ას-1222-1242-2011 3 ნოემბერი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – თ. შ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. ბ-ე (მოსარჩელე)
მოპასუხე _ დ. ყ-ა
მესამე პირი _ ნოტარიუსი ს. მ-ე
დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ივნისის განჩინება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილევლად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ლ. ბ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: დ. ყ-ასა და თ. შ-ის, მესამე პირის _ ნოტარიუს ს. მ-ის წინაღმდეგ და მოითხოვა ლ. ბ-ესა და დ. ყ-ას შორის დადებული 2008 წლის 05 ივნისის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ასევე, დ. ყ-ას და თ. შ-ეს შორის 2009 წლის 28 ივლისს დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იპოთეკის ნაწილში (სანოტარო რეესტრში რეგისტრაციის¹...) შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელის განმარტებით, 1995 წელს შეიძინა საცხოვრებელი ბინა მდებარე ქ. თბილისი, ს-ოს ქუჩა ¹40, ბინა ¹9. მოპასუხე დ. ყ-ამ მატერიალური გამორჩენის მიღების მიზნით დაამზადა 2008 წლის 05 ივნისით დათარიღებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელშიც შეიტანა ყალბი მონაცემები, რომ 150 000 ლარად შეიძინა ლ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა, რომელიც დამოწმებულ იქნა ნოტარიუს დ. ქ-ის მიერ, რომელსაც შეწყვეტილი ჰქონდა ნოტარიუსის უფლებამოსილება. ლ. ბ-ის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის საჯარო რეესტრში საკუთარ სახელზე აღრიცხვის შემდეგ დ. ყ-ამ 2009 წლის 28 ივლისს თ. შ-ესთან გააფორმა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რის საფუძველზე 55 000 აშშ დოლარის მიღების სანაცვლოდ, იპოთეკით დატვირთა ლ. ბ-ის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ივნისის განაჩენით დასტურდება დ. ყ-ას მიერ ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაყალბების ფაქტი. დ. ყ-ამ სისხლის სამართლის საქმის წარმოებისას სასამართლო პროცესზე განმარტა, რომ ყალბი მინდობილობა სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულების დადების მიზნით ვერ გამოიყენა, რადგან თ. შ-ეს არ მოეწონა და მოსთხოვა ქართულად შედგენილი მინდობილობა ან საცხოვრებელი ბინის საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია. დ. ყ-ამ დაამზადა ყალბი ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, აღრიცხა ბინა საკუთარ სახელზე და დატვირთა იპოთეკით თ. შ-ის სესხის უზრუნველსაყოფად, ამდენად, ნასყიდობის ხელშეკრულება და სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულება იპოთეკის ნაწილში წარმოადგენს ბათილ გარიგებებს.
მოპასუხე დ. ყ-ამ სარჩელი ცნო.
მოპასუხე თ. შ-ემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება გააფორმა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად და არ არსებობს იპოთეკის ბათილობის კანონით გათვალისწინებული საფუძვლები.
მესამე პირმა ნოტარიუსმა ს. მ-ემ სარჩელი არ ცნო და სრულად გაიზიარა მოპასუხე თ. შ-ის პოზიცია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 05 ივნისის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული ლ. ბ-ესა და დ. ყ-ას შორის, ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 28 ივლისს თ. შ-ესა და დ. ყ-ას შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იპოთეკის ნაწილში.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. შ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 28 ივლისს თ. შ-ესა და დ. ყ-ას შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იპოთეკის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ივნისის განჩინებით თ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოპასუხე დ. ყ-ამ დაამზადა 2009 წლის 9 ივლისით დათარიღებული რუსეთის ფედერაციის ქალაქ მოსკოვის ნოტარიუსის სახელით დამოწმებული ყალბი მინდობილობა, თითქოს ლ. ბ-ე ანიჭებდა უფლებამოსილებას დ. ყ-ას, განეკარგა მის საკუთრებაში არსებული თბილისში, ს-ოს ქუჩა ¹40-ში მდებარე ბინა ¹9 (ტ.I, ს.ფ 225-253);
მოპასუხე დ. ყ-ამ ასევე დაამზადა 2008 წლის 05 ივნისით დათარიღებული ყალბი ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელშიც შეიტანა ყალბი მონაცემები, რომ 150 000 ლარად შეიძინა ლ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ს-ოს ქ. ¹40-ში მდებარე ¹9 ბინა, რომელიც თითქოსდა დამოწმებულ იქნა ნოტარიუს დ. ქ-ის სანოტარო აქტით, მაშინ როდესაც ხსენებულ ნოატარიუსს 2008 წლის 22 თებერვალს საქართველოს იუსტიციის მინისტრის ბრძანებით შეწყვეტილი ჰქონდა ნოტარიუსის უფლებამოსილება;
ყალბი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, დ. ყ-ა დარეგისტრირდა ლ. ბ-ის კუთვნილი უძრავი ქონების მესაკუთრედ;
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ივნისის განაჩენით დ. ყ-ა ცნობილ იქნა დამნაშავედ და სასჯელის სახედ განესაზღვრა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა 4000 ლარი;
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 16.03.2011წ. გადაწყვეტილებით 2008 წლის 05 ივნისით დათარიღებული ყალბი ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გასაჩივრებულა.
2009 წლის 28 ივლისს დ. ყ-ას და თ. შ-ეს შორის დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც დ. ყ-ამ თ. შ-ისგან ისესხა 55 000 აშშ დოლარი 3 თვის ვადით, თვეში 5% სარგებლით. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ამჟამად უკვე ბათილად ცნობილი 05.06.2008წ. გარიგების საფუძველზე იმ მომენტისთვის საჯარო რეესტრში დ. ყ-ას სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული საცხოვრებელი ბინა, მდებარე ქ. თბილისი, ს-ოს ქუჩა ¹40, ბინა ¹9;
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 28 ივლისს დ. ყ-ასა და თ. შ-ეს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იპოთეკის ნაწილში, რაც გასაჩივრდა სააპელაციო წესით თ. შ-ის მიერ, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა დადგენილიყო თ. შ-ე არაკეთილსინდისიერი შემძენია თუ არა, კერძოდ, იცოდა ან უნდა სცოდნოდა დ. ყ-ს სახელზე სადავო უძრავი ქონების აღრიცხვის თაობაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში წარდგენილ შესაგებელში მოპასუხე თ. შ-ის განმარტებით, “დ. ყ-ამ მოსარჩელის უძრავ ქონებაზე იპოთეკის ხელშეკრულების დასადებად თავდაპირველად, 2009 წლის 10 ივლისს, წარმომიდგინა ლ. ბ-ის მიერ გაცემული ე.წ გენერალური მინდობილობა, რასაც არ ვენდე და უარი ვუთხარი გარიგების დადებაზე. მოგვიანებით, სისიხლის სამართლის საქმეზე, მართლაც დადგინდა ამ მინდობილობის სიყალბე. როცა 2009 წლის 28 ივლისს დ. ყ-ამ უკვე საჯარო რეესტრის ამონაწერით დაადასტურა, რომ ქონება ნამდვილად მისი საკუთრება იყო, მხოლოდ ამის შემდგომ დავდე მასთან სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. დღეის მდგომარეობით საჯარო რეესტრის ჩნაწერით ბინაზე მდებარე თბილისში, ს-ოს ქ. ¹49, ბ ¹9-ზე რეგისტრირებულია იპოთეკა», პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შესაგებელი ხელმოწერილი იყო პირადად მოპასუხე თ. შ-ის მიერ, თუმცა როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოში, ასევე წარდგენილ სააპელაციო საჩივარშიც თ. შ-ემ უარყო ზემოაღნიშნული განმარტება და მიუთითა, რომ იგი წარმოადგენდა ტექნიკური ხასიათის ხარვეზს, რის გამოც სასამართლოს არ უნდა გაეთვალისწინებინა იგი.
სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე და 133-ე მუხლებზე მითითებით მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხე თ. შ-ის განმარტება მასზე, რომ შესაგებელში არის ტექსტობრივი შეცდომა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ სწორად აღნიშნა, რომ შეცდომა შეიძლება გამოხატულიყო ფრაზაში, წინადადებაში. თ. შ-ე კი, შესაგებელში დეტალურად და არაორაზროვნად აღწერდა რუსული მინდობილობის წარმოდგენის შემდგომ განვითარებულ მოვლენებს.
აპელანტის მითითება მასზე, რომ ადვოკატმა შესაგებლის შედგენისას არასწორად გაიგო ფაქტები, რაც გამოიწვია სარჩელზე თანდართული დოკუმენტების ფრაგმენტულად, ამონარიდების სახით არსებობამ, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია და მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილი შესაგებელი დაწერელი იყო პირველ პირში, საკმაოდ დეტალურად აღწერდა საქმის ვითარებას და ხელმოწერილია პირადად თ. შ-ის მიერ. რაც შეეხება აპელანტის მსჯელობას მასზე, რომ განაჩენში მითითებულია ყალბი მინდობილობის მხოლოდ შპს “პ. ჰ-ში წარდგენაზე”, აღნიშნული თავისთავად არ გამორიცხავდა იმ ფაქტს, რომ დ. ყ-ას ყალბი მინდობილობა ასევე წარედგინა მოპასუხე თ. შ-ისათვის.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დასადებად დ. ყ-ამ თ. შ-ეს თავდაპირველად, კერძოდ, 2009 წლის 10 ივლისს, წარუდგინა 2009 წლის 9 ივლისით დათარიღებული რუსეთის ფედერაციის ქალაქ მოსკოვის ნოტარიუსის ს. გ-ის სახელით დამოწმებული მინდობილობა, მოპასუხის მხრიდან მინდობილობისადმი უნდობლობის გამოხატვის შემდეგ კი, დ. ყ-ამ დაამზადა 2008 წლის 05 ივნისით დათარიღებული ყალბი ნასყიდობის ხელშეკრულება, მის საფუძველზე აღირიცხა ქონების მესაკუთრედ, და როგორც მესაკუთრემ ისე გააფორმა ხელშეკრულება თ. შ-ესთან.
სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის მითითებით, აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში იპოთეკარი ვალდებული იყო გამოეჩინა სათანადო წინდახედულობა იპოთეკის ხელშეკრულების დადებისას და გამოერკვია იყო თუ არა დ. ყ-ა უძრავი ქონების ნამდვილი მესაკუთრე, ანუ რეალურად დაიდო თუ არა 2008 წლის 05 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულება ლ. ბ-ეს და დ. ყ-ას შორის. თ. შ-ე შესაგებელში განმარტავს, რომ დ. ყ-ამ უძრავ ქონებაზე იპოთეკის ხელშეკრულების დასადებად თავდაპირველად 2009 წლის 10 ივლისს წარმოუდგინა ლ. ბ-ის მიერ გაცემული გენერალური მინდობილობა, რასაც არ ენდო და უარი უთხრა გარიგების დადებაზე. როცა 2009 წლის 28 ივლისს დ. ყ-ამ უკვე საჯარო რეესტრის ამონაწერით დაადასტურა, რომ ქონება ნამდვილად მისი საკუთრება იყო, მხოლოდ ამის შემდეგ დადო მასთან სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. საქმეში წარმოდგენილი ე.წ გენერალური მინდობილობა გაცემულია 2009 წლის 09 ივლისს (ტ.I, ს.ფ. 87). თ. შ-ეს ჯერ წარედგინა მინდობილობა, რომელიც დათარიღებულია 2009 წლის 9 ივლისით და შემდგომ საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც უძრავ ქონებაზე დ. ყ-ას საკუთრების უფლების შეძენის საფუძვლად მითითებული იყო 2008 წლით დათარიღებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატის განმარტებით, თ. შ-ეს უნდა გასჩენოდა დასაბუთებული ეჭვი ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობის თაობაზე და გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში უნდა გამოერკვია: რაში დასჭირდებოდა დ. ყ-ას სახელზე ლ. ბ-ეს 2009 წლით დათარიღებული უძრავი ქონების გასხვისების უფლებამოსილების მიმნიჭებელი მინდობილობის გაცემა, თუ ჯერ კიდევ 2008 წელს გასხვისებული ჰქონდა იგივე უძრავი ქონება დ. ყ-აზე; თუ საეჭვო იყო 2009 წლის მინდობილობა (რასაც პირდაპირ ადასტურებს მოპასეხე შესაგებელში), რა ქმნიდა 2008 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებისადმი ნდობის საფუძველს; რატომ არ მოხდა აქამდე 2008 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ქონების აღრიცხვა დ. ყ-ას სახელზე და რატომ აღირიცხა ქონება უშუალოდ იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმების წინ.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იპოთეკარ თ. შ-ეს, გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში შეეძლო და უნდა სცოდნოდა კიდეც, რომ დ. ყ-ა არ იყო ნამდვილი მესაკუთრე. შესაბამისად, პალატის განმარტებით, თ. შ-ე ვერ იქნება მიიჩნეოდა კეთილსინდისიერ იპოთეკარად.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დ. ყ-ას მოქმედებით დაირღვა საჯარო წესრიგი, რაც გამოიხატა სამოქალაქო ბრუნვის ფუნდამენტური პრინციპების დარღვევაში. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ დ. ყ-ასა და თ. შ-ეს შორის 28.07.2009წ. გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის დადების ფაქტიც კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით შეფასებულია დ. ყ-ას დანაშაულებრივ ქმედებად, იპოთეკის ნაწილში წარმოადგენდა სწორედ საჯარო წესრიგის საწინააღმდეგო გარიგებას. ამასთან, სარჩელის საფუძვლიანობის შეფასებისათვის აუცილებელი იყო ასევე სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მეორე მხარის, კერძოდ, იპოთეკარ თ. შ-ის კეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენა. გამომდინარე იქიდან, რომ ვერ დადგინდა ის ფაქტი, რომ თ. შ-ე წარმოადგენდა კეთილსინდისიერი შემძენს (იპოთეკარს), სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად ცნო ბათილად 2009 წლის 28 ივლისს თ. შ-ესა და დ. ყ-ას შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იპოთეკის ნაწილში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. შ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ დაადგინა საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევის შედეგად, რასაც მოჰყვა არასწორი გადაწყვეტილების მიღება, ამასთან, არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე, 133-ე, 180-ე მუხლები და სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლები.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ დიმიტრი ყოლაბაიამ 2009 წლის 10 ივლისს მას წარმოუდგინა მინდობილობა და არა შპს «პ. ჰ-ა», როგორც ეს საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურდებოდა, სასამართლოს სრულად და ობიექტურად რომ გამოეკვლია ისინი.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა მის შესაგებელში დაშვებული შეცდომა და ამ შეცდომის დაშვების თაობაზე მიცემული ახსნა-განმარტება და არამართებულად მიიჩნია ფაქტის აღიარებად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით თ. შ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. შ-ის უფლებამონაცვლე დალი კობახიძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4589.48 ლარი) 70% _ 3212.64 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. თ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4589.48 ლარი) 70% _ 3212.64 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
ას-1222-1242-2011 19 დეკემბერი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა თ. შ-ის განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ 2011 წლის 16 დეკემბერს გაცემულ ¹ას-1222-1242-2011 სააღსრულებო ფურცელში დაშვებული უსწორობის გასწორების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით თ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩა განუხილველად. კასატორს დაუბრუნდა გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ (4589.48 ლარი) 70% _ 2642.5 ლარი. აღნიშნული განჩინების საფუძველზე, 2011 წლის 16 დეკემბერს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ გაცემულ იქნა სააღსრულებო ფუცელი.
2011 წლის 19 დეკემბერს თ. შ-ემ განცხადებით მიმართა საკასაციო პალატას და მოითხოვა ზემომითითებულ სააღსრულებო ფურცელში უსწორობის გასწორება იმ საფუძვლით, რომ მასში არასწორად არის მითითებული მისი გვარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით ან თავისი ინიციატივით გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები. თუ სასამართლოს მიზანშეწონილად მიაჩნია, შესწორებათა შეტანის საკითხი შეიძლება გადაწყდეს სასამართლო სხდომაზე. მხარეებს ეცნობებათ სხდომის დრო და ადგილი, მაგრამ მათი გამოუცხადებლობა არ წარმოადგენს დაბრკოლებას გადაწყვეტილებაში შესწორების შეტანის საკითხის განხილვისათვის.
მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატამ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია სასამართლო განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების საკითხის გადაწყვეტა სასამართლო სხდომაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალტის მიერ 2011 წლის 16 დეკემბერს გაცემულ ¹ას-1222-1242-2011 სააღსრულებო ფურცელში კრედიტორის რეკვიზიტებში მითითებული თ. შ-ის გვარი «შშ-ე» უნდა გასწორდეს გვარით «შ-ე.»
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 260-ე, 284-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. თ. შ-ის განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ 2011 წლის 16 დეკემბერს გაცემულ ¹ას-1222-1242-2011 სააღსრულებო ფურცელში დაშვებული უსწორობის გასწორების თაობაზე დაკმაყოფილდეს.
2. გასწორდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა მიერ 2011 წლის 16 დეკემბერს გაცემულ ¹ას-1222-1242-2011 სააღსრულებო ფურცელში დაშვებული უსწორობა, კერძოდ, კრედიტორის რეკვიზიტებში მითითებული თ. შ-ის გვარი «შშ-ე» უნდა გასწორდეს გვარით «შ-ე.»
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
