ას-1334-1352-2011 21 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს «ე. ჯ-ა» (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «ო-ი» (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს «ე. ჯ-ამ» სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს «ო-ის» მიმართ მიწოდებული ელექტროენერგიის საფასურის _ 59955 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელე და მოპასუხე სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებიან 2007 წლის ივნისიდან სეწმეკის ¹20 დადგენილებით დამტკიცებული «ელექტროენერგიის მიწოდებისა და მოხმარების წესების» 3.4. მუხლის, «მომხმარებელთა უფლებების დაცვის შესახებ» საქართველოს კანონისა და სამოქალაქო კოდექსის 68-ე მუხლის შესაბამისად. სს «ე. ჯ-ა» შპს «ო-ს» აწვდის ელექტროენერგიას, რისი აღრიცხვაც ხორცილედება ინდივიდუალური მრიცხველის ჩვენებაზე დაყრდნობით. სეწმეკის ¹20 დადგენილებით დამტკიცებული «ელექტროენერგიის მიწოდებისა და მოხმარების წესების» 9.3. მუხლის შესაბამისად, მოპასუხეს არაერთგზის გაეგზავნა და ჩაბარდა ქვითარი მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურის გადახდის თაობაზე, თუმცა მოპასუხე თანხის გადახდის ვალდებულებას არ ასრულებს, ამასთან სს «ე. ჯ-ა» ამავე დადგენილების 2.4. მუხლით გათვალისწინებულ ელექტროენერგიის შეწყვეტის შესაძლებლობას არ იყენებს მოსახლეობის ინტერესების გათვალისწინებით. ის ფაქტი, რომ მოპასუხე იხდიდა ელექტროენერგიის საფასურს სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, უფლებამოსილი პირის წინაშე ვალის არსებობის აღიარებაა.

შპს «ო-მა» სარჩელი შესაგებლით ცნო, ხოლო მოსამზადებელ სხდომაზე უარყო ეს მოსაზრება იმ საფუძვლით, რომ დავალიანების ოდენობა დასაზუსტებელია. სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხემ განმარტა, რომ სარჩელის აღძვრამდე 3-წლიან პერიოდში აღიარებს სს «ე. ჯ-ას» მიმართ დავალიანებას _ 35572 ლარის ოდენობით.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილებით სს «ე. ჯ-ას» სარჩელი შპს «ო-ის» მიმართ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს «ო-ს» სს «ე. ჯ-ას» სასარგებლოდ დაეკისრა 35 572 ლარის გადახდა.

სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს «ე. ჯ-ამ».

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 ივლისის განჩინებით სს «ე. ჯ-ას» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დარჩა უცვლელად ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს ,,ე. ჯ-ა», როგორც ელექტროენერგიის მიმწოდებელი ორგანიზაცია 2007 წლის ივნისიდან აწვდის ელექტროენერგიას მოპასუხეს, შპს «ო-ს” ელექტროენერგია მიეწოდება უწყვეტად. მხარეები სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებიან ერთმანეთთან. ქვითარი, სადაც ასახულია მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასური, მოსარჩელეს მოპასუხისათვის 3 წლის განმავლობაში არ გაუგზავნია. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილი ე.წ აბონენტის ბარათზე, რომლის თანახმადაც სარჩელის აღძვრამდე _ 2010 წლის 1 ოქტომბრამდე, მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასური 59955 ლარს შეადგენს. შპს «ო-ს» არ გააჩნია დამოუკიდებელი მრიცხველი და მრიცხველზე, სადაც აღირიცხება მის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ოდენობა, ასევე მიერთებულია ქვეაბონენტი. შპს «ო-ის» ე.წ აბონენტის ბარათი, რომელიც 2011 წლის 3 ივნისით თარიღდება არის ხელმოუწერელი. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნებიდან მოპასუხე აღიარებს მხოლოდ 35572 ლარის ოდენობის ელექტროენერგიის მოხმარებას.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ განსახილველი დავა უნდა მოწესრიგდეს სამოქალაქო კოდექსის ვალდებულებითი სამართლის, ელექტროენერგიის მიწოდებისა და მოხმარების წესების დამტკიცების შესახებ სეწმეკის 2008 წლის 18 ოქტომბრის ¹20 დადგენილებითა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული სამართლებრივი ნორმებით. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლით და იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე არ უარყოფს ელექტროენერგიის მოსარჩელის მიერ მიწოდების ფაქტს, მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ჩამოყალიბდა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლით გათვალისწინებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. სასამართლომ მიუთითა სეწმეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ,,ელექტროენერგიის მიწოდებისა და მოხმარების წესების” დამტკიცების შესახებ ¹20 დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტზე და გამომდინარე იმ უდავო გარემოებიდან, რომ არანაირი წერილობითი დოკუმენტი ნასყიდობის თაობაზე არ შედგენილა, ამასთან მოპასუხეს არ მიეწოდებოდა ქვითარი, რომელიც ასევე ხელშეკრულების მისაღებ ფორმად იყო აღიარებული სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის ადგილი ჰქონდა ზეპირ ნასყიდობის ხელშეკრულებას ელექტროენერგიის მიწოდების თაობაზე.

სასამართლოს განმარტებით, ხელშეკრულების ამგვარი (ზეპირი) ფორმაც ¹20 დადგენილებით სრულიად მასაღები და დასაშვებია მხარეთა ურთიერთობაში რაც, ცხადია, იმას ნიშნავს, რომ ხელშეკრულებას შეიძლება ჰქონდეს ზეპირი სახეც. პალატის მითითებით, ერთადერთი მტკიცებულება, რომელიც მოსარჩელემ სასამართლოს წარმოუდგინა მოთხოვნის საფუძვლიანობის დასტურად, ეს არის ე.წ ,,აბონენტის ბარათი». მოსარჩელის განმარტებით, წარმოდგენილი მტკიცებულება არის ის გავრცელებული და დამკვიდრებული ფორმა, რომლითაც დგინდება აბონენტის ანგარიშსწორება ენერგოკომპანიასთან.

სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 137-ე მუხლების თანახმად, ვინაიდან მხარეთა შორის სადავოა გარემოებანი, რის დადასტურებასაც მოსარჩელე წარმოდგენილი მტკიცებულებით _ ,,აბონენტის ბარათით» ცდილობს, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ დოკუმენტისათვის სამართლებრივი ღირებულების მინიჭება მასზე უფლებამოსილი პირის ხელმოწერის ან თუნდაც უფლებამოსილი ორგანოს დამადასტურებელი რამენაირი რეკვიზიტის არსებობის გარეშე არ იქნება ამ მტკიცებულების სწორი შეფასება. ე.წ ,,აბონენტის ბარათი” მართლაც არის მტკიცებულების მიღებული ფორმა მსგავს სამართლებრივ ურთიერთობაში, მაგრამ საკითხის სადავოობისას ,,აბონენტის ბარათის» სათანადო სამართლებრივი ღირებულების მქონე დოკუმენტად მიჩნევისათვის, იგი უნდა იყოს დამოწმებული უფლებამოსილი პირის ან ორგანოს რაიმე რეკვიზიტით.

პალატამ განმარტა, რომ მტკიცების ტვირთის განაწილების ინსტიტუტს აქვს არამარტო საპროცესო სამართლებრივი, არამედ მატერიალურ სამართლებრივი მნიშვნელობაც. ფაქტის დაუმტკიცებლობის არახელსაყრელი შედეგები, ცხადია, ეკისრება მხარეს, რომელსაც ამ ფაქტის დამტკიცება ევალება. სადავოობის შემთხვევაში, მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დამტკიცება იმ მხარის სამართლებრივი ტვირთია, რომლისთვისაც ეს ადვილი და მოსახერხებელია. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხოლოდ «აბონენტის ბარათი», რომელიც არ არის დადასტურებული უფლებამოსილი ორგანოს მიერ რაიმე რეკვიზიტით, საკითხის სადავოობის გამო, ვერ იქნება განხილული სათანადო მტკიცებულებად, შესაბამისად, ვერ გახდება სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება სარჩელის ნაწილობრივი დაკმაყოფილების ნაწილში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლზე მითითებით, ვინაიდან, მითითებული ნორმის თანახმად, აღიარება მოთხოვნის დაკმაყოფილების სათანადო მტკიცებულებაა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს «ე. ჯ-ამ», მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლო განჩინებას აფუძნებს ერთადერთ სამართლებრივ საფუძველს _ ე.წ «აბონენტის ბარათს», რომელიც მტკიცებულების მიღებულ ფორმად ითვლება მსგავს სამართლებრივ ურთიერთობაში, თუმცა, მოცემულ შემთხვევაში, იგი ასეთად ვერ იქნება მიჩნეული, რადგანაც მასზე არ აღინიშნება უფლებამოსილი პირის ხელმოწერა ან უფლებამოსილი ორგანოს დამადასტურებელი რაიმე რეკვიზიტი. ზემოაღნიშნული მტკიცებულების ამგვარი შეფასება სრულიად აბსურდული და მიუღებელია, რადგან ამით ეჭვქვეშ დგება ნებისმიერი აბონენტის ბარათი. ამ მხრივ ალოგიკურია სასამართლოს მსჯელობა, მაშინ, როცა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში, იგი უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნევს მოპასუხის დავალიანების არსებობას, რომელიც გააჩნია 2010 წლის პირველი ოქტომბრიდან და შეადგენს 59955 ლარს. სასამართლოს სარწმუნო და უტყუარ მტკიცებულებად უნდა მიეჩნია ბილინგის პროგრამიდან ამოღებული აბონენტის ქვითარი, რომელსაც ხელს აწერს სს «ე. ჯ-ას» გენერალური დირექტორი. ამ მხრივ ინკვიზიციურად და შეჯიბრებითობის პრინციპის უგულებელყოფით სასამართლომ განიხილა სამოქალაქო საქმე. გაუგებარია, ვის თვლის სასამართლო «უფლებამოსილ პირად» და შემოიფარგლება მხოლოდ ზოგადი განმარტებით. გაურკვეველია, თუ რომელი სამართლებრივი ნორმის საფუძველზე ითხოვს სასამართლო აბონენტის ბარათზე ხელმოწერასა და მის ტიტულიან ფურცელზე ამობეჭდვას. მსგავს დათქმას არ ითვალისწინებს სეწმეკის დადგენილება, უფრო მეტიც, იგი აღნიშნული კატეგორიის დავების განხილვისას, სწორედ ამგვარ დოკუმენტებს ეყრდნობა (ზოგ შემთხვევაში ელექტრონული ფორმით მიწოდებულსაც კი). გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, რადგან მიღებულია არასწორი გადაწყვეტილება. სასამართლომ არ დაადგინა რა საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებანი, შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, რასაც შედეგად უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა. პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, მხარემ წერილობით შესაგაბელში სრულად აღიარა დავალიანება და მოითხოვა პროცესის შეჩერება სენაკის რაიონულ სასამართლოში მისი სარჩელის გამო მიმდინარე პროცესის დასრულებამდე. კასატორმა მიუთითა სეწმეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილების მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტზე და განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული წესები არის ძირითადი ნორმატიული დოკუმენტი, რომლითაც მოწესრიგებულია ელექტროენერგიის მიმწოდებელსა და მომხმარებელს შორის ურთიერთობები, მიუხედავად ამისა, სასამართლომ არ გამოიყენა მოცემული ნორმა. პალატა დადგენილ ფაქტად მიიჩნევს, რომ მოპასუხეს 2007 წლის 30 ივნისიდან უწყეტად მიეწოდება ელექტროენერგია, თუმცა იზიარებს მოპასუხის განმარტებას, რომ მას არ ეგზავნებოდა ელექტროენერგიის მოხმარების შესახებ ინფორმაცია. მოპასუხის განმარტებით, მას არ მიუღია ქვითარი და, შესაბამისად, არც ერთი თეთრი მის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულებისა მას გადახდილი არ აქვს, თუმცა აქვე ადასტურებს სამი წლის განმავლობაში ელექტროენერგიის უწყვეტად მიეწოდების ფაქტს.

მხარეთა შორის არსებულ გრძელვადიან ურთიერთობაში, როდესაც სს «ე. ჯ-ა» კეთილსინდისიერად ასრულებს ვალდებულებას და აწვდის ელექტროენერგიას მეორე მხარეს, სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის თანახმად, შპს «ო-ი» ვალდებული იყო, დაინტერესებულიყო მაინც, თუ რა ოდენობის ელექტროენერგია მიეწოდებოდა მას და რატომ არ ხდებოდა მისთვის ანგარიშფაქტურის მიწოდება. არც ერთმა ინსტანციის სასამართლომ არ გამოიყენა ზემოაღნიშნული ნორმა. სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ ქვითარი, სადაც ასახულია მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასური, ენერგოკომპანიას მოპასუხისათვის 3 წლის განმავლობაში არ გაუგზავნია. აღნიშნული სინამდვილეს არ შეესაბამება და გაურკვეველია, თუ საიდან თვლის სასამართლო აღნიშნულ ფაქტს უდავოდ, პალატა ამ შემთხვევაშიც ეყრდნობა მხოლოდ მოპასუხის ზეპირ განცხადებას. ენერგოკომპანიის მხრიდან ყოველთვიურად ხდებოდა სათანადო ქვითრების გაგზავნა მოპასუხისათვის, თუმცა უშედეგოდ, რადგანაც ტელეკომპანიის მხრიდან ადგილი ჰქონდა როგორც მიწოდებული ანგარიშფაქტურის, ისე მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულების გადახდის სრულ იგნორირებას. ელექტროენერგიის საფასურის გადახდის ვალდებულებაზე არა მხოლოდ სამოქალაქო კანონმდებლობა, არამედ სეწმეკის ¹20-ე დადგენილების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტიც ადასტურებს. კომპანია, ითვალისწინებდა რა მოსახლეობის ინტერესებს, მხოლოდ ამის გამო არ მიმართავდა უკიდურეს ღონისძიებას _ ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტას. სასამართლოს არ უმსჯელია ვალის არსებობის აღიარებაზე, მიუხედავად იმისა, რომ საქმეში წარმოდგენილია მოპასუხე მხარის შესაგებელი, სადაც იგი ცნობს სარჩელს და ეთანხმება მოსარჩელის ყველა მოთხოვნას, აღნიშნული სარჩელის დასაკმაყოფილებლად არასაკმარისი წინაპირობაა. სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 133-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ კანონიერად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მოპასუხემ ცნო სარჩელი, მაგრამ შემდეგ უარყო უკვე დაფიქსირებული პოზიცია. ელექტროენერგია სპეციფიკური პროდუქტია, რომლის ოდენობის განსაზღვრა შესაძლებელია თუ კილოვატები სადავო არ არის, ელექტროენერგიის ტარიფი სეწმეკის მიერ ნორმატიული აქტითაა განსაზღვრული, რომელიც მხარეთა შეთანხმების საგანი ვერასოდეს გახდება, შესაბამისად, მრიცხველზე აღრიცხული კილოვატები მრავლდება დადგენილ ტარიფზე, რამაც შეადგინა სარჩელით მოთხოვნილი თანხა. მტკიცების ტვირთი აწევს მოპასუხეს და იგი ვალდებულია, დაადასტუროს რა მოხდა ისეთი, რაც მანამდე არ იცოდა, რა გაიგო ახალი, რამაც აღიარების გაქარწყლების საჭიროება წარმოშვა, მოხდა თუ არა მასზე ფსიქიკური ან ფიზიკური ზეწოლა, მოპასუხეს არ მიუთითებია გარემოებაზე, რაც აღიარებისას მის თავისუფალ ნებას გამორიცხავდა. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტი, რომ მოპასუხეს არ გააჩნდა დამოუკიდებელი ელექტრომრიცხველი, სადაც აღირიცხებოდა ტელეკომპანიის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგია. პალატამ ქვეაბონენტის არსებობა უმრიცხველო მოხმარებასთან გააიგივა, რაც არასწორია. იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლო მართლაც მიიჩნევდა, რომ შპს «ო-ს» არ გააჩნდა დამოუკიდებელი მრიცხველი, მას ნაცვლად სეწმეკის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილებისა, უნდა ეხელმძღვანელა 2007 წლის 30 მაისის ¹9 დადგენილებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით სს «ე. ჯ-ას» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს «ე. ჯ-ას» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს «ე. ჯ-ას» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს «ე. ჯ-ას» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 1219.15 ლარის 70% _ 853.405 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს «ე. ჯ-ას» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ სს «ე. ჯ-ას» (ს/¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 853.405 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.