ას-997-1030-2011 17 ოქტომბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ნუნუ კვანტალიანი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ნ. ლ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. და ჯ. ა-ეები (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება
დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ლ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. ა-ის, ნნ. ა-ის, ჯლ. ა-ისა და ჯ. ა-ის მიმართ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 172-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების საფუძველზე, ჭიათურის რაიონის სოფელ ...ში მდებარე ¹...; ... და ... ნაკვეთების მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის, უძრავი ნივთით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და ი. ა-ისათვის ¹... ნაკვეთზე არსებული ნაგებობის დემონტაჟისა და სამშენებლო მასალისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2008 წლის 25 ივლისს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების რაჭა-ლეჩხუმი-იმერეთის სამხარეო სამმართველოს მიერ ჩატარებულ აუქციონზე მოსარჩელემ შეიძინა ზემოაღნიშნული ქონება და ჯერ 2008 წლის 7 ნოემებრს, ხოლო შემდგომ 2010 წლის 5 იანვარს, საპროექტო ჯგუფის მიერ ახალი საკადასტრო ნახაზის გაკეთების გამო, განმეორებით აღირიცხა საკუთრების უფლება ნ.ლ-ის სახელზე.
მიწის ნაკვეთის საზღვრების დადგენისას ნიგოზეთის ტერიტორიული ორგანოს რწმუნებულისაგან მოსარჩელემ შეიტყო, რომ ¹004 ნაკვეთს იჯარის საფუძველზე ფლობს ივ.ა-ე, ამავე მიწის ნაკვეთის ნაწილს უკანონოდ ფლობს ჯ. ა-ე, ¹002 ნაკვეთს _ ნნ. ა-ე, ხოლო ¹003 ნაკვეთს _ ჯლ. ა-ე, მოპასუხეები უარს აცხადებენ ნივთის დაბრუნებაზე, ამასთანავე ივ.ა-ემ ¹004 ნაკვეთზე აღმართა კაპიტალური ნაგებობა.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
ნნ. ა-ის განმარტებით, სადავო მიწის ნაკვეთი მისი მეუღლის _ ა. ა-ის საკუთრება იყო, რის თაობაზეც გაცემულია მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობა. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ მოპასუხე დაეუფლა უძრავ ქონებას და აწარმოებს სამეურნეო საქმიანობას, ამასთან, ნ.ა-ე ამჟამადაც კომლის წევრად ირიცხება. ჯლ. ა-ე მიწას 1993 წლიდან ფლობს, ხოლო 1999 წლიდან გრძელვადიანი _ 9-წლიანი იჯარისა და აღნაგობის უფლებით გადაეცა მას ეს ტერიტორია, რის გამოც გააშენა მრავალწლიანი ნარგავები და ვაზი, ააშენა ნაგებობა, ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 233-239-ე მუხლების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს იჯარის ხელშეკრულება არ შეუწყვეტია. ჯ. ა-ე ასევე არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე მისი აწ გარდაცვლილი შვილის _ ჯნ. ა-ის საკუთრებაა, რაზედაც ასევე გაცემულია მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობა. შვილის გარდაცვალების შემდეგ მითითებულ მიწის ნაკვეთს ფლობს მოპასუხე. ი. ა-ემ კი სარჩელის საპირისპიროდ მიუთითა, რომ სადავო მიწიდან 8077კვ.მ მას გადაეცა 49-წლიანი იჯარის ხელშეკრულებით, აღნაგობის უფლებით. მიწის მესაკუთრის წინადადებით კი, 2009 წლის 5 მარტს მან შეისყიდა მის მფლობელობაში არსებული მიწა, რაც დასტურდება ¹2086 ოქმით.
საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ის სარჩელი ი., ნნ., ჯლ. და ჯ. ა-ეების მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი. ა-ის მიმართY ნ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, ნნ. ა-ეს დაევალა უკანონო მფლოებლობიდან მის მიერ კანონიერ საკუთრებაში 747,00 კვ.მეტრზე მეტი (ნორმაზე მეტი) მიწის ფართის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა კანონიერი მესაკუთრის _ ნ. ლ-ისათვის, ჯ. ა-ეს დაევალა უკანონო მფლობელობიდან მის მიერ კანონიერ საკუთრებაში 1186,37 კვ. მეტრზე მეტი მიწის ფართობის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა კანონიერი მესაკუთრის _ ნ. ლ-ისათვის, ჯლ. ა-ეს დაევალა მის უკანონო მფლობლობაში არსებული მთელი ფართის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა ნ. ლ-ისათვის, მოპასუხეებს: ნნ. ა-ეს, ჯლ. ა-ესა და ჯ. ა-ეს აეკრძალათ ნ. ლ-ისათვის მიწის ნაკვეთით სარგებლობაში ხელის შეშლა.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განდაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, კერძოდ, ი. ა-ის მფლობელობიდან 0.8077 ჰა მიწის, ხოლო ჯ. ა-ის მფლობელობიდან 0.1186 ჰა მიწის გამოთხოვა და ამ მიწით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინებით ნ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დარჩა უცვლელად საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ 2008 წლის 17 სექტემბერს ნ. ლ-ემ აუქციონზე შეიძინა ჭიათურის რაიონის სოფელ ...ში მდებარე 3 მიწის ნაკვეთი, საკადასტრო კოდით: ¹..., ¹... და ¹... და საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ. იმავე სოფელში ჯ. ა-ე ფლობს მიწის ნაკვეთს საკადასტრო კოდით ¹..., რომელიც მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე გადაეცა მის შვილს, აწ გარდაცვლილ ჯნ. ა-ეს და 2000 წლის 7 ივლისიდან აღირიცხა მის საკუთრებად. ი. ა-ე ფლობს 0,8077 ჰა მიწის ნაკვეთს, რომელიც თავდაპირველად 2005 წლის 9 ივნისს სახელმწიფომ მას გადასცა იჯარით, ხოლო შემდგომში, 2009 წლის 5 მარტს, ი. ა-ემ ეს მიწის ნაკვეთი სახელმწიფოსაგან გამოისყიდა.
სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა, რომ ზემოხსენებული არც ერთი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია და საქმის მასალებითაც არ დგინდება, რომ მიწის ნაკვეთები, რომლებსაც ფლობენ ი. ა-ე და ჯ. ა-ე, არის სწორედ ის მიწის ნაკვეთები, რომლებიც რეგისტრირებულია აპელანტის საკუთრებაში (მიწის ნაკვეთები ი. ა-ისა და ჯ. ა-ის მფლობელობაში გადაცემული იყო მანამ, სანამ ჩატარდებოდა აუქციონი, რომელზეც ნ. ლ-ე შეიძენდა უძრავ ქონებას). აუქციონის ჩატარების დროს მიწის ნაკვეთი, რომელსაც ფლობდა ჯ. ა-ე, საერთოდ არ იყო სახელმწიფოს საკუთრებაში და იგი ეკუთვნოდა ფიზიკურ პირ ჯნ. ა-ეს, რის გამოც სხვის საკუთრებაში არსებულ ქონებას სახელმწიფო აუქციონზე ვერ გაასხვისებდა.
აუქციონის ჩატარების შემდეგ ი. ა-ეს სახელმწიფომ საკუთრებაში გადასცა მის მიერ იჯარით აღებული და ფაქტობრივად დაკავებული ის მიწის ნაკვეთი, რომლის გამოთხოვასაც ითხოვს აპელანტი, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ დროისათვის, ეს მიწის ნაკვეთი აპელანტის საკუთრება რომ ყოფილიყო, სახელმწიფო მას ვეღარ განკარგავდა.
სასამართლომ მიუთითა 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით დანიშნულ ექსპერტიზაზე, რომლის შედეგადაც ვერ მოხერხდა იმის დადგენა იყო თუ არა გადაფარვა ნ. ლ-ისა და ჯნ. ა-ის საკუთრებად რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთებს შორის, ასევე იყო თუ არა ი. ა-ის მიერ იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე დაკავებული მიწის ნაკვეთი და ნ. ლ-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთი ერთი და იგივე. სასამართლომ მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ემ ვერ დაამტკიცა თავისი მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. ის მიწის ნაკვეთები, რომლებიც აპელანტმა შეიძინა აუქციონზე, არ მოიცავს ი. ა-ისა და ჯ. ა-ის მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთებს, წინააღმდეგ შემთხვევაშიც კი, სარჩელი მაინც უსაფუძვლო იქნებოდა, რადგან ჯ. ა-ე და ი. ა-ე ფლობენ იმ მიწის ნაკვეთებს, რომელთა ფლობის უფლებაც მათ გააჩნიათ, შესაბამისად, ისინი ამ ნაკვეთების მართლზომიერი მფლობელები არიან, ხოლო ნ. ლ-ეს, იმ შემთხვევაშიც, თუ დადასტურდებოდა, რომ ნაკვეთები მას ეკუთვნოდა, მოწინააღმდგე მხარისათვის არ წაუყენებია დასაბუთებული პრეტენზია მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 162-ე მუხლის პირველი ნაწილისა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ლ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, აუქციონზე შეძენილი ქონებისა და მოპასუხე მხარეების მფლობელობაში მყოფი მიწების იდენტურობა ამ მიწის მფლობელებს სადავოდ არც ერთ სხდომაზე არ გაუხდიათ. სააპელაციო სასამართლომ საკუთარი ინიციატივით არასწორად დანიშნა ექსპერტიზა სადავო მიწის ნაკვეთების იდენტურობის დასადგენად, რაც არასწორია, ამასთან, ექსპერტის დასკვნა უკანონოა, რასაც ადასტურებს ის გარემოებები, რომ საქმეში წარმოდგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზი და მოპასუხეთა მიერ წარმოდგენილი ნახაზების ზომები და კონფიგურაცია ზუსტად ემთხვევა ერთმანეთს, ხოლო ექსპერტის მიერ გაკეთებული აზომვითი ნახაზები _ დანართი ¹1 და ¹2 ემთხვევა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილს. ექსპერტმა აღნიშნული დასკვნა გასცა საქმის მასალების შესწავლის გარეშე.
კასატორის მოსაზრებით, ი. ა-ის მიერ აუქციონის შედეგების გაუქმების ადმინისტრაციული სამართალწარმების წესით მოთხოვნის ფაქტიც მიუთითებს იმაზე, რომ ნ. ლ-ის საკუთრებაში და მოპასუხის მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონება იდენტურია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1 ივლისის განჩინებით ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. ლ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ა-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ნ. ლ-ეს (პ/¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მ. ა-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.ას-997-1030-2011 22 დეკემბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ნუნუ კვანტალიანი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ნ. ლ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. და ჯ. ა-ეები (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება
დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ლ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. ა-ის, ნ. ა-ის, ჯ. ა-ისა და ჯ. ა-ის მიმართ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 172-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების საფუძველზე, ჭიათურის რაიონის სოფელ მ-ში მდებარე ¹...; ... და ... ნაკვეთების მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის, უძრავი ნივთით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და ი. ა-ისათვის ¹... ნაკვეთზე არსებული ნაგებობის დემონტაჟისა და სამშენებლო მასალისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით.
საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ის სარჩელი ი., ნ., ჯ. და ჯ. ა-ეების მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი. ა-ის მიმართY ნ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, ნ. ა-ეს დაევალა უკანონო მფლოებლობიდან მის მიერ კანონიერ საკუთრებაში 747,00 კვ.მეტრზე მეტი (ნორმაზე მეტი) მიწის ფართის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა კანონიერი მესაკუთრის _ ნ. ლ-ისათვის, ჯ. ა-ეს დაევალა უკანონო მფლობელობიდან მის მიერ კანონიერ საკუთრებაში 1186,37 კვ. მეტრზე მეტი მიწის ფართობის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა კანონიერი მესაკუთრის _ ნ. ლ-ისათვის, ჯ. ა-ეს დაევალა მის უკანონო მფლობლობაში არსებული მთელი ფართის გამოთავისუფლება და მისი გადაცემა ნ. ლ-ისათვის, მოპასუხეებს: ნ. ა-ეს, ჯ. ა-ესა და ჯ. ა-ეს აეკრძალათ ნ. ლ-ისათვის მიწის ნაკვეთით სარგებლობაში ხელის შეშლა.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, კერძოდ, ი. ა-ის მფლობელობიდან 0.8077 ჰა მიწის, ხოლო ჯ. ა-ის მფლობელობიდან 0.1186 ჰა მიწის გამოთხოვა და ამ მიწით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 აპრილის განჩინებით ნ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დარჩა უცვლელად საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ლ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დაუშვებლობის გამო. ამავე განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, კასატორს დაუბრუნდა საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% _ 210 ლარი.
საკასაციო საჩივარის დაუშველად ცნობის შესახებ განჩინებაშიო კრედიტორ ნ.ლ-ის პირად ნომრად მიეთითა «...».
2011 წლის 19 დეკემბერს ნ.ლ-ემ განცხადებით მომართა საკასაციო სასამართლოს, წარმოადგინა პირადობის მოწმობის ასლი და მოითხოვა სახელმწიფო ბაჟის დაბრუნების ნაწილში სააღსრულებო ფურცლისგაცემა.
განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი პირადობის მოწმობაში ნ.ლ-ის პირად ნომრად მითითებულია «...».
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 ოქტომბრის ¹ას-997-1030-2011 განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში დაშვებული უსწორობა უნდა გასწორდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები. თუ სასამართლოს მიზანშეწონილად მიაჩნია, შესწორებათა შეტანის საკითხი შეიძლება გადაწყდეს სასამართლო სხდომაზე. მხარეებს ეცნობებათ სხდომის დრო და ადგილი, მაგრამ მათი გამოუცხადებლობა არ წარმოადგენს დაბრკოლებას გადაწყვეტილებაში შესწორების შეტანის საკითხის განხილვისათვის. დასახელებული მუხლის საფუძველზე, სასამართლო მხარის თხოვნით ან საკუთარი ინიციატივით გაასწორებს უზუსტობას იმ შემთხვევაში, თუ დაადგენს, რომ ამა თუ იმ პროცესუალურ დოკუმენტში დაშვებულ იქნა უსწორობა. აღნიშნული საკითხის განხილვა და გადაწყვეტა დასაშვებია როგორც სასამართლო სხდომაზე, ისე ზეპირი მოსმენის გარეშე.
მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატამ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხის გადაწყვეტა სასამართლო სხდომაზე, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლოს შეუძლია გადაწყვეტილება გამოიტანოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე.
საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს კასატორ ნ. ლ-ის მიერ წარმოდგენილ პირადობის მოწმობის ასლზე, სადაც მის პირად ნომრად მითითებულია «¹...», ხოლო საკასაციო პალატის განჩინებაში _ «¹...». აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის პირადი ნომერი უსწოროდაა მითითებული. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ «სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ» საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-3 პუნქტის «ვ» ქვეპუნქტის თანახმად, სააღსრულებო ფურცელში უნდა აღინიშნოს კრედიტორისა და მოვალის დასახელებები და რეკვიზიტები, მათ შორის, პირადი ნომრები ან გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომრები, ასევე სააღსრულებო ფურცლის გამცემი ორგანოსთვის ცნობილი სხვა საკონტაქტო მონაცემები, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად თვლის, საკუთარი ინიციატივით გაასწოროს 2011 წლის 17 ოქტომბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტში დაშვებული უსწორობა, კერძოდ, ნ. ლ-ის პირადი «¹...» უნდა გასწორდეს «¹...-ით», შესაბამისად, 2011 წლის 17 ოქტომბრის განჩინების საფუძველზე გასაცემ სააღსრულებო ფურცელში კრედიტორის რეკვიზიტის ველში უნდა მიეთითოს «¹...».
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე, 284-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. გასწორდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებაში დაშვებული უსწორობა.
2. განჩინების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებული კასატორ ნ. ლ-ის პირადი «¹...» გასწორდეს პირადი «¹...-ით».
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
