ას-1202-1222-2011 10 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ მრ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის თანამესაკუთრედ ცნობა, სამკვიდროს ფაქტობრივი მიღების ფაქტის დადგენა, სამკვიდრო ქონებიდან წილის მიკუთვნება, საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილების დარეგისტრირება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მრ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ნ. კ-ის, მ. კ-ისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხელვაჩაურის სარეგისტრაციო სამსახურის წინააღმდეგ და მოითხოვა ხელვაჩაურის რ-ნის სოფელ ა-ის დასახლებაში მდებარე სადავო უძრავი ქონების საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა, მოსარჩელე მრ. კ-ის მიერ ვ. კ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენილად ცნობა და ვ. კ-ის სამკვიდრო ქონების თანაბარაწილად გაყოფა პირველი რიგის სამ კანონიერ მემკვიდრეს (მრ. კ-ეს, უ. კ-ესა და მ. კ-ეს) შორის, ასევე, საჯარო რეესტრის 2007 წლის 12 აპრილის სარეგისტრაციო ჩანაწერის გაუქმება სადავო უძრავი ქონების მ. და ნ. კ-ეების საკუთრებაში რეგისტრაციის თაობაზე და საჯარო რეესტრის მონაცემებში სათანადო ცვლილების შეტანა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით მრ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მრ. კ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით მრ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მრ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, დადგენილ იქნა მრ. კ-ის მიერ, ვ. კ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი, მრ. კ-ე ცნობილ იქნა ხელვაჩაურის რ-ნის სოფ. ა-აში მდებარე, მ. და ნ. კ-ეების საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ქონების 4/6 ნაწილის მესაკუთრედ, რომლის სარეგისტრაციო მონაცემებია ზონა_ხელვაჩაური 22, სექტორი-25, კვარტალი-08, ნაკვეთი-265 და შესაბამისი ცვლილებები შევიდა საჯარო რეესტრის მონაცემებში.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფატქობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე მრ. კ-ე, 1959 წლიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ვ. კ-ესთან (ქორწინების მოწმობა ს.ფ.13); ერთად ცხოვრების პერიოდში შეეძინათ სამი შვილი: უ., ნ. და მ. კ-ეები.

1999 წლის 26 აგვისტოს გარდაიცვალა ვ. კ-ე. (გარდაცვალების მოწმობა ს.ფ.14)

ქ. ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1958 წლის 21 აგვისტოს ¹1125 გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის მეუღლეს, ვ. კ-ეს გამწვანების ტრესტის ¹3 სანერგეს ტერიტორიაზე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის გამოეყო 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. (ს.ფ.16)

1969 წლამდე, სოფელ ა-ის დასახლებაში არსებობდა ა-ის ბელოზერსკის სახელობის კოლმეურნეობა, რომელიც ბათუმის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომის 1969 წლის 18 დეკემბრის ¹479 გადაწყვეტილებით შეუერთდა ბათუმის მერძევეობის საბჭოთა მეურნეობას და ეწოდა ბათუმის მერძევე-მებოსტნეობის საბჭოთა მეურნეობა. (იხ. საარქივო ცნობა ს.ფ.18-19)).

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ საჯარო რეესტრში სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეებად რეგისტრირებულნი არიან მ. კ-ე და ნ. კ-ე.

საჯარო რეესტრში ნ. კ-ის თანასაკუთრების რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენს ხელვაჩაურის ადგილობრივი არქივის მიერ, 2007 წლის 3 აპრილს გაცემული ცნობა ¹40-კ.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 27 აგვისტოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ მოპასუხე ნ. კ-ე 1978 წლის შემდეგ აღარ ცხოვრობდა ვ. კ-ის ოჯახში, ფაქტობრივად საკოლმეურნეო წარმოებაში მონაწილეობას აღარ ღებულობდა, შესაბამისად, 1993 წლისათვის აღარ წარმოადგენდა კომლის წევრს, რის გამოც დაკარგა კომლის საკუთრებაში თანასაკუთრების უფლება.

ამ გარემოების გათვალისწინებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 12 აპრილის ¹222007001175 გადაწყვეტილება ა-ის დასახლებაში, მ. კ-ის კომლში, ნ. კ-ის ჩანაწერთან დაკავშირებით ბათილად იქნა ცნობილი.

სააპელაციო პალატამ საქმეში განთავსებული 2007 წლის 3 აპრილის საარქივო ცნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელვაჩაურის რ-ნის, სოფ. ა-აში, სადავო საცხიოვრებელი სახლი აშენდა 1965 წელს. (ს.ფ.20);

სააპელაციო სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეთა ჩვენებებით, დადგინდა, რომ ვ. კ-ე გარდაცვალების დროისათვის ცხოვრობდა ა-ას დასახლებაში მეუღლესთან _ მრ. კ-ესთან და შვილებთან _ მ. და უ. კ-ეებთან ერთად.

დადგენილია, რომ კახაბრის თემის საკრებულოს გამგეობამ, 2001 წლის 27 აგვისტოს მიიღო ¹43 გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც გარდაცვლილი ვ. კ-ის უძრავ-მოძრავი ქონება მიაკუთვნა მ. კ-ეს. (ს.ფ.112)

ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას სასამართლომ განმარტა, რომ 1993 წლამდე საქართველოში არსებობდა საკოლმეურნეო კომლი. საკოლმეურნეო კომლის ერთ-ერთი ძირითადი დამახასიათებელი ნიშანი იყო კომლის ყველა შრომისუნარიანი და სრულწლოვანი წევრის კოლმეურნეობის წევრობა, პირადი შრომით საკოლმეურნეო წარმოებაში და კომლის დამხმარე მეურნეობაში მონაწილეობის სავალდებულო ხასიათი. საკოლმეურნეო კომლის წევრები დამხმარე მეურნეობას კომლისათვის განკუთვნილ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთზე საერთო ძალებით აწარმოებდნენ და ამ კომლის ქონების თანამესაკუთრეებად გვევლინებოდნენ.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს პოზიცია სადავო ქონების სამართლებრივ სტატუსთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლომ, პრაქტიკულად, მოპასუხის ოჯახი ჩათვალა საკოლმეურნეო კომლად, ხოლო მისი გაუქმების შემდეგ, სადავო ქონებას მიანიჭა საკოლმეურნეო კომლის სტატუსი. გარდა ამისა, მიიჩნია, რომ 1993 წლამდე კომლის უფროსი იყო ვ. კ-ე, ხოლო 1993 წლიდან მ. კ-ე, და რომ 1999 წელს, ვ. კ-ის გარდაცვალების დროისათვის კომლის ქონებაზე სამკვიდრო არ გახსნილა, რაც გამორიცხავდა მრ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საკოლმეურნეო კომლის არსებობა დაკავშირებული იყო კოლმეურნეობასთან. ე.ი. თუ არ არსებობდა კოლმეურნეობა - არ არსებობდა საკოლმეურნეო კომლიც. ვინაიდან, საქმეში განთავსებული მტკიცებულებით, ქ. ბათუმის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1958 წლის 21 აგვისტოს ¹1125 გადაწყვეტილებით დგინდებოდა, რომ მოსარჩელის მეუღლეს, ვ. კ-ეს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გამოეყო გამწვანების ტრესტის ¹3 სანერგეს ტერიტორიაზე და არა საკოლმეურნეო მიწის ნაკვეთიდან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დადასტურებულად უნდა ჩათვლილიყო, რომ ვ. კ-ისათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მუშა-მოსამსახურის ოჯახისათვის მიკუთვნებულს, რაც გამორიცხავდა ამ უძრავი ქონებისათვის, როგორც საკოლმეურნეო კომლის ქონების სტატუსის მინიჭების შესაძლებლობას.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო უძრავი ქონება, იმთავითვე ეკუთვნოდა ვ. კ-ეს და არა საკოლმეურნეო კომლს, ვ. კ-ის ოჯახის წევრები, როგორც საკოლმეურნეო კომლის წევრები და თანამესაკუთრენი არ ყოფილან და ნორმატიული აქტით კოლექტიური მეურნეობის გაუქმების შემდეგ, როგორც კომლის წევრებს ქონება საკუთრებაში არ გამოყოფიათ.

სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კახაბრის თემის საკრებულოს გამგეობის, 2001 წლის 27 აგვისტოს ¹43 გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც, გარდაცვლილი ვ. კ-ის უძრავ-მოძრავი ქონება მიეკუთვნა მ. კ-ეს, არ წარმოადგენდა კანონით გათვალისწინებულ სათანადო მტკიცებულებას უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის.

საარქივო ამონაწერი 1983-1985 წლის მდგომარეობით “საკომლო წიგნიდან”, ასევე 2007 წლის 3 აპრილს გაცემული ცნობა ვ. კ-ის ოჯახის წევრთა შემადგენლობის შესახებ (ს.ფ.20-23), პალატის განმარტებით, არ წარმოადგენდა სსსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ სათანადო მტკიცებულებას_საჯარო რეესტრის რეგისტრაციის მონაცემს, რაც გათვალისწინებულია “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” საქართველოს კანონით და რაც შეიძლება საფუძვლად დასდებოდა, 1999 წლიდან, სადავო უძრავ ქონებაზე მ. კ-ისა და ნ. კ-ის, როგორც კომლის წევრთა თანასაკუთრების უფლების აღიარებას.

ვინაიდან, საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა სადავო უძრავი ქონების, როგორც კომლის ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დამადასტურებელი მტკიცებულება, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ სადავო უძრავი ქონება 1999 წლისათვის წარმოადგენდა კომლის ქონებას, რომლის უფროსიც იყო მ. კ-ე.

ვინაიდან, სადავო უძრავი ქონება-საცხოვრებელი სახლი აშენდა 1965 წელს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის შესაბამისად, იგი წარმოადგენდა ვ. კ-ისა და მრ. კ-ის თანასაკუთრებას და თითოეულის წილი ამ ქონებაში განისაზღვრებოდა ½1/2-ით.

ვინაიდან, 1997 წლისათვის სადავო საცხოვრებელი სახლი ვ. კ-ისა და მრ. კ-ის თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, პალატამ მიიჩნია, რომ სკ-ის 1513-ე მუხლის შესაბამისად, ვ. კ-ისათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც საცხოვრებელი სახლი აშენდა, მხოლოდ ვ. კ-ისა და მრ. კ-ის თანასაკუთრება გახდა.

მოწმეთა ჩვენებით დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ, 1999 წელს, ვ. კ-ის გარდაიცვალების დროისათვის და მას შემდეგაც ა-ას დასახლებაში, სადავო საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა, როგორც მრ. კ-ე, ისე მ. და უ. კ-ეები, სააპელაციო სასამართლომ, სკ-ის 1334-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის, 1336-ე მუხლის, 1424-ე და 1421-ე მუხლების შესაბამისად, დადასტურებულად ჩათვალა, რომ ვ. კ-ის გარდაცვალების შემდეგ, მის წილ ქონებას, მათ შორის, სადავო საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის 1/2½ ნაწილს, ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლენ მეუღლე_მრ. კ-ე და შვილები: მ. და უ. კ-ეები და თითოეულის მიერ მიღებულმა სამკვიდრომ შეადგინა 1/2-ის 1/3, ანუ 1/6 ნაწილი. მის საკუთრებაში უკვე არსებული ქონების (მთელის 1/2 ნაწილი) გათვალისწინებით, მრ. კ-ე გახდა სადავო საცხოვრებელი სახლის 4/6¾ ნაწილის მესაკუთრე (1/2+1/6=4/6).

იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე მხარეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია სათანადო მტკიცებულება, რომ მთლიანი სადავო უძრავი ქონება, მ. და ნ. კ-ეების საკუთრებას წარმოადგენდა, აპელანტის მოსაზრება, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა.

იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე ნ. კ-ემ ცნო სარჩელი, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება სსსკ-ის 372-ე, მე-3 და 208-ე მუხლის შესაბამისად, ნ. კ-ის მიმართ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს რის გამოც მრ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმით ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება მიიღო, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება, სსსკ-ის 385-ე მუხლისა და 394-ე მუხლის ე1 პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლეს წარმოადგენდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არასწორად შეაფასა სადავო ქონების სამართლებრივი სტატუსი. დავის გადაწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად ნაცვლად «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ» კანონისა, გამოიყენა 1997 წლის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმები. ამასთან არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, დადგენილად ჩათვალა, რომ თითქოსდა ქონება წარმოადგენდა ვ. კ-ის სამკვიდრო მასას და, რომ გარდა 1/2 წილის, მრ. კ-ეს ამ სამკივდრო მასიდან ფაქტობრივი ფლობით მიღებული აქვს თავისი წილიც და იგი სულ წარმოადგენს სადავო ქონების 4/6-ის მესაკუთრეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2000 ლარი) 70% _ 1400 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2000 ლარი) 70% _ 1400 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.