ას-881-924-2011 15 ნოემბერი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

სხდომის მდივანი _ლელა სანიკიძე

კასატორი _ მ. ზ-ი

წარმომადგენელი _დ. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ვ. კ-ი, კ. კ-ი, ნ. ნ-ი, რ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – საერთო სარგებლობის ნივთზე თანამესაკუთრეთათვის წილთა შესაბამისად სარგებლობის წესის განსაზღვრა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ზ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს ვ. კ-ის, კ. კ-ის, ნ. ნ-ისა და რ. მ-ის მიმართ და მოითხოვა საერთო სარგებლობის ნივთზე თანამესაკუთრეთათვის წილთა შესაბამისად სარგებლობის წესის განსაზღვრა შემდეგი დასაბუთებით: ქ. თბილისში, ა-ს ქ.¹13/12-ში მდებარე ¹1 კანონიერ შენობა-ნაგებობის სხვადასხვა წილის თანამესაკუთრეები ხუთი ფიზიკური პირია. საჯარო რეესტრის ამონაწერში, სამსართულიანი ¹1 კანონიერი შენობა-ნაგებობის საერთო ფართად მითითებულია 224 კვ.მ, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს, ვინაიდან რეალურად გაცილებით მეტია. სამსართულიან ¹1 კანონიერ შენობა-ნაგებობით, სხვა თანამესაკუთრეები სარგებლობენ თავიანთი წილის შესაბამისზე მეტი ფართით, რის გამოც მ. ზ-ს არ ეძლევა საშუალება, ისარგებლოს საკუთარი წილით. საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის ¹4 ბრძანების თუ საკადასტრო აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობის ან მისი ერთეულის ფართობი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ფართობზე მეტი ან ნაკლებია, თანამესაკუთრეთა თანხმობის შემთხვევაში რეგისტრაცია წარმოებს საკადასტრო აზომვითი ნახაზით დადგენილი ფართობის შესაბამისად. აღნიშნული ნორმის განსახორციელებლად, უპირველეს ყოვლისა, საჭირო იყო ¹1 შენობა-ნაგებობის აზომვითი ნახაზის შექმნა, რისთვისაც, ადგილზე ჩასატარებელ სამუშაოებს ხელს უშლიდა ერთ-ერთი თანამესაკუთრე კ. კ-ი. აღნიშნული კი, თავის მხრივ, შეუძლებელს ხდის ექსპერტის მიერ იმ ფაქტების დადგენას, რაც აუცილებელია საერთო საკუთრების ნივთზე, თანამესაკუთრეთათვის წილთა შესაბამისად, სარგებლობის წესით განსაზღვრისათვის.

მოპასუხეებმა წარმოდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ 2004 წელს მ. ზ-მა სასამართლოს მიმართა სარჩელით, რომლითაც ითხოვდა აღნიშნული ფართიდან თავისი წილის გამიჯვნას. ნივთის ნატურით გამიჯვნის შეუძლებლობის გამო სასამართლომ მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა, მოპასუხეებმა სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნიეს.

2011 წლის 17 იანვრის თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით მ. ზ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ს:ვ. კ-ს, კ. კ-ს, ნ. ნ-სა და რ. მ-ს აეკრძალათ ქ. თბილისში, ა-ს ქ.¹13/12-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის მეორე სართულზე განთავსებული სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის დასკვნით განსაზღვრულ ¹5 და ¹8 ა და სველი წერტილებით მოსარჩელისათვის სარგებლობაში ხელშეშლა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ზ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 28 აპრილის განჩინებით მ. ზ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება და მხარეეებიც სადავოდ არ ხდიან, რომ ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/18 ნაწილის მესაკუთრესა ვ. კ-ი, 1/18 ნაწილის მესაკუთრე – კ. კ-ი, 6/18 ნაწილის მესაკუთრეს – ნ. ნ-ი, 2/18 ნაწილის მესაკუთრე – რ. მ-ი, ხოლო 8/18 ნაწილის მესაკუთრე – მ. ზ-ი. ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით დასტურდება და მხარეებიც სადავოდ არ ხდიან, რომ ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე უძრავი ქონების მხარეთა კუთვნილი იდეალური წილების შესაბამისად, ნატურით გაყოფა შეუძლებელია. აღნიშნულ მისამართზე მდებარე სამსართულიანი სახლის მეორე სართულზე ¹5 და ¹8 ოთახებში ცხოვრობდა მ. ზ-ი, დედამისთან – შ. კ-თან ერთად, ¹3 ოთახში ცხოვრობდა კ. კ-ი, ხოლო ¹4 ოთახში, მათი ბებია. ბებია გარდაიცვალა 1963 წელს, რის შემდეგაც ¹4 ოთახი დაიკავა კ. კ-მა და დღემდე სარგებლობს აღნიშნული ოთახით. 1994 წელს გარდაიცვალა მოსარჩელის დედა, რის შემდეგაც მ. ზ-ს სადავო სახლში აღარ უცხოვრია. მოპასუხეებმა ნაწილობრივ, სადავო საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე ¹5 და ¹8 ოთახებითა და სველი წერტილებით სარგებლობაში ხელშეშლის აკრძალვის ნაწილში ცნეს სარჩელი. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლოს ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 14 დეკემბრის ¹17627/03-1, ¹17627/03-2 დასკვნებით და მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე სამსართულიანი სახლის (¹1 შენობა-ნაგებობა) საერთო ფართი შეადგენს 281.84 კვ.მ-ს, აღნიშნულ შენობას გააჩნია საერთო სარგებლობის სადარბაზო (ზომით 2.65X5.15 სმ), რომელშიც მოწყობილია სართულებზე ასასვლელი კიბის უჯრედი. დღეის მდგომარეობით, აღნიშნული შენობა-ნაგებობის პირველი სართული ფართით 86.66 კვ.მ მთლიანად დაკავებული აქვს კ. კ-ს, 97.69 კვ.მ მესამე სართული, ნ. ნ-ს, ხოლო მ. ზ-სა და ვ. კ-ს შენობაში რომელიმე ფართი დაკავებული არა აქვთ. ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე სამსართულიანი სახლიდან მ. ზ-ს ეკუთვნის 8/18 იდეალური წილი. აღნიშნული შენობის საერთო ფართის (281.84 კვ.მ-ის) გათვალისწინებით, მ. ზ-ის იდეალური წილის შესაბამისი ფართი შეადგენს 125. 26 კვ.მ-ს, კ. კ-ის 1/18 იდეალურ წილს კი 15.68 კვ.მ, რაც მის მიერ რეალურად დაკავებულ 97.49 კვ.მ-თან შედარებით მეტია 81.81 კვ.მ-ით, ნ. ნ-ს 6/18 იდეალურ წილს საერთო ფართიდან შეესაბამება 93.95 კვ.მ, მას უკავია მესამე სართული მთლიანად -97.69 კვ.მ ფართი, რაც რეალურად მეტია 3.74 კვ.მ-ით. რ. მ-ის კუთვნილ 2/18 იდეალურ წილს შეესაბამება 31.31 კვ.მ, მას მთლიანად უკავია შენობის I სართულის 86.66 კვ.მ ფართი, რაც მეტია იდეალურ წილზე მიმართებით 55.35 კვ.მ-ით. პალატამ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ ნივთის თავდაპირველ თანამესაკუთრეთა შორის საზიარო საგნის სარგებლობის წესზე არ შეთანხმებულან.

სამოქალაქო კოდექსის 958-ე მუხლის თანახმად, საზიარო საგნის მოწილეებს ურთიერთშეთანხმებით შეუძლიათ, განსაზღვრონ საზიარო საგნის სარგებლობის წესი, რომელიც სავალდებულოა როგორც მათთვის, ისე მათი უფლებამონაცვლეებისათვის. მოწილეებს შორის საზიარო ქონებით სარგებლობასთან დაკავშირებულ შეთანხმებას უკავშირდება განსხვავებული სამართლებრივი შედეგი საზიარო საგანთან მიმართებაში. სამოქალაქო კოდექსის 957-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილება საზიარო საგნის თავისებურებათა შესატყვისი მართვისა და სარგებლობის შესახებ ხმათა უმრავლესობით შეიძლება იქნეს მიღებული, რომელიც წილთა მიხედვით გამოითვლება. თანამესაკუთრეთა მიერ საცხოვრებელი სახლის სარგებლობის ისეთ წესზე შეთანხმება, რომლის შედეგად მცირდება რომელიმე მათგანის სარგებლობის წილი, აუცილებელია მათი თანხმობა. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ მ.ზ-მა ან მისმა მამკვიდრებელმა თანხმობა განაცხადა სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირებაზე. პალატამ აღნიშნულის დამადასტურებელ მტკიცებულებად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით მხოლოდ მოპასუხეთა ახსნა-განმარტება არ მიიჩნია და დაასკვნა, რომ სადავო ქონების არც პირვანდელ და არც ახლანდელ მესაკუთრეებს შორის საზიარო საგნის სარგებლობის წესზე შეთანხმება საქმის მასალებით არ დასტურდება.

პალატამ იხელმძღვანელა 953-ე, 963-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ მ.ზ-ის სასარჩელო მოთხოვნა თავისი შინაარსით სამართლებრივად წარმოადგენდა საზიარო უფლების ნატურით გაუქმების მოთხოვნას, რადგან მოსარჩელე ითხოვს მისი კუთვნილი იდეალური წილის შესატყვისი ფართის ინდივიდუალიზებას ანუ ნატურით მიკუთვნებას. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2004 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით დადგენილია და მხარეებსაც სადავოდ არ გაუხდიათ, რომ ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის (¹1შენობა-ნაგებობის) ნატურით გაყოფა შეუძლებელია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ საზიარო ქონებიდან მ.ზ-ს

თავისი წილის შესაბამისი ფართი ინდივიდუალური სარგებლობისთვის ვერ გამოეყოფა, რადგან აღნიშნული მოთხოვნა სხვა არაფერია, თუ არა საზიარო უფლების ნატურით გაუქმება, რაზეც მოსარჩელე მხარეს ერთხელ უკვე ეთქვა უარი ზემოთ მითითებული, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ საკუთრებით სარგებლობა წარმოადგენს საკუთრების უფლების ნაყოფს. პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 154-ე მუხლის მიხედვით განმარტა, რომ ამ მუხლით გათვალისწინებულ უპირატესობაში იგულისხმება პროდუქცია ან მოგება, რომელსაც ნივთი ან უფლება იძლევა. ნაყოფს წარმოადგენს ქონებრივი სიკეთე, რასაც ნივთი ან უფლება იძლევა. ნივთისა და უფლების ნაყოფად მიიჩნევა: ნივთის ორგანული ნაყოფი (მაგალითად, პირუტყვის ნამატი). სამეურნეო შემოსავლები (ნავთობის გადამუშავების შედეგად მიღებული პროდუქცია) და სამოქალაქო ნაყოფი (მოგება, შემოსავალი, რომელიც მიიღება ქონების ქირავნობით, ასევე ძირითად ვალზე პროცენტის დარიცხვით). სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის საფუძველზე საკუთრების უფლება არის ნივთის მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის უფლებამოსილებათა ერთობლიობა. ამდენად, მესაკუთრის , ისარგებლოს თავისი საკუთრებით, წარმოადგენს საკუთრების უფლების ერთ-ერთ ელემენტს და არა ამ უფლების ნაყოფს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ზ-მა და მიუთითა, რომ კონდიქციური ვალდებულების გამო, საზიარო უფლების მარეგულირებელი ნორმები სამართლებრივი ბუნებით ძირითადად იმპერატიული ხასიათისაა და თანამესაკუთრეებს ურთიერთობის შეთანხმებით რეგულირების მცირე შანსს უტოვებს. აღნიშნულის თვალსაჩინო მაგალითს წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობის საზიარო უფლებათა თავი, სადაც თანამესაკუთრეთა მიმართ თანაზომიერობის პრინციპი იმპერატიულად მხოლოდ წილის ნაყოფის ნაწილთან მიმართებაშია განსაზღვრული და მისი რეგულირების შინაარსი შეცვლის შესაძლებლობას არ იძლევა, ხოლო ამავე კოდექსის 956-958 მუხლებით საზიარო საგნის მართვის და სარგებლობის წესით განსაზღვრა, მხარეთა შეთანხმებაზე ან ხმათა უმრავლესობით მიღებულ გადაწყვეტილებაზეა დამოკიდებული, ვინაიდან მისი მარეგულირებელი ნორმები, დისპოზიციური შესაძლებლობით გამიჯნულია კონდიქციური ვალდებულებათა იმპერატიული ნორმებით დარეგულირებულ თანამესაკუთრეთა ზემოხსენებულ ურთიერთობისგან. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გაუთვალისწინებლობით წარმოიშვა იმპერატიული და დისპოზიციური რეგულაციით გამიჯნული თანამესაკუთრეთა ურთიერთობების აღრევა, რამაც, თავის მხრივ, გამოიწვია არასწორი სამართალშეფარდება. როდესაც თანამესაკუთრეს არა აქვს დადგენილი საზიარო საგნით სარგებლობის შეზღუდვის ვადა (ასეთის არსებობის შემთხვევაშიც), საკუთრების უფლების კონსტიტუციურ_ შინაარსობრივი სუბსტანციიდან გამომდინარე, შეუძლებელია საკუთრების უფლება მისი არსებობის მანძილზე პარალიზებული იყოს ნივთზე მფლობელობისა და სარგებლობის უნარით, რაც სამართლებრივი უნარიანობის თვალსაზრისით საკუთრების უფლების გაუქმების ტოლფასია. საკუთრების უფლების გაუქმების შესძლებლობებს კი, იმპერატიულად მხოლოდ კანონი განსაზღვრავს ამდენად, სანამ მოსარჩელე მესაკუთრედ ირიცხება საჯარო რეესტრში, მონაცემთა სისრულისა და სისწორის პრეზუმფციის შესაბამისად, იგი საკუთრების უფლების მატარებელია საზიარო ნივთზე და მას შეუძლია ამ უფლების განხორციელება. საკუთრების უფლება აბსოლუტური უფლებაა, რითაც ყველა პირი ვალდებულია, თავი შეიკავოს საკუთრების უფლების დარღვევისაგან, ე.ი მესაკუთრის მიმართ ვალდებულება ამ სახით ყველას წარმოშობილი აქვს განუსაზღვრელი ვადით, ანუ საკუთრების უფლების არსებობამდე. ამდენად, კასატორს აქვს უფლება, მოითხოვოს მის მიმართ ვალდებულების შესრულება – საკუთრების უფლების დარღვევისაგან თავის შეკავების თვალსაზრისით. აღნიშნულს მ. ზ-ი სამკვიდროს მიღებით ქონების მესაკუთრედ გახდომისთანავე ახორციელებდა, სასამართლოსთვის სარჩელის თუ პოლიციაში არაერთხელ მიმართვის გზით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის «გ» ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ფაქტობრივი დასაბუთება სწორია, თუმცა იგი იურიდიულად არასწორადაა შეფასებული, კერძოდ:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). კასატორს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ხოლო სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისში, ა-ს ქ. ¹13/12-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/18 ნაწილის მესაკუთრეა ვ. კ-ი, 1/18 ნაწილის მესაკუთრე – კ. კ-ი, 6/18 ნაწილის მესაკუთრე – ნ. ნ-ი, 2/18 ნაწილის მესაკუთრე – რ. მ-ი, ხოლო 8/18 ნაწილის მესაკუთრე კი – მ. ზ-ი. ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ უძრავი ქონების ნატურით გაყოფა მხარეთა კუთვნილი იდეალური წილების შესაბამისად შეუძლებელია. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხე მხარეები თავიანთ წილთან შედარებით მეტი ფართით სარგებლობენ, ხოლო მოსარჩელე მისი წილის შესაბამისი ფართით ვერ სარგებლობს.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ მ. ზ-ის სასარჩელო მოთხოვნა თავისი შინაარსით სამართლებრივად წარმოადგენს საზიარო უფლების ნატურით გაუქმების მოთხოვნას. მოსარჩელე ითხოვს, საერთო სარგებლობის ნივთზე თანამესაკუთრეთათვის წილთა შესაბამისად სარგებლობის წესის განსაზღვრას.

სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების მიერ ან სხვა მესამე პირთა უფლებები ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. მითითებული ნორმის ანალიზის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო სრულიად ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას, რომ კანონით გარანტირებულია მესაკუთრის მიერ ნივთის თავისუფალი ფლობისა და სარგებლობის უფლება, თუკი მესაკუთრის საკუთრების უფლება შეზღუდული არ არის. მოცემულ შემთხვევაში საკუთრების ხასიათიდან გამომდინარე ნივთით სარგებლობის თავისუფლება გარკვეულწილად იზღუდება, რაც სხვა თანამესაკუთრეთა არსებობით და მათი ინტერესების გათვალისწინებითაა გამოწვეული. ამავდროულად, კანონი ამგვარი უფლების მქონეს საკუთრების უფლების დაცვის საშუალებად ამ უფლების გაუქმებას სთავაზობს.

სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მეორე ნაწილით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია, ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ამით ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას. საზიარო უფლებების არსებობისას ნივთის სარგებლობის წესს განსაზღვრავს 957-ე მუხლი, რომლის ძალითაც ხმათა უმრავლესობით შეიძლება, მიღებულ იქნეს გადაწყვეტილება საზიარო საგნის თავისებურებათა შესატყვისი მართვისა და სარგებლობის შესახებ. თითოეულ მოწილეს შეუძლია სამართლიანი შეხედულების მიხედვით მოითხოვოს ყველა მონაწილის ინტერესის შესაბამისი მართვა და სარგებლობა, თუკი ეს შეთანხმებით ან უმრავლესობის გადაწყვეტილებით არ არის მოწესრიგებული. ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება.

ამდენად, საზიარო საგნის მართვა და სარგებლობა, ჩვეულებრივ, ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე ხდება, მაგრამ შეუთანხმებლობის შემთხვევაში მოწილეს შეუძლია, სარგებლობის უფლების განსაზღვრა და ამ უფლების სასამართლო წესით დაცვა მოითხოვოს. კანონით განსაზღვრული უფლების მფლობელი თავისუფალია, თვითონ გადაწყვიტოს ამ უფლებით სარგებლობის საკითხი. შესაბამისად, მ. ზ-ის სასარჩელო მოთხოვნის _ საზიარო საგნის სარგებლობის წესის განსაზღვრა იურიდიულად გამართლებულია, ვინაიდან ზემოაღნიშნული ნორმები სწორედ ამ უფლების დაცვას არეგულირებენ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ მ. ზ-ის სარჩელი თავისი შინაარსით საზიარო უფლების ნატურით გაუქმების მოთხოვნას წარმოადგენს.

სამოქალაქო კოდექსის 957-ე მუხლის მესამე ნაწილი გამორიცხავს რა მოწილის თანხმობის გარეშე სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირებას, მოცემულ დავაზე ასეთი ფაქტი სასამართლოს არ დაუდგენია. ეს გარემოება მ. ზ-ის სარჩელს დასაბუთებულს გახდიდა, რომ არა მოცემულ საქმეზე ასევე უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება საქმის მასალებით არ დგინდება და ვერც მოსარჩელე ვერ უთითებს, მისი წილის შესაბამისი სარგებლობის უფლება საზიარო საგნის რომელ ნაწილზე უნდა დადგინდეს და, სამართლიანი შეხედულების მიხედვით, რამდენად არის შესაძლებელი ყველა მონაწილის ინტერესის შესაბამისი სარგებლობა. ეს გარემოება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, კასატორის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენს. კასატორის მოსაზრების საწინააღმდეგოდ, აღნიშნული არ უკარგავს პირს უფლებას, საზიარო საგანზე თავისი უფლება დაიცვას კანონით გათვალისწინებული სხვა წესით _ საზიარო საგნის გაყიდვის შედეგად ამ უფლების გაუქმებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ზ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 აპრილის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.