ას-1064-1094-2011 10 ოქტომბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი _ ა. ღ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “თ-ი”

გასაჩივრებული განჩინებები _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებები

კერძო საჩივრის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება

დავის საგანი _ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება; მოსამართლის აცილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 16 მაისს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას განცხადებით მიმართა ა. ღ-მა, რომელმაც მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო ამავე სასამართლოს 2011 წლის 28 იანვრის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება. მითითებული განჩინებით სააპელაციო სასამართლომ ა. ღ-ის კერძო საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 დეკემბრის განჩინებაზე განუხილველად დატოვა (ტომი III, ს.ფ. 29-31, ტომი II, ს.ფ. 201-204).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინებით ა. ღ-ის განცხადებას დაუდგინდა ხარვეზი, კერძოდ, განმცხადებელს დაევალა სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში წარედგინა 100 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრის დედანი. ამავდროულად, განმცხადებელს განემარტა, რომ დანიშნულ ვადაში ხარვეზის შეუვსებლობის შემთხვევაში, განცხადება აღარ მიიღებოდა და დარჩებოდა განუხილველად (ტომი III, ს.ფ. 37-38).

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში ა. ღ-მა წარადგინა განცხადება, სადაც მან აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მისთვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრება არასწორია, განსახილველ შემთხვევაში იგი თავისუფალია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან, განცხადებაზე ხარვეზის დადგენის შესახებ 15.06.2011წ. განჩინება მიღებულია საპროცესო ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევებით. განმცხადებელმა განმარტა, რომ რეალურად იგი მოითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 28 იანვრის განჩინების გაუქმებას, საქმეზე წარმოების განახლებას და შედეგად სარჩელის დაკმაყოფილებას მხოლოდ იძულებით გაცდენილი დროისათვის საშუალო ხელფასის გადახდევინების თაობაზე, რაც სასამართლომ არ გაითვალისწინა და უსაფუძვლოდ დააკისრა ბაჟის გადახდა.

ზემოთ დასახელებულ განცხადებაში ა. ღ-მა იშუამდგომლა საქმის განმხილველი მოსამართლის აცილების თაობაზე. მისი მოსაზრებით, მოსამართლე დაინტერესებული იყო საქმის შედეგით, რამდენადაც მან განმცხადებელს უსაფუძვლოდ მოსთხოვა ბაჟის გადახდა (ტომი III, ს.ფ. 42-45).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებით ა. ღ-ის შუამდგომლობა საქმის განმხილველი მოსამართლის აცილების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ აცილება განუცხადეს მოსამართლეს, რომელიც ერთპიროვნულად განიხილავს საქმეს, აცილების საკითხს წყვეტს თვით ეს მოსამართლე.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 373-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, საქმეს სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე განსახილველად ამზადებს სააპელაციო სასამართლოს ერთ-ერთი მოსამართლე (მომხსენებელი მოსამართლე), რომელიც ამოწმებს სააპელაციო საჩივრის (განცხადების) დასაშვებობას და ერთპიროვნულად გამოაქვს განჩინება სააპელაციო საჩივრის (განცხადების) მიღების ან განუხილველად დატოვების შესახებ.

ამდენად, კონკრეტულ შემთხვევაში, ვინაიდან ა. ღ-მა მოსამართლის აცილების შესახებ შუამდგომლობა დააყენა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის შემოწმების ეტაპზე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აცილების საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო თავად ამ მოსამართლის (მომხსენებელი მოსამართლის) მიერ ერთპიროვნულად.

სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი, რომლის თანახმად, მოსამართლემ არ შეიძლება განიხილოს საქმე ან მონაწილეობა მიიღოს საქმის განხილვაში, თუ ის: ა. ამ საქმეში თვითონ წარმოადგენს მხარეს, ან მას ამა თუ იმ მხარესთან საერთო უფლებები ან ვალდებულებები აკავშირებს; ბ. ამ საქმის ადრინდელ განხილვაში მონაწილეობდა მოწმედ, ექსპერტად, სპეციალისტად, თარჯიმნად, წარმომადგენლად ან სასამართლო სხდომის მდივნად; გ. მხარის ან მისი წარმომადგენლის ნათესავია; დ. პირადად, პირდაპირ ან არაპირდაპირ დაინტერესებულია საქმის შედეგით, ან თუ არის სხვა ისეთი გარემოება, რომელიც ეჭვს იწვევს მის მიუკერძოებლობაში.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა მოსამართლის აცილების არცერთი მითითებული საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ წარდგენილი შუამდგომლობა უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას ვერ დაექვემდებარებოდა (ტომი III, ს.ფ. 46-47).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებით ა. ღ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო ამავე სასამართლოს 2011 წლის 28 იანვრის განჩინების გაუქმების და საქმის წარმოების განახლების შესახებ დარჩა განუხილველად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა განმცხადებლის მსჯელობა კანონის საფუძველზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან მისი გათავისუფლების საფუძვლის არსებობის შესახებ. სასამართლომ აღნიშნა, რომ განცხადებაზე ხარვეზის დადგენის შესახებ 2011 წლის 15 ივნისის განჩინების ასლი ა. ღ-ს პირადად ჩაჰბარდა 2011 წლის 21 ივნისს. 2011 წლის 24 ივნისს ამ უკანასკნელმა განცხადებით მიმართა სააპელაციო სასამართლოს. მას არ წარუდგენია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი. შესაბამისად, განმცხადებელს ხარვეზი არ შეუვსია.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სასამართლომ თავისი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. თუ არ არსებობს განცხადების დაშვების ესა თუ ის პირობა, სასამართლომ თავისი განჩინებით განცხადება განუხილველად უნდა დატოვოს, რაც შეიძლება გასაჩივრდეს კერძო საჩივრით.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ზემოაღნიშნული იძლეოდა საქმის წარმოების განახლების შესახებ ა. ღ-ის განცხადების განუხილველად დატოვების საფუძველს (ტომი III, ს.ფ. 48-49).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 27 ივნისის ორივე დასახელებული განჩინება ა. ღ-მა კერძო საჩივრით გაასაჩივრა. კერძო საჩივრის ავტორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმებას, რის საფუძვლადაც მიუთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანი გამომდინარეობს ხელფასის გადახდევინების თაობაზე აღძრული სარჩელიდან. შესაბამისად, მასზე ვრცელდება “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის 1-ლი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათი. ასეთ ვითარებაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ განმცხადებლისათვის სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დავალება, საფუძველს მოკლებულია. საქმის მასალები ცხადყოფს მოსამართლის დაინტერესებას მისი შედეგით, რის გამოც სასამართლოს უნდა დაეკმაყოფილებინა განმცხადებლის მოთხოვნა მოსამართლის აცილების თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, კერძო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ღ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო აღნიშნულ საქმეზე ა. ღ-ის მიერ სასამართლოში სამომავლოდ შეტანილი ყველა განცხადება თუ საჩივარი უნდა დარჩეს რეაგირების გარეშე შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ შემთხვევაში საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების განუხილველად დატოვებას საფუძვლად დაედო სასამართლოს მიერ დადგენილი ხარვეზის შეუვსებლობა.

საქმის მასალების თანახმად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინებით ა. ღ-ის განცხადებას დაუდგინდა ხარვეზი, კერძოდ, განმცხადებელს დაევალა სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში წარედგინა 100 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრის დედანი (ტომი III, ს.ფ. 37-38).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მსჯელობას და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მოსთხოვა განმცხადებელს საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებაზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. 2011 წლის 16 მაისის განცხადების შინაარსის მიხედვით აშკარაა, რომ ა. ღ-ი მოითხოვდა საქმეზე წარმოების განახლებას მხოლოდ იმ ნაწილში, რომელიც შეეხებოდა იძულებით გაცდენილი დროისათვის საშუალო ხელფასის გადახდევინებას (ტომი III, ს.ფ. 29-31).

“სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან თავისუფლდებიან ფიზიკური პირები _ სარჩელებზე ხელფასის გადახდევინების შესახებ და სხვა მოთხოვნებზე შრომის ანაზღაურების თაობაზე, რომლებიც გამომდინარეობს შრომის სამართლებრივი ურთიერთობიდან. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა ა. ღ-ისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების კანონიერი საფუძველი.

მიუხედავად ამისა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული გარემოება ვერ გახდება გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, რადგან ეს განჩინება არსებითად სწორია (სსკ-ის 393.3 მუხლი).

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები მითითებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველ ნაწილში. ამდენად, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია არა ყოველგვარი საფუძვლით, რომელზეც მხარე მიუთითებს, არამედ მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობის პირობებში. ამ ნორმით კანონმდებელი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებებზე და მტკიცებულებებზე, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა გააჩნიათ საქმის სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების შემოწმებისას, ამასთანავე, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები არსებობდეს საქმის განხილვის დროს (გადაწყვეტილების გამოტანამდე) და არა გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ; საყურადღებოა ისიც, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში, საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მხარისათვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; ამასთან, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ ამ გარემოებების და მტკიცებულებების შესახებ მხარისათვის ცნობილი გახდეს გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ; და ბოლოს, მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ უნდა ჰქონოდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

მოცემულ შემთხვევაში ა. ღ-ის მიერ 2011 წლის 16 მაისის განცხადებაში მოყვანილი არგუმენტები არ წარმოადგენს კანონით გათვალისწინებულ ისეთ გარემოებებს, რომლებიც შეიძლება საფუძვლად დაედოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2011 წლის 28 იანვრის განჩინების გაუქმებას. მხარე ფაქტობრივად სადავოდ ხდის საქმეზე არსებითი განხილვის შედეგად გამოტანილი გადაწყვეტილების (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება) მართლზომიერებას. განმცხადებლის პრეტენზიები და, შესაბამისად, მისი ინტერესიც მიმართულია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებისკენ, ამ გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობის მოტივით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ უნდა შეიცავდეს მითითებას იმ საფუძვლებზე, რომელთა გამოც უნდა მოხდეს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა ან საქმის წარმოების განახლება. ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლომ თავისი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. თუ არ არსებობს განცხადების დასაშვებობის ესა თუ ის პირობა, სასამართლო თავისი განჩინებით განცხადებას ტოვებს განუხილველად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სახეზეა ა. ღ-ის განცხადების განუხილველად დატოვების საპროცესოსამართლებრივი საფუძველი, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად უნდა დარჩეს.

დაუსაბუთებელია კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრება საქმის განმხილველი მოსამართლის აცილების თაობაზეც. საჩივრის ავტორი აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად მიუთითებს საქმის შედეგით მოსამართლის დაინტერესებაზე, რასაც იმით ხსნის, რომ მოსამართლემ მას არასწორად დააკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის ავტორის აღნიშნულ მსჯელობას ვერ გაიზიარებს, რამდენადაც მხოლოდ ეს ფაქტი არასაკმარისია დასკვნისათვის, რომ მოსამართლე წარმოადგენს მოცემული საქმის შედეგით დაინტერესებულ პირს. აქედან გამომდინარე, უცვლელად უნდა დარჩეს ასევე სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 27 ივნისის განჩინება მოსამართლის აცილების შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

ამასთან, ა. ღ-ის მიერ სასამართლოში შეტანილი ნებისმიერი სახის კორესპონდენცია (განცხადება, საჩივარი) მოცემულ სამოქალაქო საქმეზე – ა. ღ-ის სარჩელის გამო სს “თ-ის” მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ უნდა დარჩეს რეაგირების გარეშე შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლი ადგენს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის ერთ-ერთ ყველაზე ფუნდამენტურ პრინციპს პირის მიერ უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესახებ. აღნიშნული ნორმის მიხედვით, ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა. საქმის განხილვას სასამართლო შეუდგება იმ პირის განცხადებით, რომელიც მიმართავს მას თავისი უფლების ან კანონით გათვალსიწინებული ინტერესების დასაცავად.

კანონის დასახელებული დანაწესი გულისხმობს პირის უფლებას, დაიცვას თავისი კანონიერი ინტერესები სასამართლოს მეშვეობით. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ მხარემ მართლზომიერად გამოიყენოს აღნიშნული უფლება, იდავოს ისეთ საკითხებზე, რომელთა გადაწყვეტაც უზრუნველყოფს მისი დარღვეული უფლების აღდგენას და ამ მიზნით გაასაჩივროს სასამართლო გადაწყვეტილებები ზემდგომ ინსტანციებში.

მხარის მიერ სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების რეალიზებისას სასამართლო თანაბარწილად იცავს ორივე მოდავე მხარის კანონიერ ინტერესებს. ერთი მხარის მიერ უფლების გადამეტება (ბოროტად გამოყენება) პირდაპირ ხელყოფს მეორე მხარის უფლებებს, თუნდაც დავის გაჭიანურების თვალსაზრისით. სასამართლო ვალდებულია, გონივრულ ვადაში გადაწყვიტოს დაწყებული დავა და დაუსვას მას საბოლოო წერტილი. მოცემულ შემთხვევაში კი მხარის დაუსრულებელი განცხადებებით, თუ საჩივრებით ამ შედეგის მიღწევა სცილდება სასამართლოს შესაძლებლობებს. შესაბამისად, ილახება მეორე მხარის ინტერესები.

ზემოაღნიშნულის გამო ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრაქტიკაც კი (ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2005 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე – იედემსკი და იედემსკა პოლონეთის წინააღმდეგ), დასაშვებად მიიჩნევს, გარკვეულ შემთხვევაში პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების შეზღუდვის შესაძლებლობას. კერძოდ, ევროპული სასამართლოს განმარტებით, დასაშვებია გამონაკლისი “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის” მე-6 მუხლის პირველი ნაწილით გარანტირებული სამოქალაქო უფლებების დასაცავად მომჩივანი მხარის სასამართლოს ხელმისაწვდომობის ეფექტური უფლების გამოყენებისას. სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების შეზღუდვა შეესაბამება კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ ნაწილს, თუ ის ისახავს კანონიერ მიზანს და არსებობს გონივრული თანაფარდობა ამ საშუალებების გამოყენებასა და კანონიერ მიზანს შორის.

მოცემულ შემთხვევაში ა. ღ-მა სრულად ისარგებლა სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებით, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მისი სარჩელი სს “თ-ის” მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ. ეს გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ და შესულია კანონიერ ძალაში. აღნიშნულის შემდეგ მოსარჩელე განუწყვეტლივ მიმართავდა სასამართლოს საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით. სასამართლოს მიერ სხვადასხვა სამართლებრივი საფუძვლით მისი განცხადებების განუხილველად დატოვების შემდეგ, განმცხადებელს მუდმივად შეჰქონდა კერძო საჩივრები, რომელთა დაუკმაყოფილებლობის თაობაზე განჩინებებს იგი კვლავ ასაჩივრებდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებების შეტანის გზით. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ღ-ის მიერ მოცემულ საქმეზე სასამართლოსათვის მიმართული განცხადებები წარმოადგენს მხოლოდ დავის გაგრძელების და საქმის სასამართლოს წარმოებაში ყოფნის გახანგრძლივების მცდელობას, რაც დაუშვებელია, ვინაიდან იგი სცილდება მართლმსაჯულების და, მითუმეტეს, სწრაფი მართლმსაჯულების განხორციელების ფარგლებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ღ-ი ბოროტად იყენებს სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას, რადგან მისი განცხადებები და საჩივრები მიზნად არ ისახავს მხარის კანონიერი უფლების დაცვას, იგი ლახავს მოწინააღმდეგე მხარის ინტერესებს. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ ა. ღ-ი აწარმოებს არაერთ დავას სასამართლოში, სადაც ანალოგიურად მიმართავს სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოს საქმის წარმოების განახლების თაობაზე. ამდენად, მოცემულ საქმეზე მიზანშეწონილი და მართებულია ა. ღ-ისათვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით მინიჭებული უფლების შეზღუდვა. აღნიშნული კი იმაში გამოიხატება, რომ ა. ღ-ის მიერ მოცემულ დავაზე სასამართლოში შეტანილი ნებისმიერი სახის კორესპონდენცია (განცხადება, საჩივარი) უნდა დარჩეს რეაგირების გარეშე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ღ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ივნისის განჩინებები;

3. ა. ღ-ის მიერ სასამართლოში შეტანილი ნებისმიერი სახის კორესპონდენცია (განცხადება, საჩივარი) მოცემულ სამოქალაქო საქმეზე – ა. ღ-ის სარჩელის გამო სს “თ-ის” მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ დარჩეს რეაგირების გარეშე.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.