუნქტით, ამასთან, არასწორად განმარტა კანონის მითითებული ნორმა, რადგანაც მითითებულით რეგულირდება ვიდეოგრამის დამამზადებლის ვინაობის დადგენა, მაშინ, როდესაც სადავო კლიპი აუდიოვიზუალური ნაწარმოებია, ამასთან, მითითებული ნორმის გამოყენების სისწორის შემთხვევაშიც კი, პოლიტიკური მოძრაობა არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას ვიდეოკლიპის დამამზადებლად. სააპელაციო სასამართლომ ამ ნაწილში არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, რადგანაც სწორედ მოსარჩელე იყო ვალდებული, ემტკიცებინა ვიდეოკლიპის დამამზადებლის ვინაობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ივლისის განჩინებით პოლიტიკური მოძრაობის «...» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა პოლიტიკური მოძრაობის «...» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას პოლიტიკური მოძრაობა «...» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ პოლიტიკურ მოძრაობა «...» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 1000 ლარის 70% _ 700 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

პოლიტიკური მოძრაობა «...» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ პოლიტიკურ მოძრაობა «...» (ს/¹202172031) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 700 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.