ას-1307-1327-2011 10 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «რ-ი»

დავის საგანი – თანხის გადახდის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება29 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 04 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,რ-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეებს: ნნ. გ-ს, ნ. გ-სა და გ. გ-ს დაეკისრათ მოსარჩელე შპს ,,რ-ის” (სარეგისტრაციო კოდი ...) სასარგებლოდ 100 000 (ასი ათასი) ლარის სოლიდარული წესით გადახდა; შპს ,,რ-ის” სარჩელი გ. გ-ის, ნნ. გ-ისა და ნ. გ-ისათვის ორი მილიონი კვტ.სთ. ელექტროენერგიის მიწოდების თაობაზე ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის პირგასამტეხლოს სახით 100 000 (ასი ათასი) ლარისა და ზიანის ანაზღაურების სახით 50 000 (ორმოცდაათი ათასი) ლარის გადახდის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა; ამავე გადაწყვეტილებით გ. გ-ის, ნნ. გ-ის და ი.მ. გ. გ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ორივე მხარემ. ნნ. და გ. გ-ებმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

შპს «რ-მა» სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შპს «რ-ისათვის» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 აპრილის განჩინებით შპს «რ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ნნ. და გ. გ-ების სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 01 ოქტომბერს დაიდო იჯარის ხელშეკრულება ¹რ-1-2007, რომლის შესავალი ნაწილით განისაზღვრა ,,ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები: ტ-ის მფლობელები – ფიზიკური პირები: გ. გ-ი, ნ. გ-ი, ნნ. გ-ი (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მეიჯარე”).... შპს ,,რ-ი” (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მოიჯარე”)”. ხელშეკრულებას მეიჯარის მხრიდან ხელს აწერს გ. გ-ი და ნ. ჯ-ი. ხელშეკრულების საგანი განისაზღვრა მისი 2.1. პუნქტით და დადგინდა, რომ ხელშეკრულებით მეიჯარე გადასცემდა მოიჯარეს დროებით მფლობელობასა და სარგებლობაში მეიჯარის საკუთრებაში არსებულ ტირიფონის ჰიდროელექტროსადგურის კომპლექსს, მდებარეს გორის რაიონის სოფელ ფ-ში;

2007 წლის 01 ოქტომბერს დაიდო ჰიდროელექტროსადგურ ,,ტ-ის” ოპერირების უფლების გადაცემის თაობაზე ხელშეკრულება ¹ რ-2-2007, რომლის შესავალი ნაწილით განისაზღვრა ,,ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები: ინდ. მეწარმე გ. გ-ი (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ – ,,ოპერატორი).... შპს რ-ი“ (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,კომპანია)”. ხელშეკრულების საგანი განისაზღვრა მისი პირველი პუნქტით და დადგინდა, რომ კომპანია გადასცემდა ოპერატორს გორის რაიონის სოფელ ფ-ში მის მიერ იჯარით აღებული ტირიფონის ჰიდროელექტროსადგურის ოპერირების უფლებას, ხოლო ოპერატორი ვალდებულებას იღებდა მომსახურება გაეწია ჰიდროელექტრო სადგურს ელექტროენერგიის მაქსიმალური რაოდენობის შეუფერხებელი გამომუშავების და კომპანიისათვის მიწოდების მიზნით. ამავე ხელშეკრულების 3. პუნქტით დადგინდა, რომ კომპანიის მიერ ოპერატორისათვის მომსახურების გადაცემის მიზანს წარმოადგენდა იჯარით აღებული ჰიდროელექტროსადგურის ოპტიმალური სამუშაო რეჟიმის შექმნა და მაქსიმალური რაოდენობით ელექტროენერგიის მიღება ოპერატორის გამოცდილებისა და ცოდნის ხარჯზე. ხელშეკრულებას ოპერატორის სახელით ხელს აწერს საწარმოს დირექტორი ნ. ჯ-ი;

2008 წლის 31 დეკემბერს დაიდო დამატებითი ¹1 ხელშეკრულება ,,იჯარის ხელშეკრულება ¹რ-1-2007 დათარიღებული 1.10.2007 შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება ,,რ-სა” და ჰიდროელექტროსადგურ ,,ტირიფონსჰესის” მფლობელებს შორის ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ”. მოცემული ხელშეკრულების შესავალი ნაწილით განისაზღვრა ,,ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები: ტ-ის მფლობელები – ფიზიკური პირები: გ. გ-ი, ნ. გ-ი, ნნ. გ-ი (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მეიჯარე”).... შპს ,,რ-ი” (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მოიჯარე”)”. დამატებითი ხელშეკრულება ძალაში შევიდა ხელმოწერისთანავე და მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2009 წლის 01 სექტემბერი. დამატებით ხელშეკრულებას მეიჯარის მხრიდან ხელს აწერს გ. გ-ი და ნ. ჯ-ი. 2008 წლის 31 დეკემბრის ხელშეკრულება წარმოადგენს დამატებით ხელშეკრულებას, როგორც ¹რ-1-2007, ისე - ¹რ-2-2007 ხელშეკრულებისათვის;

2008 წლის 31 დეკემბრის ხელშეკრულებით განისაზღვრა იჯარის ¹2-რ-2007 ხელშეკრულების 4.2. პუნქტის ამოღება, იჯარის ხელშეკრულების 7. პუნქტით გათვალისწინებული იჯარის ქირის ტარიფის განსაზღვრის წესის შეცვლა და და 9.2. პუნქტში შემდეგი დამატების შეტანა: 1. მეიჯარე ვალდებულია 1 მაისიდან 31 აგვისტოს ჩათვლით უზრუნველყოს ელექტროენერგიის ჯამური გამომუშავება არა ნაკლებ 2 000 000 კვტ/სთ-სა; 2. იმ შემთხვევაში, თუ მეიჯარე ვერ უზრუნველყოფს არსებული საპროგნოზო გრაფიკის დაცვას 1 მაისიდან 31 აგვისტოს ჩათვლით პერიოდზე, მოიჯარე უფლებამოსილია მოსთხოვოს მას კომპენსაციის სახით მიყენებული ზარალის ანაზღაურება და ცალმხრივად შეწყვიტოს აღნიშნული დამატებითი ხელშეკრულება. ზარალის ოდენობა განისაზღვრება 100 000 ლარის ოდენობით; 3. მოიჯარე ვალდებულია დაფაროს იჯარის თანხა არა უგვიანეს მომდევნო საანგარიშო თვის 10 რიცხვისა. იმ შემთხვევაში თუ თანხა არ იქნა დაფარული 2 თვის განმავლობაში, მაშინ მეიჯარე უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოიჯარეს კომპენსაციის სახით მიყენებული ზარალის ანაზღაურება 100 000 ლარის ოდენობით და ცალმხრივად გაწყვიტოს დამატებითი ხელშეკრულება; 4. სხვა შემთხვევაში არც ერთ მხარეს არა აქვს უფლება გააუქმოს აღნიშნული დამატებითი ხელშეკრულება მეორე მხარის წერილობითი თანხმობის გარეშე. იმ შემთხვევაში თუ რომელიმე მხარე ცალმხრივად გაწყვიტავს ხელშეკრულებას, მაშინ ის ვალდებულია გადაუხადოს მეორე მხარეს პირგასამტეხლო 100 000 ლარის ოდენობით”;

2009 წლის 06 აგვისტოს როგორც მეიჯარეები, ასევე ოპერატორი გავიდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან შპს “რ-თან”;

შპს ,,რ-ს” 2008 წლის 31 დეკემბრის დამატებითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული (2.2. პუნქტი) 2 000 000 კვტ.სთ. ელექტროენერგია 2009 წლის 1 მაისიდან 31 აგვისტომდე პერიოდისათვის არ მიუღია. 2009 წლის 06 აგვისტოსათვის შპს-ს მიღებული ჰქონდა 207 214 კვტ.სთ. ელექტროენერგია;

შპს ,,რ-ს” წერილობითი (ან სხვა ფორმით) თანხმობა მოპასუხე მხარისათვის (მოსარჩელე მხარისათვის შეგებებული სარჩელით) სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან 2009 წლის 06 აგვისტოს გასვლის თაობაზე არ მიუცია;

2007 წლის 01 ოქტომბრის იჯარის ¹ რ-1-2007 ხელშეკრულება და ამავე დღეს დადებული ჰიდროელექტროსადგურ ,,ტ-ის” ოპერირების უფლების გადაცემის თაობაზე ¹რ-2-2007 ხელშეკრულება წარმოადგენენ დამოუკიდებელ გარიგებებს და შესაბამისად თითოეული მათგანი განსაზღვრავს და წარმოშობს უფლება-მოვალეობებს მხოლოდ მის უშუალო მონაწილე მხარეებს შორის;

¹რ-1-2007 ხელშეკრულების, ასევე ¹რ-2-2007 ხელშეკრულების შესავალი ნაწილით განისაზღვრა თითოეული მათგანის მონაწილე მხარეები: იჯარის ხელშეკრულების ¹ რ-1-2007 შესავალი ნაწილით განისაზღვრა ,,ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები: ტ-ის მფლობელები – ფიზიკური პირები: გ. გ-ი, ნ. გ-ი, ნნ. გ-ი (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მეიჯარე”).... შპს ,,რ-ი” (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,მოიჯარე”)”. ჰიდროელექტროსადგურ ,,ტიფიფონჰესის” ოპერირების უფლების გადაცემის თაობაზე ხელშეკრულების ¹ რ-2-2007 შესავალი ნაწილით განისაზღვრა “ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები: ინდ. მეწარმე გ. გ-ი (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ – ,,ოპერატორი).... შპს რ-ი“ (ხელშეკრულების ტექსტში შემდგომ ,,კომპანია)”.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა შპს ,,რ-ის” მიერ იჯარის ქირის გადახდების შესახებ, შეგებებული სარჩელის ავტორების მიერ წარმოდგენილი ცნობების (ტ. II, ს.ფ. 74-86, 196), აგრეთვე შპს ,,რ-ის” სახელზე შედგენილი გ. გ-ის 2009 წლის 05 აგვისტოს წერილის და ამავე ადრესატის სახელზე გ. გ-ის, ნნ. გ-ისა და ნ. გ-ის წერილის (ტ. I, ს.ფ. 48-49, ტ. II, ს.ფ. ს.ფ. 87-88, 110-111) არგაზიარების თაობაზე და მიაჩნია, რომ აღნიშნული დოკუმენტები არ წარმოადგენდა სათანადო მტკიცებულებებს იმ გარემოების სამტკიცებლად, რომ შპს ,,რ-მა” არ დაფარა 2009 წლის მაისის იჯარის ქირა. გარდა ამისა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილისა და 102-ე მუხლზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ პირველი ისტანციის სასამართლოს მიერ მითითებული საფუძვლით არ განიხილა შეგებებული სარჩელის მიხედვით სადავო გარემოებების დამადასტურებელ მტკიცებულებად 2010 წლის 10 ივნისის ¹03 ექსპერტიზის დასკვნა და მის დანართი (ტ. II, ს.ფ. 199-212).

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო 316.1-ე, 317.1-ე 581-ე 629-ე, 417-ე და 418-ე მუხლებზე და ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება მოპასუხეთა მიერ 2008 წლის 31 დეკემბრის დამატებითი ხელშეკრულების 2.3. პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან მხარეთა შორის გაფორმებული დამატებითი შეთანხმებით 2 000 000 კვტ.სთ-ს გამომუშავების ვალდებულების შესრულების პერიოდად განისაზღვრა 2009 წლის 1 მაისიდან 31 აგვისტომდე პერიოდი, ხოლო დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა 207 214 კვტ.სთ-ს გამომუშავება განახორციელეს 2009 წლის 6 აგვისტოს მდგომარეობით (რაც იმას ნიშნავს, რომ ვალდებულების შესრულების ვადა არ იყო ამუწურული), შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა მოპასუხეთა მიერ დამატებითი ხელშEკრულების 2.3 პუნქტით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებობის თაობაზე (გასაცივრებული გადაწყვეტილება. ტ. მე- 3, ს.ფ.55), უსაფუძვლოა.

ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ შპს ,,რ-ის” მოსაზრება მოპასუხეთა მიერ ელექტროენერგიის შეთანხმებული ოდენობის გამომუშავების ვალდებულების დარღვევის თაობაზე იმ გაანგარიშებით, რომ მოპასუხეები ვალდებული იყვნენ უზრუნველეყოთ 4 თვის განმავლობაში 2 მლნ. კვტ/სთ ელექტროენერგია ანუ თვეში საშუალოდ 500 000 კვტ/სთ და, რადგან მათ 6 აგვისტოსათვის გამომუშავებული ჰქონდათ მხოლოდ 207214 კვტ.სთ, 31 აგვისტომდე, ანუ დარჩენილ 25 დღეში შეუძლებელი იყო 1 800 000 კვტ/სთ –ის უზრუნველყოფა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დამატებითი ხელშეკრულებით არ იყო გათვალისწინებული 4-თვიან პერიოდზე ყოველთვიურად 500 000 კვტ/სთ-ს უზრუნველყოფის ვალდებულება, რაც გამორიცხავს სასამართლოს მსჯელობას 1 მაისიდან 6 აგვისტომდე პერიოდზე მოპასუხეთა მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე, გარდა ამისა, აპელანტის მოსაზრება მოპასუხეთა მიერ 6 აგვისტოდან 31 აგვისტომდე დარჩენილ პერიოდში შესასრულებელი ვალდებულების (1 800 000 კვტ/სთ-ს უზრუნველყოფის) შესრულების შეუძლებლობის თაობაზე, წარმოადგენს მხარის ვარაუდს, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებელად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ მოპასუხეთა მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე დასკვნის დასაბუთებად ვერ გამოდგებოდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათავლისწინებით, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას დამატებითი ხელშეკრულების 2.4 პუნქტის საფუძვლით პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობების არარსებობის თაობაზე და დამატებით განმარტა, რომ მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში 2.6. პუნქტის წინაპირობის არსებობა, რაც მხარეთა მიერ ხელშეკრულების ცალმხრივად გაწყვეტის შეუძლებლობაში მდგომარეობს და ცალმხრივად გაწყვეტის შემთხვევაში პირგასამტეხლოს (100 000 ლარი) ითვალისწინებს, გამორიცხავდა ამავე დამატებითი ხელშეკრულების 2.4. პუნქტით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობის (მეიჯარეთა მიერ საპროგნოზო გრაფიკის დაცვის ვალდებულების დარღვევა 1 მაისიდან 31 აგვისტომდე პერიოდზე) არსებობას და, შესაბამისად, ამ საფუძვლით პირგასამტეხლოს დაკისრების შესაძლებლობას. ამდენად, პალატის მოსაზრებით, არ არსებობდა შპს ,,რ-ის” საპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, რის გამოც შპს ,,რ-ის” საპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

აპელანტების: ნნ. და გ. გ-ების მოსაზრებები იმასთან დაკავშირებით, რომ არ არსებობდა ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით დადგენილია და სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მოპასუხეთა გასვლა ხელშეკრულებიდან განხორციელდა არამართლზომიერად. კერძოდ, სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა დამატებითი ხელშეკრულების 2.5. პუნქტზე, რომლის შესაბამისადაც, მეიჯარეს უფლება აქვს ცალმხრივად გაწყვიტოს ხელშეკრულება და მოითხოვოს მოიჯარისაგან 100 000 ლარის გადახდა, მხოლოდ მოიჯარის მიერ იჯარის თანხის 2 თვის განმავლობაში არდაფარვის შემთხვევაში. სხვა შემთხვევაში კი (2.6 პუნქტი) ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის აუცილებელია კონტრაჰენტის თანხმობა, რასაც აღნიშნულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებთა გათვალისწინებით, დამატებითი ხელშეკრულების 2.5. პუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი არ არსებობდა და, შესაბამისად, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეთა მიერ ხელშეკრულების ცალმხრივი გაწყვეტა, პალატის აზრით, ვერ შეფასდებოდა 2.5. პუნქტით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობად. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა შპს ,, რ-ისათვის” დამატებითი ხელშეკრულების 2.5. პუნქტის საფუძველზე პირგასამტეხლოს დაკისრების საფუძველი.

აპელანტების მოსაზრება იჯარის ქირის გადახდის ვადების დარღვევის გამო შეგებებული სარჩელით მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების მიზნით 2007 წლის 1 ოქტომბრის იჯარისა და ოპერირების უფლების გადაცემის თაობაზე მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებებით (შესაბამისად 9.4 და 7.4 პუნქტები) გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს დაკისრების საფუძვლიანობის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ საქმის მასალებში არსებული მხარეთა შორის დადებული 2007 წლის 1 ოქტომბრის ხელშეკრულებებისა და 2008 წლის 1 დეკემბრის დამატებითი ხელშეკრულებების შინაარსის და მიზნის განმარტებით დგინდება, რომ დამატებითი ხელშეკრულების რეგულირების სფეროში შემავალ საკითხებს შორის განისაზღვრა მოიჯარის მიერ ყოველთვიური საიჯარო ქირის დაფარვის ვალდებულება არაუგვიანეს მომდევო საანგარიშო თვის 10 რიცხვისა და მეიჯარეთა უფლება ზიანის ანაზღაურების მიზნით 100 000 ლარის კომპენსაციის მოთხოვნაზე მოიჯარის მიერ საიჯარო ქირის 2 თვის განმავლობაში გადაუხდელობის შემთხვევაში.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა 2007 წლის 1 ოქტომბრის ხელშეკრულებების, კერძოდ იჯარის ხელშეკრულების 9.4 და ოპერირების ხელშეკრულების 7.4 პუნქტებზე, რომელთა შესაბამისადაც მეიჯარე (ოპერატორი) უფლებამოსილი იყო საიჯაო ქირის გადახდის ვადების დარღვევის შემთხვვაში, მოეთხოვა ზიანის ანაზღაურება ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0.015 % ის ოდენობით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან დამატებითი ხელშეკრულების დადებისას მხარეებმა ახლებურად დაარეგულირეს ქირის გადახდის ვალდებულების დარღვევისას პირგასამტეხლოს დაკისრების საკითხი და აღარ გაითვალისწინეს პირგასამტეხლოს გადახდევინება ქირის გადახდის ვადების დარღვევისათვის ვადაგადაცილებულ დღეებზე, ამით შეცვალეს მოიჯარის მიერ ვალდებულების შესრულების დარღვევისათვის (შეუსრულებლობა, არაჯეროვანი შესრულება) პასუხისმგებლობის წესი, რის გამოც არ არსებობდა აღნიშნული საფუძვლით მოიჯარისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების საფუძველი 2007 წლის 1 0ქტომბრის ხელშეკრულებების შესაბამისი ნორმების საფუძვლით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში კანონიერი და დასაბუთებული იყო და არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. გ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია და არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები, ამასთან, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არაწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის მთელი რიგი ნორმები, რაც გახდა მიზეზი საქმეზე არასწორი შედეგის მიღებისა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (5000 ლარი) 70% _ 3500 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (5000 ლარი) 70% _ 3500 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.