ას-981-1015-2011 07 ნოემბერი, 2011 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ბ. ფ-ა
მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. ქ-ა
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი _ სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევა, უძრავი ქონების მესაკუთრედ აღიარება, სამკვიდროს გაყოფა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ქ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ხოლო ნ. და ნი. ფ-ების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ნოტარიუს დ. ბ-ის მიერ 2008 წლის 30 აპრილს ე. ფ-აზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა, ნ. ქ-ა ცნობილ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ. ამავე გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ბ. ფ-ას სარჩელი, ნ. ქ-ას ბ. ფ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 5000 ლარის გადახდა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 1/4 წილის ღირებულების ასანაზღაურებლად (ტომი II, ს.ფ. 140-153).
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ბ. ფ-ამ, ე. ფ-ამ, ნი. და ნ. ფ-ებმა (ტომი II, ს.ფ. 173-184, 185-196, 198-209).
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით ბ., ნ. , ნი. და ე. ფ-ების სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის ის პუნქტები, რომლებითაც დადგინდა, რომ: ნ. ქ-ა ცნობილ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ, ბ. ფ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ქ-ას ბ. ფ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 5000 ლარის გადახდა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 1/4 წილის ღირებულების და ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ნ. ქ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, იგი ცნობილ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ მიწის ნაკვეთის და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის 2/3 წილზე მესაკუთრედ; ბ. ფ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ეს უკანასკნელი ცნობილ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ მიწის ნაკვეთის და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილზე მესაკუთრედ; გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად.
სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ნ. და ნი. ფ-ების სარჩელი სამკვიდროს გაყოფის თაობაზე, ასევე იმ ნაწილში, რომლითაც გაუქმდა ნოტარიუს დ. ბ-ის მიერ 2008 წლის 30 აპრილს ე. ფ-აზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა და ე. ფ-ას ჩამოერთვა თ. ფ-ას მემკვიდრეობის უფლება, მცხეთის რაიონულმა სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე, ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითა მათზე.
გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სრულად დაკმაყოფილდა ნ. ფ-ას სარჩელი და ნ. ქ-ა ცნობილი იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ბ. ფ-ას სარჩელი და ნ. ქ-ას დაეკისრა ბ. ფ-ასათვის 5000 ლარის გადახდა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 1/4 წილის ღირებულების ასანაზღაურებლად, იურიდიულად არ იყო საკმარისად დასაბუთებული, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე» ქვეპუნქტისა და ამავე კოდექსის 385-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად, ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.
სააპელაციო სასამართლოს დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. ფ-ას პირველი რიგის კანონით მემკვიდრეებს წარმოადგენდნენ: 1. ნ. ქ-ა (დედა), 2. ბ., 3. ნ. , 4. ნი. და 5. შ. (შვილები) ფ-ები. ნ. ქ-ამ სამკვიდროს მართვაში მონაწილეობის მიღებით მიიღო თ. ფ-ას სამკვიდრო, რის გამოც მას როგორც კანონისმიერ მემკვიდრეს უნდა განსაზღვროდა წილი სამკვიდროდან. ამასთან, ვინაიდან, სამკვიდროს მიღების ვადა არასაპატიო მიზეზით გაშვებული ჰქონდათ ნი. და ნ. ფ-ებს, მათი მოთხოვნა სამკვიდროდან წილის გამოყოფის შესახებ ვერ დაკმაყოფილდებოდა. რაც შეეხებოდა შ. ფ-ას, მართალია, იგი იყო თ. ფ-ას შვილი, მაგრამ ვინაიდან მას მამის სამკვიდროდან წილის მიღება არ მოუთხოვია, შესაბამისად სამკვიდროს გაყოფისას მისი წილი გათვალისწინებული ვერ იქნებოდა. ბ. ფ-ას, როგორც არასრულწლოვანს და შესაბამისად შეზღუდულქმედუნარიან პირს, უნდა ჩათვლოდა, რომ მას მისი კანონიერი წარმომადგენლის _ ე. ფ-ას მეშვეობით მიღებული ჰქონდა მამის სამკვიდრო ქონება კანონით დადგენილ 6 თვიან ვადაში.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ფ-ას სამკვიდრო უნდა განაწილებულიყო მის ორ მემკვიდრეს _ ბ. ფ-ასა და ნ. ქ-ას შორის.
საქმის მასალებით დადგინდა, რომ ნ. ქ-ას მოთხოვნას წარმოადგენდა ნოტარიუს დ. ბ-ის მიერ 2008 წლის 30 აპრილს ე. ფ-აზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის გაუქმება და მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის (საკადასტრო კოდი ...) მესაკუთრედ ცნობა, ხოლო ბ. ფ-ას სარჩელის მოთხოვნას _ მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილზე (საკადასტრო კოდი ...) მესაკუთრედ ცნობა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს თ. ფ-ას სამკვიდროს განწილებისას სადავო ქონების 1/3 წილზე უნდა ეცნო ბ. ფ-ას საკუთრების უფლება, სარჩელის მოთხოვნის გათვალისწინებით (2010 წლის 17 თებერვლის, საოქმო განჩინება), ხოლო დარჩენილ 2/3 წილზე კი _ ნ. ქ-ას საკუთრების უფლება.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ბ. ფ-ას მოსაზრება მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 17 თებერვლის საოქმო განჩინების გაუქმებასთან დაკავშირებით, რომლითაც დაზუსტდა ბ. ფ-ას საბოლოო მოთხოვნა _ სადავო ქონების 1/3 ნაწილის მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე, გამომდინარე იქიდან, რომ მას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 291-ე მუხლის თანახმად, განცხადებით სასამართლო სხდომის ოქმში შენიშვნების შესახებ სასამართლოსათვის არ მიუმართავს. შესაბამისად, გათვალისწინებული ვერ იქნებოდა აპელანტ ბ. ფ-ას მოსაზრება, სასამართლოს მიერ დადგენილ მემკვიდრეთა შორის, სადავო ქონებაზე წილთა თანაბრობის შესახებ.
საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ თ. ფ-ას სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე ქონება – 0.11ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლი. აუდიტის დასკვნის მიხედვით, აღნიშნული უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულება იყო 20000 ლარი. კერძოდ, მიწის ნაკვეთის საერთო ფართი შეადგენდა 1100 კვ.მ-ს, რომელზეც მდებარეობდა ერთსართულიანი ფინური ტიპის შენობა, რომლის სახურავი შესაკეთებელი იყო, შენობა ნორმალურ მდგომარეობაში იმყოფებოდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1460-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ მესაკუთრემ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, რომელზედაც საადგილმამულო მეურნეობაა მოწყობილი, ანდერძით რამდენიმე მემკვიდრეს დაუტოვა, ან, თუ ანდერძი არ იყო დატოვებული და კანონით მემკვიდრე რამდენიმეა, მაშინ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა და მასზე მოწყობილი საადგილმამულო მეურნეობა შეიძლება გაიყოს მემკვიდრეებს შორის, თუ ამგვარი გაყოფის შედეგად თითოეულ მემკვიდრეზე მოსული მიწის ნაკვეთი უზრუნველყოფს სიცოცხლისუნარიანი მეურნეობის არსებობას. გაყოფა დაიშვება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მემკვიდრეები თვითონ აპირებენ გაუძღვნენ მეურნეობას. თუკი არც ერთი მემკვიდრე არ მოისურვებს მეურნეობის გაძღოლას, მაშინ მათი შეთანხმებით მიწა და მასზე მოწყობილი მეურნეობა შეიძლება გაიყიდოს და მემკვიდრეები მიიღებენ თავიანთ წილს ფულის სახით.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე მიიჩნია, რომ მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან ბ. ფ-ასათვის მისი კუთვნილი სამკვიდრო წილის ნატურით გამოყოფა სამოქალაქო კოდექსის 1460-ე მუხლის თანახმად შეუძლებელი იყო, გამომდინარე იქიდან, რომ ბ. ფ-ას კუთვნილი წილის შესაბამისად ფართი იმდენად მცირე იყო, რომ ვერ უზრუნველყოფდა დამოუკიდებლად სიცოცხლისუნარიანი სასოფლო მეურნეობის არსებობას. სასამართლომ ისე იხელმძღვანელა აღნიშნული მუხლით, რომ საქმეზე არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოებები, არ გამოუკვლევია სადავო მიწის ნაკვეთზე ჰქონდა თუ არა გარდაცვლილ მესაკუთრეს _ მამკვიდრებელს მოწყობილი საადგილმამულო მეურნეობა და რამდენად სურდათ ან არ სურდათ მემკვიდრეებს სავარაუდოდ არსებული მეურნეობის გაძღოლა. ამასთან, 1460-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მეორე წინადადების დანაწესის თანახმად, თუკი ერთი მემკვიდრე არ მოისურვებს მეურნეობის გაძღოლას, მაშინ მათი შეთანხმებით მიწა და მასზე მოწყობილი მეურნეობა შეიძლება გაიყიდოს და მემკვიდრეები მიიღებენ თავიანთ წილს ფულადი სახით.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, გარდა იმისა, რომ სასამართლომ არ დაადგინა სამოქალაქო კოდექსის 1460-ე მუხლთან მიმართებით ფაქტობრივი გარემოებები, ამავდროულად არასწორად განმარტა ნორმა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. ამათან, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ზემოაღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს, როდესაც თავისივე გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული წილის კომნპენსაცია დაავალა მოსარჩელე ნ. ქ-ას 5000 ლარის ოდენობით და მთლიანი ქონების მესაკუთრედ ცნო ნ. ქ-ა (ტომი III, ს.ფ. 131-152).
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ქ-ასათვის სამკვიდრო ქონების 2/3 წილის მიკუთვნების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბ. ფ-ამ. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც არ დაკმაყოფილდება ნ. ქ-ას მოთხოვნა სამკვიდრო ქონების 2/3 წილის მიკუთვნების თაობაზე.
კასატორის მოთხოვნა შემდეგ მოტივებზეა დაფუძნებული:
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და მოწინააღმდეგე მხარე, ნ. ქ-ა ცნო მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში მდებარე 1100 კვ.მ საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის 2/3-ის მესაკუთრედ, რაც სრულიად დაუსაბუთებელია იმ მიზეზით, რომ თითქოს ნ. ქ-ა ფაქტობრივად მართავდა თავისი შვილის თ. ფ-ას დანაშთ ქონებას ამ უკანასკნელის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში;
სასამართლომ ზემომითითებულ საკითხთან დაკავშირებით არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სასამართლოს მიერ ნ. ქ-ას მიმართ ქონების ფლობის ფაქტის დადგენისას უგულებელყოფილი იქნა ყველა მტკიცებულება. სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მოწმეების, ი. პ-ისა და თ. კ-ის ჩვენებებს. მათი განმარტებით, 2008 წლის მარტის თვეში, სამკვიდროს გახსნიდან 6 თვის ვადაში, ნ. ქ-ა ჩასული იყო მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში, დასახელებულ პირებს სთხოვა დაზიანებული კედლის შეკეთება, რის სანაცვლოდაც გადაუხადა 200 დოლარი. მოცემული ქმედება სასამართლომ შეაფასა, როგორც ნ. ქ-ას მიერ სამკვიდროს მართვის ფაქტი. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლი, კერძოდ, ნ. ქ-ას ამ მუხლზე დაყრდნობით ფაქტობრივი ფლობით არ მიუღია მემკვიდრეობა, ასევე მან გაუშვა სამკვიდროს მიღების 6-თვიანი ვადა, ხოლო მის მიერ სადავო ქონების ფაქტობრივი ფლობა და განკარგვა, არ დასტურდება. აღნიშნული გარემოების საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ არ გაიზიარა მოწმე ირინა ფ-ას ჩვენება, რომელიც უთითებდა, რომ ნ. ქ-ა შვილის გარდაცვალების შემდგომ (2008 წლის 18 თებერვლიდან ერთი თვის განმავლობაში) ჩასული იყო არა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ-ში, არამედ თბილისში რძალთან, სტუმრად. დასახელებულმა მოწმემ მიუთითა, რომ ნ. ქ-ა ამ დროის მანძილზე არც ერთხელ არ ჩასულა სოფელ ნ-ში;
სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილებით ბ. ფ-ას მიაკუთვნა 1/3 წილი, მაშინ როდესაც სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის თანახმად, კანონით მემკვიდრეობის დროს, თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან: პირველ რიგში გარდაცვლილის შვილები, გარდაცვლილის შვილი, რომელიც მისი სკვდილის შემდეგ დაიბადა, მეუღლე, მშობლები. ამ ნორმის მიხედვით, სამკვიდროდან კანონისმიერი მემკვიდრეების წილი თანაბარია. კასატორისათვის გაურკვეველია, თუ რა მტკიცებულებებზე დაყრდნობით მიაკუთვნა სასამართლომ ნ. ქ-ას 2/3 წილი, მაშინ როდესაც ხსენებული ნორმის შესაბამისად კანონით მემკვიდრეებს უფლება აქვთ მიიღონ სადავო ქონებიდან თანაბარი წილი (ტომი III, ს.ფ. 158-167).
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 ივლისის განჩინებით ბ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ბ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (650 ლარი) 70% _ 455 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ბ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. კასატორ ბ. ფ-ას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (650 ლარი) 70% _ 455 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
