ას-1402-1417-2011 3 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ნ. გ-კ-ა, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24» (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ დ., მ., ნ. დ-ები (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ., მ., ნ. დ-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» მიმართ და მოითხოვეს ამხანაგობის წევრთა მიერ 2009 წლის 25 დეკემბრის, 2010 წლის 4 მარტის კრებებზე მიღებული გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა, რომელთა საფუძველზე განიკარგა მოსარჩელეებისა და ნ. გ-კ-ას საერთო საკუთრებაში არსებული ღია აივანი, სამზარეულო და სველი წერტილები. აღნიშნული ქონების მესაკუთრედ კი აღირიცხა ნ. გ-კ-ა.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა 2009 წლის 22 სექტემბრის კრებაზე 2009 წლის 24 სექტემბერს სანოტარო წესით დამოწმებული ¹7 ოქმი, 2009 წლის 25 დეკემბრის კრებაზე (ოქმი ¹12, რეესტრის ¹..., ნოტარიულად დამოწმების თარიღი _ 2009 წლის 28 დეკემბერი, ნოტარიუსი ნ. მ-ა) და 2010 წლის 4 მარტის კრებაზე (ოქმი ¹13, რეესტრის ¹100200641, ნოტარიულად დამოწმების თარიღი _ 2010 წლის 9 მარტი, ნოტარიუსი ნ. მ-ა) მიღებული გადაწყვეტილებები.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:

საჯარო რეესტრიდან ამონაწერებით და ასევე სამკვიდრო მოწმობის ასლით დადასტურებულია ის გარემოებები, რომ დ., მ. და ნ. დ-ები წარმოადგენენ ქ.თბილისში, გ-ს ქუჩა ¹24-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის 81 კვ.მ-ის თანამესაკუთრეებს. ნ. დ-ი არის ამ ფართის ნახევრის მესაკუთრე, ხოლო დ. და მ. დ-ები _ იმავე ფართის 1/2-ის თანამესაკუთრეები. ამასთან, მოსარჩელეების თანასაკუთრებაშია 10 კვ.მ ჰოლი და 14 კვ.მ შემინული აივანი. მ. და ნ. დ-ების თანასაკუთრებას კი წარმოადგენს 7 კვ.მ შემინული აივანი. მეზობელთან ერთად მოსარჩელეების საერთო საკუთრებად რეგისტრირებულია 15 კვ.მ ღია აივანი, 8 კვ.მ აბაზანა-ტუალეტი და 10 კვ.მ სამზარეულო.

მოსარჩელეთა საკუთრების უფლება წარმოიშვა 2010 წლის 23 ივნისს ნოტარიუს ლ. გ-ის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობიდან, რომლითაც მოსარჩელეებმა მიიღეს მამკვიდრებელ ო. დ-ის სამკვიდრო ქონება. ასევე, ნ. ტ-ესა და მ. დ-ს შორის 2010 წლის 28 სექტემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან, რომლითაც შეძენილი იქნა 7 კვ.მ შემინული აივანი.

2010 წლის 25 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ნ. დ-ი გახდა ამ აივანის 1/2 ნაწილის მესაკუთრე. ზემოთ მითითებული ფართები, საჯარო რეესტრის მონაცემთა შესაბამისად, განიხილება ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტად და მათ გააჩნიათ ერთი საკადასტრო კოდი _ ...

საქმეში არსებული ამონაწერებით საჯარო რეესტრიდან დადასტურებულია ასევე ის გარემოება, რომ მოპასუხე ნ. გ-კ-ა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრებების სადავო გადაწყვეტილებათა მიღებამდე წარმოადგენდა ქ.თბილისში, გ-ს ქუჩა ¹24-ში მდებარე შენობა-ნაგებობაში განთავსებული მხოლოდ 85 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 5 კვ.მ შემოსასვლელის მესაკუთრეს. ნ. გ-კ-ა მეზობელთან ერთად ასევე წარმოადგენდა სამზარეულოს, სააბაზანო-ტუალეტისა და ღია აივნის თანამესაკუთრეს.

ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრების 2009 წლის 22 სექტემბრის ¹7 ოქმით 13,56 კვ.მ სამზარეულო მიჩნეულია ამხანაგობის საერთო საკუთრებად და ის ამხანაგობის კრების მონაწილეთა გადაწყვეტილებით ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცა ნ. გ-კ-ას. ოქმი წარედგინა ნოტარიუსს, რომელმაც 2009 წლის 24 სექტემბერს დაამოწმა ოქმზე ამხანაგობის თავმჯდომარე ნნ. მლ-ის ხელმოწერის ნამდვილობა.

2009 წლის 25 დეკემბერს ჩატარდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრება (ოქმი ¹12), რომლის დღის წესრიგითაც გათვალისწინებული იყო 2009 წლის 22 სექტემბერის კრების გადაწყვეტილებით უკვე გასხვისებული 13,56 კვ.მ სამზარეულოს ისევ ნ. გ-კ-ას საკუთრებაში გადაცემის საკითხი. ამხანაგობამ ამჯერადაც მიიღო გადაწყვეტილება ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებად მიჩნეული 13,56 კვ.მ სამზარეულოს ნ. გ-კ-ას ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე. 2009 წლის 28 დეკემბერს ოქმი წარედგინა ნოტარიუსს, რომელმაც დაამოწმა მასზე ამხანაგობის თავმჯდომარე ნნ. მლ-ის ხელმოწერის ნამდვილობა.

საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დგინდება, რომ საჯარო რეესტრმა სწორედ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრების 2009 წლის 25 დეკემბერის ¹12 ოქმი (დამოწმების თარიღი 28/12/2009) დაუდო საფუძვლად 13,56 კვ.მ სამზარეულოს ნ. გ-კ-ას ინდივიდუალურ საკუთრებად რეგისტრაციას.

2010 წლის 4 მარტს ჩატარდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრება (ოქმი ¹13) და ამჯერად კრებამ განიხილა ნ. გ-კ-ასათვის 24,51 კვ.მ ღია აივნისა და 10,46 კვ.მ აბაზანა-ტუალეტის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის საკითხი. აღნიშნული ფართები ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრების ¹13 ოქმის თანახმად, მიჩნეულია ამხანაგობის საერთო საკუთრებად და ისინი ამხანაგობის კრების მონაწილეთა გადაწყვეტილებით ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცა ნ. გ-კ-ას. 2010 წლის 9 მარტს ოქმი წარედგინა ნოტარიუსს, რომელმაც სანოტარო წესით დაამოწმა მასზე ამხანაგობის თავმჯდომარე ნნ. მლ-ის ხელმოწერის ნამდვილობა.

საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დგინდება, რომ საჯარო რეესტრმა სწორედ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრების 2010 წლის 4 მარტის ¹13 ოქმი დაუდო საფუძვლად 24,51 კვ.მ ღია აივნისა და 10,46 კვ.მ აბაზანა-ტუალეტის ნ. გ-კ-ას ინდივიდუალურ საკუთრებად რეგისტრაციას. საბოლოოდ, საჯარო რეესტრის მონაცემთა მიხედვით, ნ. გ-კ-ა გახდა 138,53 კვ.მ საერთო მოცულობის მქონე ფართის მესაკუთრე.

უდავოა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეების მამკვიდრებელ ო. დ-ს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა 2009 წლის 22 სექტემბერის კრებაში მონაწილეობა არ მიუღია, ხოლო ო. დ-ის გარდაცვალების, 2009 წლის 20 დეკემბრის შემდეგ ჩატარებულ კრებებში არ მონაწილეობდნენ არც ო. დ-ის უფლებამონაცვლეები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება, რომ საქმეში არსებული არც ერთი დოკუმენტით არ დასტურდება სადავო ფართის მოსარჩელეებისა და მოპასუხის საერთო საკუთრებაში არსებობა და არც ის ფაქტი, რომ ეს ფართი არ წარმოადგენს ამხანაგობის საერთო საკუთრებას.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, რომ მეზობელთან საერთო საკუთრებად რეგისტრირებული ფართები მოდავე მხარეების საერთო საკუთრებას წარმოადგენს იმის გათვალისწინებით, რომ არც საქმის მასალებით და არც საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოფიციალურ ვებ-გვერდზე განთავსებული ინფორმაციით არ დასტურდება, რომ ქ.თბილისში, გ-ს ქუჩა ¹24-ში მდებარე სახლში არსებობს სხვა იმ სახის მესაკუთრე, რომელსაც მსგავსად მოცემული დავის მხარეებისა, მეზობელთან ერთად საერთო საკუთრებაში გააჩნია ღია აივანი, აბაზანა-ტუალეტი და სამზარეულო.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონით, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით, 170-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და 959-ე მუხლით.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას, რომ ინდივიდუალური საკუთრების განკარგვა შესაძლებელია მხოლოდ მესაკუთრის, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კონკრეტული წევრის ნებით და მის საწინააღმდეგოდ განხორციელებული განკარგვა პირდაპირ და უშუალოდ არღვევს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით აღიარებულ ინდივიდუალური მესაკუთრის საკუთრების უფლებას.

მოცემულ შემთხვევაში, როგორც აღინიშნა, მოპასუხე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობამ განკარგა საჯარო რეესტრში ინდივიდუალური საკუთრების საგნად უკვე რეგისტრირებული ორი ინდივიდუალური მესაკუთრის საერთო საკუთრებაში არსებული ფართი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა და დაუსაბუთებელი აპელანტთა მითითება, დავის «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის საფუძველზე გადაწყვეტის თაობაზე, რომელიც აწესრიგებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების ცალკეულ პირთა საკუთრებაში გადაცემის წესს.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო გადაწყვეტილებების მიღებისას ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24» გასცდა თავისი უფლებამოსილების ფარგლებს, სადავო ოქმებით გაასხვისა ის ფართები, რომლებსაც ამხანაგობის საკუთრებასთან საერთო არაფერი ჰქონდა და დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 959-ე მუხლის დანაწესი.

პალატა ასევე დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებებზე მიღებული გადაწყვეტილებები თავისი არსით წარმოადგენენ ხელშეკრულებებს. შესაბამისად, მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი მოთხოვნები. აღნიშნული კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად და იმის გათვალისწინებით, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» წევრთა კრებებზე მიღებული სადავო გადაწყვეტილებები ეწინააღმდეგება ყველა ზემოთ მითითებულ ნორმას, საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ნ. გ-კ-ამ და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» თავმდჯომარე ნნ. მლ-ის წარმომადგენელმა პ. ს-ამ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ ამხანაგობის კრება არ იყო უფლებამოსილი, მიეღო სადავო გადაწყვეტილება და იგი გასცდა საკუთარი უფლებამოსილების ფარგლებს. პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ საჯარო რეესტრის ვებ-გვერდი არ იძლევა სრულ ინფორმაციას და მასში შესაძლოა სრულად არ იყოს ასახული კონკრეტულ მისამართზე არსებული ფართი.

ასევე არასწორია სასამართლოს მოსაზრება, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმი არ წარმოადგენს უძრავ ნივთზე საკუთრების რეგისტრაციისათვის საკმარის დოკუმენტს.

«ბენათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლი ადგენს, რომ კრება უფლებამოსილია, განკარგოს ამხანაგობის საერთო საკუთრება და ამისათვის საკმარისია ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა. შესაბამისად, სადავო შემთხვევაში ამხანაგობა მოქმედებდა მართლზომიერად.

სადავო კრების ოქმების ბათილად ცნობის საფუძველს არ წარმოადგენს მოსარჩელის მითითება, რომ ო. დ-ი ვერ დაესწრებოდა კრებას ავადმყოფობის, ხოლო 2009 წლის 20 დეკემბერს გარდაცვალების გამო. ო.დ-ის ავადმყოფობა არანაირი მტკიცებულებით დადასტურებული არ არის. გარდაცვალების შემდეგ კი ეს უკანასკნელი ამხანაგობის წევრად განხილული ვერ იქნებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ს» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ვ. დ-სა და პ. ს-ას მიერ 2011 წლის 13 ოქტომბერს გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. გ-კ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორებს _ ნ. გ-კ-ასა (პირადი ¹...) და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «გ. 24-ის» თავმჯდომარე ნნ. მლ-ს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» ვ. დ-სა და პ. ს-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.