ას-1369-1386-2011 10 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ზ. მ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. გ-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. გ-ის მიმართ მოპასუხის სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

თერჯოლის რაიონის გამგეობის დადგენილების საფუძველზე გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებით, მოსარჩელეს გადაეცა 35 ჰა მიწის ნაკვეთი, საიდანაც მოსარჩელემ 2006 წლის 22 ნოემბერს შეიძინა 199969.29 კვ.მ მიწა, თუმცა ვერ მოახერხა მიწის დარჩენილი ნაწილის შეძენა. 2006 წლის 31 ოქტომბერს საჯარო რეესტრში გახორციელდა იჯარის რეგისტრაცია. 2009 წლის 11 სექტემბერს ზ.მ-ემ მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ¹2184 ოქმის საფუძველზე მოახდინა მიწის პრივატიზაცია, თუმცა საკუთრების უფლების რეესტრში რეგისტრაციისას 2009 წლის 12 ოქტომბერს შეჩერდა წარმოება და საჯარო რეესტრმა მოითხოვა კორექტირებული აზომვითი ნახაზის წარდგენა. საჯარო რეესტრის მონაცემებით დადასტურდა, რომ მოპასუხემ 2006 წლის 9 აგვისტოს გაცემულ მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ¹23 ოქმის საფუძველზე მის სახელზე აღირიცხა 20 ჰა მიწის ნაკვეთი, რომლის მდებარეობაც არაა განსაზღვრული, ხოლო 2009 წლის 18 სექტემბრის დაზუსტებული ნახაზის საფუძველზე მოსარჩელის მიერ შეძენილი მიწის ნაკვეთის ნაწილზე აღრიცხულია მოპასუხის საკუთრების უფლება. მოპასუხემ აზომვითი ნახაზი თვითნებურად შეადგინა და მოსარჩელის კუთვნილი საკუთრების უფლების შელახვით არასწორად აღირიცხა თავის საკუთრებად.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

ზ. მ-ის სარჩელი დაუსაბუთებელია, მას კონკრეტულად მისი მოთხოვნა არ ჩამოუყალიბებია, ასევე არ აქვს განმარტებული, თუ მისი რა უფლება დაირღვა საკუთრების უფლების რეგისტრაციით. ამასთან, სარჩელში მითითებული გარემოება, რომ მოპასუხემ თვითნებურად შეადგინა ნახაზი, უსაფუძვლოა, რადგან მას ამისი უფლება არ ჰქონდა.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინებით ზ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელ ¹23 ოქმზე, რომლის თანახმადაც ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ" საქართველოს კანონის შესაბამისად, ნ. გ-ის სახელზე გაიცა 20 ჰა მიწის ნაკვეთი მდებარე სოფელ ბ-ში და საჯარო რეესტრში მოხდა მისი რეგისტრაცია. თერჯოლის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 23 მარტის ¹57 დადგენილებით 35 ჰა მიწის ნაკვეთი ზესტაფონის რაიონის სოფელ ცხენთაროში მცხოვრებ ზ. მ-ეს 25 წლის ვადით გამოეყო იჯარით. მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ოქმის თანახმად, ზ. მ-ემ შეიძინა 149997,89 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და სხვა უძრავი ქონება თერჯოლის მუნციპალიტეტის სოფელ ბ-ში. 2009 წლის 11 ნოემბერს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება ზ. მ-ის მოთხოვნაზე, რითაც იგი მოითხოვდა ფართობის დაზუსტებას სოფ. ბ-ში. საქმეში მესამე პირად ჩართული თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსის ჩვენებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურმა ნ.გ-ის სახელზე 20 ჰა მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია 2006 წელს განახორციელა თერჯოლის ტერიტორიული ორგანოს მიწისა და სხვა უძრავი ქონების დამადასტურებელი ¹23 ოქმის, ასევე საკადასტრო რუკის საფუძველზე.

სასამართლომ მიუთითა სააპელაციო პალატის ინიციატივით ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომლის თანახმადაც: ა) თერჯოლის რაიონში, სოფელ ბ-ში ზ. მ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ოდენობა შეადგენს 366622,4 კვ. მეტრს და ნ. გ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ოდენობა _ 450247,7 კვ. მეტრს; ბ) ზ. მ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციის შედარება საქმის მასალებში მოცემულ ნ. მ-ის მიერ თერჯოლის რაიონის სოფელ ბ-ში ფართების ესკიზთან ტექნიკურად შეუძლებელია, ნაკვეთის ჯამური ფართობი არის 35 ჰა, ხოლო ზ. მ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ფართობი _ 36,66 ჰა; გ) ნ. გ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციის შედარება საქმის მასალებში მოცემულ ნ. გ-ის მიერ თერჯოლის რაიონში სოფელ ბ-ში იჯარით აღებული ფართების ესკიზებთან ტექნიკურად შეუძლებელია, ხოლო საქმეში არსებული დოკუმენტის მიხედვით ნაკვეთის ჯამური ფართობი არის 45 ჰა, ხოლო ნ. გ-ის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ფართობი არის 45,02 ჰა; დ) საქმის მასალებში მოცემული ნ. მ-ის მიერ თერჯოლის რაიონის სოფელ ბ-ში იჯარით აღებული ფართების ესკიზთან შპს ,,მ-ის» მიერ ზ. მ-ის სახელზე 2006 წლის 24 ოქტომბერს შედგენილი აზომვითი ნახაზის კონფიგურაციის შედარება ტექნიკურად შეუძლებელია. ფართის მიხედვით, ესკიზზე მოცემული საძოვარი 15 ჰა ემთხვევა აზომვითი ნახაზის ფართის მნიშვნელობას 14,999 ჰა; ე) საქმის მასალებში მოცემული ნ. გ-ის მიერ თერჯოლის რაიონში სოფელ ბ-ში იჯარით აღებული ფართების ესკიზთან ინდ.მეწარმე ,,თ. ზ-ის» მიერ ნ. გ-ის სახელზე 2006 წლის 5 იანვარს შედგენილ აზომვითი ნახაზის კონფიგურაციის შედარება ტექნიკურად შეუძლებელია. ფართის მიხედვით, ესკიზზე მოცემული სამი ნაკვეთის ფართებიდან არც ერთი ემთხვევა აზომვითი ნახაზის ფართის მნიშვნელობას 20,0 ჰა; ვ) საქმის მასალებში მოცემული ფართების ესკიზებზე არ არის მითითებული ტბორის არსებობა, რის გამოც მოცემული ესკიზების მიხედვით, იმის დადგენა, თუ რომელი მიწის ნაკვეთი მოიცავს სადავო ტერიტორიას ე.წ ტბორს და რა ნაწილში, ტექნიკურად შეუძლებელია; ზ) მიწის ნაკვეთების გადაფარვის არეში არსებული შენობა-ნაგებობის ზომები და განლაგების პარამეტრები მოცემულია დანართი ¹4-ში; თ) სადავო მიწის ნაკვეთების საზღვრებში განთავსებული ე.წ ფერმის შენობის მდებარეობა და ზომები მოცემულია დანართ ¹4-ში.

სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ დასაბუთებას და აღნიშნა, რომ ნ. გ-ისა და ზ. მ-ის მიწის ნაკვეთებს შორის ზედდება აშკარად ვლინდება საჯარო რეესტრის მონაცემებიდან. პალატამ მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მესამე პირის _ თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენელ გრიგოლ ვერულაშვილის განმარტებაზე: ,,თავდაპირველად იჯარა დაურეგისტრირდა ორივე მხარეს. Aმის შემდეგ განხილულ იქნა მხარეთა საკითხი. მოხდა დაზუსტების რეგისტრაცია და აღმოჩნდა, რომ ადგილი ქონდა გადაფარვას. თავდაპირველად მიწის ნაკვეთი დარეგისტრირდა ნ. გ-ის სახელზე, ხოლო შემდეგ აპელანტის სახელზე. ნ. გ-ემ საკუთრებაში დაირეგისტრირა 20 ჰა მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული ფართობი დაზუსტების რეგისტრაციამდე და მის შემდეგ ერთმანეთისგან განსხვავდებოდა მხოლოდ კონფიგურაციით, ხოლო ოდენობა შეცვლილი არ იყო». სასამართლომ უდავოდ დადგენილად ჩათვალა, რომ ის მიწის ნაკვეთი, რომელიც ზედდებაშია ნ. გ-ის საკუთრებად არ არის დარეგისტრირებული. სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მესამე პირის _ თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენლის განმარტების საფუძველზე სასამართლომ ჩათვალა, რომ საჯარო რეესტრში ნ. გ-ის სახელზე რეგისტრაცია განხორციელდა 2006 წელს, ხოლო ზ. მ-ის სახელზე _ 2009 წელს. სასამართლოს განმარტებით, უფლების რეგისტრაციამდე მოქალაქე ვალდებულია, საჯარო რეესტრს წარმოუდგინოს დაზუსტებული ნახაზი, შესაბამისად, მის სიზუსტეზე პასუხისმგებლობა ეკისრება აზომვითი ნახაზის წარმდგენს. ზ. მ-ის მიწის ნაკვეთის დაზუსტება მოხდა 2-ჯერ. დაზუსტებაში იგულისხმება ელექტრონული ვერსიის წარმოდგენა მხარეთა მიერ. აღნიშნული პირველად წარმოდგენილ იქნა ნ. გ-ის მიერ, ხოლო შემდეგ აპელანტის მიერ. საჯარო რეესტრში დაზუსტებული მდგომარეობით რეგისტრირებულ იქნა ნ. გ-ის უფლება, ამიტომ აპელანტს უარი ეთქვა რეგისტრაციის მოთხოვნაზე, ანუ უფლების რეგისტრაცია მოპასუხემ მოსარჩელეზე ადრე განახორციელა. 2006 წლისათვის მიწის ნაკვეთის გაყიდვის უფლება ჰქონდა ტერიტორიულ ორგანოს, ამასთან, ნ. გ-ე დაუფლებულია მიწის ნაკვეთს და სარგებლობს მისით.

სასამართლომ ასევე დადასტურებულად ჩათვალა ის გარემოებაც, რომ ნ. გ-ე მიწის ნაკვეთს არ ფლობდა უკანონოდ, მანამდე იგი ამ მიწის ნაკვეთს ფლობდა იჯარის წესით. მან ზუსტად ის მიწის ნაკვეთი გამოისყიდა, რასაც იჯარით ფლობდა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რადგანაც არ დგინდებოდა, რომ ზ. მ-ე ზედდებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა, ანდა ნ. გ-ე უკანონო მფლობელობას ახორციელებდა სადავო მიწის ნაკვეთზე.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებით და განმარტა, რომ ვინდიკაციურ სარჩელს მესაკუთრე მაშინ აღძრავს, როცა შელახულია ნივთზე მისი მფლობელობა და მესაკუთრის ქონება უკანონო მფლობელის ხელთაა. მესაკუთრეს აღნიშნული სარჩელი შეუძლია აღძრას თუ არსებობს სამი ელემენტი: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი, გ) მოპასუხეს არ უნდა ქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. ამ სამი პირობის დადგენის შემდეგ სასამართლოს შეუძლია დაადგინოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. უძრავი ნივთთან მიმართებით პირველი პირობა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის არის ის, რომ საკუთრების უფლება უნდა დასტურდებოდეს საჯარო რეესტრის ჩანაწერით, მეორე აუცილებელი ელემენტი არის ის, რომ მოპასუხე აუცილებლად უნდა ფლობდეს მესაკუთრის ნივთს და მფლობელობა არ უნდა იყოს კანონიერი.

სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში უდავოდ დგინდება, რომ ნ. გ-ე მიწის ნაკვეთს არ ფლობს უკანონოდ. მანამდე იგი ამ მიწის ნაკვეთს ფლობდა იჯარის წესით, მართალია, ამ მიწის ნაკვეთებს შორის ზედდება დადასტურებულია, მაგრამ საკუთრების უფლება უფრო ადრე მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც დასტურდება ზედდება, რეესტრის სამსახურის მონაცემებით, მოიპოვა ნ. გ-ემ, რომელიც ამუშავებდა მას. მხოლოდ ამის შემდეგ აპელანტმა მის მიერ იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთი გამოისყიდა, აღნიშნული გამორიცხავს ზ. მ-ის უფლებას მოითხოვოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა.

სასამართლომ მიუთითა ,,უძრავ ნივთებზე რეგისტრაციის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 მუხლზე, მე-13 მუხლის პირველ ნაწილზე, პირველი ინსტანციის სასამართლოში თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენლის განმარტებაზე და აღნიშნა, რომ შეცდომა დაშვებულია ადრე გაკეთებულ ნახაზში, რაზეც ზ. მ-ეს არ უდავია და თუკი მას ვინმეს მიმართ პრეტენზია უნდა გააჩნდეს ეს არის შპს ,,მ-ის» მიერ გაკეთებული საკადასტრო რუკის და არა ნ. გ-ის ან რეესტრის სამსახურის მიმართ. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული აპელანტის მითითება მოპასუხის უსაფუძვლო გამდიდრებასთან დაკავშირებით, მისი სიკეთის ხელყოფის გამო, რადგან არ დგინდება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი ზ. მ-ის საკუთრებაა და რომ მისი ეს სიკეთე ხელყო ნ. გ-ემ.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. მ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა და არ შეაფასა, თუ რამდენად არის შესაძლებელი, მიწის ნაკვეთი, რომელზეც არის ტბორი, ყოფილიყო სახნავი მიწის კატეგორიის და რამდენად არის ასეთი მიკუთვნება კანონშესაბამისი. აპელანტი, სასამართლო განხილვისას, ყურადღებას ამახვილებდა, რომ სასამართლოს სადავო მიწის მფლობელობისა და სარგებლობის შეფასებისას მხედველობაში მიეღო არა საჯარო რეესტრისათვის წარდგენილი ნახაზები, არამედ მხარეთა მიერ იჯარის გაფორმებისას გაკეთებული ნახაზები და მათ მიერ ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მიწის ტერიტორია. მოწინააღმდეგე მხარე სადავოდ არ ხდიდა იმ ფაქტს, რომ ტბორი სადავო ტერიტორიაზე ზ.მ-ის მიერ იყო მოწყობილი 90-იან წლებში და ნ.გ-ეს ამ ტბორით არასოდეს უსარგებლია, შესაბამისად, სასამართლომ იგი ყოველგვარი არგუმენტაციის გარეშე გამოაცხადა სადავო ნაკვეთის მოსარგებლედ, ასევე, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ნ. გ-ის მიერ სადავო ნაკვეთის დამუშავების ფაქტი, რაც ფიზიკურად შეუძლებელია, რადგან იგი შეიძლება გამოყენებულ იქნეს, მხოლოდ თევზის რეწვისათვის. ტბორის ნახევარი, რომელიც დაახლოებით 2 ჰა ტერიტორიაზეა სასამართლომ არასწორად მიიჩნია საძოვრად, ხოლო მეორე ნახევარი _ სახნავად, აღნიშნული დასკვნა ეწინააღმდეგება კანონმდებლობას. სააპელაციო პალატამ ნივთის მფლობელობის მართლზომიერების გასარკვევად არასწორად მიუთითა უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის ფაქტზე, რაც არასწორია, რადგანაც სამოქალაქო კოდექსის იჯარის ნამდვილობისათვის ამ უფლების საჯარო რეესტრში სავალდებულო რეგისტრაციას არ ითვალისწინებს. ორივე მხარეს საიჯარო ურთიერთობა მიწის ნაკვეთებთან დაკავშირებით, რეგიატრაციამდე ბევრად ადრე ჰქონდა დაწყებული. ზ. მ-ემ 2005 წელს თერჯოლის თვითმართველობისაგან კიდევ ერთხელ მიიღო თანხმობა გადასცემოდა 35 ჰა მიწის ნაკვეთი მფლობელობასა და საკუთრებაში. სასამართლო სხდომაზე, მხარეთა ახსნა-განმარტებით დადასტურებულია, რომ ზ.მ-ე და მისი ოჯახი აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს უწყვეტად ფლობდნენ 1989 წლიდან.

სასამართლომ, საკითხის გადასაწყვეტად, არასწორად მიუთითა საჯარო რეესტრში უფლების რეგისტრაციის რიგითობაზე, ვინაიდან ასეთი მსჯელობა გამართლებული მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა, თუ მხარეები მიწას შეიძენდნენ ისე, რომ თითოეულ მიწის ნაკვეთზე მათ მანამდე რაიმე სახის უფლება არ ექნებოდათ. ორივე მხარემ მიწის ნაკვეთი შეიძინა მას შემდეგ, რაც ისინი მიწის ნაკვეთებს ფლობდნენ იჯარის უფლებით. სწორედ მხარეთა ინიციატივით მოხდა იჯარით დაკავებული მიწის ნაკვეთების აუქციონზე გამოტანა და პრივატიზაცია. ზ. მ-ის მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა საძოვარს. კასატორმა 2006 წელს ვერ შეძლო აღნიშნული მიწის ნაკვეთის შეძენა, რადგანაც იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, არ შეიძლებოდა იმ მიწის ნაკვეთის გასხვისება, რომლის დანიშნულებაც საძოვარი იყო. სახელმწიფომ ზ.მ-ის მიწის ნაკვეთს მიანიჭა საძოვრის სტატუსი, რადგანაც მასზე განლაგებული იყო 1 ტბა და 1 ტბორი. ნ. გ-ემ კი 2006 წელს შეძლო მიწის ნაკვეთის შეძენა, რადგან მასზე არ იყო განლაგებული არც ერთი ტბორი და ის სახნავ კატეგორიას მიეკუთვნებოდა, ხოლო ზ. მ-ეს მისი ფლობა იჯარით უწევდა 2009 წლამდე, მხოლოდ 2009 წელს გახდა შესაძლებელი აღნიშნული ნაკვეთის შეძენა.

პალატამ, თერჯოლის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენელ ლამზირა თორთლაძის განმარტების შესაბამისად, არასწორად დაადგინა საჯარო რეესტრში მიწის ნაკვეთზე 2006 წელს ნ. გ-ის, ხოლო 2009 წელს ზ.მ-ის უფლების რეგისტრაცია. მართალია, ნ.გ-ემ მიწის ნაკვეთი, როგორც საკუთრება აღირიცხა 2006 წელს, მაგრამ ზ. მ-ეს ნივთის მფლობელობისა და სარგებლობის უფლება წარმოშობილი ჰქონდა 2005 წლიდან, ხოლო რეგისტრირებული _ 2006 წლიდან, რაც დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერით. საქმის მასალებით არ დასტურდება სასამართლოს მოსაზრება, რომ ნ. გ-ემ უფრო ადრე მოახდინა მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია, უფრო ადრე ფლობდა მიწას და სარგებლობდა მისით, ვიდრე კასატორი და რომ ნ.გ-ემ სწორედ ის ნაკვეთი გამოისყიდა, რაც მის მფლობელობაში იყო იჯარის საფუძველზე, ამასთან, კასატორი არ დაეთანხმა სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეულ იმ გარემოებასაც, რომ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც დასტურდება ზედდება, საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად, საკუთრების უფლება პირველად ნ.გ-ემ მოიპოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ოქტომბრის განჩინებით ზ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ზ. მ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ზ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ზ. მ-ეს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.